سورة الكهف

Verse 101 of 110

18:101

الَّذينَ كانَتْ أَعْيُنُهُمْ في غِطاءٍ عَنْ ذِكْري وَ كانُوا لا يَسْتَطيعُونَ سَمْعاً

همان كسانى كه پرده‌اى چشمانشان را از ياد من پوشانده بود، و قدرت شنوايى نداشتند.

They whose eyes were under a cover from My reminder and they could not even hear.

તેઓ (નાસ્તિકો) કે જેમની આંખો અમારી યાદથી પડદાની નીચે ઢંકાએલી હતી, અને તેઓ સાંભળી શકતા ન હતા.

الرّضا ( أَبُوالصَّلْتِ الْهَرَوِیُّ قَالَ: سَأَلَ الْمَأْمُونُ الرِّضَا (عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً فَقَالَ إِنَّ غِطَاءَ الْعَیْنِ لَا یَمْنَعُ مِنَ الذِّکْرِ وَ الذِّکْرُ لَا یُرَی بِالْعُیُونِ وَ لَکِنَّ اللَّهَ شَبَّهَ الْکَافِرِینَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (بِالْعُمْیَانِ لِأَنَّهُمْ کَانُوا یَسْتَثْقِلُونَ قَوْلَ النبی (فِیهِ وَ کَانُوا لَا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً.

امام رضا (علیه السلام)- اباصلت هروی گوید: مأمون از امام رضا (علیه السلام) درباره‌ی این آیه: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً پرسید. حضرت فرمود: «پرده چشم مانع از یاد [خداوند] نمی شود و به یاد خداوند بودن چیزی نیست که با چشم دیده شود، خداوند [در این آیه] کافرین به ولایت علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را به کورها تشبیه کرده، از آن روی که سخن [و وصیّت] پیامبر (صلی الله علیه و آله) در مورد ایشان بر آنان سنگین آمد و نتوانستند آن را اطاعت کنند». مأمون گفت: «خداوند [گره] از [مشکلات] شما گشوده کند که [گره] از [مشکلات] من گشودید».

Imam Rida (peace be upon him) — Abu al-Salt al-Harawi said: Al-Ma'mun asked Imam Rida (peace be upon him) about this verse: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [Those whose eyes were under a cover from My reminder, and they could not even hear]. The Imam said: "A cover on the eye does not prevent the remembrance [of Allah], and the remembrance of Allah is not something that is seen with the eyes. Rather, Allah [in this verse] has likened those who disbelieved in the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) to the blind, because the word [and testament] of the Prophet (peace be upon him and his family) concerning him weighed heavily upon them and they could not obey it." Al-Ma'mun said: "May Allah untie [the knot] from [your difficulties], just as you have untied [the knot] from [my difficulties]."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) — અબાસલ્ત હરવી કહે છે: મામૂને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [જેમની આંખો પર મારી યાદથી પરદો હતો અને તેઓ સાંભળી પણ શકતા ન હતા]. હઝરતે ફરમાવ્યું: "આંખનો પરદો [અલ્લાહની] યાદથી રોકતો નથી અને અલ્લાહની યાદ એવી વસ્તુ નથી કે જે આંખો વડે જોવાય. અલ્લાહે [આ આયતમાં] અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતના કાફિરોને આંધળા સાથે તશ્બીહ આપી છે, કારણ કે તેમના વિશે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નો કલામ [અને વસિય્યત] તેમના પર ભારે લાગ્યો અને તેઓ તેની ઇતાઅત કરી શક્યા નહીં." મામૂને કહ્યું: "અલ્લાહ તમારી [મુશ્કેલીઓની ગાંઠ] ખોલે, જેમ તમે મારી [મુશ્કેલીઓની ગાંઠ] ખોલી."

الصّادق ( مُحَمَّدِ‌بْنِ‌حَکِیمٍ رَفَعَهُ إِلَی أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (قَالَ سَأَلْتُهُ أَ تَسْتَطِیعُ النَّفْسُ الْمَعْرِفَهًَْ قَالَ فَقَالَ لَا فَقُلْتُ یَقُولُ اللَّهُ الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً قَالَ هُوَ کَقَوْلِهِ ما کانُوا یَسْتَطِیعُونَ السَّمْعَ وَ ما کانُوا یُبْصِرُونَ قُلْتُ فَعَابَهُمْ قَالَ لَمْ یَعِبْهُمْ بِمَا صَنَعَ فِی قُلُوبِهِمْ وَ لَکِنْ عَابَهُمْ بِمَا صَنَعُوا وَ لَوْ لَمْ یَتَکَلَّفُوا لَمْ یَکُنْ عَلَیْهِمْ شَیْءٌ.

