سورة الكهف

Verse 94 of 110

18:94

قالُوا يا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِنَّ يَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنا وَ بَيْنَهُمْ سَدًّا

[آن گروه با اشاره به او] گفتند: «اى ذوالقرنين! [قوم] يأجوج و مأجوج در اين سرزمين فساد مى‌كنند؛ آيا ممكن است ما هزينه‌اى براى تو قرار دهيم، كه ميان ما و آن‌ها سدّى ايجاد كنى»؟!

They said: O Zulqarnain! surely Gog and Magog make mischief in the land. Shall we then pay you a tribute on condition that you should raise a barrier between us and them

તેમણે કહ્યું કે અય ઝુલકરનૈન! બેશક યાજુજ-માજુજ ઝમીનમાં ફસાદ ફેલાવે છે, શું શક્ય છે કે અમે તમને ખર્ચ આપીયે તો અમારા અને તેઓ દરમ્યાન (દિવાલરૂપી) રૂકાવટ ઊભી કરી દયો?

امیرالمؤمنین ( حَتَّی إِذا بَلَغَ بَیْنَ السَّدَّیْنِ وَجَدَ مِنْ دُونِهِما قَوْماً لا یَکادُونَ یَفْقَهُونَ قَوْلًا. قالُوا یا ذَاالْقَرْنَیْنِ إِنَّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ خَلْفَ هَذَیْنِ الْجَبَلَیْنِ وَ هُمْ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ إِذَا کَانَ إِبَّانُ زُرُوعِنَا وَ ثِمَارِنَا خَرَجُوا عَلَیْنَا مِنْ هَذَیْنِ السَّدَّیْنِ فَرَعَوْا فِی ثِمَارِنَا وَ زُرُوعِنَا حَتَّی لَا یُبْقُوْنَ مِنْهَا شَیْئاً فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً نُؤَدِّیهِ إِلَیْکَ فِی کُلِّ عَامٍ عَلی أَنْ تَجْعَلَ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ سَدًّا.

امام علی (علیه السلام)- [و همچنان به راه خود ادامه داد] تا هنگامی‌که به میان دو کوه رسید؛ و در کنار آن دو [کوه] قومی را یافت که هیچ سخنی را نمی‌فهمیدند [و زبانشان مخصوص خودشان بود]. ای ذوالقرنین! [قوم] یأجوج و مأجوج در پشت این دو کوه هستند و چون زمان برداشت محصول ما فرارسد، آنان از پشت این دو سد بیرون آمده و تمام کشت و محصولات ما را می‌خورند و چیزی از آن را باقی نمی گذارند. آیا ممکن است ما هزینه‌ای برای تو قرار دهیم و در هر سال آن خراج را به تو پرداخت کنیم که میان ما و آن‌ها سدّی ایجاد کنی»؟!

Imam Ali (peace be upon him): [And he continued on his way] until he reached between the two mountains, and beside those two [mountains] he found a people who understood no speech [and had a language of their own]. "O Zulqarnayn! [The people of] Gog and Magog are behind these two mountains, and when the time of our harvest arrives, they come out from behind these two barriers and eat up all our crops and produce and leave nothing of it. Is it possible that we assign a payment for you and pay you that tribute every year so that you may raise a barrier between us and them?"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): [અને એ જ પ્રમાણે તેમણે પોતાનો માર્ગ ચાલુ રાખ્યો] ત્યાં સુધી કે જ્યારે તેઓ બે પર્વતોની વચ્ચે પહોંચ્યા; અને તે બે [પર્વતો]ની બાજુમાં એક કોમને જોઈ જે કોઈ પણ વાત સમજતી ન હતી [અને તેમની ભાષા તેમની પોતાની જ હતી]. "હે ઝુલ્કરનૈન! [કોમે] યાજૂજ અને માજૂજ આ બે પર્વતોની પાછળ છે અને જ્યારે અમારી ફસલ કાપવાનો સમય આવે છે, ત્યારે તેઓ આ બે સદ્દોની પાછળથી બહાર આવે છે અને અમારા બધા ખેતરો અને પાકને ખાઈ જાય છે અને તેમાંથી કંઈ પણ બાકી રહેવા દેતા નથી. શું એવું શક્ય છે કે અમે તમારા માટે એક ખર્ચ નક્કી કરીએ અને દર વર્ષે તે ખરાજ તમને અદા કરીએ જેથી તમે અમારી અને તેમની વચ્ચે એક સદ્દ બનાવી આપો?"

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ: لَیْسَ مِنْهُمْ رَجُلٌ یَمُوتُ حَتَّی یُولَدَ لَهُ مِنْ صُلْبِهِ أَلْفُ ذَکَرٍ ثُمَّ قَالَ هُمْ أَکْثَرُ خَلْقٍ خُلِقُوا بَعْدَ الْمَلَائِکَهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «هرکس از آنان (قوم ذوالقرنین) از دنیا می رفت، هزار پسر از نسل او زاده می‌شد». سپس فرمود: «آن‌ها پس از فرشتگان، بیشترین جمعیّت مخلوقات را داشتند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: "None of them (the people of Zulqarnayn) would die until a thousand sons were born from his loins." Then he said: "After the angels, they had the greatest population among created beings."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર રિવાયત કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેમાંથી (ઝુલ્કરનૈનની કોમમાંથી) જે કોઈ પણ દુનિયાથી જતું, તેની પેઢીમાંથી હજાર દીકરાઓ પેદા થતા." પછી ફરમાવ્યું: "તેઓ ફરિશ્તાઓ પછી મખ્લૂકાતમાં સૌથી વધુ વસ્તી ધરાવતા હતા."

الصّادق ( الدُّنْیَا سَبْعَهًُْ أَقَالِیمَ یَأْجُوجُ وَ مَأْجُوجُ وَ الرُّومُ وَ الصِّینُ وَ الزَّنْجُ وَ قَوْمُ مُوسَی وَ أَقَالِیمُ بَابِلَ.

امام صادق (علیه السلام)- دنیا هفت اقلیم است؛ یأجوج و مأجوج، روم، چین، زنج، قوم موسی (علیه السلام) و اقالیم بابل.

Imam Sadiq (peace be upon him): The world has seven regions: Gog and Magog, Rome, China, Zanj, the people of Musa (peace be upon him), and the regions of Babylon.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): દુનિયા સાત ક્ષેત્રો છે; યાજૂજ અને માજૂજ, રૂમ, ચીન, ઝન્જ, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની કોમ અને બાબિલના ક્ષેત્રો.

ابن عبّاس ( سُئِلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (عَنِ الْخَلْقِ فَقَالَ خَلَقَ اللَّهُ أَلْفاً وَ مِائَتَیْنِ فِی الْبَرِّ وَ أَلْفاً وَ مِائَتَیْنِ فِی الْبَحْرِ وَ أَجْنَاسُ بَنِی آدَمَ سَبْعُونَ جِنْساً وَ النَّاسُ وُلْدُ آدَمَ مَا خَلَا یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- از امیر المؤمنین (علیه السلام) درباره‌ی آفرینش پرسیده شد، فرمود: «خدا هزارودویست در خشکی آفریده و هزارودویست در دریا و هفتاد جنس از بنی‌آدم، و همه‌ی مردم به جز یأجوج و مأجوج فرزندان آدم (علیه السلام) هستند».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Amir al-Mu'minin (peace be upon him) was asked about creation, and he said: "Allah created twelve hundred on land and twelve hundred in the sea, and the kinds of the children of Adam are seventy kinds, and all people, except Gog and Magog, are the children of Adam (peace be upon him)."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને સૃષ્ટિ વિશે પૂછવામાં આવ્યું, તો ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે બારસો જમીન પર પેદા કર્યા છે અને બારસો દરિયામાં, અને બની આદમના સિત્તેર પ્રકાર છે, અને યાજૂજ અને માજૂજ સિવાય બધા લોકો આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનો છે."

الرّسول ( عَنْ حُذَیْفَهًَْ بْنِ الْیَمَانِ عَنِ النَّبِیِّ (عَنْ أَهْلِ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ قَالَ إِنَّ الْقَوْمَ لَیَنْقُرُونَ بِمَعَاوِلِهِمْ دَائِبِینَ فَإِذَا کَانَ اللَّیْلُ قَالُوا غَداً نَفْرُغُ فَیُصْبِحُونَ وَ هُوَ أَقْوَی مِنَ الْأَمْسِ حَتَّی یُسْلِمَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حِینَ یُرِیدُ اللَّهُ أَنْ یَبْلُغَ أَمْرَهُ فَیَقُولُ الْمُؤْمِنُ غَداً نَفْتَحُهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَیُصْبِحُونَ ثُمَّ یَغْدُونَ عَلَیْهِ فَیَفْتَحُهُ اللَّهُ فَوَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَیَمُرَّنَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ عَلَی شَاطِئِ الْوَادِی الَّذِی بِکُوفَانَ وَ قَدْ شَرِبُوهُ حَتَّی نَزَحُوهُ فَیَقُولُ وَ اللَّهِ لَقَدْ رَأَیْتُ هَذَا الْوَادِیَ مَرَّهًًْ وَ إِنَّ الْمَاءَ لَیَجْرِی فِی أَرْضِهِ قِیلَ یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ مَتَی هَذَا قَالَ حِینَ لَا یَبْقَی مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا مِثْلُ صُبَابَهًِْ الْإِنَاء.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حذیفه‌بن‌یمان نقل می‌کند که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی قوم یأجوج و مأجوج فرمود: «آنان قومی بودند که همواره با کلنگ هایشان سد را می‌کوبیدند و چون شب می شد، می‌گفتند: «فردا این کار را تمام خواهیم کرد». فردای آن روز که فرا می‌رسید، می‌دیدند که سد نسبت به دیروز محکم‌تر است. تا اینکه یکی از آنان ایمان آورد و آن هنگامی بود که خداوند اراده نمود که فرمان خود را تحقّق بخشد. دراین‌هنگام آن فرد مؤمن گفت: «به خواست خداوند، فردا سد را خواهیم گشود». چون فردای آن روز، صبح هنگام به‌سراغ سد رفتند، خداوند آن سد را گشود. سوگند به آن کس که جانم در کف اوست، این مرد بر کرانه‌ی دشت کوفه خواهد گذشت درحالی‌که آن قوم، آن قدر آب از آن کشیده‌اند تا آن را خشک کرده‌اند. آنگاه آن مرد مؤمن گوید: «به خدا سوگند که من این دشت را یک‌بار دیده ام». و اکنون آب در پهنه‌ی این دشت روان است». عرض شد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! این چه زمانی روی خواهد داد»؟ فرمود: «زمانی‌که از دنیا جز چیزی اندک همچون ته مانده‌ی آب در ظرف باقی نمانده باشد».

The Prophet (peace be upon him and his family): Hudhayfa ibn al-Yaman narrated that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said concerning the people of Ya'juj and Ma'juj (Gog and Magog): "They were a people who continually struck at the barrier with their pickaxes, and when night came they would say: 'Tomorrow we shall finish this work.' When the next day came, they would find that the barrier was stronger than the day before. This continued until one of them believed, and that was when Allah willed to bring His command to pass. At that point the believer said: 'By the will of Allah, tomorrow we shall break through the barrier.' When they went to the barrier the next morning, Allah opened it for them. By the One in whose hand is my soul, this man will pass along the bank of the plain of Kufa while that people will have drawn so much water from it that they will have dried it up. Then that believing man will say: 'By Allah, I once saw this plain when water was flowing across its expanse.'" It was said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! When will this take place?" He said: "When there remains of the world only a little, like the last drops of water at the bottom of a vessel."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હુઝયફા બિન યમાન રિવાયત કરે છે કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ યાઅજૂજ અને માઅજૂજની કોમ વિશે ફરમાવ્યું: "તેઓ એવી કોમ હતી કે જેઓ સતત પોતાની કોદાળીઓથી બંધને તોડતા હતા, અને જ્યારે રાત થતી ત્યારે કહેતા: 'કાલે આ કામ પૂરું કરી લઈશું.' બીજા દિવસે જ્યારે સવાર થતી, ત્યારે તેઓ જોતા કે બંધ ગઈકાલ કરતાં વધુ મજબૂત છે. ત્યાં સુધી કે તેમાંથી એક વ્યક્તિ ઈમાન લાવ્યો, અને એ સમય એ હતો જ્યારે અલ્લાહે ઇરાદો કર્યો કે પોતાનો હુકમ પૂરો કરે. આ સમયે એ મોમિન વ્યક્તિએ કહ્યું: 'અલ્લાહની ઇચ્છાથી, કાલે અમે બંધને ખોલી નાખીશું.' જ્યારે બીજા દિવસે સવારે તેઓ બંધ પાસે ગયા, ત્યારે અલ્લાહે એ બંધ ખોલી નાખ્યો. એ હસ્તીની કસમ કે જેના હાથમાં મારો જીવ છે, આ માણસ કૂફાના મેદાનની કિનારે પસાર થશે જ્યારે એ કોમે તેમાંથી એટલું પાણી ખેંચ્યું હશે કે તેને સૂકવી દીધું હશે. પછી એ મોમિન માણસ કહેશે: 'અલ્લાહની કસમ, મેં આ મેદાનને એક વાર જોયું હતું જ્યારે તેની પહોળાઈમાં પાણી વહેતું હતું.'" અરજ કરવામાં આવી: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ કયા સમયે થશે?" ફરમાવ્યું: "જ્યારે દુનિયામાંથી માત્ર થોડું જ બાકી રહેશે, જેમ કે વાસણના તળિયે રહી ગયેલ પાણી."

العسکری ( عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ الْحَسَنِیِّ قَالَ سَمِعْتُ عَلِیَّ بْنَ مُحَمَّدٍ الْعَسْکَرِیَّ (یَقُولُ عَاشَ نُوحٌ (أَلْفَیْنِ وَ خَمْسَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ کَانَ یَوْماً فِی السَّفِینَهًِْ نَائِماً فَهَبَّتْ رِیحٌ فَکَشَفَتْ عَوْرَتَهُ فَضَحِکَ حَامٌ وَ یَافِثُ فَزَجَرَهُمَا سَامٌ وَ نَهَاهُمَا عَنِ الضَّحِکِ وَ کَانَ کُلَّمَا غَطَّی سَامٌ شَیْئاً تَکْشِفُهُ الرِّیحُ کَشَفَهُ حَامٌ وَ یَافِثُ فَانْتَبَهَ نُوحٌ (فَرَآهُمْ وَ هُمْ یَضْحَکُونَ فَقَالَ مَا هَذَا فَأَخْبَرَهُ سَامٌ بِمَا کَانَ فَرَفَعَ نُوحٌ (یَدَهُ إِلَی السَّمَاءِ یَدْعُو وَ یَقُولُ اللَّهُمَّ غَیِّرْ مَاءَ صُلْبِ حَامٍ حَتَّی لَا یُولَدَ لَهُ إِلَّا السُّودَانُ اللَّهُمَّ غَیِّرْ مَاءَ صُلْبِ یَافِثَ فَغَیَّرَ اللَّهُ مَاءَ صُلْبَیْهِمَا فَجَمِیعُ السُّودَانِ حَیْثُ کَانُوا مِنْ حَامٍ وَ جَمِیعُ التُّرْکِ وَ الصَّقَالِبَهًِْ وَ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ وَ الصِّینِ مِنْ یَافِثَ حَیْثُ کَانُوا وَ جَمِیعُ الْبِیضِ سِوَاهُمْ مِنْ سَامٍ وَ قَالَ نُوحٌ لِحَامٍ وَ یَافِثَ جُعِلَ ذُرِّیَّتُکُمَا خَوَلًا لِذُرِّیَهًِْ سَامٍ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ لِأَنَّهُ بَرَّ بِی وَ عَقَقْتُمَانِی فَلَا زَالَتْ سِمَهًُْ عُقُوقِکُمَا لِی فِی ذُرِّیَّتِکُمَا ظَاهِرَهًًْ وَ سِمَهًُْ الْبِرِّ بِی فِی ذُرِّیَّهًِْ سَامٍ ظَاهِرَهًًْ مَا بَقِیَتِ الدُّنْیَا.

