امیرالمؤمنین ( عَنِ الْأَصْبَغِبْنِنُبَاتَهًَْ عَنْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (قَالَ: قَوْلِهِ وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنا یُسْراً ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً ذُو الْقَرْنَیْنِ مِنَ الشَّمْسِ سَبَباً ثُمَّ قَالَ أمیرالمؤمنین (إِنَّ ذَاالْقَرْنَیْنِ لَمَّا انْتَهَی مَعَ الشَّمْسِ إِلَی الْعَیْنِ الْحَامِیَهًِْ وَجَدَ الشَّمْسَ تَغْرُبُ فِیهَا وَ مَعَهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ یَجُرُّونَهَا بِسَلَاسِلِ الْحَدِیدِ وَ الْکَلَالِیبِ یَجُرُّونَهَا مِنْ قَعْرِ الْبَحْرِ فِی قُطْرِ الْأَرْضِ الْأَیْمَنِ کَمَا یَجْرِی السَّفِینَهًُْ عَلَی ظَهْرِ الْمَاءِ فَلَمَّا انْتَهَی مَعَهَا إِلَی مَطْلَعِ الشَّمْسِ سَبَباً وَجَدَها تَطْلُعُ عَلی قَوْمٍ إِلَی بِما لَدَیْهِ خُبْراً فَقَالَ أمِیرِالمُؤمِنین (إِنَّ ذَاالْقَرْنَیْنِ وَرَدَ عَلَی قَوْمٍ قَدْ أَحْرَقَتْهُمُ الشَّمْسُ وَ غَیَّرَتْ أَجْسَادَهُمْ وَ أَلْوَانَهُمْ حَتَّی صَیَّرَتْهُمْ کَالظُّلْمَهًِْ ثُمَّ أَتْبَعَ ذُوالْقَرْنَیْنِ سَبَباً فِی نَاحِیَهًِْ الظُّلْمَهًِْ حَتَّی إِذا بَلَغَ بَیْنَ السَّدَّیْنِ وَجَدَ مِنْ دُونِهِما قَوْماً لا یَکادُونَ یَفْقَهُونَ قَوْلا.
امام علی (علیه السلام)- اصبغ نقل می‌کند: امام علی (علیه السلام) فرمود: وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یُسرًْا* ثمَُّ أَتْبَعَ سَبَبًا یعنی ذوالقرنین نشانه ای از خورشید را دنبال نمود. سپس فرمود: «چون ذوالقرنین با خورشید به چشمه‌ی تیره و گل آلود رسید، دید که خورشید در آن فرو می‌رود و در کنار خورشید هفتادهزار فرشته دید که با زنجیرهای آهنین و چنگال‌ها خورشید را به درون آب می‌کشیدند و بعد هم هنگام طلوع آن را در سمت راست زمین با زنجیر می‌کشیدند؛ درست همان‌طور که کشتی بر روی آب روان می‌شود. وقتی ذوالقرنین همراه خورشید به محلّ طلوع خورشید رسید، تا زمانی‌که به خاستگاه خورشید رسید؛ [در آنجا] دید خورشید بر جمعیّتی طلوع می‌کند که در برابر [تابش] آفتاب، پوششی برای آن‌ها قرار نداده بودیم. [و سایبانی نداشتند]. ( کهف/۹۰ ) ذوالقرنین نزد کسانی رفت که خورشید آنان را سوزانده بود و جسدها و رنگشان را تغییر داده و سیاه کرده بود و سپس او در منطقه‌ی تاریکی به‌دنبال یک نشانه و راهنما به راه افتاد. [و هم‌چنان به راه خود ادامه داد] تا به میان دو کوه رسید و در کنار آن دو (کوه) قومی را یافت که هیچ سخنی را نمی‌فهمیدند [و زبانشان مخصوص خودشان بود]! ( کهف/۹۳ )».
Imam Ali (peace be upon him): Asbagh narrates: Imam Ali (peace be upon him) said regarding وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یُسْراً * ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً [And We shall speak to him an easy word of Our command. Then he followed a course]: meaning Dhul-Qarnayn followed a sign of the sun. Then he said: 'When Dhul-Qarnayn reached with the sun the murky, muddy spring, he saw that the sun was setting in it, and alongside the sun he saw seventy thousand angels who were pulling the sun into the water with iron chains and hooks, and then, at the time of its rising, they would pull it with chains on the right side of the earth — just as a ship moves upon the water. When Dhul-Qarnayn, together with the sun, reached the place of the sun's rising, until he arrived at the sun's rising point, [there] he saw the sun rising over a people for whom We had not provided any covering against the [rays of the] sun [and they had no shelter] (Kahf/90). Dhul-Qarnayn went to a people whom the sun had scorched and whose bodies and colours it had altered and blackened; then he set out in the region of darkness following a sign and guide. [And he continued on his way] until he reached between two mountains, and beside those two (mountains) he found a people who could scarcely understand any speech [and had a language peculiar to themselves]! (Kahf/93).'
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અસ્બગ રિવાયત કરે છે: ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یُسْراً * ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً [અને અમે ટૂંક સમયમાં તેને અમારા હુકમમાંથી સહેલી વાત કહીશું, પછી તેણે એક રસ્તો અપનાવ્યો] વિશે ફરમાવ્યું: એટલે કે ઝુલ્કરનૈને સૂરજની એક નિશાનીનું અનુસરણ કર્યું. પછી ફરમાવ્યું: 'જ્યારે ઝુલ્કરનૈન સૂરજ સાથે ગંદા અને કીચડવાળા ઝરણા સુધી પહોંચ્યો, ત્યારે તેણે જોયું કે સૂરજ તેમાં ડૂબી રહ્યો છે અને સૂરજની બાજુમાં તેણે સિત્તેર હજાર ફરિશ્તાઓને જોયા જેઓ લોખંડની સાંકળો અને હૂકોથી સૂરજને પાણીમાં ખેંચી રહ્યા હતા અને પછી તેના ઉદય સમયે તેને ધરતીની જમણી બાજુ સાંકળોથી ખેંચતા હતા; ઠીક એવી જ રીતે જેમ વહાણ પાણી પર ચાલે છે. જ્યારે ઝુલ્કરનૈન સૂરજ સાથે સૂરજના ઉદય સ્થાને પહોંચ્યો, ત્યાં સુધી કે તે સૂરજના ઉદય સ્થાને પહોંચ્યો; [ત્યાં] તેણે જોયું કે સૂરજ એવા લોકો પર ઉદય પામી રહ્યો છે જેમના માટે અમે [સૂરજની તપશ] સામે કોઈ પોશાક નહોતો રાખ્યો [અને તેમની પાસે કોઈ છાયડો નહોતો] (કહફ/૯૦). ઝુલ્કરનૈન એવા લોકો પાસે ગયો જેમને સૂરજે બાળી નાખ્યા હતા અને તેમના શરીરો અને રંગો બદલી નાખ્યા હતા અને કાળા કરી નાખ્યા હતા, પછી તે અંધકારના પ્રદેશમાં એક નિશાની અને માર્ગદર્શકની શોધમાં નીકળી પડ્યો. [અને એ જ રીતે પોતાનો રસ્તો ચાલુ રાખ્યો] ત્યાં સુધી કે તે બે પર્વતોની વચ્ચે પહોંચ્યો અને તે બંને (પર્વતો)ની બાજુમાં તેણે એક એવી કોમ જોઈ જે કોઈ પણ વાત સમજતી નહોતી [અને તેમની ભાષા ખાસ પોતાની જ હતી]! (કહફ/૯૩).'