سورة الإسراء

Verse 91 of 111

17:91

أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِيراً

يا باغى از نخل و انگور از آن تو باشد و در لابه‌لاى آن نهرها جارى سازى.

Or you should have a garden of palms and grapes in the midst of which you should cause rivers to flow forth, gushing out.

અથવા તારી પાસે ખજૂરો અને દ્રાક્ષોની વાડી હોય, જેની વચ્ચે તું નદીઓ વહેવડાવી દે:

#1 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

علی‌بن‌إبراهیم ( قَوْلُهُ وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً فَإِنَّهَا نَزَلَتْ فِی عَبْدِاللَّهِ‌بْنِ‌أَبِی‌أُمَیَّهًَْ أَخِی أُمِّ سَلَمَهًَْ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ قَالَ هَذَا لِرَسُولِ اللَّهِ (بِمَکَّهًَْ قَبْلَ الْهِجْرَهًِْ فَلَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (إِلَی فَتْحِ مَکَّهًَْ اسْتَقْبَلَ عَبْدَاللَّهِ‌بْنَ‌أَبِی‌ُمَیَّهًَْ فَسَلَّمَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَلَمْ یَرُدَّ السَّلَامَ عَلَیْهِ فَأَعْرَضَ عَنْهُ وَ لَمْ یُجِبْهُ بِشَیْءٍ وَ کَانَتْ أُخْتُهُ أَمُّ سَلَمَهًَْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (فَدَخَلَ إِلَیْهَا وَ قَالَ یَا أُخْتِی إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (قَدْ قَبِلَ إِسْلَامَ النَّاسِ کُلِّهِمْ وَ رَدَّ إِسْلَامِی فَلَیْسَ یَقْبَلُنِی کَمَا قَبِلَ غَیْرِی فَلَمَّا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ (عَلَی أُمِّ سَلَمَهًَْ قَالَتْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (سَعِدَ بِکَ جَمِیعُ النَّاسِ إِلَّا أَخِی مِنْ بَیْنِ قُرَیْشٍ وَ الْعَرَبِ رَدَدْتَ إِسْلَامَهُ وَ قَبِلْتَ إِسْلَامَ النَّاسِ کُلِّهِمْ إِلَّا أَخِی فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (یَا أُمَّ سَلَمَهًَْ إِنَّ أَخَاکِ کَذَّبَنِی تَکْذِیباً لَمْ یُکَذِّبْنِی أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ هُوَ الَّذِی قَالَ لِی لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً إِلَی قَوْلِهِ کِتاباً نَقْرَؤُهُ قَالَتْ أُمُّ سَلَمَهًَْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (أَلَمْ تَقُلْ إِنَّ الْإِسْلَامَ یَجُبُّ مَا کَانَ قَبْلَهُ قَالَ نَعَمْ فَقَبِلَ رَسُولُ اللَّهِ (إِسْلَامَهُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً؛ این آیه درباره‌ی عبدالله‌بن‌ابی‌امیّه برادر امّ‌سلمه بود او این حرف را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) قبل از هجرت زده بود، وقتی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) برای فتح مکّه خارج شد عبدالله‌بن‌ابی‌امیّه به استقبال پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمد و بر آن جناب سلام کرد. امّا ایشان جواب او را نداده و از او اعراض نمود. خواهرش امّ‌سلمه با پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بود. عبدالله پیش خواهر خود آمد و گفت: «پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) اسلام همه‌ی مردم را پذیرفت ولی اسلام مرا نپذیرفت و به من توجّهی مانند دیگران نکرد». وقتی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پیش امّ‌سلمه آمد. عرض کرد: «پدر و مادرم فدایت باد! به‌وسیله‌ی تو تمام مردم به سعادت رسیدند جز برادر من؛ از میان قریش و عرب اسلام همه را پذیرفتی ولی از او نپذیرفتی». فرمود: «امّ‌سلمه! برادرت مرا چنان تکذیب کرد که هیچ‌کس آن‌طور تکذیب ننموده است؛ اوست که این حرف را زد؛ او همان کسی است که به من گفت: لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً ... کِتاباً نَقْرَؤُهُ. امّ‌سلمه عرض کرد: «پدر و مادرم فدایت! مگر نفرمودی: «اسلام سوابق قبل را از کفر و معصیت محو می‌کند و از میان می‌برد». فرمود: «آری». و [اینگونه] پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) اسلام او را پذیرفت.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [And they said: We will by no means believe in you until you cause a fountain to gush forth from the earth for us]; this verse was about Abdullah ibn Abi Umayyah, the brother of Umm Salamah. He had said these words to the Prophet (peace be upon him and his family) before the Hijrah. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out for the conquest of Mecca, Abdullah ibn Abi Umayyah came to meet the Prophet (peace be upon him and his family) and greeted him. But the Prophet did not return his greeting and turned away from him. His sister Umm Salamah was with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). Abdullah went to his sister and said: "The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) has accepted the Islam of all people, but he has not accepted my Islam and has not shown me the attention he has shown to others." When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came to Umm Salamah, she said: "May my father and mother be sacrificed for you! Through you all people have attained felicity except my brother; from among the Quraysh and the Arabs you have accepted the Islam of everyone but him." He said: "O Umm Salamah! Your brother denied me with such a denial as no one has ever denied me; he is the one who said these words; he is the very one who said to me: لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً ... کِتاباً نَقْرَؤُهُ [We will by no means believe in you until you cause a fountain to gush forth from the earth for us ... a book which we may read]." Umm Salamah said: "May my father and mother be sacrificed for you! Did you not say: 'Islam wipes away and erases what came before it of disbelief and disobedience'?" He said: "Yes." And [in this way] the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) accepted his Islam.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [અને તેઓએ કહ્યું: અમે તમારા પર ક્યારેય ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે જમીનમાંથી એક ઝરણું ન વહાવો]; આ આયત ઉમ્મે સલમાના ભાઈ અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યા વિશે હતી. તેણે આ વાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હિજરત પહેલા કહી હતી. જ્યારે પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મક્કાની ફતેહ માટે નીકળ્યા ત્યારે અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સ્વાગત માટે આવ્યો અને તેમને સલામ કરી. પરંતુ તેમણે તેનો જવાબ ન આપ્યો અને તેનાથી મોં ફેરવી લીધું. તેની બહેન ઉમ્મે સલમા પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હતી. અબ્દુલ્લાહ પોતાની બહેન પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બધા લોકોના ઇસ્લામને કબૂલ કર્યો પણ મારા ઇસ્લામને કબૂલ ન કર્યો અને બીજાઓની જેમ મારા પર ધ્યાન ન આપ્યું." જ્યારે પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉમ્મે સલમા પાસે આવ્યા. તેણીએ અરજ કરી: "મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન થાય! તમારા થકી બધા લોકો સઆદત [સૌભાગ્ય] પામ્યા સિવાય મારા ભાઈના; કુરૈશ અને અરબોમાંથી બધાના ઇસ્લામને તમે કબૂલ કર્યો પણ તેનો ન કર્યો." તમે ફરમાવ્યું: "ઓ ઉમ્મે સલમા! તારા ભાઈએ મને એવી રીતે જૂઠલાવ્યો કે કોઈએ એ રીતે જૂઠલાવ્યો નથી; તેણે જ આ વાત કહી હતી; તે એ જ છે જેણે મને કહ્યું હતું: لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً ... کِتاباً نَقْرَؤُهُ [અમે તમારા પર ક્યારેય ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે જમીનમાંથી એક ઝરણું ન વહાવો ... એક કિતાબ જેને અમે વાંચી શકીએ]." ઉમ્મે સલમાએ અરજ કરી: "મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન! શું તમે નહોતું ફરમાવ્યું: 'ઇસ્લામ પહેલાના કુફ્ર અને ગુનાહોને મિટાવી દે છે અને ખતમ કરી નાખે છે'?" તમે ફરમાવ્યું: "હા." અને [આ રીતે] પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેના ઇસ્લામને કબૂલ કર્યો.