امام صادق (علیه السلام)- عیاشی از محمّدبن‌حکیم نقل می‌کند: «من نامه ای به امام صادق (علیه السلام) فرستادم و در آن نوشتم: «آیا جسم بشر می تواند معرفت و آگاهی کسب کند»؟ فرمود: «نه». پرسیدم: «پس اینکه خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً مقصود چیست»؟ فرمود: «آیه‌ی مذکور، شبیه این آیه است: آن‌ها هرگز توانایی شنیدن [حق را] نداشتند و [حقیقت را] نمی‌دیدند! ( هود/۲۰ )». پرسیدم: «پس خداوند آنان را سرزنش کرده است»؟ فرمود: «خداوند آنان را به خاطر کوردلی‌شان که خداوند آنان را بدان مبتلا کرد، سرزنش نکرده است؛ بلکه آنان را به خاطر کردارشان سرزنش نمود. اگر آنان دست به آن کردار نمی‌زدند، سرزنشی بر آن‌ها نبود».

Imam Sadiq (peace be upon him) — Ayyashi narrates from Muhammad ibn Hakim: "I sent a letter to Imam Sadiq (peace be upon him) and wrote in it: 'Can the human body attain ma'rifah (recognition) and awareness?' He said: 'No.' I asked: 'Then what is meant by the saying of Allah the Mighty and Majestic: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [Those whose eyes were under a cover from My reminder, and they could not even hear]?' He said: 'This verse is similar to this verse: They were never able to hear [the truth] and did not see [the truth]! (Hud/20).' I asked: 'So has Allah reproached them?' He said: 'Allah has not reproached them for their blindness of heart with which Allah afflicted them; rather, He reproached them for their deeds. If they had not committed those deeds, there would have been no reproach upon them.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) — અય્યાશી મુહમ્મદ બિન હકીમથી નકલ કરે છે: "મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને એક પત્ર મોકલ્યો અને તેમાં લખ્યું: 'શું બશરનો જિસ્મ મઅરિફત અને આગાહી હાસિલ કરી શકે છે?' ફરમાવ્યું: 'ના.' મેં પૂછ્યું: 'તો પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ જે ફરમાવે છે: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری وَ کانُوا لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [જેમની આંખો પર મારી યાદથી પરદો હતો અને તેઓ સાંભળી પણ શકતા ન હતા] નો શું મતલબ છે?' ફરમાવ્યું: 'મઝકૂર આયત આ આયત જેવી છે: તેઓ ક્યારેય [હકને] સાંભળવાની તાકાત ન રાખતા હતા અને [હકીકતને] જોતા ન હતા! (હૂદ/૨૦).' મેં પૂછ્યું: 'તો શું અલ્લાહે તેમને મલામત કરી છે?' ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે તેમને તેમની દિલની આંધળાશને કારણે, જેમાં અલ્લાહે તેમને મુબ્તલા કર્યા, મલામત નથી કરી; બલ્કે તેમને તેમના કાર્યોને કારણે મલામત કરી છે. જો તેઓ તે કાર્યો ન કરત, તો તેમના પર કોઈ મલામત ન હોત.'"