امام عسکری (علیه السلام)- عبدالعظیم حسنی گوید: شنیدم امام هادی (علیه السلام) فرمود: «نوح (علیه السلام) درهزاروپانصد سال زیست و روزی در کشتی خواب بود و باد وزید و عورتش آشکار شد و حام و یافث خندیدند و سام به آن‌ها تشر زد و از خنده باز داشت، و هرچه را که باد فاش کرده بود، سام می‌پوشاند [اما] حام و یافث آن را پدیدار می‌کردند. نوح (علیه السلام) بیدار شد و دید می‌خندند، فرمود: «چه شده است»؟ سام آنچه شده بود به ایشان گزارش داد، نوح (علیه السلام) دست به آسمان برداشت و دعا کرد و می‌گفت: «بار خدایا آب پشت سام را دگرگون ساز تا جز سیاهان فرزند نیاورد، بار خدایا آب پشت یافث را دگرگون ساز». و خدا آب پشت آن‌ها را دگرگون ساخت، و همه‌ی سیاهان هرجا باشند از حامند، و همه ترک و صقالبه و یأجوج و مأجوج و چین هرجا باشند از یافث، و سفیدپوستان همه از سام. نوح (علیه السلام) به حام و یافث فرمود: «نژاد شماها تا قیامت بردگان فرزندان سامند زیرا او به من نیکی کرد و شما ناسپاسی من کردید، و پیوسته نشانه‌ی ناسپاسی شما در نژادتان روشن است، و نشانه‌ی خوشرفتاری در نژاد سام تا دنیا به‌جا است روشن است».

Imam Askari (peace be upon him): Abd al-Azim al-Hasani said: I heard Imam Hadi (peace be upon him) say: "Nuh (peace be upon him) lived for two thousand five hundred years. One day he was asleep in the ark and the wind blew and uncovered his private parts, and Ham and Yafith laughed, while Sam rebuked them and forbade them from laughing. Whatever the wind exposed, Sam would cover, but Ham and Yafith would uncover it. Nuh (peace be upon him) awoke and saw them laughing, and said: 'What is this?' Sam informed him of what had happened. Nuh (peace be upon him) raised his hand to the sky and supplicated, saying: 'O Allah, alter the water of Ham's loins so that only black-skinned people are born to him. O Allah, alter the water of Yafith's loins.' So Allah altered the water of both their loins. All black-skinned peoples, wherever they may be, are from Ham; and all Turks, Slavs, Ya'juj and Ma'juj (Gog and Magog), and the Chinese, wherever they may be, are from Yafith; and all white-skinned peoples besides them are from Sam. Nuh (peace be upon him) said to Ham and Yafith: 'Your progeny is made servants to the progeny of Sam until the Day of Resurrection, because he was dutiful to me and you two were undutiful to me. So the mark of your undutifulness toward me shall remain visible in your progeny, and the mark of dutifulness toward me shall remain visible in the progeny of Sam as long as the world endures.'"

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ અઝીમ હસનીએ કહ્યું: મેં ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ) ને ફરમાવતા સાંભળ્યા: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ) બે હજાર પાંચસો વર્ષ જીવ્યા, અને એક દિવસ કશ્તીમાં સૂતા હતા અને પવન ફૂંકાયો અને તેમનો સતર ખુલ્લો થઈ ગયો, અને હામ અને યાફિથ હસ્યા, અને સામે તેમને ધમકાવ્યા અને હસવાથી રોક્યા, અને જે કંઈ પવન ખુલ્લું કરી નાખતો, સામ તેને ઢાંકતા [પરંતુ] હામ અને યાફિથ તેને ફરી ખુલ્લું કરી નાખતા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) જાગ્યા અને જોયું કે તેઓ હસી રહ્યા છે, ફરમાવ્યું: 'શું થયું છે?' સામે જે થયું હતું તે તેમને જણાવ્યું, નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ આસમાન તરફ હાથ ઉઠાવ્યા અને દુઆ કરી અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહ, હામની પુશ્તનું પાણી બદલી નાખ કે તેને કાળા સિવાય કોઈ સંતાન ન થાય, હે અલ્લાહ, યાફિથની પુશ્તનું પાણી પણ બદલી નાખ.' અને અલ્લાહે તેમની પુશ્તનું પાણી બદલી નાખ્યું, અને બધા કાળા લોકો જ્યાં પણ હોય તેઓ હામથી છે, અને બધા તુર્ક અને સકાલિબા અને યાઅજૂજ અને માઅજૂજ અને ચીની જ્યાં પણ હોય તેઓ યાફિથથી છે, અને ગોરા લોકો બધા સામથી છે. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ હામ અને યાફિથને ફરમાવ્યું: 'તમારી નસલ કયામત સુધી સામના સંતાનોના ગુલામ છે કારણ કે તેણે મારી સાથે ભલાઈ કરી અને તમે મારી નાફરમાની કરી, અને હંમેશા તમારી નાફરમાનીની નિશાની તમારી નસલમાં સ્પષ્ટ છે, અને સામની નસલમાં ભલાઈની નિશાની જ્યાં સુધી દુનિયા બાકી છે સ્પષ્ટ છે.'"