#2 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

العسکری ( أَبِی‌مُحَمَّدٍالْعَسْکَرِیِّ (أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی‌عَلِیِّ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (هَلْ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (یُنَاظِرُ الْیَهُودَ وَ الْمُشْرِکِینَ إِذَا عَاتَبُوهُ وَ یُحَاجُّهُمْ قَالَ بَلَی مِرَاراً کَثِیرَهًًْ مِنْهَا مَا حَکَی اللَّهُ تَعَالَی مِنْ قَوْلِهِمْ وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ یَأْکُلُ الطَّعامَ وَ یَمْشِی فِی الْأَسْواقِ لَوْ لا أُنْزِلَ إِلَیْهِ مَلَکٌ إِلَی قَوْلِهِ رَجُلًا مَسْحُوراً، وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلی رَجُلٍ مِنَ الْقَرْیَتَیْنِ عَظِیمٍ، وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً إِلَی قَوْلِهِ کِتاباً نَقْرَؤُهُ ثُمَّ قِیلَ لَهُ فِی آخِرِ ذَلِکَ لَوْ کُنْتَ نَبِیّاً کَمُوسَی (لَنَزَّلْتَ عَلَیْنَا الصَّاعِقَهًَْ فِی مَسْأَلَتِنَا إِلَیْکَ لِأَنَّ مَسْأَلَتَنَا أَشَدُّ مِنْ مَسَائِلِ قَوْمِ مُوسَی (لِمُوسَی قَالَ وَ ذَلِکَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (کَانَ قَاعِداً ذَاتَ یَوْمٍ بِمَکَّهًَْ بِفِنَاءِ الْکَعْبَهًِْ إِذَا اجْتَمَعَ جَمَاعَهًٌْ مِنْ رُؤَسَاءِ قُرَیْشٍ مِنْهُمُ الْوَلِیدُ‌بْنُ‌الْمُغِیرَهًِْ الْمَخْزُومِیُّ وَ أَبُوالْبَخْتَرِیِّ‌بْنُ‌هِشَامٍ وَ أَبُوجَهْلِ‌بْنُ‌هِشَامٍ وَ الْعَاصُ‌بْنُ‌وَائِلٍ‌السَّهْمِیُّ وَ عَبْدُ اللَّهِ‌بْنُ‌أَبِی‌أُمَیَّهًَْ الْمَخْزُومِیُّ وَ کَانَ مَعَهُمْ جَمْعٌ مِمَّنْ یَلِیهِمْ کَثِیرٌ وَ رَسُولُ اللَّهِ (فِی نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِه ... فَأَتَوْهُ بِأَجْمَعِهِمْ فَابْتَدَأَ عَبْدُاللَّهِ‌بْنُ‎أَبِی‎أُمَیَّهًَْ الْمَخْزُومِیُّ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (لَقَدِ ادَّعَیْتَ دَعْوَی عَظِیمَهًًْ وَ قُلْتَ مَقَالًا هَائِلًا زَعَمْتَ أَنَّکَ رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَ مَا یَنْبَغِی لِرَبِّ الْعَالَمِینَ وَ خَالِقِ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ أَنْ یَکُونَ مِثْلُکَ رَسُولَهُ بَشَراً {بَشَرٌ} مِثْلُنَا تَأْکُلُ کَمَا نَأْکُلُ وَ تَمْشِی فِی الْأَسْوَاقِ کَمَا نَمْشِی فَهَذَا مَلِکُ الرُّومِ وَ هَذَا مَلِکُ الْفُرْسِ لَا یَبْعَثَانِ رَسُولًا إِلَّا کَثِیرَ مَالٍ عَظِیمَ حَالٍ لَهُ قُصُورٌ وَ دُورٌ وَ فَسَاطِیطُ وَ خِیَامٌ وَ عَبِیدٌ وَ خُدَّامٌ وَ رَبُّ الْعَالَمِینَ فَوْقَ هَؤُلَاءِ کُلِّهِمْ وَ هُمْ عَبِیدُهُ وَ لَوْ کُنْتَ نَبِیّاً لَکَانَ مَعَکَ مَلَکٌ یُصَدِّقُکَ وَ نُشَاهِدُهُ بَلْ لَوْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یَبْعَثَ إِلَیْنَا نَبِیّاً لَکَانَ إِنَّمَا یَبْعَثُ إِلَیْنَا مَلَکاً لَا بَشَراً مِثْلَنَا مَا أَنْتَ یَا مُحَمَّدُ (إِلَّا مَسْحُوراً وَ لَسْتَ بِنَبِیٍّ ... فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (هَلْ بَقِیَ مِنْ کَلَامِکَ شَیْءٌ قَالَ بَلَی لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً بِمَکَّهًَْ هَذِهِ فَإِنَّهَا ذَاتُ أَحْجَارٍ وَعِرَهًٍْ وَ جِبَالٍ تَکْسَحُ أَرْضَهَا وَ تَحْفِرُهَا وَ تُجْرِی فِیهَا الْعُیُونَ فَإِنَّنَا إِلَی ذَلِکَ مُحْتَاجُونَ ... فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (وَ أَمَّا قَوْلُکَ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً إِلَی آخِرِ مَا قُلْتَهُ فَإِنَّکَ اقْتَرَحْتَ عَلَی مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ (أَشْیَاءَ مِنْهَا مَا لَوْ جَاءَکَ بِهِ لَمْ یَکُنْ بُرْهَاناً لِنُبُوَّتِهِ وَ رَسُولُ اللَّهِ (یَرْتَفِعُ أَنْ یَغْتَنِمَ جَهْلَ الْجَاهِلِینَ وَ یَحْتَجَّ عَلَیْهِمْ بِمَا لَا حُجَّهًَْ فِیهِ وَ مِنْهَا مَا لَوْ جَاءَکَ بِهِ کَانَ مَعَهُ هَلَاکُکَ وَ إِنَّمَا یُؤْتَی بِالْحُجَجِ وَ الْبَرَاهِینِ لِیُلْزِمَ عِبَادَ اللَّهِ الْإِیمَانَ بِهَا لَا لِیَهْلِکُوا بِهَا فَإِنَّمَا اقْتَرَحْتَ هَلَاکَکَ وَ رَبُّ الْعَالَمِینَ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ وَ أَعْلَمُ بِمَصَالِحِهِمْ مِنْ أَنْ یُهْلِکَهُمْ بِمَا یَقْتَرِحُونَ وَ مِنْهَا الْمُحَالُ الَّذِی لَا یَصِحُّ وَ لَا یَجُوزُ کَوْنُهُ وَ رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِینَ یُعَرِّفُکَ ذَلِکَ وَ یَقْطَعُ مَعَاذِیرکَ وَ یَضِیقُ عَلَیْکَ سَبِیلُ مُخَالَفَتِهِ وَ یُلْجِئُکَ بِحُجَجِ اللَّهِ إِلَی تَصْدِیقِهِ حَتَّی لَا یَکُونَ لَکَ عِنْدَ ذَلِکَ مَحِیدٌ وَ لَا مَحِیصٌ وَ مِنْهَا مَا قَدِ اعْتَرَفْتَ عَلَی نَفْسِکَ أَنَّکَ فِیهِ مُعَانِدٌ مُتَمَرِّدٌ لَاتَقْبَلُ حُجَّهًًْ وَ لَا تُصْغِی إِلَی بُرْهَانٍ وَ مَنْ کَانَ کَذَلِکَ فَدَوَاؤُهُ عَذَابُ اللَّهِ النَّازِلُ مِنْ سَمَائِهِ أَوْ فِی جَحِیمِهِ أَوْ بِسُیُوفِ أَوْلِیَائِهِ وَ أَمَّا قَوْلُکَ یَا عَبْدَ اللهِ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً بِمَکَّهًَْ هَذِهِ فَإِنَّهَا ذَاتُ حِجَارَهًٍْ وَ صُخُورٍ وَ جِبَالٍ تَکْسَحُ أَرْضَهَا وَ تَحْفِرُهَا وَ تُجْرِی فِیهَا الْعُیُونَ فَإِنَّنَا إِلَی ذَلِکَ مُحْتَاجُونَ فَإِنَّکَ سَأَلْتَ هَذَا وَ أَنْتَ جَاهِلٌ بِدَلَائِلِ اللَّهِ یَا عَبْدَ اللَّهِ أَرَأَیْتَ لَوْ فَعَلْتَ هَذَا کُنْتَ مِنْ أَجْلِ هَذَا نَبِیّاً قَالَ لَاقَالَ أَرَأَیْتَ الطَّائِفَ الَّتِی لَکَ فِیهَا بَسَاتِینُ أَمَا کَانَ هُنَاکَ مَوَاضِعُ فَاسِدَهًٌْ صَعْبَهًٌْ أَصْلَحْتَهَا وَ ذَلَّلْتَهَا وَ کَسَحْتَهَا وَ أَجْرَیْتَ فِیهَا عُیُوناً اسْتَنْبَطْتَهَا قَالَ بَلَی قَالَ وَ هَلْ لَکَ فِیهَا فِی هَذَا نُظَرَاءُ قَالَ بَلَی قَالَ أَفَصِرْتَ بِذَلِکَ أَنْتَ وَ هُمْ أَنْبِیَاءُ قَالَ لَا قَالَ فَکَذَلِکَ لَا یَصِیرُ هَذَا حُجَّهًًْ لِمُحَمَّدٍ (لَوْ فَعَلَهُ عَلَی نُبُوَّتِهِ فَمَا هُوَ إِلَّا کَقَوْلِکَ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَقُومَ وَ تَمْشِیَ عَلَی الْأَرْضِ أَوْ حَتَّی تَأْکُلَ الطَّعَامَ کَمَا یَأْکُلُ النَّاس.