أمیرالمؤمنین ( سَلْمَانُ الْفَارِسِیُّ (قَالَ: قَالَ أَخْبِرْنِی عَنِ الْجَنَّهًِْ فِی الدُّنْیَا هِیَ أَمْ فِی الْآخِرَهًِْ وَ أَیْنَ الْآخِرَهًُْ وَ الدُّنْیَا. قال (الدُّنْیَا فِی الْآخِرَهًِْ وَ الْآخِرَهًُْ مُحِیطَهًٌْ بِالدُّنْیَا إِذَا {إِذْ} کَانَتِ النُّقْلَهًُْ مِنَ الْحَیَاهًِْ إِلَی الْمَوْتِ ظَاهِرَهًًْ کَانَتِ الْآخِرَهًُْ هِیَ دَارَ الْحَیَوَانِ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ وَ ذَلِکَ أَنَّ الدُّنْیَا نُقْلَهًٌْ وَ الْآخِرَهًَْ حَیَاهًٌْ وَ مُقَامٌ مَثَلُ ذَلِکَ النَّائِمُ وَ ذَلِکَ أَنَّ الْجِسْمَ یَنَامُ وَ الرُّوحَ لَا تَنَامُ وَ الْبَدَنَ یَمُوتُ وَ الرُّوحَ لَا تَمُوتُ قَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ وَ الدُّنْیَا رَسْمُ الْآخِرَهًِْ وَ الْآخِرَهًُْ رَسْمُ الدُّنْیَا وَ لَیْسَ الدُّنْیَا الْآخِرَهًَْ وَ لَا الْآخِرَهًُْ الدُّنْیَا إِذَا فَارَقَ الرُّوحُ الْجِسْمَ یَرْجِعُ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا إِلَی مَا مِنْهُ بَدَأَ وَ مَا مِنْهُ خُلِقَ وَ کَذَلِکَ الْجَنَّهًُْ وَ النَّارُ فِی الدُّنْیَا مَوْجُودَهًٌْ وَ فِی الْآخِرَهًِْ مَوْجُودَهًٌْ لِأَنَّ الْعَبْدَ إِذَا مَاتَ صَارَ فِی دَارٍ مِنَ الْأَرْضِ إِمَّا رَوْضَهًٍْ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّهًِْ وَ إِمَّا بُقْعَهًٍْ مِنْ بِقَاعِ النَّارِ وَ رُوحُهُ إِلَی إِحْدَی دَارَیْنِ إِمَّا فِی دَارِ نَعِیمٍ مُقِیمٍ لَا مَوْتَ فِیهَا وَ إِمَّا فِی دَارِ عَذَابٍ أَلِیمٍ لَا یَمُوتُ فِیهَا وَ الرَّسْمُ لِمَنْ عَقَلَ مَوْجُودٌ وَاضِحٌ وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی کَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْیَقِینِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِیمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَیْنَ الْیَقِینِ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ وَ عَنِ الْکُفَّارِ فَقَالَ إِنَّهُمْ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً وَ لَوْ عَلِمَ الْإِنْسَانُ عِلْمَ مَا هُوَ فِیهِ مَاتَ حُبّاً مِنَ الْمَوْتِ وَ مَنْ نَجَا فَبِفَضْلِ الْیَقِینِ.

امام علی (علیه السلام)- سلمان (رحمة الله علیه) گوید: جاثلیق پرسید: «از بهشت خبر بدهید؟ آیا بهشت در این دنیاست یا در آخرت؟ و دنیا و آخرت کجا قرار دارند»؟ امام علی (علیه السلام) فرمود: «دنیا در آخرت قرار دارد و آخرت، این دنیا را در بر گرفته است، و وقتی انتقال از زندگی به سوی مرگ ظاهر [و روشن] بود، [لذا] آخرت ، سرای زندگانی می‌بود، اگر می‌دانستند؛ زیرا دنیا محل گذر و آخرت، سرای زندگی و محل اقامت است و مثال آن، انسان خوابیده است؛ زیرا جسم آدمی می‌خوابد، ولی روح بیدار است. بدن آدمی می‌میرد و روح زنده می‌ماند، خداوند بلند مرتبه می‌فرماید: و زندگی واقعی سرای آخرت است، اگر می‌دانستند! ( عنکبوت/۶۴ ) این دنیا نقش آخرت و آخرت نقش این دنیاست، نه دنیا آخرت است و نه آخرت دنیا. آن‌گاه که روح از جسم جدا می‌شود، هر کدام از آن‌ها به همان جایی برمی‌گردد که از آن جا آغاز شده و آفریده شده است، و همین طور بهشت و جهنّم هم در این دنیا و در آخرت وجود دارد؛ زیرا هنگامی‌که بنده‌ای می‌میرد، در منزلی از زمین جای می‌گیرد. یا این منزل باغی از باغ‌های بهشت و یا قطعه‌ای از جهنّم است و روح آن شخص به یکی از این دو منزل رهسپار می‌شود. یا در منزل پرنعمت مقیم می‌شود که در آن مرگ وجود ندارد و یا در منزل عذابی سخت ساکن می‌شود که مرگ ندارد، تنها انسان اندیشمند پی به این طرح و نقش می‌برد. خداوند فرموده است: «چنان نیست که شما خیال می‌کنید اگر شما علم الیقین [به آخرت] داشتید]افزون طلبی شما را از خدا غافل نمی‌کرد]! قطعاً شما جهنّم را خواهید دید! سپس [با ورود در آن] آن را به عین الیقین خواهید دید. سپس در آن روز [همه‌ی شما] از نعمت‌هایی که داشته‌اید بازپرسی خواهید شد! ( تکاثر/۸۵ ) و درباره کافران فرموده است: الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً و اگر انسان به آنچه او در آن وجود دارد پی می‌برد، به خاطر ترس از مرگ می‌مرد و هرکس نجات یافت، نجاتش به لطف یقین بوده است».