امیرالمؤمنین ( عَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسِیِّ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَنَفِیَّهًِْ وَ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِی بَکْرٍ وَ عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ وَ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ الْکِنْدِیُّ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَقَالَ لَهُ ابْنُهُ الْحَسَنُ (یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِنَّ سُلَیْمَانَ بْنَ دَاوُدَ (سَأَلَ رَبَّهُ مُلْکاً لَا یَنْبَغِی لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ فَأَعْطَاهُ ذَلِکَ فَهَلْ مَلَکْتَ مِمَّا مَلَکَ سُلَیْمَانُ بْنُ دَاوُدَ شَیْئاً فَقَالَ (وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّهًَْ وَ بَرَأَ النَّسَمَهًَْ إِنَّ سُلَیْمَانَ بْنَ دَاوُدَ سَأَلَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ الْمُلْکَ فَأَعْطَاهُ وَ إِنَّ أَبَاکَ مَلَکَ مَا لَمْ یَمْلِکْهُ بَعْدَ جَدِّکَ رَسُولِ اللَّهِ (أَحَدٌ قَبْلَهُ وَ لَا یَمْلِکُهُ أَحَدٌ بَعْدَهُ فَقَالَ الْحَسَنُ نُرِیدُ تُرِینَا مِمَّا فَضَّلَکَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مِنَ الْکَرَامَهًِْ فَقَالَ (أَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَقَامَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ تَوَضَّأَ وَ صَلَّی رَکْعَتَیْنِ وَ دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِدَعَوَاتٍ لَمْ نَفْهَمْهَا ثُمَّ أَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَی جِهَهًِْ الْمَغْرِبِ فَمَا کَانَ بِأَسْرَعَ مِنْ أَنْ جَاءَتْ سَحَابَهًٌْ فَوَقَفَتْ عَلَی الدَّارِ وَ إِلَی جَانِبِهَا سَحَابَهًٌْ أُخْرَی فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (أَیَّتُهَا السَّحَابَهًُْ اهْبِطِی بِإِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَهَبَطَتْ وَ هِیَ تَقُولُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ وَ أَنَّکَ خَلِیفَتُهُ وَ وَصِیُّهُ مَنْ شَکَّ فِیکَ فَقَدْ هَلَکَ وَ مَنْ تَمَسَّکَ بِکَ سَلَکَ سَبِیلَ النَّجَاهًِْ قَالَ ثُمَّ انْبَسَطَتِ السَّحَابَهًُْ إِلَی الْأَرْضِ حَتَّی کَأَنَّهَا بِسَاطٌ مَوْضُوعٌ فَقَالَ أَمِیرالْمُؤْمِنِینَ (اجْلِسُوا عَلَی الْغَمَامَهًِْ فَجَلَسْنَا وَ أَخَذْنَا مَوَاضِعَنَا فَأَشَارَ إِلَی السَّحَابَهًِْ الْأُخْرَی فَهَبَطَتْ وَ هِیَ تَقُولُ کَمَقَالَهًِْ الْأُولَی وَ جَلَسَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (عَلَیْهَا مُفْرَدَهًًْ ثُمَّ تَکَلَّمَ بِکَلَامٍ وَ أَشَارَ إِلَیْهَا بِالْمَسِیرِ نَحْوَ الْمَغْرِبِ وَ إِذَا بِالرِّیحِ قَدْ دَخَلَتْ تَحْتَ السَّحَابَتَیْنِ فَرَفَعَتْهُمَا رَفْعاً رَفِیقاً فَتَأَمَّلْتُ نَحْوَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (وَ إِذَا بِهِ عَلَی کُرْسِیٍّ وَ النُّورُ یَسْطَعُ مِنْ وَجْهِهِ یَکَادُ یَخْطَفُ الْأَبْصَارَ فَقَالَ الْحَسَنُ (یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِنَّ سُلَیْمَانَ بْنَ دَاوُدَ کَانَ مُطَاعاً بِخَاتَمِهِ وَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ بِمَا ذَا یُطَاعُ فَقَالَ (أَنَا عَیْنُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ أَنَا لِسَانُ اللَّهِ النَّاطِقُ فِی خَلْقِهِ أَنَا نُورُ اللَّهِ الَّذِی لَا یُطْفَأُ أَنَا بَابُ اللَّهِ الَّذِی یُؤْتَی مِنْهُ وَ حُجَّتُهُ عَلَی عِبَادِهِ ثُمَّ قَالَ أَ تُحِبُّونَ أَنْ أُرِیَکُمْ خَاتَمَ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ قُلْنَا نَعَمْ فَأَدْخَلَ یَدَهُ إِلَی جَیْبِهِ فَأَخْرَجَ خَاتَماً مِنْ ذَهَبٍ فَصُّهُ مِنْ یَاقُوتَهًٍْ حَمْرَاءَ عَلَیْهِ مَکْتُوبٌ مُحَمَّدٌ وَ عَلِیٌّ قَالَ سَلْمَانُ فَتَعَجَّبْنَا مِنْ ذَلِکَ فَقَالَ مِنْ أَیِّ شَیْءٍ تَعْجَبُونَ وَ مَا الْعَجَبُ مِنْ مِثْلِی أَنَا أُرِیکُمُ الْیَوْمَ مَا لَمْ تَرَوْهُ أَبَداً فَقَالَ الْحَسَنُ (أُرِیدُ تُرِینِی یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ وَ السَّدَّ الَّذِی بَیْنَنَا وَ بَیْنَهُمْ فَسَارَتِ الرِّیحُ تَحْتَ السَّحَابَهًِْ فَسَمِعْنَا لَهَا دَوِیّاً کَدَوِیِّ الرَّعْدِ وَ عَلَتْ فِی الْهَوَاءِ وَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (یَقْدُمُنَا حَتَّی انْتَهَیْنَا إِلَی جَبَلٍ شَامِخٍ فِی الْعُلُوِّ وَ إِذَا شَجَرَهًٌْ جَافَّهًٌْ قَدْ تَسَاقَطَتْ أَوْرَاقُهَا وَ جَفَّتْ أَغْصَانُهَا فَقَالَ الْحَسَنُ مَا بَالُ هَذِهِ الشَّجَرَهًِْ قَدْ یَبِسَتْ فَقَالَ (سَلْهَا فَإِنَّهَا تُجِیبُکَ فَقَالَ الْحَسَنُ أَیَّتُهَا الشَّجَرَهًُْ مَا بَالُکِ قَدْ حَدَثَ بِکِ مَا نَرَاهُ مِنَ الْجَفَافِ فَلَمْ تُجِبْهُ فَقَال أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (بِحَقِّی عَلَیْکِ إِلَّا مَا أَجَبْتِیهِ قَالَ الرَّاوِی وَ اللَّهِ لَقَدْ سَمِعْتُهَا وَ هِیَ تَقُولُ لَبَّیْکَ لَبَّیْکَ یَا وَصِیَّ رَسُولِ اللَّهِ وَ خَلِیفَتَهُ ثُمَّ قَالَتْ یَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (کَانَ یَجِیئُنِی فِی کُلِّ لَیْلَهًٍْ وَقْتَ السَّحَرِ وَ یُصَلِّی عِنْدِی رَکْعَتَیْنِ وَ یُکْثِرُ مِنَ التَّسْبِیحِ فَإِذَا فَرَغَ مِنْ دُعَائِهِ جَاءَتْهُ غَمَامَهًٌْ بَیْضَاءُ یُنْفَخُ مِنْهَا رِیحُ الْمِسْکِ وَ عَلَیْهَا کُرْسِیٌّ فَیَجْلِسُ فَتَسِیرُ بِهِ وَ کُنْتُ أَعِیشُ بِبَرَکَتِهِ فَانْقَطَعَ عَنِّی مُنْذُ أَرْبَعِینَ یَوْماً فَهَذَا سَبَبُ مَا تَرَاهُ مِنِّی فَقَامَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ صَلَّی رَکْعَتَیْنِ وَ مَسَحَ بِکَفِّهِ عَلَیْهَا فَاخْضَرَّتْ وَ عَادَتْ إِلَی حَالِهَا وَ أَمَرَ الرِّیحَ فَسَارَتْ بِنَا وَ إِذَا نَحْنُ بِمَلَکٍ یَدُهُ فِی الْمَغْرِبِ وَ الْأُخْرَی بِالْمَشْرِقِ فَلَمَّا نَظَرَ الْمَلَکُ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ أَرْسَلَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کُلِّهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ وَصِیُّهُ وَ خَلِیفَتُهُ حَقّاً وَ صِدْقاً فَقُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَنْ هَذَا الَّذِی یَدُهُ فِی الْمَغْرِبِ وَ الْأُخْرَی بِالْمَشْرِق فَقَالَ (هَذَا الْمَلَکُ الَّذِی وَکَّلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِظُلْمَهًِْ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ لَا یَزُولُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ أَمْرَ الدُّنْیَا إِلَیَّ وَ إِنَّ أَعْمَالَ الْخَلْقِ تُعْرَضُ فِی کُلِّ یَوْمٍ عَلَیَّ ثُمَّ تُرْفَعُ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ سِرْنَا حَتَّی وَقَفْنَا عَلَی سَدِّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (لِلرِّیحِ اهْبِطِی بِنَا مِمَّا یَلِی هَذَا الْجَبَلَ وَ أَشَارَ بِیَدِهِ إِلَی جَبَلٍ شَامِخٍ فِی الْعُلُوِّ وَ هُوَ جَبَلُ الخِضْر (فَنَظَرْنَا إِلَی السَّدِّ وَ إِذَا ارْتِفَاعُهُ مَدُّ الْبَصَرِ وَ هُوَ أَسْوَد کَقِطْعَهًِْ لَیْلٍ دَامِسٍ یَخْرُجُ مِنْ أَرْجَائِهِ الدُّخَانُ فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (یَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَنَا صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ عَلَی هَؤُلَاءِ الْعَبِیدِ قَالَ سَلْمَانُ فَرَأَیْتُ أَصْنَافاً ثَلَاثَهًًْ طُولُ أَحَدِهِمْ مِائَهًٌْ وَ عِشْرُونَ ذِرَاعاً وَ الثَّانِی طُولُ کُلِّ وَاحِدٍ سَبْعُونَ ذِرَاعاً وَ الثَّالِثُ یَفْرُشُ أَحَدَ أُذُنَیْهِ تَحْتَهُ وَ الْأُخْرَی یَلْتَحِفُ بِهِ ثُمَّ إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (أَمَرَ الرِّیحَ فَسَارَتْ بِنَا إِلَی جَبَلِ قَافٍ فَانْتَهَیْتُ إِلَیْهِ وَ إِذَا هُوَ مِنْ زُمُرُّدَهًٍْ خِضْراءَ وَ عَلَیْهَا مَلَکٌ عَلَی صُورَهًِْ النَّسْرِ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (قَالَ الْمَلَکُ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا وَصِیَّ رَسُولِ اللَّهِ وَ خَلِیفَتَهُ أَ تَأْذَنُ لِی فِی الْکَلَامِ فَرَدَّ عَلَیْهِ السَّلَامَ وَ قَالَ لَهُ إِنْ شِئْتَ تَکَلَّمْ وَ إِنْ شِئْتَ أَخْبَرْتُکَ عَمَّا تَسْأَلُنِی عَنْهُ فَقَالَ الْمَلَکُ بَلْ تَقُولُ أَنْتَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ تُرِیدُ أَنْ آذَنَ لَکَ أَنْ تَزُورَ الخِضْر (قَالَ نَعَمْ فَقَالَ (قَدْ أَذِنْتُ لَکَ فَأَسْرَعَ الْمَلَکُ بَعْدَ أَنْ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ثُمَّ تَمَشَّیْنَا عَلَی الْجَبَلِ هُنَیْئَهًًْ فَإِذَا بِالْمَلَکِ قَدْ عَادَ إِلَی مَکَانِهِ بَعْدَ زِیَارَهًِْ الخِضْر (فَقَالَ سَلْمَانُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ رَأَیْتُ الْمَلَکَ مَا زَارَ الخِضْر إِلَّا حِینَ أَخَذَ إِذْنَکَ فَقَالَ (وَ الَّذِی رَفَعَ السَّمَاءَ بِغَیْرِ عَمَدٍ لَوْ أَنَّ أَحَدَهُمْ رَامَ أَنْ یَزُولَ مِنْ مَکَانِهِ بِقَدْرِ نَفَسٍ وَاحِدٍ لَمَا زَالَ حَتَّی آذَنَ لَهُ وَ کَذَلِکَ یَصِیرُ حَالُ وَلَدِیَ الْحَسَنِ وَ بَعْدَه الْحُسَیْنُ وَ تِسْعَهًٌْ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ فَقُلْنَا مَا اسْمُ الْمَلَکِ الْمُوَکَّلِ بِقَافٍ فَقَالَ (تَرْجَائِیلُ فَقُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ کَیْفَ تَأْتِی کُلَّ لَیْلَهًٍْ إِلَی هَذَا الْمَوْضِعِ وَ تَعُودُ فَقَالَ کَمَا أَتَیْتُ بِکُمْ وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّهًَْ وَ بَرَأَ النَّسَمَهًَْ إِنِّی لَأَمْلِکُ مِنْ مَلَکُوتِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ مَا لَوْ عَلِمْتُمْ بِبَعْضِهِ لَمَا احْتَمَلَهُ جَنَانُکُمْ إِنَّ اسْمَ اللَّهِ الْأَعْظَمَ عَلَی اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً وَ کَانَ عِنْدَ آصَفَ بْنِ بَرْخِیَا حَرْفٌ وَاحِدٌ فَتَکَلَّمَ بِهِ فَخَسَفَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْأَرْضَ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ عَرْشِ بِلْقِیسَ حَتَّی تَنَاوَلَ السَّرِیرَ ثُمَّ عَادَتِ الْأَرْضُ کَمَا کَانَتْ أَسْرَعَ مِنْ طَرْفِ النَّظَرِ وَ عِنْدَنَا نَحْنُ وَ اللَّهِ اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ وَاحِدٌ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اسْتَأْثَرَ بِهِ فِی عِلْمِ الْغَیْبِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهًَْ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ عَرَفَنَا مَنْ عَرَفَنَا وَ أَنْکَرَنَا مَنْ أَنْکَرَنَا ثُمَّ قَامَ (وَ قُمْنَا فَإِذَا نَحْنُ بِشَابٍّ فِی الْجَبَلِ یُصَلِّی بَیْنَ قَبْرَیْنِ فَقُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَنْ هَذَا الشَّابُّ فَقَالَ (صَالِحٌ النَّبِیُّ فَقَالَ (وَ هَذَانِ الْقَبْرَانِ لِأُمِّهِ وَ أَبِیهِ وَ إِنَّهُ یَعْبُدُ اللَّهَ بَیْنَهُمَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَیْهِ صَالِحٌ لَمْ یَتَمَالَکْ نَفْسَهُ حَتَّی بَکَی وَ أَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (ثُمَّ أَعَادَهَا إِلَی صَدْرِهِ وَ هُوَ یَبْکِی فَوَقَفَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (عِنْدَهُ حَتَّی فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ فَقُلْنَا لَهُ مَا بُکَاؤُکَ قَالَ صَالِحٌ إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (کَانَ یَمُرُّ بِی عِنْدَ کُلِّ غَدَاهًٍْ فَیَجْلِسُ فَتَزْدَادُ عِبَادَتِی بِنَظَرِی إِلَیْهِ فَقُطِعَ ذَلِکَ مُذْ عَشَرَهًِْ أَیَّامٍ فَأَقْلَقَنِی ذَلِکَ فَتَعَجَّبْنَا مِنْ ذَلِکَ فَقَالَ (تُرِیدُونَ أَنْ أُرِیَکُمْ سُلَیْمَانَ بْنَ دَاوُدَ قُلْنَا نَعَمْ فَقَامَ وَ نَحْنُ مَعَهُ حَتَّی دَخَلَ بُسْتَاناً مَا رَأَیْنَا أَحْسَنَ مِنْهُ وَ فِیهِ مِنْ جَمِیعِ الْفَوَاکِهِ وَ الْأَعْنَابِ وَ أَنْهَارُه تَجْرِی وَ الْأَطْیَارُ یَتَجَاوَبْنَ عَلَی الْأَشْجَارِ فَحِینَ رَأَتْهُ الْأَطْیَارُ أَتَتْ تُرَفْرِفُ حَوْلَهُ حَتَّی تَوَسَّطْنَا الْبُسْتَانَ وَ إِذَا سَرِیرٌ عَلَیْهِ شَابٌّ مُلْقًی عَلَی ظَهْرِهِ وَاضِعٌ یَدَهُ عَلَی صَدْرِهِ فَأَخْرَجَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (الْخَاتَمَ مِنْ جَیْبِهِ وَ جَعَلَهُ فِی إِصْبَعِ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَنَهَضَ قَائِماً وَ قَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ وَصِیَّ رَسُولِ رَبِّ الْعَالَمِینَ أَنْتَ وَ اللَّهِ الصِّدِّیقُ الْأَکْبَرُ وَ الْفَارُوقُ الْأَعْظَمُ قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَمَسَّکَ بِکَ وَ قَدْ خَابَ وَ خَسِرَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْکَ وَ إِنِّی سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ فَأُعْطِیتُ ذَلِکَ الْمُلْکَ قَالَ سَلْمَانُ فَلَمَّا سَمِعْنَا کَلَامَ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ لَمْ أَتَمَالَکْ نَفْسِی حَتَّی وَقَعْتُ عَلَی أَقْدَامِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (أُقَبِّلُهَا وَ حَمِدْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَی جَزِیلِ عَطَائِهِ بِهِدَایَتِهِ إِلَی وَلَایَهًِْ أَهْلِ الْبَیْتِ الَّذِینَ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَ طَهَّرَهُمْ تَطْهِیراً وَ فَعَلَ أَصْحَابِی کَمَا فَعَلْتُ ثُمَّ سَأَلْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَا وَرَاءَ قَافٍ قَالَ (وَرَاءَهُ مَا لَا یَصِلُ إِلَیْکُمْ عِلْمُهُ فَقُلْنَا تَعْلَمُ ذَلِکَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ (عِلْمِی بِمَا وَرَاءَهُ کَعِلْمِی بِحَالِ هَذِهِ الدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا وَ إِنِّی الْحَفِیظُ الشَّهِیدُ عَلَیْهَا بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ (وَ کَذَلِکَ الْأَوْصِیَاءُ مِنْ وُلْدِی بَعْدِی ثُمَّ قَالَ (إِنِّی لَأَعْرَفُ بِطُرُقِ السَّمَاوَاتِ مِنْ طُرُقِ الْأَرْضِ نَحْنُ الِاسْمُ الْمَخْزُونُ الْمَکْنُونُ نَحْنُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَی الَّتِی إِذَا سُئِلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا أَجَابَ نَحْنُ الْأَسْمَاءُ الْمَکْتُوبَهًُْ عَلَی الْعَرْشِ وَ لِأَجْلِنَا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ السَّمَاءَ وَ الْأَرْضَ وَ الْعَرْشَ وَ الْکُرْسِیَّ وَ الْجَنَّهًَْ وَ النَّارَ وَ مِنَّا تَعَلَّمَتِ الْمَلَائِکَهًُْ التَّسْبِیحَ وَ التَّقْدِیسَ وَ التَّوْحِید وَ التَّهْلِیلَ وَ التَّکْبِیرَ وَ نَحْنُ الْکَلِمَاتُ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتابَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ أَ تُرِیدُونَ أَنْ أُرِیَکُمْ عَجَباً قُلْنَا نَعَمْ قَالَ غُضُّوا أَعْیُنَکُمْ فَفَعَلْنَا ثُمَّ قَالَ افْتَحُوهَا فَفَتَحْنَاهَا فَإِذَا نَحْنُ بِمَدِینَهًٍْ مَا رَأَیْنَا أَکْبَرَ مِنْهَا الْأَسْوَاقُ فِیهَا قَائِمَهًٌْ وَ فِیهَا أُنَاسٌ مَا رَأَیْنَا أَعْظَمَ مِنْ خَلْقِهِمْ عَلَی طُولِ النَّخْلِ قُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَنْ هَؤُلَاءِ قَالَ بَقِیَّهًُْ قَوْمِ عَادٍ کُفَّارٌ لَا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَحْبَبْتُ أَنْ أُرِیَکُمْ إِیَّاهُمْ وَ هَذِهِ الْمَدِینَهًَْ وَ أَهْلَهَا أُرِیدُ أَنْ أُهْلِکَهُمْ وَ هُمْ لَا یَشْعُرُونَ قُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ تُهْلِکُهُمْ بِغَیْرِ حُجَّهًٍْ قَالَ لَا بَلْ بِحُجَّهًٍْ عَلَیْهِمْ فَدَنَا مِنْهُمْ وَ تَرَاءَی لَهُمْ فَهَمُّوا أَنْ یَقْتُلُوهُ وَ نَحْنُ نَرَاهُمْ وَ هُمْ یَرَوْنَ ثُمَّ تَبَاعَدَ عَنْهُمْ وَ دَنَا مِنَّا وَ مَسَحَ بِیَدِهِ عَلَی صُدُورِنَا وَ أَبْدَانِنَا وَ تَکَلَّمَ بِکَلِمَاتٍ لَمْ نَفْهَمْهَا وَ عَادَ إِلَیْهِمْ ثَانِیَهًًْ حَتَّی صَارَ بِإِزَائِهِمْ وَ صَعِقَ فِیهِمْ صَعْقَهً قَالَ سَلْمَانُ لَقَدْ ظَنَنَّا أَنَّ الْأَرْضَ قَدِ انْقَلَبَتْ وَ السَّمَاءَ قَدْ سَقَطَتْ وَ أَنَّ الصَّوَاعِقَ مِنْ فِیهِ قَدْ خَرَجَتْ فَلَمْ یَبْقَ مِنْهُمْ فِی تِلْکَ السَّاعَهًِْ أَحَدٌ قُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَا صَنَعَ اللَّهُ بِهِمْ قَالَ هَلَکُوا وَ صَارُوا کُلُّهُمْ إِلَی النَّارِ قُلْنَا هَذَا مُعْجِزٌ مَا رَأَیْنَا وَ لَا سَمِعْنَا بِمِثْلِهِ فَقَالَ (أَ تُرِیدُونَ أَنْ أُرِیَکُمْ أَعْجَبَ مِنْ ذَلِکَ فَقُلْنَا لَا نُطِیقُ بِأَسْرِنَا عَلَی احْتِمَالِ شَیْءٍ آخَرَ فَعَلَی مَنْ لَا یَتَوَالاکَ وَ {لَا} یُؤْمِنُ بِفَضْلِکَ وَ عَظِیمِ قَدْرِکَ عَلَی اللَّه عَزَّ وَ جَلَّ لَعْنَهًُْ اللَّهِ وَ لَعْنَهًُْ اللَّاعِنِینَ وَ الْمَلَائِکَهًِْ وَ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ إِلَی یَوْمِ الدِّینِ ثُمَّ سَأَلْنَا الرُّجُوعَ إِلَی أَوْطَانِنَا فَقَالَ أَفْعَلُ ذَلِکَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَأَشَارَ إِلَی السَّحَابَتَیْنِ فَدَنَتَا مِنَّا فَقَالَ (خُذُوا مَوَاضِعَکُمْ فَجَلَسْنَا عَلَی سَحَابَهًٍْ وَ جَلَسَ (عَلَی الْأُخْرَی وَ أَمَرَ الرِّیحَ فَحَمَلَتْنَا حَتَّی صِرْنَا فِی الْجَوِّ وَ رَأَیْنَا الْأَرْضَ کَالدِّرْهَمِ ثُمَّ حَطَّتْنَا فِی دَارِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (فِی أَقَلَّ مِنْ طَرْفِ النَّظَرِ وَ کَانَ وُصُولُنَا إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَقْتَ الظُّهْرِ وَ الْمُؤَذِّنُ یُؤَذِّنُ وَ کَانَ خُرُوجُنَا مِنْهَا وَقْتَ عَلَتِ الشَّمْسُ فَقُلْنَا بِاللَّهِ الْعَجَبُ کُنَّا فِی جَبَلِ قَافٍ مَسِیرَهًَْ خَمْسِ سِنِینَ وَ عُدْنَا فِی خَمْسِ سَاعَاتٍ مِنَ النَّهَارِ فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (لَوْ أَنَّنِی أَرَدْتُ أَنْ أَجُوبَ الدُّنْیَا بِأَسْرِهَا وَ السَّمَاوَاتِ السَّبْعَ وَ أَرْجِعَ فِی أَقَلَّ مِنَ الطَّرْفِ لَفَعَلْتُ بِمَا عِنْدِی مِنِ اسْمِ اللَّهِ الْأَعْظَمِ فَقُلْنَا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْتَ وَ اللَّهِ الْآیَهًُْ الْعُظْمَی وَ الْمُعْجِزُ الْبَاهِرُ بَعْدَ أَخِیکَ وَ ابْنِ عَمِّکَ رَسُولِ اللَّهِ (.