امام عسکری (علیه السلام)- از امام عسکری (علیه السلام) روایت است: به پدرم حضرت امام هادی (علیه السلام) عرض کردم: «آیا پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) با یهودیان و مخالفین وقتی بر او اعتراض می‌کردند مناظره هم کرده است»؟ فرمود: «آری چندین مرتبه. از آن‌جمله این آیه است که خداوند از قول آن‌ها نقل می‌کند: و گفتند: «چرا این پیامبر غذا می‌خورد و در بازارها راه می‌رود؟! [نه سنّت فرشتگان را دارد و نه روش شاهان را]! چرا فرشته‌ای بر او نازل نشده ... «شما تنها از مردی مجنون پیروی می‌کنید»! ( فرقان/۸۷ ) و این آیه: چرا این قرآن بر مرد بزرگ [و ثروتمندی] از این دو شهر (مکه و طائف) ناز ل نشده است؟! ( زخرف/۳۱ ) و آیه‌ی دیگر: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً تا کِتاباً نَقْرَؤُهُ. بالأخره در آخر این قسمت گفتند: «اگر تو پیامبر هستی، مانند موسی (علیه السلام) آسمان را بر سر ما فرود آور درصورتی‌که پیامبر باشی باید صاعقه‌ای از آسمان ما را فرا گیرد چون درخواست ما از تقاضای قوم موسی (علیه السلام) بزرگ‌تر و شدیدتر است [آن‌ها می‌گفتند ما می‌خواهیم با چشم خدا را ببینیم]». پدرم فرمود: «این جریان‌ها موقعی اتّفاق افتاد که روزی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) کنار خانه‌ی کعبه با اصحاب خود نشسته بود و برای آن‌ها آیات قرآن و دستورات پروردگار را می‌خواند. دراین‌موقع گروهی از سران قریش از قبیل؛ ولیدبن‌مغیره مخزومی و ابوالبختری پسر هشام و ابوجهل و عاص‌بن‌وائل سهمی و عبدالله‌بن‌ابی‌امیّه مخزومی و گروهی از پیروان آن‌ها اجتماع نمودند ... تمام آن‌ها پیش پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند ابتدا عبدالله‌بن‌ابی‌امیّه‌ی مخزومی شروع به سخن کرده گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! ادّعای بزرگی کرده‌ای و سخن دشوار می‌گویی خود را پیامبر خدا می‌دانی با اینکه شایسته نیست خداوند و آفریننده‌ی جهان، [شخصی] مانند تو را سفیر و پیامبر خود قرار دهد. یک انسان که مانند ما می‌خورد و می‌آشامد و در کوچه و بازار راه می‌رود فرمانروایان روم و پادشاهان ایران، اگر بخواهند پیکی بفرستند قطعاً شخصی را انتخاب می‌کنند که موقعیّتی داشته باشد و دارای ثروت باشد. قصرهای بلند و باغ‌های زیبا و غلام و کنیز فراوان. خداوند از تمام این فرمانروایان بزرگ‌تر و با قدرت‌تر است این‌ها همه بنده‌ی اویند. از آن گذشته اگر تو پیامبر می‌بودی به همراهت فرشته‌ای می‌فرستاد تا تو را تصدیق نماید و ما او را می‌دیدیم اگر خداوند تصمیم داشت برای ما پیامبری بفرستد، حتماً فرشته و ملکی را می‌فرستاد نه یک آدم مثل خودمان. تو مردی هستی که جن‌زده‌ای و عقل خویش را از دست داده‌ای نه پیامبر و سفیر خدا». ... پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «دیگر حرفی نداری»؟ گفت: «چرا! ما هرگز به تو ایمان نمی‌آوریم تا اینکه چشمه‌ی جوشانی از این سرزمین [خشک و سوزان] برای ما خارج سازی. چون اینجا سرزمین سخت و خشک و کوهستانی است زمین آن را پر خاک و قابل شخم و کشت کنی و نهرها و جویبار در آن به‌وجود آوری، ما احتیاج به چنین چیزها داریم». ... آنگاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «امّا سخن تو که گفتی ایمان نمی‌آورم مگر اینکه از زمین چشمه‌ساری خارج کنی ... تو با این سخنان خود مطالبی را از محمّد رسول خدا خواسته‌ای که بعضی از آن‌ها درصورت انجام دلیلی بر نبوّت نیست و مقام پیامبر بالاتر از آن است که تحت تاثیر نادانی نادانان قرار گیرد و احتیاج و استدلال نماید به چیزی که دلیل نیست. بعضی دیگر درصورت انجام، موجب هلاک تو می‌شود با اینکه احتیاج و استدلال با دلیل و برهان برای راهنمایی مردم و ایمان آن‌ها است نه برای کشتن و نابودکردن ایشان. تو نابودی خود را می‌خواهی خداوند مهربان‌تر از این است به بندگان خود، و مصالح ایشان را بهتر می‌داند که آن‌ها را از بین ببرد طبق خواسته‌ی تو. بعضی از خواسته‌های تو محال و امکان ندارد. پیامبر خدا تو را آشنا می‌کند و بهانه‌هایت را از بین می‌برد و راه را بر مخالفت تو می‌بندد و با استدلال تو را مجبور به تصدیق نبوّتش می‌نماید تا چاره‌ای از قبول آن نداشته باشی. بعضی دیگر از خواسته‌هایت به این دلیل است که دشمنی می‌ورزی و عناد و تمرّد داری و دلیل و برهان نمی‌پذیری کسی‌که چنین باشد معالجه او به‌وسیله‌ی عذاب خداست که او را در جهنّم یا به‌وسیله‌ی شمشیر دوستان خود معذّب نماید. اینکه گفتی ما هرگز به تو ایمان نمی‌آوریم تا اینکه چشمه‌ی جوشانی از این سرزمین [خشک و سوزان] برای ما خارج سازی در مکّه چون سرزمین سنگلاخ و کوهستانی است و این سرزمین را به‌جای سنگ انباشته از خاک کنی و نهرها در آن جاری سازی چون ما نیازمند به چنین چیزهایی هستیم. تو چنین درخواستی می‌کنی با اینکه نسبت به دلایل خدا جاهلی، بگو ببینم اگر چنین کاری انجام دهم با همین کار، من پیامبر می‌شوم»؟ گفت: «نه! مگر طائف که خود در آنجا چندین باغ داری زمین‌های سنگلاخ نداشته که تو خود آن‌ها را آباد کرده‌ای و زیر کشت آورده‌ای و جوی در آن جاری کرده‌ای». جواب داد: «چرا»! فرمود: «آیا غیر تو دیگران نیز چنین کارهایی نکرده‌اند»؟ جواب داد: «چرا»! فرمود: «تو و آن‌ها با چنین کاری پیامبر شده‌اید»؟ جواب داد: «نه»! فرمود: «اگر این کار را من هم انجام بدهم دلیل بر نبوّتم نمی‌شود. آن سخن تو مثل این است که بگویی؛ من به تو ایمان نمی‌آورم مگر از جای حرکت کنی و مثل مردم روی زمین راه بروی. یا بگویی؛ مگر مانند مردم غذا بخوری».

Imam Askari (peace be upon him): It is narrated from Imam Askari (peace be upon him) that I said to my father, Imam Hadi (peace be upon him): "Did the noble Prophet (peace be upon him and his family) ever debate with the Jews and the opponents when they objected to him?" He said: "Yes, on many occasions. Among them is this verse in which Allah quotes their words: And they said: 'Why does this Messenger eat food and walk in the markets? [He has neither the way of the angels nor the manner of kings.] Why has an angel not been sent down to him ... You are only following a man who is bewitched!' (Furqan/87). And this verse: Why has this Qur'an not been sent down upon a great [and wealthy] man from one of these two towns (Mecca and Ta'if)? (Zukhruf/31). And another verse: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [And they said: We will never believe in you until you cause a spring to gush forth for us from the earth] up to کِتاباً نَقْرَؤُهُ [a book we can read]. Finally, at the end of this section, they said: 'If you are a prophet, bring the sky down upon our heads as Musa (peace be upon him) did. If you are a prophet, a thunderbolt must strike us from the sky, because our demand is greater and more severe than that of the people of Musa (peace be upon him) [they said: we want to see Allah with our eyes].'"

My father said: "These events took place when, one day, the noble Prophet (peace be upon him and his family) was sitting beside the Ka'ba with his companions, reciting to them the verses of the Qur'an and the commands of the Lord. At that moment a group of the chiefs of Quraysh gathered — among them: Walid ibn Mughira al-Makhzumi, Abu al-Bakhtari ibn Hisham, Abu Jahl, al-'As ibn Wa'il al-Sahmi, and Abdullah ibn Abi Umayya al-Makhzumi, together with a group of their followers ... They all came before the Prophet (peace be upon him and his family). Abdullah ibn Abi Umayya al-Makhzumi began to speak, saying: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! You have made a great claim and are saying a difficult thing. You consider yourself the Messenger of Allah, though it is not fitting that Allah, the Creator of the world, should appoint [someone] like you as His envoy and messenger — a human who eats and drinks like us and walks in the streets and markets. The rulers of Rome and the kings of Persia, if they wish to send an envoy, certainly choose a person of standing and wealth, with lofty palaces, beautiful gardens, and many male and female servants. Allah is greater and more powerful than all these rulers — and they are all His servants. Beyond that, if you were a prophet, He would send an angel with you to attest to you, and we would see him. If Allah had decided to send us a prophet, He would certainly have sent an angel and not a man like ourselves. You are a man who is possessed and has lost his mind — you are not a prophet or an envoy of Allah.' ...

The noble Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Do you have anything more to say?' He said: 'Yes! We will never believe in you until you bring forth for us a gushing spring from this [dry and burning] land — for this is a hard, dry, and mountainous land. You must make its earth fit for tilling and cultivation, and cause rivers and streams to flow through it, for we are in need of such things.' ...

Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: 'As for your words that "I will not believe unless you bring forth from the earth a spring" ... by these words of yours you have asked from Muhammad, the Messenger of Allah, things some of which, if he were to bring them to you, would not be a proof of prophethood. The station of the Prophet is too lofty to be swayed by the ignorance of the ignorant and to argue and rely on that which is no proof. Others of them, if he were to bring them to you, would cause your destruction — whereas proofs and arguments are given to guide people and bring them to faith, not to kill and destroy them. You are asking for your own destruction, and Allah is more merciful to His servants than that, and knows their welfare better, than to destroy them according to your demand. Some of your demands are impossible and cannot be. The Messenger of Allah makes this known to you and cuts off your excuses and closes the way of opposition against you, and by argument compels you to acknowledge his prophethood, so that you have no way but to accept it. Other demands of yours are because you are hostile, obstinate, and rebellious, and you accept no proof or argument. Whoever is like this, his cure is the punishment of Allah — that He punishes him in Hell or by the swords of His friends.