Imam Ali (peace be upon him): Salman (may Allah have mercy on him) said: The Catholicos asked, "Tell me about Paradise: is it in this world or in the Hereafter? And where are this world and the Hereafter located?" Imam Ali (peace be upon him) said: "This world lies within the Hereafter, and the Hereafter encompasses this world. Since the transition from life to death is manifest [and clear], the Hereafter is therefore the abode of [true] life, if only they knew — for this world is a place of passage, and the Hereafter is the abode of life and residence. The example of this is the sleeping person: for the body sleeps but the soul remains awake; the body dies but the soul remains alive. Allah the Exalted says: وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ [And indeed the abode of the Hereafter is the [true] life, if only they knew] (Al-Ankabut/64). This world is the imprint of the Hereafter, and the Hereafter is the imprint of this world; this world is not the Hereafter, nor is the Hereafter this world. When the soul separates from the body, each of them returns to the place from which it began and from which it was created. In the same way, Paradise and Hell exist both in this world and in the Hereafter, because when a servant dies, he is placed in a dwelling of the earth — either a garden from the gardens of Paradise or a plot from the plots of Hell — and his soul goes to one of these two abodes: either an abode of enduring bounty in which there is no death, or an abode of severe punishment in which there is no death. Only the thoughtful person perceives this design and imprint. Allah has said: کَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْیَقِینِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِیمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَیْنَ الْیَقِینِ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ [Nay! It is not as you imagine. If you had the knowledge of certainty [about the Hereafter, the seeking of more would not distract you from Allah]! You will surely see Hell! Then [upon entering it] you will surely see it with the eye of certainty. Then on that day [all of you] will surely be questioned about the blessings you had!] (At-Takathur/85). And concerning the disbelievers He said: الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً [They whose eyes were under a cover from My reminder and they could not even hear]. If a human being were to grasp the reality of what he is in, he would die from fear of death. And whoever is saved, his salvation is by the grace of certainty (yaqin)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જાસલીકે પૂછ્યું: "જન્નત વિશે જણાવો; શું જન્નત આ દુનિયામાં છે કે આખિરતમાં? અને દુનિયા અને આખિરત ક્યાં આવેલા છે?" ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દુનિયા આખિરતમાં આવેલી છે અને આખિરતે આ દુનિયાને ઘેરી લીધી છે, અને જ્યારે જીવનમાંથી મૃત્યુ તરફની બદલી પ્રગટ [અને સ્પષ્ટ] છે, [તેથી] આખિરત જીવનનું ઘર છે, જો તેઓ જાણતા હોત; કારણ કે દુનિયા વટાવવાની જગ્યા છે અને આખિરત જીવન અને નિવાસનું સ્થાન છે. તેનું ઉદાહરણ સૂતેલા માણસ જેવું છે; કારણ કે માણસનું શરીર સૂઈ જાય છે, પરંતુ રૂહ જાગૃત રહે છે. માણસનું શરીર મરી જાય છે અને રૂહ જીવંત રહે છે. અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ [અને ખરેખર આખિરતનું ઘર જ સાચી જિંદગી છે, જો તેઓ જાણતા હોત] (અન્કબૂત/૬૪). આ દુનિયા આખિરતની છાપ છે અને આખિરત આ દુનિયાની છાપ છે; ન દુનિયા આખિરત છે અને ન આખિરત દુનિયા. જ્યારે રૂહ શરીરથી અલગ થાય છે, ત્યારે તેમાંનું દરેક ત્યાં જ પાછું ફરે છે જ્યાંથી તેની શરૂઆત થઈ હતી અને જ્યાંથી તે પેદા થયું હતું. અને એ જ રીતે જન્નત અને જહન્નમ પણ આ દુનિયામાં અને આખિરતમાં મોજૂદ છે; કારણ કે જ્યારે કોઈ બંદો મરે છે, ત્યારે તે ધરતીના એક મકાનમાં સ્થાન લે છે. કાં તો આ મકાન જન્નતના બગીચાઓમાંનો કોઈ બગીચો હોય છે અથવા જહન્નમનો કોઈ ટુકડો હોય છે, અને તે વ્યક્તિની રૂહ આ બે મકાનોમાંથી એક તરફ રવાના થાય છે. કાં તો એવા નેઅમતથી ભરેલા મકાનમાં નિવાસ કરે છે જેમાં મૃત્યુ નથી, અથવા એવા સખત અઝાબવાળા મકાનમાં રહે છે જેમાં મૃત્યુ નથી. માત્ર વિચારશીલ માણસ જ આ ઘાટ અને છાપને સમજી શકે છે. અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: کَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْیَقِینِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِیمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَیْنَ الْیَقِینِ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ [એવું નથી જેમ તમે ધારો છો; જો તમને ઇલ્મુલ યકીન [આખિરત વિશે] હોત [તો વધુની ઇચ્છા તમને અલ્લાહથી ગાફિલ ન કરત]! ખરેખર તમે જહન્નમને જોશો! પછી [તેમાં દાખલ થઈને] તેને એન્યુલ યકીનથી જોશો. પછી તે દિવસે [તમે સૌ] જે નેઅમતો પ્રાપ્ત કરી હતી તેના વિશે પૂછવામાં આવશે!] (તકાસુર/૮૫). અને કાફિરો વિશે તેણે ફરમાવ્યું છે: الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کانُوا لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً [જેઓની આંખો મારી યાદથી પરદામાં હતી અને તેઓ સાંભળી પણ ન શકતા હતા]. અને જો માણસ સમજી લે કે તે જેમાં છે તે શું છે, તો મૃત્યુના ડરથી મરી જાય, અને જે નજાત પામ્યો, તેની નજાત યકીનની કૃપાથી છે."