امام علی (علیه السلام)- از سلمان فارسی (رحمة الله علیه) روایت است: من، حسن و حسین (علیها السلام) و محمّدبن‌حنفیه و محمّدبن‌ابی‌بکر و عمّاربن‌یاسر و مقدادبن‌اسود کندی در محضر امام علی (علیه السلام) بودیم. امام حسن (علیه السلام) به پدرش فرمود: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! سلیمان (علیه السلام) از پروردگارش چنان دارایی را طلب نمود که بعد از خودش برای هیچ‌کس سزاوار نباشد. آیا شما هم از آنچه سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام)، دارا بود، بهره ای دارید»؟ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «قسم به خداوندی که دانه را شکافت و انسان را خلق کرد، سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) از خداوند دارایی و فرمانروایی طلب نمود و خداوند هم به او عطا کرد. امّا پدر تو چیزی را دارد که بعد از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هیچ‌کسی پیش از پدرت آن را نداشته است و بعد از او هم کسی آن را کسب نخواهد کرد». امام حسن (علیه السلام) فرمود: «می‌خواهیم اندکی از کرامتی که خداوند به تو بخشیده و تو را به‌واسطه‌ی آن برتری داده است را به ما نشان دهی». امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «به اذن خداوند چنین خواهم کرد». پس امیرالمؤمنین (علیه السلام) برخاست، وضو گرفت و دو رکعت نماز گزارد و دعاهایی خواند که کسی نفهمید. سپس به‌سمت مغرب اشاره نمود و اندکی نپایید که ابری آمد و بر روی خانه قرار گرفت. ناگهان دیدیم که در کنار آن ابر، ابر دیگری نیز پدیدار شد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «ای ابر! به اذن خداوند فرود آی». پس آن ابر شهادت گویان فرود آمد: «گواهی می‌دهم که خدایی جز الله نیست و محمّد (صلی الله علیه و آله) فرستاده‌ی خداوند و جانشین اوست. هرکس در مورد تو تردید کند، راه نجات را گم کرده است». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: آن ابر همچون فرشی بر روی زمین گسترده شد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) به ما فرمود: «بر روی این ابر بنشینید». ما هم بر روی آن نشستیم. و هرکدام در جای خود قرار گرفتیم. پس حضرت به ابر دیگری اشاره نمود و آن ابر هم همچون ابر نخستین شهادت گویان فرود آمد. و امیرالمؤمنین (علیه السلام) بر روی آن ابر نشست و سخنی گفت. و به آن دو ابر اشاره نمود که به‌سمت مغرب حرکت کنند. ناگهان باد از زیر دو ابر وزیدن گرفت و آن دو ابر را بالا برد. من رو به امیرالمؤمنین (علیه السلام) کردم و دیدم که ایشان بر روی کرسی نشسته بودند و نور از چهره‌ی ایشان ساطع بود و چهره‌ی ایشان از ماه درخشان‌تر بود. امام حسن (علیه السلام) فرمود: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) به‌واسطه‌ی انگشتری که داشت، مورد اطاعت بود. حال برایمان بفرما که امیرالمؤمنین (علیه السلام) به چه واسطه ای مورد اطاعت است»؟ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «من چشم خداوند در زمینش و زبان او در میان خلقش و نور خاموش نشدنی او و دری هستم که تنها از آن در می‌توان به‌سوی خداوند راه یافت. من حجّت او بر بندگانش هستم». سپس فرمود: «آیا می‌خواهید که خاتم سلیمان (علیه السلام) را به شما بنمایانم»؟ گفتیم: «بله». پس حضرت دست در جیب خود برد و انگشتری طلایی بیرون آورد که یاقوت سرخ در آن بود. و بر آن نوشته شده بود: محمّد و علی (علیها السلام). سلمان (رحمة الله علیه) گوید: ما از این امر به شگفت آمدیم. حضرت فرمود: «از چه چیز تعجّب می‌کنید و از کسی چون من، چه چیزی عجیب است؟ من امروز چیزی را به شما نشان می‌دهم که هرگز ندیده اید». امام حسن (علیه السلام) فرمود: «می خواهم یأجوج و مأجوج و سدی را که میان ما و آنان هست، به ما نشان دهی». پس باد در زیر ابر وزیدن گرفت و ما صدایی همچون صدای رعد و برق شنیدیم. و ابر بالا رفت و امیرالمؤمنین (علیه السلام) جلوتر از ما بود و ما سوار بر ابر در حرکت بودیم تا اینکه به کوه بلند و سر به فلک کشیده‌ای رسیدیم. ناگهان درخت خشکی را دیدیم که برگ هایش فروریخته بود و شاخه‌هایش خشکیده بود. امام حسن (علیه السلام) فرمود: «چرا این درخت خشکیده است»؟ حضرت فرمود: «از خود درخت بپرس تا جوابت را بگوید». امام حسن (علیه السلام) پرسید: «ای درخت! از چه جهت است که تو را خشکیده می بینیم»؟ پاسخی از درخت شنیده نشد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «ای درخت باید جواب او را بگویی». به خدا قسم که شنیدم درخت در پاسخ گفت: «لبیک، لبیک یا وصی و جانشین رسول خدا (صلی الله علیه و آله)»! سپس درخت در پاسخ به امام حسن (علیه السلام) گفت: «ای ابامحمّد (علیه السلام)! پدرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) هر شب هنگام سحر نزد من می آمد و دو رکعت نماز می‌خواند و تسبیح بسیار می‌گفت. چون از دعایش فارغ می‌شد، ابری سفید که بوی مشک از آن به مشام می‌رسید، به نزدش می آمد و روی آن ابر کرسی قرار داشت که حضرتش بر آن می‌نشست و ابر حضرت را با خود می برد و من هم در همنشینی حضرت زنده و سر سبز بودم. امّا چهل روز است که همنشینی حضرت از من سلب شده است و این علّت و سبب حالتی است که من بدان دچار شده ام». پس امیرالمؤمنین (علیه السلام) برخاست و در کنار آن درخت دو رکعت نماز گزارد و دستی بر آن درخت کشید. پس آن درخت سبز گشته و به حالت اوّلین خود بازگشت. آنگاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) به ابر دستور حرکت داد. ناگهان به فرشته‌ای برخوردیم که یک دستش در مغرب و دست دیگرش در مشرق زمین بود. چون آن فرشته به امیرالمؤمنین (علیه السلام) نظر افکند، گفت: «گواهی می دهم که خدایی جز خدای یگانه نیست و او شریکی ندارد. و گواهی می دهم که محمّد (صلی الله علیه و آله) بنده و فرستاده‌ی اوست. رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد، تا آن را بر همه آیین‌ها غالب گرداند، هر چند مشرکان کراهت داشته باشند! ( توبه/۳۳ ) و گواهی می دهم که تو وصی و جانشین بر حق و راستین او هستی». گفتیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! این کسی که یک دستش در مغرب و دست دیگرش در مشرق است، چه کسی است»؟ فرمود: «این فرشته ای است که خداوند او را بر تاریکی شب و روشنایی نور گمارده است و تا روز قیامت به همین امر مأمور است. خداوند تعالی امر دنیا را به من واگذارده است و کردارهای بندگان هر روز به من عرضه می شوند و بعد به‌سوی خداوند بالا برده می‌شوند». آنگاه به حرکت خود ادامه دادیم تا اینکه به سد یأجوج و مأجوج رسیدیم. حضرت به باد فرمان داد: ما را در جایی در پس این کوه فرود بیاور و با دست خود به کوه سر به فلک کشیده ای اشاره نمود که آن کوه خضر (علیه السلام) بود. وقتی به کوه نگاه کردیم، دیدیم که ارتفاع کوه به‌اندازه‌ی دید چشم است و آن کوهی بود که همچون پاره‌ای شب سیاه و تار بود و از اطرافش دود بر می‌خاست. امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «ای ابامحمّد! من صاحب این امر هستم و آن بردگان تحت فرمان من هستند». سه‌گونه خلق دیدم. یک گونه‌ی آن‌ها قامت هرکدامشان صدوبیست ذراع بود و گونه‌ی دوّم هم، قامت هرکدام از آنان شصت ذراع بود و گونه‌ی سوّم هم‌چنان بود که هرکدامشان یک گوشش را در زیر خود پهن می‌کرد و گوش دیگری را دور خود می‌پیچید. آنگاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) به باد دستور داد تا ما را به کوه قاف برساند. وقتی به آنجا رسیدیم، دیدیم که آن کوه از زمرّد سبز رنگ است. و فرشته ای به شکل عقاب بر روی آن کوه است. آن فرشته به امیر المؤمنین (علیه السلام) نگاهی نمود و گفت: «سلام بر تو ای وصی و جانشین پروردگار جهانیان، آیا اجازه سخن‌گفتن می فرمایید»؟ حضرت جواب سلام او را داد. و فرمود: «می خواهی سخن بگویی یا اینکه ما به سؤالات تو پاسخ دهیم»؟ آن فرشته گفت: «بلکه شما بفرمایید ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)». حضرت فرمود: «آیا می‌خواهی به تو اذن دهم که با خضر (علیه السلام) دیدار کنی»؟ آن فرشته گفت: «آری». حضرت فرمود: «به تو اجازه دادم». سپس آن فرشته بسم الله الرحمن الرحیم گفت و با شتاب رفت. و ما اندکی بر روی کوه قدم زدیم که ناگهان آن فرشته از دیدار خضر (علیه السلام) به جایگاه خود بازگشت. سلمان (رحمة الله علیه) گفت: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! می‌بینم که آن فرشته با خضر (علیه السلام) دیدار نکرد، مگر زمانی‌که از شما اجازه گرفت»؟ حضرت فرمود: «قسم به خدایی که آسمان را بدون ستون افراشت، اگر یکی از آن‌ها بخواهد به‌اندازه‌ی یک نفس‌کشیدن از جای خود تکان بخورد، از جای خود حرکت نمی‌کنند، مگر اینکه من به آنان اجازه دهم و بعد از من حسن (علیه السلام) و بعد از او حسین (علیه السلام) و نه تن از ذرّیّه‌ی حسین (نیز به همین مقام می رسند که نهمین از فرزندان حسین، قائم آل محمِد (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است». گفتیم: «نام فرشته‌ای که بر کوه قاف گمارده شده است، چیست»؟ فرمود: «نام او ترجائیل است». گفتیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! شما چگونه هر شب به اینجا می آیید و باز می گردید»؟ فرمود: «همان‌طور که شما را به اینجا آوردم». آنگاه فرمود: «قسم به خدایی که دانه را شکافت و انسان ها را آفرید، من ملکوت آسمان ها و زمین را در اختیار دارم که اگر شما یکی از آن را یاد بگیرید، قلبتان تاب آن را نخواهد داشت. اسم اعظم خداوند، هفتادوسه حرف است و آصف‌بن‌برخیا یک حرف آن را می‌دانست که آن یک حرف بر زبان جاری کرد و خداوند فاصله‌ی میان او و تخت بلقیس را در زمین فرو برد و چون او تخت را گرفت، زمین در فاصله‌ای کمتر از یک چشم‌به‌هم‌زدن به حالت اوّلین خود بازگشت. به خدا قسم که نزد ما هفتادودو حرف از اسم اعظم خداوند است و یک حرف دیگر آن تنها در نزد خداوند است که خداوند آن را در علم غیب خود منحصر کرده است و هیچ اراده و نیرویی جز به‌واسطه‌ی خداوند بزرگ نیست. گروهی به معرفت ما نائل شدند و گروهی دیگر به انکار ما روی آوردند». سپس برخاست و ما هم برخاستیم. ناگهان جوانی را دیدیم که در کوه، میان دو قبر به نماز ایستاده است. پرسیدیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! این جوان کیست»؟ فرمود: «او صالح پیامبر (علیه السلام) است و این دو قبر مربوط به پدر و مادرش است. و او میان آن دو قبر به عبادت می پردازد». چون نگاه صالح پیامبر به امیرالمؤمنین (علیه السلام) افتاد، اختیار از کف داد و به گریه افتاد و با دست خود به‌سوی امیرالمؤمنین (علیه السلام) اشاره کرد و باز نماز خود را ادامه داد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) در کنار او ایستاد تا اینکه او از نمازش فارغ شد. از او پرسیدیم: «برای چه گریستی»؟ گفت: «امیرالمؤمنین (علیه السلام) هر صبح به من سر می زد و می نشست و من با نگاه‌کردن به او، عبادتم را طول می دادم. امّا ده روز است که آمدن او به اینجا قطع و این مسئله مرا نگران ساخته است». و ما از این امر به شگفت آمدیم. آنگاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «آیا می خواهید که سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) را به شما نشان دهم»؟ گفتیم: «آری». او برخاست و ما نیز همراه او برخاستیم. حضرت ما را به درون باغی برد که هرگز زیباتر از آن را ندیده بودیم. و در آن باغ از هر نوع میوه و انگور یافت می شد و نهرهایش روان بود. و پرندگان بر روی شاخسار آواز می‌خواندند. وقتی پرندگان حضرت را دیدند، در اطراف ایشان به پرواز در آمدند. تا اینکه ما به وسط آن باغ رسیدیم. امیرالمؤمنین (علیه السلام) انگشتر را از جیب خود بیرون نموده و آن را در انگشت سلیمان (علیه السلام) قرار داد و سلیمان (علیه السلام) ایستاد و گفت: سلام بر تو ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! تو وصی و جانشین رسول پروردگار (صلی الله علیه و آله) هستی. به خدا قسم که تو صدیق اکبر و فاروق اعظم هستی. هرکس به تو تمسّک جست، رستگار شد و هرکس از تو بازماند، زیان نمود. من به‌واسطه‌ی شما آن ملک و فرمانروایی را از خداوند طلبیدم و آن فرمانروایی به من عطا شد». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: «به محض اینکه ما سخن سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) را شنیدیم، من طاقت از کف دادم و خود را به پای امیرالمؤمنین (علیه السلام) انداختم و پای حضرت را بوسیدم و خداوند را بر این بخشش بزرگ سپاس گفتم که ما را به ولایت اهل بیت (همان‌ها که خداوند آلودگی را از آنان زدوده و آنان را پاک گردانیده، رهنمون ساخت و یارانم نیز همچون من عرض ادب کرده و خداوند را سپاس گفتند. سپس از حضرت پرسیدیم: «در پشت کوه قاف چیست»؟ فرمود: «در پشت کوه قاف چیزی است که علم شما به آن نمی‌رسد». پرسیدیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! شما خود از آنچه که در پشت کوه قاف است، آگاهید»؟ فرمود: «آگاهی من نسبت به پشت کوه قاف همچون آگاهی من در مورد این دنیا و آنچه در آن هست، می باشد. و بعد از رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، من پاسدار و گواه بر آن هستم و بعد از من نیز جانشینان از نسل من، همین مرتبه را دارند». سپس حضرت فرمود: «من به راه های آسمان از راه های زمین آگاه‌تر هستم. ما همان اسمی هستیم که در گنجینه‌ی پنهان خداوند است و ما همان اسماء الله هستیم که هرگاه خداوند را با آن نام ها بخوانند، اجابت کند. ما همان نام‌هایی هستیم که بر عرش و کرسی و بهشت و دوزخ نوشته شده است و فرشتگان، تسبیح و تقدیس و تهلیل و تکبیر را از ما فراگرفتند و ما همان کلماتی هستیم که آدم از پروردگارش دریافت کرد و به‌وسیله‌ی آن کلمات، به‌سوی خداوند توبه و بازگشت نمود». امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «آیا می خواهید چیز عجیبی را برایتان بنمایانم»؟ گفتیم: «آری». فرمود: «چشمانتان را ببندید». ما چشمانمان را بستیم. سپس فرمود: «چشمانتان را بگشایید». و چشم‌هایمان را بازکردیم. ناگهان خود را در شهری یافتیم که تا آن لحظه شهری بزرگ‌تر از آن ندیده بودیم. بازارهایش رونق داشت و مردمانی را در آنجا دیدیم که هرگز درشت اندام تر از آن‌ها ندیده بودیم. قامت آن‌ها به‌اندازه‌ی طول یک نخل می رسید. گفتیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! این‌ها چه کسانی هستند»؟ فرمود: «بازماندگان قوم عاد هستند. آنان کافرانی هستند که به خداوند ایمان نمی آورند. خواستم آنان را به شما نشان دهم و این شهر و ساکنان این شهر را درحالی هلاک خواهم نمود که بی‌خبر باشند». پرسیدیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! بی‌دلیل آن‌ها را هلاک می کنی»؟ فرمود: «نه، بلکه بر آنان دلیلی دارم». سپس حضرت به آنان نزدیک شد و چون آنان حضرت را دیدند، قصد کشتن او را کردند؛ و این درحالی بود که ما هم آنان را می‌دیدیم و آنان هم ما را می‌دیدند. سپس حضرت از آنان دور شد و به نزد ما آمد. آنگاه دستی بر سینه‌ی ما کشید و صاعقه‌ای آنان را فراگرفت. سلمان (رحمة الله علیه) گوید: گمان کردیم که زمین واژگون شد و آسمان فرو ریخت و از دهانش صاعقه بیرون آمد. و در آن زمان هیچ‌کسی از آنان باقی نماند. پرسیدیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! خداوند با آنان چه کرد»؟ فرمود: «آنان هلاک گشتند و همگی به درون آتش رفتند». گفتیم: «این معجزه ای است که نه مانند آن را دیده ایم و نه مانند آن را شنیده ایم». حضرت فرمود: «آیا می خواهید که چیز عجیب‌تر از آن را به شما نشان دهم»؟ گفتیم: «ما هیچ‌کدام بیش از این تاب دیدن معجزه‌ای دیگر را نداریم. پس نفرین خداوند و نفرین همه‌ی نفرین‌کنندگان و نفرین همه‌ی مردمان و فرشتگان تا روز قیامت بر کسی باد که ولایت تو را نپذیرفته و به فضل و برتری تو و به منزلت تو در نزد خداوند ایمان ندارد». آنگاه از حضرت درخواست نمودیم که ما را به موطنمان برساند. حضرت فرمود: «ان‌شاءالله چنین خواهم کرد». حضرت به آن دو ابر اشاره نمود و ابرها به ما نزدیک شدند. پس حضرت فرمود: «در جایگاه های خود قرار بگیرید. ما هم بر روی آن ابر نشستیم و خود روی ابر دیگری نشست و به ابر دستور داد تا ما را به‌سمت فضا ببرد. تا جایی که ما زمین را به‌اندازه‌ی یک درهم می دیدیم. سپس در مدّتی کمتر از یک چشم‌بهم‌زدن، ما را در خانه‌ی امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرود آورد. ما ظهر هنگام و موقعی‌که مؤذن اذان می‌گفت، به مدینه رسیدیم، درحالی‌که درست هنگامی‌که آفتاب بالا آمده بود، از آنجا رفته بودیم. من گفتم: «خداوندا، چه شگفت است؟ ما در کوه قاف بودیم که پنج سال از ما فاصله دارد. درحالی‌که در فاصله‌ی پنج ساعت از روز بازگشتیم». امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «اگر می‌خواستم تمام دنیا و نیز هفت آسمان را شکافته و در مدّتی کمتر از یک چشم‌بهم‌زدن برگردم، چنین می‌کردم و این توانایی که دارم، به‌واسطه‌ی اسم اعظم خداوند است». گفتیم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! به خدا قسم که تو بعد از برادرت و عمو زاده ات، رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، نشانه‌ی بزرگ الهی و معجزه‌ی آشکاری هستی».