As for your saying, "We will never believe in you until you bring forth for us a gushing spring from this [dry and burning] land" in this Mecca, because it is a rocky and mountainous land, and that you fill this land with earth in place of stones and cause rivers to flow through it, because we are in need of such things — you ask this while being ignorant of the proofs of Allah. Tell me: if I do this, would I become a prophet by that very deed?' He said: 'No! But is there not Ta'if, where you yourself have several gardens — were there not rocky lands there which you yourself have made fertile, brought under cultivation, and made streams flow through?' He answered: 'Yes!' He said: 'And have others besides you done such things too?' He answered: 'Yes!' He said: 'Did you and they become prophets by such work?' He answered: 'No!' He said: 'Then if I too do this, it is no proof of my prophethood. That statement of yours is like saying: I will not believe in you unless you stand up and walk on the earth like people, or unless you eat food as people eat.'"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે: મેં મારા પિતા હઝરત ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: "શું પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ યહૂદીઓ અને વિરોધીઓ સાથે, જ્યારે તેઓ તમારા પર એતરાઝ કરતા હતા, મુનાઝરા (ચર્ચા) પણ કરી છે?" તમે ફરમાવ્યું: "હા, ઘણી વખત. તેમાંથી આ આયત છે જેમાં અલ્લાહ તેમના કથનમાંથી નકલ કરે છે: અને તેમણે કહ્યું: 'આ પયગંબરને શું છે કે તે ખોરાક ખાય છે અને બજારોમાં ચાલે છે?! [ન તેની પાસે ફરિશ્તાઓની સુન્નત છે, ન બાદશાહોની રીત]! શા માટે તેમના પર કોઈ ફરિશ્તો નાઝિલ થયો નથી ... 'તમે તો ફક્ત એક જાદુ કરાયેલા માણસનું અનુસરણ કરી રહ્યા છો!' (ફુરકાન/૮૭). અને આ આયત: શા માટે આ કુરઆન આ બે શહેરો (મક્કા અને તાઈફ) માંથી કોઈ મોટા [અને ધનવાન] માણસ પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું નથી?! (ઝુખરુફ/૩૧). અને બીજી આયત: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [અને તેમણે કહ્યું: અમે તમારા પર ત્યાં સુધી ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે ધરતીમાંથી ઝરણું ન કાઢો] થી લઈને کِتاباً نَقْرَؤُهُ [એક કિતાબ જે અમે વાંચી શકીએ] સુધી. આખરે આ ભાગના અંતમાં તેમણે કહ્યું: 'જો તમે પયગંબર છો, તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ની જેમ આસમાનને અમારા માથા પર ઉતારી લાવો. જો તમે પયગંબર હો, તો આસમાનમાંથી કોઈ વીજળી અમને ઘેરી લેવી જોઈએ કારણ કે અમારી માંગ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ની કૌમની માંગ કરતાં મોટી અને વધુ સખત છે [તેઓ કહેતા હતા કે અમે અલ્લાહને આંખોથી જોવા માંગીએ છીએ].'"

મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: "આ ઘટનાઓ ત્યારે બની જ્યારે એક દિવસ પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કાબાના ઘર પાસે પોતાના સહાબીઓ સાથે બેઠા હતા અને તેમને કુરઆનની આયતો અને પરવરદિગારના આદેશો સંભળાવી રહ્યા હતા. તે સમયે કુરૈશના સરદારોનું એક જૂથ — જેમ કે: વલીદ બિન મુગીરહ મખઝૂમી, અબુલ બખ્તરી બિન હિશામ, અબૂ જહલ, આસ બિન વાએલ સહમી, અને અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યહ મખઝૂમી, અને તેમના અનુયાયીઓનું એક જૂથ — એકત્ર થયું ... તેઓ બધા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા. પ્રથમ અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યહ મખઝૂમીએ બોલવાનું શરૂ કર્યું અને કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે એક મોટો દાવો કર્યો છે અને એક કઠણ વાત કહો છો. તમે પોતાને અલ્લાહના પયગંબર માનો છો, છતાં એ યોગ્ય નથી કે અલ્લાહ અને જગતના સર્જનહાર, તમારા જેવા [શખ્સ] ને પોતાનો દૂત અને પયગંબર બનાવે. એક ઇન્સાન જે અમારી જેમ ખાય પીવે છે અને ગલી બજારમાં ચાલે છે. રોમના શાસકો અને ઈરાનના બાદશાહો, જો કોઈ સંદેશવાહક મોકલવા ઈચ્છે તો ખરેખર એવી વ્યક્તિ પસંદ કરે છે જેની પ્રતિષ્ઠા હોય અને ધનવાન હોય. ઊંચા મહેલો અને સુંદર બગીચાઓ અને ઘણા ગુલામો અને દાસીઓ ધરાવતો હોય. અલ્લાહ આ બધા શાસકો કરતાં મોટો અને શક્તિશાળી છે — આ બધા તેના બંદાઓ છે. તે ઉપરાંત જો તમે પયગંબર હોત તો તમારી સાથે એક ફરિશ્તો મોકલત જે તમારી પુષ્ટિ કરે અને અમે તેને જોઈએ. જો અલ્લાહે અમારા માટે પયગંબર મોકલવાનું નક્કી કર્યું હોત, તો ખરેખર ફરિશ્તાને મોકલત, ન કે અમારા જેવા એક માણસને. તમે એક એવા માણસ છો જે જિન્નજદા છો અને પોતાની અક્લ ગુમાવી બેઠા છો, ન કે પયગંબર અને અલ્લાહના દૂત.' ...

પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'હવે તારી પાસે કોઈ બીજી વાત નથી?' તેણે કહ્યું: 'છે! અમે તમારા પર ક્યારેય ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે આ [સૂકી અને બળતી] ધરતીમાંથી એક જોરદાર ઝરણું ન કાઢો. કારણ કે અહીં કઠણ, સૂકી અને પહાડી જમીન છે. તેની જમીનને ધૂળથી ભરો અને ખેડવા તથા ખેતી કરવા લાયક બનાવો અને તેમાં નહેરો અને નદીઓ પેદા કરો, અમને આવી વસ્તુઓની જરૂર છે.' ...

પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'તારી એ વાત કે તું કહે છે કે હું ઈમાન નહીં લાવું જ્યાં સુધી તું ધરતીમાંથી ઝરણું ન કાઢે ... તું આ તારા શબ્દોથી મુહમ્મદ રસૂલુલ્લાહ પાસેથી એવી બાબતો માંગી છે કે તેમાંથી કેટલીક જો કરવામાં આવે તો પણ નબુવ્વત પર દલીલ નથી અને પયગંબરનો દરજ્જો એથી ઊંચો છે કે તે અજ્ઞાનીઓની અજ્ઞાનતાથી પ્રભાવિત થાય અને એવી વસ્તુ પર ઇસ્તિદલાલ કરે જે દલીલ નથી. કેટલીક બીજી કરવામાં આવે તો તારી હલાકતનું કારણ બને છે, જ્યારે કે દલીલ અને બુરહાન લોકોના માર્ગદર્શન અને તેમના ઈમાન માટે છે, ન કે તેમને મારવા અને નાબૂદ કરવા માટે. તું પોતાની નાબૂદી માંગે છે. અલ્લાહ પોતાના બંદાઓ પર આનાથી વધુ મહેરબાન છે, અને તેમના મસાલિહને વધુ સારી રીતે જાણે છે, કે તેમને તારી માંગ પ્રમાણે નાબૂદ કરે. તારી કેટલીક માંગણીઓ મુહાલ (અશક્ય) છે અને શક્ય નથી. અલ્લાહનો પયગંબર તને એ પરિચય કરાવે છે અને તારા બહાનાઓને દૂર કરે છે અને તારા વિરોધનો રસ્તો બંધ કરે છે અને ઇસ્તિદલાલ દ્વારા તને પોતાની નબુવ્વતની પુષ્ટિ કરવા મજબૂર કરે છે જ્યાં સુધી તારી પાસે તેને કબૂલ કરવા સિવાય કોઈ ઉપાય ન રહે. તારી કેટલીક બીજી માંગણીઓ એ કારણથી છે કે તું દુશ્મની કરે છે અને દ્વેષ અને હઠ ધરાવે છે અને દલીલ અને બુરહાન સ્વીકારતો નથી. જે વ્યક્તિ આવો હોય તેની સારવાર અલ્લાહના અઝાબ દ્વારા છે કે તે તેને જહન્નમમાં અથવા પોતાના દોસ્તોની તલવારો દ્વારા અઝાબ આપે.

