الباقر ( عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (قَالَ: کَانَ بَیْنَا رَسُولُ اللَّهِ (جَالِساً وَ عِنْدَهُ جَبْرَئِیلُ إِذْ حَانَتْ مِنْ جَبْرَئِیلَ نَظِرَهًٌْ قِبَلَ السَّمَاءِ فَانْتُقِعَ لَوْنُهُ حَتَّی صَارَ کَأَنَّهُ کُرْکُمٌ ثُمَّ لَاذَ بِرَسُولِ اللَّهِ (فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ (إِلَی حَیْثُ نَظَرَ جَبْرَئِیلُ (فَإِذَا شَیْءٌ قَدْ مَلَأَ بَیْنَ الْخَافِقَیْنِ مُقْبِلًا حَتَّی کَانَ کَقَابِ الْأَرْضِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ إِنِّی رَسُولُ اللَّهِ إِلَیْکَ أُخَیِّرُکَ أَنْ تَکُونَ مَلِکاً رَسُولًا أَحَبُّ إِلَیْکَ أَوْ تَکُونَ عَبْداً رَسُولًا فَالْتَفَتَ رَسُولُ اللَّهِ (إِلَی جَبْرَئِیلَ وَ قَدْ رَجَعَ إِلَیْهِ لَوْنُهُ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ بَلْ کُنْ عَبْداً رَسُولًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (بَلْ أَکُونُ عَبْداً رَسُولًا فَرَفَعَ الْمَلَکُ رِجْلَهُ الْیُمْنَی فَوَضَعَهَا فِی کَبِدِ السَّمَاءِ الدُّنْیَا ثُمَّ رَفَعَ الْأُخْرَی فَوَضَعَهَا فِی الثَّانِیَهًِْ ثُمَّ رَفَعَ الْیُمْنَی فَوَضَعَهَا فِی الثَّالِثَهًِْ ثُمَّ هَکَذَا حَتَّی انْتَهَی إِلَی السَّمَاءِ السَّابِعَهًِْ کُلُّ سَمَاءٍ خُطْوَهًٌْ وَ کُلَّمَا ارْتَفَعَ صَغُرَ حَتَّی صَارَ آخِرَ ذَلِکَ مِثْلَ الصِّرِّ فَالْتَفَتَ رَسُولُ اللَّهِ (إِلَی جَبْرَئِیلَ فَقَالَ لَقَدْ رَأَیْتُ مِنْکَ ذُعْراً وَ مَا رَأَیْتُ شَیْئاً کَانَ أَذْعَرَ لِی مِنْ تَغَیُّرِ لَوْنِکَ فَقَالَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ لَا تَلُمْنِی أَ تَدْرِی مَنْ هَذَا قَالَ لَا قَالَ هَذَا إِسْرَافِیلُ حَاجِبُ الرَّبِّ وَ لَمْ یَنْزِلْ مِنْ مَکَانِهِ مُنْذُ خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ فَلَمَّا رَأَیْتُهُ مُنْحَطّاً ظَنَنْتُ أَنَّهُ جَاءَ بِقِیَامِ السَّاعَهًِْ فَکَانَ الَّذِی رَأَیْتَ مِنْ تَغَیُّرِ لَوْنِی لِذَلِکَ فَلَمَّا رَأَیْتُ مَا اصْطَفَاکَ اللَّهُ بِهِ رَجَعَ إِلَیَّ لَوْنِی وَ نَفْسِی أَ مَا رَأَیْتَهُ کُلَّمَا ارْتَفَعَ صَغُرَ إِنَّهُ لَیْسَ شَیْءٌ یَدْنُو مِنَ الرَّبِّ إِلَّا صَغُرَ لِعَظَمَتِهِ إِنَّ هَذَا حَاجِب الرَّبِّ وَ أَقْرَبُ خَلْقِ اللَّهِ مِنْهُ وَ اللَّوْحُ بَیْنَ عَیْنَیْهِ مِنْ یَاقُوتَهًٍْ حَمْرَاءَ فَإِذَا تَکَلَّمَ الرَّبُّ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی بِالْوَحْیِ ضَرَبَ اللَّوْحَ جَبِینَهُ فَنَظَرَ فِیهِ ثُمَّ أَلْقَی إِلَیْنَا نَسْعَی بِهِ فِی السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَأَدْنَی خَلْقِ الرَّحْمَنِ مِنْهُ وَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ تِسْعُونَ حِجَاباً مِنْ نُورٍ یُقْطَعُ دُونَهَا الْأَبْصَارُ مَا یُعَدُّ وَ لَا یُوصَفُ وَ إِنِّی لَأَقْرَبُ الْخَلْقِ مِنْهُ وَ بَیْنِی وَ بَیْنَهُ مَسِیرَهًَْ أَلْفِ عَام.