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Salman al-Farsi (may Allah have mercy on him): I, Hasan and Husayn (peace be upon them), Muhammad ibn al-Hanafiyyah, Muhammad ibn Abi Bakr, Ammar ibn Yasir, and al-Miqdad ibn al-Aswad al-Kindi were in the presence of Imam Ali (peace be upon him). Imam Hasan (peace be upon him) said to his father: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Sulayman (peace be upon him) asked his Lord for a kingdom that would be fitting for no one after him, and it was granted to him. Do you also possess anything of what Sulayman ibn Dawud (peace be upon him) possessed?" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "By the One who split the seed and created humankind, Sulayman ibn Dawud (peace be upon him) asked Allah for wealth and dominion, and Allah bestowed it upon him. But your father possesses something which, after the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), no one before him possessed, and no one after him will acquire." Imam Hasan (peace be upon him) said: "We wish that you would show us a little of the honour that Allah has bestowed on you and by which He has favoured you." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "By Allah's leave, I shall do so." Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) rose, performed the ablution, prayed two rak'ats, and offered supplications that no one could understand. Then he pointed towards the west, and it was not long before a cloud came and stood over the house. Suddenly we saw that beside that cloud another cloud also appeared. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "O cloud! By the leave of Allah, descend." So that cloud descended, bearing witness: "I bear witness that there is no god but Allah, and that Muhammad (peace be upon him and his family) is the Messenger of Allah and his successor. Whoever doubts you has lost the path of salvation." Salman (may Allah have mercy on him) said: That cloud spread over the ground like a carpet. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said to us: "Sit upon this cloud." So we sat upon it, each of us taking his place. Then he pointed to the other cloud, and it too descended, bearing witness like the first, and Amir al-Mu'minin (peace be upon him) sat alone upon it. He spoke some words and gestured to the two clouds to move towards the west. Suddenly the wind began to blow beneath the two clouds and lifted them up. I turned towards Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and saw that he was seated on a throne, with light streaming from his face, his face brighter than the moon. Imam Hasan (peace be upon him) said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Sulayman ibn Dawud (peace be upon him) was obeyed by virtue of the ring he possessed. Tell us then, by what does Amir al-Mu'minin (peace be upon him) become obeyed?" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "I am the eye of Allah on His earth, and His tongue among His creation, and His unquenchable light, and the door through which alone one may reach Allah. I am His proof over His servants." Then he said: "Do you wish that I show you the ring of Sulayman (peace be upon him)?" We said: "Yes." So he put his hand into his pocket and brought out a golden ring set with a red ruby, upon which was written: Muhammad and Ali (peace be upon them). Salman (may Allah have mercy on him) said: We were astonished at this. He said: "What astonishes you, and what is astonishing about one such as me? Today I shall show you what you have never seen." Imam Hasan (peace be upon him) said: "I wish that you would show us Ya'juj and Ma'juj and the barrier that stands between us and them." So the wind blew beneath the cloud, and we heard a sound like the roar of thunder and lightning. The cloud rose, with Amir al-Mu'minin (peace be upon him) ahead of us, and we travelled upon the cloud until we arrived at a lofty mountain reaching to the sky. Suddenly we saw a withered tree whose leaves had fallen and whose branches had dried up. Imam Hasan (peace be upon him) said: "Why has this tree dried up?" He said: "Ask the tree itself and it will answer you." Imam Hasan (peace be upon him) asked: "O tree! For what reason do we see you dried up?" No response was heard from the tree. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "O tree, you must answer him." By Allah, I heard the tree reply: "At your service, at your service, O successor and heir of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" Then the tree said to Imam Hasan (peace be upon him): "O Abu Muhammad (peace be upon him)! Your father, Amir al-Mu'minin (peace be upon him), used to come to me every night at the hour before dawn, pray two rak'ats and glorify Allah abundantly. When he had finished his supplication, a white cloud from which came the scent of musk would come to him, and upon that cloud was a throne on which he would sit, and the cloud would carry him away. And I, in his company, was alive and verdant. But for forty days now his company has been withdrawn from me, and this is the cause and reason for the state you see me in." Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) rose and prayed two rak'ats beside that tree and passed his hand over it. The tree turned green and returned to its former state. Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) commanded the cloud to move. Suddenly we came upon an angel with one hand in the west and the other in the east of the earth. When that angel looked at Amir al-Mu'minin (peace be upon him), he said: "I bear witness that there is no god but the One Allah who has no partner, and I bear witness that Muhammad (peace be upon him and his family) is His servant and Messenger. He sent His Messenger with guidance and the religion of truth, that He might make it prevail over every religion, however much the polytheists may dislike it (al-Tawbah/33). And I bear witness that you are his true and truthful successor and heir." We said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Who is this whose one hand is in the west and the other in the east?" He said: "This is an angel whom Allah has appointed over the darkness of night and the light of day, and he is charged with this same task until the Day of Resurrection. Allah the Exalted has entrusted the affairs of the world to me, and the deeds of the servants are presented to me each day and are then raised up to Allah." Then we continued our journey until we reached the barrier of Ya'juj and Ma'juj. He commanded the wind: "Set us down beyond this mountain," and he pointed with his hand to a lofty mountain reaching the sky, which was the mountain of Khidr (peace be upon him). When we looked at the mountain, we saw that its height was as far as the eye could reach, and it was a mountain black as a piece of dark night, and smoke rose from around it. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "O Abu Muhammad! I am the master of this affair, and those slaves are under my command." I saw three kinds of creatures. One kind — each of them was one hundred and twenty cubits tall. The second kind — each of them was sixty cubits tall. The third kind — each of them would spread one of his ears beneath him and wrap the other around himself. Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) commanded the wind to carry us to Mount Qaf. When we arrived there, we saw that the mountain was of green emerald, and upon that mountain was an angel in the form of an eagle. That angel looked at Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and said: "Peace be upon you, O successor and heir of the Lord of the Worlds. Do you permit me to speak?" He returned the greeting and said: "Do you wish to speak, or shall we answer your questions?" That angel said: "Rather, you speak, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)." He said: "Do you wish that I give you permission to visit Khidr (peace be upon him)?" The angel said: "Yes." He said: "I have given you permission." Then the angel said بسم الله الرحمن الرحیم [In the name of Allah, the Most Merciful, the Most Compassionate] and hurried off. We walked a little upon the mountain, when suddenly the angel returned to his place after visiting Khidr (peace be upon him). Salman (may Allah have mercy on him) said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! I see that this angel did not visit Khidr (peace be upon him) except when he took permission from you." He said: "By the One who raised the heavens without pillars, if any one of them wished to move from his place for the length of a single breath, he could not move unless I permitted him. And after me Hasan (peace be upon him), and after him Husayn (peace be upon him), and nine of the descendants of Husayn will also attain this same rank — the ninth of the sons of Husayn being al-Qa'im of the family of Muhammad (may Allah hasten his noble relief)." We said: "What is the name of the angel appointed over Mount Qaf?" He said: "His name is Tarja'il." We said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! How do you come here every night and return?" He said: "In the same way that I have brought you here." Then he said: "By the One who split the seed and created humankind, I have in my possession the kingdoms of the heavens and the earth such that if you were to learn even one thing from it, your hearts would not bear it. The greatest name of Allah (ism al-a'zam) consists of seventy-three letters, and Asaf ibn Barkhiya knew one letter of it; he uttered that one letter, and Allah caused the earth between him and the throne of Bilqis to be folded up, and when he seized the throne, the earth returned to its former state in less than the blink of an eye. By Allah, with us are seventy-two letters of the greatest name of Allah, and one further letter is with Allah alone, which He has kept exclusive to His knowledge of the unseen. There is no power and no strength save through Allah the Great. A group has attained the knowledge of us, and another group has turned to denying us." Then he rose and we rose with him. Suddenly we saw a young man on the mountain standing in prayer between two graves. We asked: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Who is this young man?" He said: "He is Salih the Prophet (peace be upon him), and these two graves belong to his father and mother. He worships between the two graves." When Salih the Prophet's gaze fell upon Amir al-Mu'minin (peace be upon him), he lost control of himself and began to weep, and pointed with his hand toward Amir al-Mu'minin (peace be upon him), then continued his prayer. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) stood beside him until he had finished his prayer. We asked him: "Why did you weep?" He said: "Amir al-Mu'minin (peace be upon him) used to visit me every morning and sit with me, and by gazing upon him I would prolong my worship. But it has been ten days since he has come here, and this has troubled me." We were astonished at this. Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "Do you wish that I show you Sulayman ibn Dawud (peace be upon him)?" We said: "Yes." He rose, and we rose with him. He led us into a garden more beautiful than any we had ever seen. In that garden there were all kinds of fruits and grapes, and its streams were flowing, and the birds were singing on the branches. When the birds saw him, they came fluttering around him, until we reached the middle of the garden. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) took out the ring from his pocket and placed it upon Sulayman's (peace be upon him) finger. Sulayman (peace be upon him) stood up and said: "Peace be upon you, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! You are the successor and heir of the Messenger of the Lord (peace be upon him and his family). By Allah, you are the greatest siddiq (the most truthful) and the greatest faruq (the greatest distinguisher between truth and falsehood). Whoever holds fast to you has been saved, and whoever falls behind you has lost. It was through you that I asked Allah for that kingdom and dominion, and that dominion was granted to me." Salman (may Allah have mercy on him) said: "As soon as we heard the words of Sulayman ibn Dawud (peace be upon him), I lost control of myself, threw myself at the feet of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and kissed his feet, and thanked Allah for this great gift by which He guided us to the wilayah (guardianship) of the Ahl al-Bayt — those from whom Allah has removed all impurity and whom He has purified. My companions also paid their respects as I had done and thanked Allah." Then we asked him: "What is beyond Mount Qaf?" He said: "Beyond Mount Qaf is that which your knowledge cannot reach." We asked: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Do you know what is beyond Mount Qaf?" He said: "My knowledge of what is beyond it is like my knowledge of this world and what is in it. After the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), I am the guardian and witness over it, and after me the successors from my progeny hold this same rank." Then he said: "I know the pathways of the heavens better than the pathways of the earth. We are the very name that lies in Allah's hidden treasure, and we are al-Asma al-Husna (the beautiful names of Allah) — when Allah is called by them, He responds. We are the names written upon the Throne, the Footstool, Paradise, and the Fire. From us the angels learned tasbih (glorification), taqdis (sanctification), tahlil (declaration of tawhid) and takbir (proclamation of Allah's greatness). We are the very words that Adam received from his Lord, and by those words he repented and returned to Allah." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "Do you wish that I show you something astonishing?" We said: "Yes." He said: "Close your eyes." We closed our eyes. Then he said: "Open your eyes." We opened our eyes, and suddenly we found ourselves in a city larger than any we had ever seen. Its markets were flourishing, and we saw people there more massive of build than any we had ever seen — their stature reaching the height of a palm tree. We said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Who are these?" He said: "They are the remnants of the people of 'Ad. They are disbelievers who do not believe in Allah. I wished to show them to you, and I shall destroy this city and its inhabitants while they are unaware." We asked: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Will you destroy them without cause?" He said: "No, rather I have a cause against them." Then he approached them, and when they saw him, they intended to kill him — and this was while we could see them and they could see us. Then he moved away from them and came to us. He passed his hand over our chests, and a thunderbolt struck them. Salman (may Allah have mercy on him) said: We thought that the earth had been overturned and the sky had fallen, and that thunderbolts had come out of his mouth. In that moment none of them remained. We asked: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! What did Allah do with them?" He said: "They have perished, and they have all gone into the Fire." We said: "This is a miracle the like of which we have neither seen nor heard." He said: "Do you wish that I show you something more astonishing than this?" We said: "None of us has the endurance to witness another miracle beyond this. So the curse of Allah, and the curse of all who curse, and the curse of all people and angels until the Day of Resurrection, be upon whoever does not accept your wilayah and does not believe in your excellence and your greatness and your rank before Allah." Then we asked him to return us to our homeland. He said: "In sha' Allah, I shall do so." He pointed to the two clouds, and the clouds drew near to us. Then he said: "Take your places." We sat upon one cloud and he himself sat upon the other, and he commanded the cloud to bear us into the atmosphere, until we saw the earth as small as a dirham. Then in less than the blink of an eye, it brought us down in the house of Amir al-Mu'minin (peace be upon him). We arrived in Medina at midday, when the muezzin was calling the adhan, whereas we had left it precisely when the sun had risen. I said: "O Allah, how astonishing! We were in Mount Qaf, which is five years' journey away from us, yet we returned within five hours of the day." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "If I wished to traverse the whole world and the seven heavens and return in less than the blink of an eye, I would do so, and this power that I possess is by virtue of the greatest name of Allah (ism al-a'zam)." We said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! By Allah, after your brother and cousin, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), you are the greatest sign of Allah and the manifest miracle."