તેં જે કહ્યું કે અમે તમારા પર ક્યારેય ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે આ [સૂકી અને બળતી] ધરતીમાંથી એક જોરદાર ઝરણું ન કાઢો, મક્કામાં કારણ કે તે પથરાળ અને પહાડી ધરતી છે અને આ ધરતીને પથ્થરની જગ્યાએ ધૂળથી ભરો અને તેમાં નહેરો વહાવો કારણ કે અમે આવી વસ્તુઓની જરૂરિયાત ધરાવીએ છીએ. તું આવી માંગ કરે છે જ્યારે કે અલ્લાહની દલીલોના સંબંધમાં અજ્ઞાની છે. બોલ જોઉં, જો હું આવું કામ કરું, તો શું આ કામ દ્વારા હું પયગંબર બની જઈશ?' તેણે કહ્યું: 'ના! પણ તાઈફ કે જ્યાં તમારા પોતાના કેટલાય બગીચા છે, ત્યાં પથરાળ જમીનો નહોતી કે જેને તમે પોતે આબાદ કરી છે અને ખેતી હેઠળ લાવ્યા છો અને તેમાં નહેર વહાવી છે?' જવાબ આપ્યો: 'હા!' ફરમાવ્યું: 'શું તારા સિવાય બીજાઓએ પણ આવા કામ કર્યા નથી?' જવાબ આપ્યો: 'હા!' ફરમાવ્યું: 'શું તું અને તેઓ આવા કામ દ્વારા પયગંબર બની ગયા છો?' જવાબ આપ્યો: 'ના!' ફરમાવ્યું: 'જો આ કામ હું પણ કરું તો પણ મારી નબુવ્વત પર દલીલ નહીં બને. તારી એ વાત આના જેવી છે કે તું કહે: હું તારા પર ઈમાન નહીં લાવું જ્યાં સુધી તું જગ્યાએથી ઊભો થઈને લોકોની જેમ જમીન પર ન ચાલે. અથવા કહે: જ્યાં સુધી લોકોની જેમ ખોરાક ન ખાય.'"

#3 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

العسکری ( هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ یَأْتِیَهُمُ اللهُ فِی ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِکَةُ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ وَ إِلَی اللهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ قَالَ الْإِمَامُ لَمَّا بَهَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (بِآیَاتِهِ وَ قَدْ رَدَّ مَعَاذِیرَهُمْ بِمُعْجِزَاتِهِ أَبَی بَعْضُهُمُ الْإِیمَانَ وَ اقْتَرَحَ عَلَیْهِ الِاقْتِرَاحَاتِ الْبَاطِلَهًَْ وَ هِیَ مَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِیراً أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ کَما زَعَمْتَ عَلَیْنا کِسَفاً أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ الْمَلائِکَةِ قَبِیلًا وَ سَائِرُ مَا ذُکِرَ فِی الْآیَهًْ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی یَا مُحَمَّدُ (هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ یَأْتِیَهُمُ اللهُ فِی ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِکَةَ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ.

امام عسکری (علیه السلام)- آیا [پیروان فرمان شیطان، پس از این همه نشانه‌ها و برنامه‌های روشن] انتظار دارند که خداوند و فرشتگان، در سایه‌هایی از ابرها به‌سوی آنان بیایند [و دلایل تازه‌ای در اختیارشان بگذارند؟! با اینکه چنین چیزی محال است]! و همه چیز انجام شده، و همه کارها به‌سوی خدا بازمی‌گردد. ( بقره/۲۱۰ ) امام (علیه السلام) فرمود: وقتی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) برکفّار و مشرکین غلبه یافت با دلایل خود و عذر و بهانه‌ی آن‌ها را با معجزات خویش رد کرد، بعضی از آن‌ها از آوردن ایمان امتناع ورزیدند و تقاضای انجام کارهای باطلی را نمودند که در این آیه می‌فرماید: یا باغی از نخل و انگور از آن تو باشد و نهرها در لابه‌لای آن جاری کنی. یا قطعات (سنگ‌های) آسمان را آن چنان‌که می‌پنداری بر سر ما فرود آری یا خداوند و فرشتگان را در برابر ما بیاوری. ( اسراء/۹۲۹۰ ) و بقیّه‌ی چیزهایی که در آیه ذکر شده است. خداوند می‌فرماید: «[ای محمّد (صلی الله علیه و آله)]! آیا [پیروان فرمان شیطان، پس از این همه نشانه‌ها و برنامه‌های روشن] انتظار دارند که خداوند و فرشتگان، در سایه‌هایی از ابرها به‌سوی آنان بیایند. ( بقره/۲۱۰ )

Imam Askari (peace be upon him): Do [the followers of Satan's command, after all these signs and clear programs] wait for Allah and the angels to come to them in the shadows of the clouds [and give them fresh proofs?! Although such a thing is impossible]! And the matter is settled, and all affairs return to Allah. (Baqarah/210) The Imam (peace be upon him) said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) overcame the disbelievers and polytheists with his proofs and refuted their excuses and pretexts with his miracles, some of them refused to bring faith and demanded the performance of futile things which He mentions in this verse: Or you should have a garden of palms and grapes and cause streams to flow through it. Or you cause pieces (stones) of the sky, as you claim, to fall upon our heads, or bring Allah and the angels before us. (Isra/90-92) And the rest of the things mentioned in the verse. Allah says: '[O Muhammad (peace be upon him and his family)]! Do [the followers of Satan's command, after all these signs and clear programs] wait for Allah and the angels to come to them in the shadows of the clouds.' (Baqarah/210)

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): શું [શેતાનના આદેશના અનુયાયીઓ, આટલી બધી નિશાનીઓ અને સ્પષ્ટ કાર્યક્રમો પછી] એવી અપેક્ષા રાખે છે કે અલ્લાહ અને ફરિશ્તાઓ વાદળોના પડછાયામાં તેમની તરફ આવે [અને તેમને નવા દલીલો આપે?! જ્યારે કે આવું થવું અશક્ય છે]! અને બધું જ પૂર્ણ થઈ ગયું છે, અને બધા કાર્યો અલ્લાહ તરફ પાછા ફરે છે. (બકરહ/૨૧૦) ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: જ્યારે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કાફિરો અને મુશરિકો પર પોતાની દલીલોથી વિજય પ્રાપ્ત કર્યો અને પોતાના મોઅજિઝાઓથી તેમના બહાનાઓને રદ કર્યા, ત્યારે તેમાંથી કેટલાકે ઈમાન લાવવાનો ઇનકાર કર્યો અને બાતિલ કાર્યોની માંગ કરી, જેના વિશે આ આયતમાં ફરમાવે છે: અથવા તમારા માટે ખજૂર અને દ્રાક્ષનો બગીચો હોય અને તેની વચ્ચે નહેરો વહાવો. અથવા આકાશના ટુકડાઓ (પથ્થરો) જેમ તમે માનો છો તેમ અમારા માથા પર પાડો, અથવા અલ્લાહ અને ફરિશ્તાઓને અમારી સામે લાવો. (ઇસરા/૯૦-૯૨) અને બાકીની વસ્તુઓ જે આયતમાં ઉલ્લેખાયેલી છે. અલ્લાહ ફરમાવે છે: '[હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)]! શું [શેતાનના આદેશના અનુયાયીઓ, આટલી બધી નિશાનીઓ અને સ્પષ્ટ કાર્યક્રમો પછી] એવી અપેક્ષા રાખે છે કે અલ્લાહ અને ફરિશ્તાઓ વાદળોના પડછાયામાં તેમની તરફ આવે. (બકરહ/૨૧૦)

#4 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

الباقر ( ِ أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (فِی قَوْلِهِ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً أَیْ عَیْناً أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّهًٌْ أَیْ بُسْتَانٌ مِنْ نَخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِیراً مِنْ تِلْکَ الْعُیُونِ أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ کَما زَعَمْتَ عَلَیْنا کِسَفاً وَ ذَلِکَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ إِنَّهُ سَیَسْقُطُ مِنَ السَّمَاءِ کِسَفٌ لِقَوْلِهِ وَ إِنْ یَرَوْا کِسْفاً مِنَ السَّماءِ ساقِطاً یَقُولُوا سَحابٌ مَرْکُومٌ وَ قَوْلِهِ أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ الْمَلائِکَةِ قَبِیلًا وَ الْقَبِیلُ الْکَثِیرُ أَوْ یَکُونَ لَکَ بَیْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ الْمُزَخْرَفُ بِالذَّهَبِ أَوْ تَرْقی فِی السَّماءِ وَ لَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِیِّکَ حَتَّی تُنَزِّلَ عَلَیْنا کِتاباً نَقْرَؤُهُ یَقُولُ مَنَّ اللَّهُ إِلَی عَبْدِاللَّهِ‌بْنِ‌أَبِی‌أُمَیَّهًَْ أَنَّ مُحَمَّداً (صَادِقٌ وَ أَنِّی أَنَا بَعَثْتُهُ وَ یَجِیءُ مَعَهُ أَرْبَعَهًٌْ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ یَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ کَتَبَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ قُلْ سُبْحانَ رَبِّی هَلْ کُنْتُ إِلَّا بَشَراً رَسُولا.