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (قُلْتُ قَوْلُهُ الَّذِینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطاءٍ عَنْ ذِکْرِی قَالَ یَعْنِی بِالذِّکْرِ وَلَایَهًَْ عَلِیٍّ (وَ هُوَ قَوْلُهُ ذِکْرِی قُلْتُ قَوْلُهُ لا یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً قَالَ کَانُوا لَا یَسْتَطِیعُونَ إِذَا ذُکِرَ عَلِیٌّ عِنْدَهُمْ أَنْ یَسْمَعُواذِکْرَهُ لِشِدَّهًِْ بُغْضٍ لَهُ وَ عَدَاوَهًٍْ مِنْهُمْ لَهُ وَلِأَهْلِ بَیْتِه.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این آیه: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری پرسیدم. حضرت فرمود: «در اینجا مقصود از ذکر ، ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) است و معنای ذِکْری همین است». پرسیدم: «معنای این عبارت: لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً چیست»؟ حضرت فرمود: «هرگاه که از امام علی (علیه السلام) در نزد آنان سخنی به میان می آمد، آنان از فرط کینه و دشمنی که با او و خاندان او داشتند، قدرت شنوایی نداشتند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this verse: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری [They whose eyes were under a cover from My reminder]. The Imam said: "Here, what is meant by dhikr (remembrance) is the wilayah of the Commander of the Faithful (peace be upon him), and this is the meaning of dhikri (My reminder)." I asked: "What is the meaning of this phrase: لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [they could not even hear]?" The Imam said: "Whenever Imam Ali (peace be upon him) was mentioned in their presence, they had no capacity to hear his mention, due to the intense malice and enmity they held toward him and his household."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂબસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: الَّذینَ کانَتْ أَعْیُنُهُمْ فی غِطاءٍ عَنْ ذِکْری [જેઓની આંખો મારી યાદથી પરદામાં હતી]. હઝરતે ફરમાવ્યું: "અહીં ઝિક્ર (યાદ)થી મુરાદ અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત છે, અને ذِکْری (મારી યાદ)નો અર્થ આ જ છે." મેં પૂછ્યું: "આ વાક્ય: لا یَسْتَطیعُونَ سَمْعاً [તેઓ સાંભળી પણ શકતા ન હતા]નો અર્થ શું છે?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "જ્યારે પણ તેઓની પાસે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વાત થતી, ત્યારે તેઓ તેમની અને તેમના ખાનદાનની સાથે રાખતા સખત કીના અને દુશ્મનીના કારણે સાંભળવાની શક્તિ ધરાવતા ન હતા."