امام باقر (علیه السلام)- از جابر (رحمة الله علیه) روایت است که امام باقر (علیه السلام) فرمود: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نشسته بود و جبرئیل نزد ایشان بود. ناگاه نگاه جبرئیل به آسمان افتاد و چنان رنگ از رخسارش پرید که رُخش همچون زعفران شد و به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پناه برد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به جایی که جبرئیل نگاه کرده بود نگریست. ناگاه دید فرشته ای کران تا کران آسمان را پُر کرد و آن قدر پیش آمد که به نزدیکی زمین رسید و گفت: «ای محمّد! خداوند مرا نزد تو فرستاده تا مخیّرت کنم و بپرسم دوست می داری پادشاهی رسول باشی یا بنده ای رسول»؟ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به جبرئیل نگاه کرد. او که رنگ به رخسارش برگشته بود عرض کرد: «بنده ای رسول باش». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «بنده ای رسول هستم». ناگاه آن فرشته پای راستش را در میان آسمان دنیا گذاشت و پای دیگرش را برداشت و در آسمان دوم گذاشت و پای چپش را بلند کرد و در آسمان سوم گذاشت و به همین ترتیب رفت تا به آسمان هفتم رسید. او هر آسمانی را یک گام کرد و هر چه بالاتر می‌رفت کوچکتر می شد تا سرانجام همچون قناری کوچک شد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به جبرئیل فرمود: «دیدم به هراس افتادی و رنگ رخسارت چنان دگرگون شد که حالی هراسناک تر از آن ندیده بودم»! عرض کرد: «ای پیغمبر خدا! سرزنشم مکن، آیا می دانی این چه کسی بود»؟ فرمود: «نه». عرض کرد: «او اسرافیل پرده دار پروردگارم بود، از زمانی که خداوند آسمان ها و زمین را آفریده او از جایگاه خود پایین نیامده بود. وقتی دیدم فرود آمده گمان کردم آمده تا قیامت را به پا کند. اگر دیدی رنگ رخسارم دگرگون شد به این خاطر بود، امّا وقتی مقامی را دیدم که خداوند برایت برگزیده رنگ به رخسارم بازگشت و جان گرفتم. مگر ندیدی هر چه بالاتر می رفت کوچک تر می شد؟ هیچ چیزی نیست که به پروردگار نزدیک شود جز آن که در برابر عظمت او کوچک شود. او پرده دار پروردگار و نزدیک ترین آفریده به او بود. لوح از یاقوت سرخ و میان چشمانش است، وقتی پروردگار تبارک و تعالی با وحی سخن می گوید آن لوح را به پیشانی اش می زند و او در آن می نگرد و سپس وحی را به ما می رساند و ما با آن سوی آسمان ها و زمین می شتابیم. او نزدیکترین آفریده به خداوند رحمان است. میان او و خداوند نود حجاب از نور هست که دیده ها در ورای آن ها چنان ناتوان‌اند که وصف نشود. من نزدیک ترین آفریده به او هستم و میان من و او هزار سال راه هست».
Imam Baqir (peace be upon him): It is narrated from Jabir (may Allah have mercy on him) that Imam Baqir (peace be upon him) said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was seated and Jibra'il was with him. Suddenly Jibra'il's gaze fell upon the sky and the colour drained from his face so much that his cheeks became like saffron, and he took refuge with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) looked toward the place where Jibra'il had looked. Suddenly he saw an angel who had filled the sky from horizon to horizon, and he came so close that he reached near the earth and said: 'O Muhammad! Allah has sent me to you to give you a choice and to ask: do you prefer to be a king-messenger, or a servant-messenger?' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) looked at Jibra'il. Jibra'il, whose colour had returned to his face, said: 'Be a servant-messenger.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'I am a servant-messenger.' Suddenly that angel placed his right foot in the midst of the lowest heaven, then lifted his other foot and placed it in the second heaven, then lifted his left foot and placed it in the third heaven, and continued in this manner until he reached the seventh heaven. He crossed each heaven in one step, and the higher he went the smaller he became, until finally he became as small as a little canary. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Jibra'il: 'I saw that you were terrified, and the colour of your face changed such that I had never seen a state more frightening than that!' He said: 'O Prophet of Allah! Do not blame me. Do you know who this was?' He said: 'No.' He said: 'He was Israfil, the chamberlain of my Lord. Since the time Allah created the heavens and the earth, he had not come down from his place. When I saw him descending, I thought he had come to establish the Resurrection. If you saw the colour of my face change, it was because of this. But when I saw the station Allah has chosen for you, my colour returned to my face and I regained my composure. Did you not see that the higher he went, the smaller he became? There is nothing that draws near to the Lord except that it becomes small before His greatness. He was the chamberlain of the Lord and the closest creature to Him. The Tablet is of red ruby and is between his eyes; when the Lord, Blessed and Exalted, speaks by revelation, that Tablet strikes his forehead and he looks into it, and then conveys the revelation to us, and we hasten with it across the heavens and the earth. He is the closest creature to Allah the Most Merciful, and between him and Allah there are ninety veils of light, beyond which sights are so powerless that they cannot be described. I am the closest creature to him, and between me and him there is a distance of a thousand years' journey.'