امام باقر (علیه السلام)- حَتَّی تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الأَرْضِ یَنبُوعًا؛ یعنی چشمه‌ای. أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّةٌ؛ یعنی باغ و بوستانی. مِّن نَّخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الأَنْهَارَ خِلالَهَا تَفْجِیرًا؛ یعنی از آن چشمه‌ها. أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاء کَمَا زَعَمْتَ عَلَیْنَا کِسَفًا؛ پیامبر (صلی الله علیه و آله) [به آن‌ها] فرموده بود: «پاره‌ای از آسمان سقوط خواهد کرد». و خداوند فرمود: آن‌ها [چنان لجوجند که] اگر ببینند قطعه سنگی از آسمان [برای عذابشان] سقوط می‌کند می‌گویند: «این ابر متراکمی است»! ( طور/۴۴ ) و آیه: أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ المَلآئِکَةِ قَبِیلًا؛ و القَبیل؛ یعنی کثیر و زیاد، أَوْ یَکُونَ لَکَ بَیْتٌ مِّن زُخْرُفٍ ( اسراء/۹۳ ) یعنی مُزیّن به طلا، أَوْ تَرْقَی فِی السَّمَاء وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِیِّکَ حَتَّی تُنَزِّلَ عَلَیْنَا کِتَابًا نَّقْرَؤُهُ ( اسراء/۹۳ ) در آن نوشته شده: از سوی خدا به عبدالله‌بن‌ابی‌امیّه: محمّد (صلی الله علیه و آله) راستگوست و من او را مبعوث کرده‌ام و همراه او چهار تن از ملائکه می‌آیند تا شهادت دهند، خدا این نامه را نوشته است. و خداوند عزّوجلّ نازل فرمود: قُلْ سُبْحَانَ رَبِّی هَلْ کُنتُ إَلاَّ بَشَرًا رَّسُولًا ( اسراء/۹۳ )

Imam Baqir (peace be upon him): حَتَّی تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الأَرْضِ یَنبُوعًا [Until you cause a spring to gush forth from the earth for us]; that is, a spring. أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّةٌ [Or you should have a garden]; that is, a garden and orchard. مِّن نَّخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الأَنْهَارَ خِلالَهَا تَفْجِیرًا [Of palms and grapes, and you cause the rivers to gush forth abundantly through them]; that is, from those springs. أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاء کَمَا زَعَمْتَ عَلَیْنَا کِسَفًا [Or you cause the sky to fall upon us in pieces, as you have claimed]; the Prophet (peace be upon him and his family) had told them: 'A piece of the sky will fall.' And Allah said: They [are so obstinate that] if they were to see a piece of stone falling from the sky [for their punishment], they would say: 'This is a dense cloud'! (Tur/44) And the verse: أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ المَلآئِکَةِ قَبِیلًا [Or you bring Allah and the angels face to face with us]; and al-Qabil means many and numerous. أَوْ یَکُونَ لَکَ بَیْتٌ مِّن زُخْرُفٍ [Or you should have a house of gold ornament] (Isra/93), that is, adorned with gold. أَوْ تَرْقَی فِی السَّمَاء وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِیِّکَ حَتَّی تُنَزِّلَ عَلَیْنَا کِتَابًا نَّقْرَؤُهُ [Or you ascend into the sky, and we will not believe in your ascension until you bring down to us a book which we may read] (Isra/93), in which is written: From Allah to Abdullah ibn Abi Umayya: Muhammad (peace be upon him and his family) is truthful and I have sent him, and four of the angels come along with him to bear witness that Allah has written this letter. And Allah, the Mighty and Majestic, revealed: قُلْ سُبْحَانَ رَبِّی هَلْ کُنتُ إَلاَّ بَشَرًا رَّسُولًا [Say: Glory be to my Lord! Am I anything but a mortal messenger?] (Isra/93)

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): حَتَّی تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الأَرْضِ یَنبُوعًا [જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે ધરતીમાંથી ઝરણું ન વહાવો]; એટલે કે, ઝરણું. أَوْ تَکُونَ لَکَ جَنَّةٌ [અથવા તમારા માટે એક બગીચો હોય]; એટલે કે, બાગ અને બગીચો. مِّن نَّخِیلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الأَنْهَارَ خِلالَهَا تَفْجِیرًا [ખજૂર અને દ્રાક્ષનો, અને તેમાં તમે નહેરો પુષ્કળપણે વહાવો]; એટલે કે, તે ઝરણાઓમાંથી. أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاء کَمَا زَعَمْتَ عَلَیْنَا کِسَفًا [અથવા આકાશને, જેમ તમે માનો છો, અમારા પર ટુકડાઓમાં પાડો]; પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ [તેમને] ફરમાવ્યું હતું: 'આકાશનો એક ટુકડો પડશે.' અને અલ્લાહે ફરમાવ્યું: તેઓ [એટલા હઠીલા છે કે] જો તેઓ જુએ કે આકાશમાંથી પથ્થરનો ટુકડો [તેમના અઝાબ માટે] પડી રહ્યો છે તો કહેશે: 'આ ઘનીભૂત વાદળ છે'! (તૂર/૪૪) અને આયત: أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ المَلآئِکَةِ قَبِیلًا [અથવા અલ્લાહ અને ફરિશ્તાઓને અમારી સામે લાવો]; અને અલ-કબીલ; એટલે કે વધારે અને ઘણાં. أَوْ یَکُونَ لَکَ بَیْتٌ مِّن زُخْرُفٍ [અથવા તમારા માટે સોનાનું ઘર હોય] (ઇસરા/૯૩) એટલે કે સોનાથી શણગારેલ, أَوْ تَرْقَی فِی السَّمَاء وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِیِّکَ حَتَّی تُنَزِّلَ عَلَیْنَا کِتَابًا نَّقْرَؤُهُ [અથવા તમે આકાશમાં ચઢી જાઓ, અને અમે તમારા ચઢાણ પર ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા પર એક કિતાબ ન ઉતારો જેને અમે વાંચીએ] (ઇસરા/૯૩) જેમાં લખેલું હોય: અલ્લાહ તરફથી અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યાને: મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાચા છે અને મેં તેમને મબઊસ કર્યા છે, અને તેમની સાથે ચાર ફરિશ્તાઓ આવે છે જેથી શહાદત આપે કે અલ્લાહે આ પત્ર લખ્યો છે. અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે નાઝિલ ફરમાવ્યું: قُلْ سُبْحَانَ رَبِّی هَلْ کُنتُ إَلاَّ بَشَرًا رَّسُولًا [કહો: મારા રબ પવિત્ર છે! શું હું એક મનુષ્ય રસૂલ સિવાય કંઈ છું?] (ઇસરા/૯૩)

#5 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

الرّسول ( قَالَتْ قُرَیْشٌ یَا مُحَمَّدُ (شَتَمْتَ الْآلِهَهًَْ وَ سَفِهْتَ الْأَحْلَامَ وَ فَرَّقْتَ الْجَمَاعَهًَْ فَإِنْ طَلَبْتَ مَالًا أَعْطَیْنَاکَ أَوِ الشَّرَفَ سَوَّدْنَاکَ أَوْ کَانَ بِکَ عِلَّهًٌْ دَاوَیْنَاکَ فَقَالَ (لَیْسَ شَیْءٌ مِنْ ذَلِکَ بَلْ بَعَثَنِی اللَّهُ إِلَیْکُمْ رَسُولًا وَ أَنْزَلَ کِتَاباً فَإِنْ قَبِلْتُمْ مَا جِئْتُ بِهِ فَهُوَ حَظُّکُمْ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ وَ إِنْ تَرُدُّوهُ أَصْبِرُ حَتَّی یَحْکُمَ اللهُ بَیْنَنا قَالُوا فَسَلْ رَبَّکَ أَنْ یَبْعَثَ مَلَکاً یُصَدِّقُکَ وَ یَجْعَلَ لَنَا کُنُوزاً وَ جِنَاناً وَ قُصُوراً مِنْ ذَهَبٍ أَوْ یُسْقِطَ عَلَیْنَا السَّمَاءَ کَمَا زَعَمْتَ کِسْفاً أَوْ تَأْتِیَ بِاللهِ وَ الْمَلائِکَةِ قَبِیلًا فَقَالَ عَبْدُاللَّهِ‌بْنُ‌أُمَیَّهًَْ الْمَخْزُومِیُّ وَ اللَّهِ لَا أُؤْمِنُ بِکَ حَتَّی تَتَّخِذَ سُلَّماً إِلَی السَّمَاءِ ثُمَّ تَرْقَی وَ أَنَا أَنْظُرُ فَقَالَ أَبُوجَهْلٍ إِنَّهُ أَبَی إِلَّا سَبَّ الْآلِهَهًِْ وَ شَتْمَ الْآبَاءِ وَ إِنِّی أُعَاهِدُ اللَّهَ لَأَحْمِلَنَّ حَجَراً فَإِذَا سَجَدَ ضَرَبْتُ بِهِ رَأْسَهُ فَانْصَرَفَ النَّبِیُّ (حَزِیناً فَنَزَلَ وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا الْآیَاتِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- قریش به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) گفتند: «خدایان ما را دشنام می‌دهی و بر آیین و دین ما خرده می‌گیری و ما را به سفاهت و نادانی نسبت می‌دهی و بین جمع ما جدایی انداخته‌ای اگر واقعاً این کارها را برای رسیدن به مال دنیا انجام می‌دهی، ما حاضریم هرچه بخواهی در اختیارت بگذاریم؛ اگر طالب ریاست هستی، ما تو را رئیس و سرور خود می‌کنیم اگر گرفتار بیماری شده‌ای ما برایت طبیب خواهیم آورد و معالجه‌ات می‌کنیم». فرمود: «هیچ‌کدام از این‌ها نیست خداوند مرا برانگیخته و پیامبرم نموده و به من کتاب داده اگر مرا به نبوّت بپذیرید، در دنیا و آخرت بهره‌مند خواهید شد. اگر نپذیرفتید، صبر می‌کنم تا خداوند بین من و شما حاکم شود». گفتند: «حالا که چنین کاری را نمی‌کنی از خدایت بخواه فرشته‌ای را بفرستد تا نبوّت تو را گواهی نماید و برای ما باغستان‌ها و گنج‌ها و قصرهایی از طلا به وجود آورد. پس آسمان را بر سر ما خراب کن همان‌طور که مدّعی هستی اگر خدایت بخواهد می‌تواند چنین کند. ما به خدا ایمان نخواهیم آورد؛ مگر خداوند با ملائکه در جلوی ما بیایند». عبدالله‌بن‌امیّه مخزومی گفت: «به‌خدا قسم! من به تو ایمان نمی‌آورم مگر اینکه به‌وسیله‌ی نردبانی به آسمان بالا روی به‌طوری که تو را مشاهده کنم». ابوجهل گفت: «او جز ناسزا گفتن به خدایان ما و نسبت‌های ناروا به اجدادمان کار دیگری نمی‌کند. من با خدا پیمان می‌بندم که هروقت به سجده رفت سنگی بزرگ بر دوش حمل می‌کنم و بر سر او می‌زنم». پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از آن‌ها جدا شد و محزون گردید از برخوردی که آن‌ها داشتند خداوند این آیات را در همین‌مورد نازل فرمود: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً.