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સલમાન ફારસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) થી રિવાયત છે: હું, હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ), મુહમ્મદ બિન હનફિય્યહ, મુહમ્મદ બિન અબી બક્ર, અમ્માર બિન યાસિર અને મિકદાદ બિન અસ્વદ કિન્દી ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ની ખિદમતમાં હતા. ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના પિતાને કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી એવી બાદશાહી માંગી કે તેમના પછી કોઈને પણ યોગ્ય ન હોય, અને અલ્લાહે તે તેમને અતા કરી. શું તમે પણ સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) જે ધરાવતા હતા તેમાંથી કંઈ ધરાવો છો?" અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તે ઝાતની કસમ કે જેણે દાણાને ફોડ્યો અને માણસને પેદા કર્યો, સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) એ અલ્લાહ પાસેથી બાદશાહી અને હકૂમત માંગી અને અલ્લાહે તેમને તે અતા કરી. પરંતુ તમારા પિતા પાસે એવી વસ્તુ છે કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી કોઈએ પણ તમારા પિતા પહેલાં તે ધરાવ્યું નથી અને તેમના પછી પણ કોઈ તે પ્રાપ્ત નહીં કરે." ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "અમે ઇચ્છીએ છીએ કે તમે અમને તે કરામતમાંથી થોડું બતાવો કે જે અલ્લાહે તમને અતા કરી છે અને જેના દ્વારા તમને ફઝીલત આપી છે." અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની ઇજાઝતથી હું એવું જ કરીશ." પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા, વુઝૂ કર્યું, બે રકાત નમાઝ પઢી અને એવી દુઆઓ પઢી કે જે કોઈ સમજી શક્યું નહીં. પછી પશ્ચિમ તરફ ઇશારો કર્યો અને થોડી જ વારમાં એક વાદળ આવ્યું અને ઘર પર થોભ્યું. અચાનક અમે જોયું કે તે વાદળની બાજુમાં બીજું વાદળ પણ ઝાહિર થયું. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "હે વાદળ! અલ્લાહની ઇજાઝતથી નીચે ઊતર." તે વાદળ શહાદત આપતું નીચે ઊતર્યું: "હું ગવાહી આપું છું કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહના રસૂલ અને તેમના જાનશીન છે. જે કોઈ તમારા વિષે શંકા કરે, તેણે નજાતનો રસ્તો ખોઈ દીધો છે." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: તે વાદળ જમીન પર જાણે ગાલીચાની જેમ પથરાઈ ગયું. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ અમને ફરમાવ્યું: "આ વાદળ પર બેસી જાઓ." અમે તેના પર બેસી ગયા અને દરેક પોતાની જગ્યાએ ગોઠવાઈ ગયા. પછી હઝરતે બીજા વાદળ તરફ ઇશારો કર્યો અને તે વાદળ પણ પ્રથમ વાદળની જેમ શહાદત આપતું નીચે ઊતર્યું, અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એકલા તેના પર બેઠા. તેમણે કંઈક શબ્દો કહ્યા અને બે વાદળોને પશ્ચિમ તરફ ચાલવાનો ઇશારો કર્યો. અચાનક બે વાદળોની નીચે હવા વાહવા લાગી અને તે બન્ને વાદળોને ઉપર ઉઠાવી લીધા. મેં અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તરફ જોયું અને જોયું કે તમે એક તખ્ત પર બિરાજમાન હતા, તમારા ચહેરાથી નૂર ઝરી રહ્યું હતું અને તમારો ચહેરો ચંદ્રથી પણ વધુ પ્રકાશમાન હતો. ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) જે વીંટી ધરાવતા હતા તેના કારણે તેમની ઇતાઅત થતી હતી. તો હવે ફરમાવો કે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ની ઇતાઅત કયા વસીલાથી થાય છે?" અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "હું અલ્લાહની જમીન પર તેની આંખ છું, અને તેની મખ્લૂક વચ્ચે તેની ઝબાન છું, અને તેનું ન બુઝાય તેવું નૂર છું, અને તે દ્વાર છું કે જેના દ્વારા જ અલ્લાહ તરફ પહોંચી શકાય. હું તેના બંદાઓ પર તેની હુજ્જત છું." પછી ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇચ્છો છો કે હું તમને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ની વીંટી બતાવું?" અમે કહ્યું: "જી હા." હઝરતે પોતાના ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યો અને એક સોનાની વીંટી બહાર કાઢી કે જેમાં લાલ યાકૂત જડેલો હતો, અને તેના પર લખેલું હતું: મુહમ્મદ અને અલી (અલયહિમસ્સલામ). સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અમે આ જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. હઝરતે ફરમાવ્યું: "તમે શાનાથી આશ્ચર્યચકિત છો, અને મારા જેવા માટે શું આશ્ચર્યની વાત છે? આજે હું તમને એવી વસ્તુ બતાવીશ કે જે તમે ક્યારેય જોઈ નથી." ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "હું ઇચ્છું છું કે તમે અમને યાજૂજ અને માજૂજ, અને તે સદ (દીવાર) બતાવો કે જે અમારી અને તેમની વચ્ચે છે." પછી વાદળની નીચે હવા વાવા લાગી અને અમે વીજળી અને ગર્જના જેવો અવાજ સાંભળ્યો. વાદળ ઉપર ઊંચકાયું અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અમારી આગળ હતા, અને અમે વાદળ પર સવાર ચાલી રહ્યા હતા, ત્યાં સુધી કે અમે એક ઊંચા આકાશને છૂતા પર્વત પાસે પહોંચ્યા. અચાનક અમે એક સૂકું ઝાડ જોયું કે જેનાં પાંદડાં ખરી ગયાં હતાં અને શાખાઓ સૂકાઈ ગઈ હતી. ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "આ ઝાડ શા માટે સૂકાઈ ગયું છે?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "ઝાડને પોતાને પૂછો, તે તને જવાબ આપશે." ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ પૂછ્યું: "હે ઝાડ! તું કેમ સૂકાયેલું દેખાય છે?" ઝાડ તરફથી કોઈ જવાબ મળ્યો નહીં. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "હે ઝાડ, તારે તેમનો જવાબ આપવો જ પડશે." અલ્લાહની કસમ, મેં સાંભળ્યું કે ઝાડે જવાબમાં કહ્યું: "લબ્બયક, લબ્બયક હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના વસી અને જાનશીન!" પછી ઝાડે ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) ને જવાબ આપ્યો: "હે અબા મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ)! તમારા પિતા અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) દરરોજ રાત્રે સહરના સમયે મારી પાસે આવતા હતા અને બે રકાત નમાઝ પઢતા હતા અને ઘણી તસ્બીહ કરતા હતા. જ્યારે તેઓ પોતાની દુઆથી ફારિગ થતા, ત્યારે એક સફેદ વાદળ કે જેમાંથી કસ્તૂરીની સુગંધ આવતી હતી, તેમની પાસે આવતું, અને તે વાદળ પર એક તખ્ત હતું કે જેના પર હઝરત બિરાજમાન થતા અને વાદળ હઝરતને લઈ જતું. હું પણ હઝરતની સંગતમાં જીવંત અને હરીભરી હતી. પરંતુ ચાલીસ દિવસ થયા કે હઝરતની સંગત મારાથી છીનવાઈ ગઈ છે, અને આ જ મારી આ હાલતનું કારણ છે." પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને તે ઝાડ પાસે બે રકાત નમાઝ પઢી અને પોતાનો હાથ તે ઝાડ પર ફેરવ્યો. તે ઝાડ લીલું થઈ ગયું અને પોતાની પહેલી હાલતમાં પાછું ફર્યું. પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ વાદળને ચાલવાનો હુકમ કર્યો. અચાનક અમે એક ફરિશ્તાને મળ્યા કે જેનો એક હાથ પશ્ચિમમાં અને બીજો હાથ પૂર્વમાં હતો. જ્યારે તે ફરિશ્તાએ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પર નજર કરી, તેણે કહ્યું: "હું ગવાહી આપું છું કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી અને તેનો કોઈ ભાગીદાર નથી. અને હું ગવાહી આપું છું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના બંદા અને રસૂલ છે. તેમને હિદાયત અને હકનો દીન સાથે મોકલ્યા, જેથી તેને દરેક દીન પર ગાલિબ કરે, ભલે મુશરિકોને નાપસંદ હોય! (તૌબા/33) અને હું ગવાહી આપું છું કે તમે તેમના સાચા અને ખરા વસી અને જાનશીન છો." અમે કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! આ કોણ છે કે જેનો એક હાથ પશ્ચિમમાં અને બીજો હાથ પૂર્વમાં છે?" ફરમાવ્યું: "આ તે ફરિશ્તો છે કે જેને અલ્લાહે રાતના અંધકાર અને દિવસના પ્રકાશ પર મુકર્રર કર્યો છે, અને કયામતના દિવસ સુધી આ જ કામ પર મામૂર છે. અલ્લાહ તઆલા એ દુનિયાનું કામ મને સોંપ્યું છે, અને બંદાઓના આમાલ દરરોજ મારી સામે પેશ કરવામાં આવે છે અને પછી અલ્લાહ તરફ ઉપર ઉઠાવવામાં આવે છે." પછી અમે અમારી મુસાફરી ચાલુ રાખી ત્યાં સુધી કે અમે યાજૂજ અને માજૂજની દીવાર પાસે પહોંચ્યા. હઝરતે હવાને હુકમ કર્યો: "અમને આ પર્વતની પાછળ ઉતાર," અને પોતાના હાથ સાથે ઊંચા આકાશને છૂતા પર્વત તરફ ઇશારો કર્યો કે તે ખિઝર (અલયહિસ્સલામ) નો પર્વત હતો. જ્યારે અમે તે પર્વતને જોયો, અમે જોયું કે તે પર્વતની ઊંચાઈ આંખની નજર જેટલી હતી અને તે એવો પર્વત હતો કે જે અંધારી રાતના ટુકડા જેવો કાળો હતો, અને તેની આસપાસથી ધુમાડો ઊઠી રહ્યો હતો. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "હે અબા મુહમ્મદ! હું આ કામનો સાહિબ છું, અને તે ગુલામો મારા હુકમ હેઠળ છે." મેં ત્રણ પ્રકારની મખ્લૂક જોઈ. એક પ્રકારના — તેમાંનો દરેક એકસો વીસ ગજનો હતો. બીજા પ્રકારના — તેમાંનો દરેક સાઠ ગજનો હતો. ત્રીજા પ્રકારના — તેમાંનો દરેક પોતાનો એક કાન પોતાની નીચે પાથરતો અને બીજા કાનને પોતાની આસપાસ લપેટતો. પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ હવાને હુકમ કર્યો કે અમને કોહે કાફ પર પહોંચાડે. જ્યારે અમે ત્યાં પહોંચ્યા, અમે જોયું કે તે પર્વત લીલા રંગના ઝુમર્રુદનો છે. અને એક ફરિશ્તો ગરુડની શકલમાં તે પર્વત પર છે. તે ફરિશ્તાએ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તરફ નજર કરી અને કહ્યું: "તમારા પર સલામ હો હે જહાનોના પરવરદિગારના રસૂલના વસી અને જાનશીન, શું તમે વાત કરવાની ઇજાઝત આપો છો?" હઝરતે તેની સલામનો જવાબ આપ્યો અને ફરમાવ્યું: "શું તું બોલવા ઇચ્છે છે, કે અમે તારા સવાલોના જવાબ આપીએ?" તે ફરિશ્તાએ કહ્યું: "બલ્કે તમે જ ફરમાવો હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)." હઝરતે ફરમાવ્યું: "શું તું ઇચ્છે છે કે હું તને ખિઝર (અલયહિસ્સલામ) ને મળવાની ઇજાઝત આપું?" તે ફરિશ્તાએ કહ્યું: "જી હા." હઝરતે ફરમાવ્યું: "મેં તને ઇજાઝત આપી." પછી તે ફરિશ્તાએ بسم الله الرحمن الرحیم [શરૂ કરું છું અલ્લાહના નામથી કે જે ઘણો દયાળુ અને કૃપાળુ છે] કહ્યું અને ઉતાવળે ચાલ્યો ગયો. અમે થોડું પર્વત પર ચાલ્યા કે અચાનક તે ફરિશ્તો ખિઝર (અલયહિસ્સલામ) ની મુલાકાત પછી પોતાની જગ્યાએ પાછો ફર્યો. સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! હું જોઉં છું કે તે ફરિશ્તાએ ખિઝર (અલયહિસ્સલામ) ની મુલાકાત ત્યારે જ કરી, જ્યારે તમારી પાસેથી ઇજાઝત લીધી." હઝરતે ફરમાવ્યું: "તે ઝાતની કસમ કે જેણે આકાશને સ્તંભ વગર ઊંચું કર્યું, જો તેમાંનો કોઈ એક શ્વાસ લેવા જેટલા સમય માટે પોતાની જગ્યાએથી હલવા ઇચ્છે, તો પોતાની જગ્યાએથી હલી શકતો નથી, જ્યાં સુધી હું તેને ઇજાઝત ન આપું, અને મારા પછી હસન (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પછી હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) અને હુસૈનની ઝુર્રિય્યતના નવ (પણ આ જ મર્તબા સુધી પહોંચે છે, અને હુસૈનના સંતાનોમાંનો નવમો કાએમે આલે મુહમ્મદ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) છે)." અમે કહ્યું: "કોહે કાફ પર મુકર્રર ફરિશ્તાનું નામ શું છે?" ફરમાવ્યું: "તેનું નામ તરજાઈલ છે." અમે કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! તમે દરરોજ રાત્રે અહીં કેવી રીતે આવો છો અને પાછા ફરો છો?" ફરમાવ્યું: "જે રીતે તમને અહીં લાવ્યો." પછી ફરમાવ્યું: "તે ઝાતની કસમ કે જેણે દાણાને ફોડ્યો અને માણસોને પેદા કર્યા, હું આકાશો અને જમીનની બાદશાહી ધરાવું છું કે જો તમે તેમાંથી એક વાત શીખો, તો તમારું દિલ તેને સહન કરી શકે નહીં. અલ્લાહનું ઇસ્મે આઝમ ત્રંતોતેર અક્ષરોનું છે અને આસફ બિન બરખિયા તેમાંનો એક અક્ષર જાણતા હતા, જે એક અક્ષર તેમણે ઝબાન પર જારી કર્યો અને અલ્લાહે તેમની અને બિલ્કીસના તખ્ત વચ્ચેની જમીનને સંકોચી લીધી, અને જ્યારે તેમણે તખ્ત પકડ્યો, જમીન આંખના પલકારા કરતાં પણ ઓછા સમયમાં પોતાની પહેલી હાલતમાં પાછી ફરી. અલ્લાહની કસમ કે અમારી પાસે અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના બોંતેર અક્ષર છે અને એક બીજો અક્ષર માત્ર અલ્લાહ પાસે છે કે જેને અલ્લાહે પોતાના ઇલ્મે ગૈબમાં અનામત રાખ્યો છે, અને અલ્લાહ સિવાય કોઈ તાકત અને શક્તિ નથી. એક જૂથ અમારી માઅરેફત સુધી પહોંચ્યું અને બીજું જૂથ અમારો ઇનકાર કરવા લાગ્યું." પછી હઝરત ઊભા થયા અને અમે પણ ઊભા થયા. અચાનક અમે એક જવાનને જોયો કે જે પર્વત પર બે કબરો વચ્ચે નમાઝ પઢી રહ્યો હતો. અમે પૂછ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! આ જવાન કોણ છે?" ફરમાવ્યું: "તેઓ સાલિહ પયગંબર (અલયહિસ્સલામ) છે અને આ બે કબરો તેમના પિતા અને માતાની છે. અને તેઓ તે બે કબરો વચ્ચે ઇબાદત કરે છે." જ્યારે સાલિહ પયગંબરની નજર અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પર પડી, તેઓ પોતાની બુદ્ધિ ખોઈ બેઠા અને રડવા લાગ્યા, અને પોતાનો હાથ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તરફ ઉઠાવ્યો અને પોતાની નમાઝ ચાલુ રાખી. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તેમની બાજુમાં ઊભા રહ્યા ત્યાં સુધી કે તેઓ પોતાની નમાઝથી ફારિગ થયા. અમે તેમને પૂછ્યું: "તમે કેમ રડ્યા?" કહ્યું: "અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) દરરોજ સવારે મારી પાસે આવતા અને બેસતા, અને હું તેમના તરફ જોઈને પોતાની ઇબાદત લંબાવતો. પરંતુ દસ દિવસ થયા કે તેઓ અહીં આવવાનું બંધ થઈ ગયું છે, અને આ વાતે મને ચિંતિત કરી દીધો છે." અમે આ વાતથી આશ્ચર્યચકિત થયા. પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇચ્છો છો કે હું તમને સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) બતાવું?" અમે કહ્યું: "જી હા." તેઓ ઊભા થયા, અને અમે પણ તેમની સાથે ઊભા થયા. હઝરત અમને એક બગીચામાં લઈ ગયા કે જેનાથી વધુ સુંદર બગીચો અમે ક્યારેય જોયો ન હતો. અને તે બગીચામાં દરેક પ્રકારના ફળ અને દ્રાક્ષ મળતાં હતાં અને તેની નહેરો વહી રહી હતી. અને પક્ષીઓ શાખાઓ પર ગાઈ રહ્યાં હતાં. જ્યારે પક્ષીઓએ હઝરતને જોયા, તેઓ તેમની આસપાસ ઉડવા લાગ્યાં. ત્યાં સુધી કે અમે તે બગીચાની વચ્ચે પહોંચ્યા. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના ખિસ્સામાંથી વીંટી કાઢી અને તેને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ની આંગળીમાં પહેરાવી. સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને કહ્યું: "તમારા પર સલામ હો હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! તમે પરવરદિગારના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના વસી અને જાનશીન છો. અલ્લાહની કસમ કે તમે સિદ્દીકે અકબર અને ફારૂકે આઅઝમ છો. જે કોઈ તમને પકડી રહ્યો, તે નજાત પામ્યો, અને જે તમારાથી પાછળ રહી ગયો, તેણે નુકસાન ઉઠાવ્યું. મેં તમારા વસીલાથી અલ્લાહ પાસેથી તે બાદશાહી અને હકૂમત માંગી હતી અને તે હકૂમત મને અતા થઈ." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: "જેવું જ અમે સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) ના શબ્દો સાંભળ્યા, હું બુદ્ધિ ખોઈ બેઠો અને પોતાને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ના પગમાં નાખી દીધો અને હઝરતના પગને ચૂમ્યા અને અલ્લાહનો શુક્ર અદા કર્યો કે અમને એહલે બૈત (કે જેમનાથી અલ્લાહે અપવિત્રતા દૂર કરી અને તેમને પાક કર્યા) ની વિલાયત તરફ હિદાયત આપી. મારા સાથીઓએ પણ મારી જેમ અદબ પેશ કરી અને અલ્લાહનો શુક્ર કર્યો. પછી અમે હઝરતને પૂછ્યું: "કોહે કાફની પાછળ શું છે?" ફરમાવ્યું: "કોહે કાફની પાછળ એવી વસ્તુ છે કે તમારું ઇલ્મ તેના સુધી પહોંચી શકતું નથી." અમે પૂછ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે પોતે કોહે કાફની પાછળ જે છે તેનાથી વાકેફ છો?" ફરમાવ્યું: "કોહે કાફની પાછળ વિષે મારી જાણકારી આ દુનિયા અને તેમાં જે છે તેના વિષે મારી જાણકારી જેવી છે. અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી, હું તેનો રક્ષક અને ગવાહ છું, અને મારા પછી પણ મારી નસ્લના જાનશીનો આ જ મર્તબા ધરાવે છે." પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: "હું આકાશોના રસ્તાઓથી જમીનના રસ્તાઓ કરતાં વધુ વાકેફ છું. અમે તે જ ઇસ્મ છીએ કે જે અલ્લાહના છુપાયેલા ખજાનામાં છે, અને અમે તે જ અસ્માઉલ હુસ્ના (અલ્લાહનાં સુંદર નામો) છીએ કે જ્યારે અલ્લાહને તે નામોથી પોકારવામાં આવે, તે કબૂલ કરે છે. અમે તે નામો છીએ કે જે અર્શ, કુર્સી, જન્નત અને દોઝખ પર લખવામાં આવ્યાં છે, અને ફરિશ્તાઓએ તસ્બીહ (અલ્લાહની પવિત્રતાનું બયાન), તકદીસ (પવિત્રીકરણ), તહલીલ (તૌહીદનું બયાન) અને તકબીર (અલ્લાહની બુઝુર્ગીનું બયાન) અમારાથી શીખ્યાં. અને અમે તે જ કલિમાત છીએ કે જે આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી પ્રાપ્ત કર્યાં અને તે કલિમાત દ્વારા અલ્લાહ તરફ તૌબા અને પલટ કરી." અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇચ્છો છો કે હું તમને કોઈ અજાયબ વસ્તુ બતાવું?" અમે કહ્યું: "જી હા." ફરમાવ્યું: "તમારી આંખો બંધ કરો." અમે અમારી આંખો બંધ કરી. પછી ફરમાવ્યું: "તમારી આંખો ખોલો." અમે અમારી આંખો ખોલી, અને અચાનક અમે અમને એક એવા શહેરમાં જોયું કે તે ક્ષણ સુધી અમે તેનાથી મોટું શહેર જોયું ન હતું. તેના બજારો ધમધમતા હતા અને અમે ત્યાં એવા લોકોને જોયા કે જેમનાથી વધુ ઊંચા-જાડા લોકો અમે ક્યારેય જોયા ન હતા. તેમની ઊંચાઈ એક ખજૂરના ઝાડની લંબાઈ જેટલી હતી. અમે કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! આ કોણ છે?" ફરમાવ્યું: "આ કોમે આદના બાકી રહેલા છે. તેઓ કાફિરો છે કે અલ્લાહ પર ઈમાન નથી લાવતા. મેં તેમને તમને બતાવવાની ઇચ્છા કરી અને હું આ શહેર અને તેના રહેવાસીઓને એવી હાલતમાં હલાક કરીશ કે તેઓ બેખબર હોય." અમે પૂછ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે તેમને કારણ વગર હલાક કરશો?" ફરમાવ્યું: "ના, બલ્કે તેમના પર મારી પાસે દલીલ છે." પછી હઝરત તેમની નજીક ગયા, અને જ્યારે તેમણે હઝરતને જોયા, તેમનો કત્લ કરવાનો ઇરાદો કર્યો; અને આ એવી હાલતમાં હતું કે અમે પણ તેમને જોઈ રહ્યા હતા અને તેઓ પણ અમને જોઈ રહ્યા હતા. પછી હઝરત તેમનાથી દૂર થયા અને અમારી પાસે આવ્યા. પછી અમારી છાતી પર હાથ ફેરવ્યો અને એક વીજળી તેમના પર ત્રાટકી. સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અમને લાગ્યું કે જમીન ઉલટી થઈ ગઈ છે અને આકાશ પડી ગયું છે, અને તેમના મુખમાંથી વીજળી નીકળી છે. અને તે સમયે તેમનામાંથી કોઈ બાકી ન રહ્યું. અમે પૂછ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહે તેમની સાથે શું કર્યું?" ફરમાવ્યું: "તેઓ હલાક થઈ ગયા અને બધા આગમાં ગયા." અમે કહ્યું: "આ એક એવો મોઅજિઝો છે કે જેના જેવો ન અમે જોયો છે અને ન સાંભળ્યો છે." હઝરતે ફરમાવ્યું: "શું તમે ઇચ્છો છો કે હું તમને તેનાથી પણ વધુ અજાયબ વસ્તુ બતાવું?" અમે કહ્યું: "અમારામાંથી કોઈને પણ આનાથી વધુ મોઅજિઝો જોવાની તાકાત નથી. તો અલ્લાહની લાનત, અને દરેક લાનત કરનારાઓની લાનત, અને દરેક લોકો અને ફરિશ્તાઓની લાનત કયામતના દિવસ સુધી તેના પર હો કે જે તમારી વિલાયત કબૂલ ન કરે અને તમારી ફઝીલત અને બુઝુર્ગી અને અલ્લાહ પાસે તમારી મંઝિલત પર ઈમાન ન લાવે." પછી અમે હઝરત પાસેથી વિનંતી કરી કે અમને અમારા વતન પહોંચાડે. હઝરતે ફરમાવ્યું: "ઇન્શાઅલ્લાહ હું એવું જ કરીશ." હઝરતે તે બન્ને વાદળો તરફ ઇશારો કર્યો અને વાદળો અમારી નજીક આવ્યા. પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: "તમારી જગ્યાઓ પર બેસો." અમે તે વાદળ પર બેઠા અને પોતે બીજા વાદળ પર બેઠા, અને વાદળને હુકમ કર્યો કે અમને હવામાં લઈ જાય, ત્યાં સુધી કે અમે જમીનને એક દિરહમ જેટલી જોઈ રહ્યા હતા. પછી આંખના પલકારા કરતાં ઓછા સમયમાં અમને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ના ઘરમાં ઉતાર્યા. અમે બપોરના સમયે અને જ્યારે મુઅઝ્ઝિન અઝાન આપી રહ્યો હતો ત્યારે મદીના પહોંચ્યા, જ્યારે અમે ત્યાંથી બરાબર જ્યારે સૂરજ ઊંચો થયો હતો ત્યારે નીકળ્યા હતા. મેં કહ્યું: "હે અલ્લાહ, કેવી અજાયબ વાત છે! અમે કોહે કાફ પર હતા કે જે અમારાથી પાંચ વર્ષની અંતરે છે, અને દિવસના પાંચ કલાકમાં અમે પાછા ફર્યા." અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જો હું ઇચ્છું કે આખી દુનિયા અને સાત આકાશને પણ ચીરીને આંખના પલકારા કરતાં ઓછા સમયમાં પાછો ફરું, તો એવું જ કરું, અને આ તાકાત જે મારી પાસે છે તે અલ્લાહના ઇસ્મે આઝમના વસીલાથી છે." અમે કહ્યું: "હે અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહની કસમ કે તમે તમારા ભાઈ અને પિતરાઈ ભાઈ, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી, અલ્લાહની સૌથી મોટી નિશાની અને સ્પષ્ટ મોઅજિઝો છો."