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) થી રિવાયત છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા અને જિબ્રઈલ તેમની પાસે હતા. અચાનક જિબ્રઈલની નજર આસમાન પર પડી અને તેમના ચહેરાનો રંગ એટલો ઊડી ગયો કે તેમનો ચહેરો ઝાફરાન જેવો થઈ ગયો અને તેઓ રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની પનાહમાં આવ્યા. રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તે તરફ જોયું જ્યાં જિબ્રઈલે જોયું હતું. અચાનક જોયું કે એક ફરિશ્તાએ આસમાનને છેડેથી છેડે ભરી દીધું છે અને એટલો આગળ આવ્યો કે ઝમીનની નજીક પહોંચી ગયો અને કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ! અલ્લાહે મને તમારી પાસે મોકલ્યો છે કે તમને ઇખ્તિયાર આપું અને પૂછું કે તમે બાદશાહ રસૂલ બનવાનું પસંદ કરો છો કે બંદા રસૂલ?' રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જિબ્રઈલ તરફ જોયું. તેમનો રંગ ચહેરા પર પાછો આવી ગયો હતો અને તેમણે અરજ કરી: 'બંદા રસૂલ બનો.' રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'હું બંદા રસૂલ છું.' અચાનક તે ફરિશ્તાએ પોતાનો જમણો પગ દુનિયાના આસમાનની વચ્ચે મૂક્યો અને બીજો પગ ઉઠાવીને બીજા આસમાનમાં મૂક્યો, અને ડાબો પગ ઉઠાવીને ત્રીજા આસમાનમાં મૂક્યો, અને એ જ પ્રમાણે ગયો ત્યાં સુધી કે સાતમા આસમાન પર પહોંચ્યો. તેણે દરેક આસમાનને એક કદમમાં પાર કર્યું, અને જેટલો ઊંચે જતો હતો તેટલો નાનો થતો હતો, ત્યાં સુધી કે આખરે નાની કનેરી જેવો થઈ ગયો. રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જિબ્રઈલને ફરમાવ્યું: 'મેં જોયું કે તમે ગભરાઈ ગયા અને તમારા ચહેરાનો રંગ એટલો બદલાઈ ગયો કે તેનાથી વધુ ભયાનક હાલત મેં જોઈ ન હતી!' તેમણે અરજ કરી: 'ઓ અલ્લાહના પયગંબર! મને ઠપકો ન આપો, શું તમે જાણો છો કે એ કોણ હતા?' ફરમાવ્યું: 'ના.' અરજ કરી: 'એ મારા પરવરદિગારના પરદેદાર ઇસ્રાફીલ હતા. જ્યારથી અલ્લાહે આસમાનો અને ઝમીનનું સર્જન કર્યું છે ત્યારથી તેઓ પોતાની જગ્યાએથી નીચે નહોતા ઉતર્યા. જ્યારે મેં તેમને ઉતરતા જોયા તો હું સમજ્યો કે તેઓ કયામતને બરપા કરવા આવ્યા છે. જો તમે જોયું કે મારા ચહેરાનો રંગ બદલાઈ ગયો તો એ કારણથી હતું, પરંતુ જ્યારે મેં તે મકામ જોયો કે જે અલ્લાહે તમારા માટે પસંદ કર્યો છે તો મારો રંગ ચહેરા પર પાછો આવી ગયો અને જાન આવી. શું તમે જોયું નહીં કે જેટલો ઊંચે જતો હતો તેટલો નાનો થતો હતો? એવી કોઈ ચીજ નથી કે જે પરવરદિગારની નજીક જાય સિવાય એ કે તેની અઝમત સામે નાની થઈ જાય. તેઓ પરવરદિગારના પરદેદાર છે અને તેમની સૌથી નજીકના મખલૂક છે. લોહ લાલ યાકૂતનો છે અને તેમની આંખો વચ્ચે છે, જ્યારે પરવરદિગાર તબારક વ તઆલા વહી દ્વારા વાત કરે છે ત્યારે તે લોહને તેમના કપાળ પર મારે છે અને તેઓ તેમાં જુએ છે અને પછી વહી અમને પહોંચાડે છે અને અમે તેની સાથે આસમાનો અને ઝમીનમાં દોડીએ છીએ. તેઓ અલ્લાહ રહમાનની સૌથી નજીકના મખલૂક છે. તેમની અને અલ્લાહની વચ્ચે નૂરના નેવું પરદા છે કે જેની આગળ નજરો એટલી નાચીઝ છે કે વર્ણન થઈ શકતું નથી. હું તેમની સૌથી નજીકનો મખલૂક છું અને મારી અને તેમની વચ્ચે હજાર વર્ષનો રસ્તો છે.'