The Prophet (peace be upon him and his family): The Quraysh said to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "You insult our gods, find fault with our religion and creed, attribute foolishness and ignorance to us, and have caused division among our community. If you are really doing these things to obtain worldly wealth, we are ready to give you whatever you want; if you seek leadership, we will make you our chief and master; and if you are afflicted with an illness, we will bring a physician for you and treat you." He said: "It is none of these things. Allah has raised me up and made me His Prophet and has given me a Book. If you accept me as a prophet, you will benefit in this world and the Hereafter. If you do not accept, I will be patient until Allah judges between me and you." They said: "Now that you will not do such a thing, ask your Lord to send an angel to bear witness to your prophethood, and to create for us gardens, treasures, and palaces of gold. And bring the sky down upon our heads, just as you claim — if your Lord wills, He can do so. We will not believe in Allah unless Allah comes before us together with the angels." Abdullah ibn Umayya al-Makhzumi said: "By Allah! I will not believe in you unless you climb up to the sky by a ladder in such a way that I can watch you." Abu Jahl said: "He does nothing but revile our gods and cast unworthy slurs upon our forefathers. I make a pact with Allah that whenever he goes into prostration, I will carry a large stone on my shoulder and strike his head with it." The Noble Prophet (peace be upon him and his family) departed from them and became grieved at the treatment they had shown. Allah revealed these verses concerning this: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [And they said: We will by no means believe in you until you cause a fountain to gush forth from the earth for us].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): કુરૈશે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું: "તમે અમારા ખુદાઓને ગાળો આપો છો અને અમારા આચાર અને ધર્મ પર ટીકા કરો છો અને અમને મૂર્ખતા અને અજ્ઞાનતાનું આળ આપો છો અને અમારી જમાત વચ્ચે ફૂટ પાડી છે. જો ખરેખર તમે આ કામો દુનિયાની સંપત્તિ મેળવવા માટે કરો છો, તો અમે તૈયાર છીએ કે તમે જે માંગશો તે તમને આપીશું; જો તમે સરદારી ઈચ્છો છો, તો અમે તમને અમારા સરદાર અને આગેવાન બનાવીશું; અને જો તમે કોઈ બીમારીથી પીડિત છો, તો અમે તમારા માટે વૈદ લાવીશું અને તમારો ઈલાજ કરાવીશું." તમે ફરમાવ્યું: "આમાંથી કંઈ પણ નથી. અલ્લાહે મને ઊભો કર્યો છે અને પોતાનો પયગંબર બનાવ્યો છે અને મને કિતાબ આપી છે. જો તમે મને નબુવ્વત પર કબૂલ કરશો, તો દુનિયા અને આખેરતમાં લાભ પામશો. જો નહીં કબૂલ કરો, તો હું ધીરજ રાખીશ ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ મારી અને તમારી વચ્ચે ફેંસલો કરે." તેમણે કહ્યું: "હવે જ્યારે તમે એવું કામ નથી કરતા, તો તમારા ખુદા પાસે માંગો કે એક ફરિશ્તો મોકલે જે તમારી નબુવ્વતની સાક્ષી આપે, અને અમારા માટે બગીચાઓ, ખજાનાઓ અને સોનાના મહેલો પેદા કરે. પછી અમારા માથે આકાશને તોડી પાડો જેમ તમે દાવો કરો છો — જો તમારો અલ્લાહ ઈચ્છે તો એવું કરી શકે છે. અમે અલ્લાહ પર ઈમાન નહીં લાવીએ, સિવાય કે અલ્લાહ ફરિશ્તાઓ સાથે અમારી સામે આવે." અબ્દુલ્લાહ બિન ઉમય્યા મખઝૂમીએ કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ! હું તમારા પર ઈમાન નહીં લાવું સિવાય કે તમે એક નિસરણી દ્વારા આકાશ પર ચઢી જાઓ એ રીતે કે હું તમને જોઈ શકું." અબૂ જહલે કહ્યું: "તે અમારા ખુદાઓને ગાળો આપવા અને અમારા વડવાઓ પર અયોગ્ય આળ મૂકવા સિવાય કંઈ કરતો નથી. હું અલ્લાહ સાથે વચન બાંધું છું કે જ્યારે પણ તે સિજદામાં જશે, હું એક મોટો પથ્થર ખભા પર ઉઠાવીશ અને તેના માથા પર મારીશ." પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેઓથી અલગ થયા અને તેઓએ જે વર્તન કર્યું તેનાથી દુઃખી થયા. અલ્લાહે આ આયતો આ જ સંદર્ભમાં નાઝિલ ફરમાવી: وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [અને તેમણે કહ્યું: અમે તમારા પર કદાપિ ઈમાન નહીં લાવીએ ત્યાં સુધી કે તમે અમારા માટે જમીનમાંથી એક ઝરણું વહાવી દો].

#6 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

الباقر ( خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (فِی غَزْوَهًِْ الْفَتْحِ فَصَامَ وَ صَامَ النَّاسُ حَتَّی نَزَلَ کُرَاعَ الْغَمِیمِ فَأَمَرَ بِالْإِفْطَارِ فَأَفْطَرَ وَ أَفْطَرَ النَّاسُ وَ صَامَ قَوْمٌ فَسُمُّوا الْعُصَاهًَْ لِأَنَّهُمْ صَامُوا ثُمَّ سَارَ (حَتَّی نَزَلَ مَرَّ الظَّهْرَانِ وَ مَعَهُ نَحْوٌ مِنْ عَشَرَهًِْ آلَافِ رَجُلٍ وَ نَحْوٌ مِنْ أَرْبَعِمِائَهًِْ فَارِسٍ وَ قَدْ عَمِیَتِ الْأَخْبَارُ عَنْ قُرَیْشٍ فَخَرَجَ فِی تِلْکَ اللَّیْلَهًِْ أَبُوسُفْیَانَ وَ حَکِیمُ‌بْنُ‌حِزَامٍ وَ بُدَیْلُ‌بْنُ‌وَرْقَاءَ هَلْ یَسْمَعُونَ خَبَراً وَ قَدْ کَانَ الْعَبَّاسُ‌بْنُ‌عَبْدِالْمُطَّلِبِ خَرَجَ یَتَلَقَّی رَسُولَ اللَّهِ (وَ مَعَهُ أَبُوسُفْیَانَ‌بْنُ‌الْحَارِثِ وَ عَبْدُاللَّهِ‌بْنُ‌أَبِی‌أُمَیَّهًَْ وَ قَدْ تَلَقَّاهُ بِثَنِیَّهًِْ الْعِقَابِ. وَ رَسُولُ اللَّهِ (فِی قُبَّتِهِ وَ عَلَی حَرَسِهِ یَوْمَئِذٍ زِیَادُ‌بْنُ‌أَسِیدٍ فَاسْتَقْبَلَهُمْ زِیَادٌ فَقَالَ أَمَّا أَنْتَ یَا أَبَاالْفَضْلِ فَامْضِ إِلَی الْقِبْلَهًِْ وَ أَمَّا أَنْتُمَا فَارْجِعَا فَمَضَی الْعَبَّاسُ حَتَّی دَخَلَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَسَلَّمَ عَلَیْهِ وَ قَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی هَذَا ابْنُ عَمِّکَ قَدْ جَاءَ تَائِباً وَ ابْنُ عَمَّتِکَ قَالَ لَاحَاجَهًَْ لِی فِیهِمَا إِنَّ ابْنَ‌عَمِّی انْتَهَکَ عِرْضِی وَ أَمَّا ابْنُ‌عَمَّتِی فَهُوَ الَّذِی یَقُولُ بِمَکَّهًَْ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً فَلَمَّا خَرَجَ الْعَبَّاسُ کَلَّمَتْهُ أُمُّ سَلَمَهًَْ وَ قَالَتْ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی ابْنُ‌عَمِّکَ قَدْ جَاءَ تَائِباً لَا یَکُونُ أَشْقَی النَّاسِ بِکَ وَ أَخِی ابْنُ عَمَّتِکَ وَ صِهْرُکَ فَلَا یَکُونَنَّ شَقِیّاً بِکَ وَ نَادَی أَبُوسُفْیَانَ‌بْنُ‌الْحَارِثِ النَّبِیَّ (کُنْ لَنَا کَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ فَدَعَاهُ وَ قَبِلَ مِنْهُ وَ دَعَا عَبْدَ‌اللَّهِ‌بْنَ‌أَبِی‌أُمَیَّهًَْ فَقَبِلَ مِنْهُ.