امیرالمؤمنین ( عَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسِیِّ قَالَ: کُنَّا مَعَ مَوْلَانَا أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (فَقُلْتُ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (أُحِبُّ أَنْ أَرَی مِنْ مُعْجِزَاتِکَ شَیْئاً. قَالَ: یَا سَلْمَانُ مَا تُرِیدُ؟ قُلْتُ: أُرِیدُ أَنْ تُرِیَنِی نَاقَهًَْ ثَمُودَ وَ شَیْئاً مِنْ مُعْجِزَاتِکَ. فَقَالَ: أَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَی ثُمَّ قَامَ وَ دَخَلَ مَنْزِلَهُ وَ خَرَجَ وَ تَحْتَهُ حِصَانٌ أَدْهَمُ وَ عَلَیْهِ قَبَاءٌ أَبْیَضُ وَ قَلَنْسُوَهًٌْ بَیْضَاءُ. ثُمَّ نَادَی: یَا قَنْبَرُ أَخْرِجْ إِلَیَّ ذَلِکَ الْفَرَسَ فَأَخْرَجَ إِلَیْهِ حِصَاناً أَدْهَمَ أَنمَرَ، فَقَالَ: ارْکَبْ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ. قَالَ سَلْمَان: فَرَکِبْتُهُ فَإِذَا لَهُ جَنَاحَانِ مُلْتَصِقَانِ إِلَی جَنْبِهِ، قَالَ: فَصَاحَ بِهِ الْإِمَامُ (فَتَعَلَّقَ فِی الْهَوَاءِ وَ کُنْتُ أَسْمَعُ وَ اللَّهِ خَفْقَ أَجْنِحَهًِْ الْمَلَائِکَهًِْ (وَ تَسْبِیحَهَا تَحْتَ الْعَرْشِ ثُمَّ حَضَرْنَا عَلَی سَاحِلِ الْبَحْرِ وَ إِذَا هُوَ بَحْرٌ عُجَاجٌ مُغْطَمِطٌ بِالْأَمْوَاجِ فَنَظَرَ إِلَیْهِ الْإِمَامُ (شَزْراً فَسَکَنَ الْبَحْرُ مِنْ غَلَیَانِهِ فَقُلْتُ لَهُ: یَا مَوْلَایَ سَکَنَ الْبَحْرُ مِنْ نَظَرِکَ إِلَیْه؟ فَقَالَ: خَشِیَ أَنْ آمُرَ فِیهِ بِأَمْرٍ. ثُمَّ قَبَضَ عَلَی یَدِی وَ سَارَ عَلَی وَجْهِ الْمَاءِ وَ الْخَیْلُ تَتْبَعُنَا لَا یَقُودُهَا أَحَدٌ فَوَ اللَّهِ مَا ابْتَلَّتْ أَقْدَامُنَا وَ لَا حَوَافِرُ الْخَیْلِ. قَالَ سَلْمَانُ: فعبرنا ذَلِکَ الْبَحْرِ فَدُفِعْنَا إِلَی جَزِیرَهًٍْ کَثِیرَهًِْ الْأَشْجَارِ وَ الْأَثْمَارِ وَ الْأَطْیَارِ وَ الْأَنْهَارِ وَ إِذَا بِشَجَرَهًٍْ عَظِیمَهًٍْ بِلَا صَدْعٍ وَ لَا زَهْرٍ فَهَزَّهَا صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ بِقَضِیبٍ کَانَ فِی یَدِهِ فَانْشَقَّتْ وَ خَرَجَ مِنْهَا نَاقَهًٌْ طُولُهَا ثَمَانُونَ ذِرَاعاً وَ عَرْضُهَا أَرْبَعُونَ ذِرَاعاً وَ خَلْفَهَا قَلُوصٌ. فَقَالَ لِی: ادْنُ مِنْهَا وَ اشْرَبْ مِنْ لَبَنِهَا حَتَّی تَرْوَی فَدَنَوْتُ مِنْهَا وَ شَرِبْتُ حَتَّی رَوِیتُ وَ کَانَ لَبَنُهَا أَعْذَبَ مِنَ الشَّهْدِ وَ أَلْیَنَ مِنَ الزَّبَدِ فَقَالَ لِی: یَا سَلْمَانُ هَذَا حَسَنٌ؟ فَقُلْتُ: یَا مَوْلَایَ وَ مَا أَحْسَنُ مِنْهَا؟ فَقَالَ: تُرِیدُ أَنْ أُرِیَکَ مَا هُوَ أَحْسَنُ مِنْهَا؟ فَقُلْتُ: نَعَمْ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (فَنَادَی (اخْرُجِی یَا حَسْنَاءُ فَخَرَجَتْ إِلَیْنَا نَاقَهًٌْ طُولُهَا مِائَهًُْ ذِرَاعٍ وَ عِشْرُونَ ذِرَاعاً وَ عَرْضُهَا سِتُّونَ ذِرَاعاً وَ رَأْسُهَا مِنَ الْیَاقُوتِ الْأَحْمَرِ وَ صَدْرُهَا مِنَ الْعَنْبَرِ الْأَشْهَبِ وَ قَوَائِمُهَا مِنَ الزَّبَرْجَدِ الْأَخْضَرِ وَ زِمَامُهَا مِنَ الْیَاقُوتِ الْأَخْضَرِ وَ جَنْبُهَا الْأَیْمَنُ مِنَ الذَّهَبِ وَ جَنْبُهَا الْأَیْسَرُ مِنَ الْفِضَّهًِْ وَ عَرْضُهَا مِنَ اللُّؤْلُؤِ الرَّطْبِ فَقَالَ لِی: یَا سَلْمَانُ اشْرَبْ مِنْ لَبَنِهَا قَالَ سَلْمَانُ: فَالْتَقَمْتُ الضَّرْعَ فَإِذَا هِیَ تَحْلُبُ عَسَلًا صَافِیاً مَحْضاً. فَقُلْتُ: یَا سَیِّدِی هَذِهِ لِمَنْ؟ قَالَ: هذِهِ لَکَ یَا سَلْمَانُ وَ لِسَائِرِ الْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَوْلِیَائِی. ثُمَّ قَالَ (: ارْجِعِی إِلَی الشَّجَرَهًِْ فَرَجَعَتْ مِنَ الْوَقْتِ وَ سَاقَنِی إِلَی تِلْکَ الْجَزِیرَهًِْ حَتَّی وَرَدَ بِی إِلَی شَجَرَهًٍْ وَ فِی أَصْلِهَا مَائِدَهًٌْ عَظِیمَهًٌْ فِیهَا طَعَامٌ تَفُوحُ مِنْهَا رَائِحَهًُْ الْمِسْکِ وَ إِذَا بِطَائِرٍ فِی صُورَهًِْ النَّسْرِ الْعَظِیمِ قَالَ سَلْمَانُ: فَوَثَبَ ذَلِکَ الطَّیْرُ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ (وَ رَجَعَ إِلَی مَوْضِعِهِ. فَقُلْتُ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (مَا هَذِهِ الْمَائِدَهًُْ؟ فَقَالَ: هَذِهِ مَنْصُوبَهًٌْ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ لِشِیعَتِنَا. فَقُلْتُ: مَا هَذَا الطَّائِرُ؟ قَالَ: مَلَکٌ مُوَکَّلٌ بِهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ. فَقُلْتُ: وَحْدَهُ یَا سَیِّدِی؟ فَقَالَ: یَجْتَازُ بِهِ الخِضْر (کُلَّ یَوْمٍ مَرَّهًًْ ثُمَّ قَبَضَ بِیَدِی ثُمَّ سَارَ إِلَی بَحْرٍ آخَرَ فَعَبَرْنَا إِذَا بِجَزِیرَهًٍْ عَظِیمَهًٍْ فِیهَا قَصْرٌ لَبِنَهًٌْ مِنْ ذَهَبٍ وَ لَبِنَهًٌْ مِنْ فِضَّهًٍْ وَ شُرَفُهَا مِنْ عَقِیقٍ أَصْفَرَ وَ عَلَی کُلِّ رُکْنٍ مِنَ الْقَصْرِ سَبْعُونَ صَفّاً مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ (فَسَلَّمُوا عَلَیْهِ ثُمَّ أَذِنَ لَهُمْ فَرَجَعُوا إِلَی أَمَاکِنَهُمْ. قَالَ سَلْمَانُ: ثُمَّ دَخَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (إِلَی الْقَصْرِ وَ إِذَا فِیهِ أَشْجَارٌ وَ أَثْمَارٌ وَ أَنْهَارٌ وَ أَطْیَارٌ وَ أَلْوَانُ النَّبَاتِ فَجَعَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (یَمْشِی فِیهِ حَتَّی وَصَلَ إِلَی آخِرِهِ فَوَقَفَ (عَلَی بِرْکَهًٍْ فِی الْبُسْتَانِ ثُمَّ صَعِدَ عَلَی سَطْحِهِ وَ إِذَا بِکُرْسِیٍّ مِنَ الذَّهَبِ الْأَحْمَرِ فَجَلَسَ عَلَیْهِ وَ أَشْرَفْنَا عَلَی الْقَصْرِ وَ إِذَا بِبَحْرٍ أَسْوَدَ یُغَطْمِطُ أَمْوَاجُهُ کَالْجِبَالِ الرَّاسِیَاتِ فَنَظَرَ إِلَیْهِ شَزْراً فَسَکَنَ مِنْ غَلَیَانِهِ حَتَّی کَأَنَّهُ الْمُذْنِبُ. فَقُلْتُ: سَکَنَ الْبَحْرُ مِنْ غَلَیَانِهِ لَمَّا نَظَرْتَ إِلَیْهِ؟ فَقَالَ: خَشِیَ أَنْ آمُرَ فِیهِ بِأَمْرٍ، أَ تَدْرِی یَا سَلْمَانُ أَیُّ بَحْرٍ هَذَا؟ فَقُلْتُ: لَا یَا سَیِّدِی. فَقَالَ هَذَا الْبَحْرُ الَّذِی غَرِقَ فِیهِ فِرْعَوْنُ وَ مَلَؤُهُ الْمُذْنِبَهًُْ حُمِلَتْ عَلَی جَنَاحِ جَبْرَئِیلَ (ثُمَّ زَخَّ بِهَا فِی الْهَوَاءِ فَهَوَتْ إِلَی قَرَارِهُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ. فَقُلْتُ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (هَلْ سِرْنَا فَرْسَخَیْنِ؟ فَقَالَ: یَا سَلْمَانُ لَقَدْ سِرْتَ خَمْسِینَ أَلْفَ فَرْسَخٍ وَ دُرْتَ حَوْلَ الدُّنْیَا عِشْرِینَ أَلْفَ مَرَّهًٍْ. فَقُلْتُ: یَا سَیِّدِی، وَ کَیْفَ هَذَا؟ قالَ: یَا سَلْمَانُ إِذَا کَانَ ذُو الْقَرْنَیْنِ طَافَ شَرْقَهَا وَ غَرْبَهَا وَ بَلَغَ إِلَی سَدِّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ فَأَنَّی یَتَعَذَّرُ عَلَیَّ وَ أَنَا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ وَ خَلِیفَهًُْ رَبِّ الْعَالَمِینَ؟ یَا سَلْمَانُ أَ مَا قَرَأْتَ قَوْلَهُ تَعَالَی عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ؟ فَقُلْتُ: بَلَی یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (فَقَالَ: یَا سَلْمَانُ أَنَا الْمُرْتَضَی مِنَ الرَّسُولِ الَّذِی أَظْهَرَهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَجَلَّ عَلی غَیْبِهِ أَنَا الْعَالِمُ الرَّبَّانِیُّ أَنَا الَّذِی هَوَّنَ اللَّهُ عَلَیَّ الشَّدَائِدَ فَطَوَی لَهُ الْبَعِیدَ. قَالَ سَلْمَانُ: فَسَمِعْتُ صَائِحاً یَصِیحُ فِی السَّمَاءِ أَسْمَعُ الصَّوْتَ وَ لَا أَرَی الشَّخْصَ وَ هُوَ یَقُولُ: صَدَقْتَ صَدَقْتَ أَنْتَ الصَّادِقُ الصِّدِّیقُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْکَ. ثُمَّ وَثَبَ قَائِماً وَ رَکِبَ فَرَسَهُ وَ رَکِبْتُ مَعَهُ وَ صَاحَ بِهِمَا فَطَارَا فِی الْهَوَاءِ وَ إِذَا نَحْنُ عَلَی بَابِ الْکُوفَهًِْ. هَذَا کُلُّهُ وَ قَدْ مَضَی مِنَ اللَّیْلِ ثَلَاثُ سَاعَاتٍ فَقَالَ لِی: یَا سَلْمَانُ الْوَیْلُ ثُمَّ الْوَیْلُ لِمَنْ لَا یَعْرِفُنَا حَقَّ مَعْرِفَتِنَا وَ أَنْکَرَ وَلَایَتَنَا یَا سَلْمَانُ أَیُّهُمَا أَفْضَلُ مُحَمَّدٌ (أَمْ سُلَیْمَانُ بْنُ دَاوُدَ (؟ فَقُلْتُ: بَلْ مُحَمَّدٌ (أَفْضَلُ. قَالَ: یَا سَلْمَانُ آصَفُ بْنُ بَرْخِیَا قَدَرَ أَنْ یَحْمِلَ عَرْشَ بِلْقِیسَ إِلَی سُلَیْمَانَ (فِی طَرْفَهًِْ عَیْنٍ وَ عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ، فَکَیْفَ لَا أَفْعَلُ أَنَا ذَلِکَ وَ عِنْدِی أَلْفُ کِتَابٍ وَ أَرْبَعَهًٌْ وَ عِشْرُونَ أَلْفَ کِتَابٍ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی شَیْثِ بْنِ آدَمَ (خَمْسِینَ صَحِیفَهًًْ وَ عَلَی إِدْرِیسَ (ثَلَاثِینَ وَ عَلَی إِبْرَاهِیمَ الْخَلِیلِ (عِشْرِینَ وَ التَّوْرَاهًَْ وَ الْإِنْجِیلَ وَ الزَّبُورَ وَ الْفُرْقَانَ الْعَظِیمَ؟ فَقُلْتُ: صَدَقْتَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (هَکَذَا یَکُونَ الْإِمَامُ. فَقَالَ: اعْلَمْ یَا سَلْمَانُ الشَّاکُّ فِی أُمُورِنَا وَ عُلُومِنَا کَالْمُمْتَرِی فِی مَعْرِفَتِنَا وَ حُقُوقِنَا قَدْ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی کِتَابِهِ فِی غَیْرِ مَوْضِعٍ وَ بَیَّنَ فِیهِ مَا وَجَبَ الْعِلْمُ بِهِ وَ هُوَ غَیْرُ مَکْنُونٍ.