امام باقر (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در غزوه‌ی فتح خارج شد، و او و مردم روزه گرفتند تا آنکه در کراع‌الغمیم فرود آمد و به افطار و گشودن روزه فرمان داد. او روزه اش را گشود و مردم نیز به تبعیّت از او روزه شان را گشودند. ولی گروهی روزه‌داری کردند و به همین خاطر (عصاﺓ)، نافرمانان نامیده شدند؛ چرا که آن ها [بر خلاف فرمان رسول خدا] روزه گرفتند. بعد از آن پیامبر (صلی الله علیه و آله) راه پیمود تا آنکه فرود آمد و بر ظهران گذشت و حدود ده هزار مرد و حدود چهار صد زن سوار جنگاور او را همراهی می کردند. با این حال اخبار از قریش پوشیده گشت. در آن شب ابوسفیان و حکیم‌بن‌حزام و بدیل بن ورقاء در پی آگاهی از اخبار خارج شدند. از دیگر سو عباس‌بن‌عبدالمطلب نیز برای دیدار با رسول خدا خارج شد و ابوسفیان بن‌حارث و عبدالله بن ابی اُمیّه را که در ثنیﺔ العقاب با او مواجه شده بودند را همراه خود ساخت. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در خیمه اش بود و آن روز، زیادبن اسید پاسبانی او را بر عهده داشت. هنگامی که زیاد با آنان رودررو شد، گفت: «تو ای ابوالفضل، به سوی خیمه برو، ولی شما دو نفر، بازگردید». به این ترتیب عباس به حضور رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رسید و بر او سلام کرد. سپس گفت: «پدر و مادرم به فدایت! این پسرعموی تو است که توبه کرده است و به همراه پسر عمّه‌ات به حضورت رسیده است». پیامبر فرمود: «مرا به آن دو هیچ نیازی نیست! پسر عمویم آبرویم را درید و امّا پسر عمه ام، او همان کسی بود که در مکّه می گفت: هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد مگر آنکه از زمین برای ما چشمه ای خارج سازی». بعد از خروج عباس، اُمّ سلمه با پیامبر صحبت کرد و گفت: «پدر و مادرم به فدایت، پسر عمویت توبه کرده و آمده است تا بدبخت ترین مردم به واسطه تو نباشد. و برادرم، پسر عمه و داماد توست و به یقین نباید به واسطه تو بدبخت و مفلوک باشد». و ابوسفیان بن حارث، پیامبر (صلی الله علیه و آله) را ندا داد: «برای ما همان گونه باش که بنده صالح گفت: امروز ملامت و توبیخی بر شما نیست! ( یوسف/۹۲ ) پیامبر او را فراخواند و (اسلامش) را از او پذیرفت. و بعد از او با عبدالله بن ابی امیّه نیز چنین کرد.

Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out on the campaign of the Conquest [of Makkah], and he fasted and the people fasted, until he came down at Kura' al-Ghamim, where he ordered them to break the fast. He broke his fast and the people broke their fasts in following him. But a group kept fasting, and for this reason they were called al-'Usat, the disobedient, because they [contrary to the command of the Messenger of Allah] fasted. After that the Prophet (peace be upon him and his family) journeyed on until he came down and passed by Zahran, and about ten thousand men and about four hundred mounted warriors were accompanying him. Even so, news of this was hidden from Quraysh. On that night Abu Sufyan, Hakim ibn Hizam and Budayl ibn Warqa' went out to seek news. On the other side, al-Abbas ibn Abd al-Muttalib also went out to meet the Messenger of Allah, and he took with him Abu Sufyan ibn al-Harith and Abd Allah ibn Abi Umayya, who had met him at Thaniyyat al-'Iqab. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was in his tent, and that day Ziyad ibn Asid was in charge of guarding him. When Ziyad came face to face with them, he said: "You, O Abu al-Fadl, go on to the tent, but you two, turn back." So al-Abbas came into the presence of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and greeted him. Then he said: "May my father and mother be your ransom! This is your cousin who has repented, and he has come into your presence together with the son of your paternal aunt." The Prophet said: "I have no need of those two! My cousin tore my honour; and as for the son of my paternal aunt, he is the one who used to say in Makkah: لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [We will never believe in you until you cause a spring to gush forth from the earth for us]." After al-Abbas left, Umm Salama spoke with the Prophet and said: "May my father and mother be your ransom, your cousin has repented and come so that he not be the most wretched of people because of you. And my brother is the son of your paternal aunt and your son-in-law, and surely he must not be wretched and miserable because of you." And Abu Sufyan ibn al-Harith called out to the Prophet (peace be upon him and his family): "Be for us as the righteous servant said: لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ [There shall be no reproach upon you today]! (Yusuf/92)" The Prophet summoned him and accepted (his Islam) from him. And after him he did the same with Abd Allah ibn Abi Umayya.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફત્હ [મક્કા]ની જંગમાં નીકળ્યા, અને તેમણે તથા લોકોએ રોઝો રાખ્યો, ત્યાં સુધી કે તેઓ કુરાઉલ ગમીમમાં ઉતર્યા અને રોઝો ખોલવાનો આદેશ આપ્યો. તેમણે પોતાનો રોઝો ખોલ્યો અને લોકોએ પણ તેમનું અનુસરણ કરીને પોતાના રોઝા ખોલ્યા. પરંતુ એક જૂથે રોઝો રાખ્યો અને આ કારણથી તેમને (ઉસાત), નાફરમાનો કહેવામાં આવ્યા; કારણ કે તેમણે [અલ્લાહના રસૂલના આદેશથી વિરુદ્ધ] રોઝો રાખ્યો. તે પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ વધ્યા ત્યાં સુધી કે ઉતર્યા અને ઝહરાન પરથી પસાર થયા, અને લગભગ દસ હજાર માણસો અને લગભગ ચારસો સવાર જંગજૂ તેમની સાથે હતા. આમ છતાં, આ ખબર કુરૈશથી છુપી રહી. તે રાત્રે અબૂ સુફ્યાન અને હકીમ બિન હિઝામ અને બુદૈલ બિન વરકા ખબર મેળવવા નીકળ્યા. બીજી બાજુ અબ્બાસ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ પણ અલ્લાહના રસૂલને મળવા નીકળ્યા અને અબૂ સુફ્યાન બિન હારિસ તથા અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યાને, જેઓ સનિય્યતુલ ઉકાબમાં તેમને મળ્યા હતા, પોતાની સાથે લીધા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના ખૈમામાં હતા અને તે દિવસે ઝિયાદ બિન અસીદ તેમની ચોકી પર હતો. જ્યારે ઝિયાદ તેમની સામે આવ્યો, તેણે કહ્યું: "તું ઓ અબુલ ફદ્લ, ખૈમા તરફ જા, પરંતુ તમે બન્ને, પાછા ફરો." આ રીતે અબ્બાસ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હાજરીમાં પહોંચ્યા અને તેમને સલામ કરી. પછી કહ્યું: "મારા માતાપિતા તમારા પર કુરબાન! આ તમારા પિતરાઈ ભાઈ છે જેમણે તૌબા કરી છે અને તમારી ફોઈના દીકરા સાથે તમારી હાજરીમાં આવ્યા છે." પયગંબરે ફરમાવ્યું: "મને એ બન્નેની કોઈ જરૂર નથી! મારા પિતરાઈ ભાઈએ મારી આબરૂ ફાડી, અને મારી ફોઈનો દીકરો, તે એ જ હતો જે મક્કામાં કહેતો હતો: લَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّی تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ یَنْبُوعاً [અમે તમારા પર ક્યારેય ઈમાન નહીં લાવીએ જ્યાં સુધી તમે અમારા માટે જમીનમાંથી કોઈ ઝરણું ન કાઢો]." અબ્બાસના ગયા પછી, ઉમ્મે સલમાએ પયગંબર સાથે વાત કરી અને કહ્યું: "મારા માતાપિતા તમારા પર કુરબાન, તમારા પિતરાઈ ભાઈએ તૌબા કરી છે અને આવ્યા છે જેથી તમારા કારણે લોકોમાં સૌથી બદનસીબ ન થાય. અને મારો ભાઈ, તમારી ફોઈનો દીકરો અને તમારા જમાઈ છે, અને ખાતરીથી તમારા કારણે બદનસીબ અને લાચાર ન થવો જોઈએ." અને અબૂ સુફ્યાન બિન હારિસે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પોકારીને કહ્યું: "અમારા માટે તેવા બનો જેવું નેક બંદાએ કહ્યું હતું: لا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ [આજે તમારા પર કોઈ ઠપકો કે નિંદા નથી]! (યુસુફ/૯૨)" પયગંબરે તેને બોલાવ્યો અને તેનો (ઇસ્લામ) સ્વીકાર્યો. અને તેના પછી અબ્દુલ્લાહ બિન અબી ઉમય્યા સાથે પણ એવું જ કર્યું.