امام علی (علیه السلام)- از سلمان فارسی (رحمة الله علیه) نقل شده است که گفت: در محضر امیرالمؤمنین (علیه السلام) نشسته بودیم که من به ایشان عرض کردم: «می‌خواهم اندکی از معجزات شما را مشاهده کنم». حضرت فرمود: «ان‌شاءالله معجزه ای نشان خواهم داد. آنگاه حضرت برخاست و به درون منزل خود رفت و درحالی بیرون آمد که بر اسبی سیاه رنگ سوار بود و قبای سفید بر تن و کلاهی سفید بر سر داشت». سپس ندا داد: «ای قنبر! آن اسب را برایم بیرون بیاور». قنبر اسبی سیاه و خالدار را بیرون آورد. پس حضرت به من فرمود: «ای ابا عبدالله! سوار شو». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: من نیز سوار شدم. ناگهان دیدم که آن اسب در دو طرف خود، دو بال دارد. حضرت آن اسب را صدا نمود و اسب در هوا به پرواز در آمد و به خدا سوگند! من صدای بال زدن فرشتگان و تسبیح گویی آنان در زیر عرش را می‌شنیدم. آنگاه به ساحل دریا رسیدیم و آن دریایی پهناور و مواج بود. حضرت نگاه تندی به آن کرد و آن دریا از هیجان خود باز ایستاد و ساکت شد. به ایشان عرض کردم: «ای مولای من، دریا از نگاهتان آرام شد»؟ فرمود: «ترسید که درباره‌ی آن دستوری صادر کنم». آنگاه دست مرا گرفته و روی آب قدم نهاد و اسب‌ها نیز به‌دنبال ما می‌آمدند. به خدا قسم که نه پاهای ما خیس شد نه سم های اسبان. ما از آن دریا عبور کردیم و به جزیره‌ای رسیدیم که درختان انبوه و میوه های بسیار و رودخانه های زیادی داشت. ناگهان به درخت بزرگی برخوردیم که نه تنه ای داشت و نه شکوفه ای. حضرت با عصایی که در دست داشت، ضربه ای به آن زد. آن درخت شکافته شد و ناقه ای به طول هشتاد ذراع که عرض آن چهل ذراع و دم آن کوتاه بود، از آن بیرون آمد. حضرت به من فرمود: «نزد ناقه برو و از شیر آن بنوش تا سیراب گردی. من نیز به‌طرف ناقه رفته و از شیر آن نوشیدم تا اینکه سیراب شدم. شیر آن ناقه از عسل شیرین‌تر و از کره نرم‌تر بود. حضرت به من فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! آیا این خوب است»؟ گفتم: «ای مولای من، چه چیز خوب‌تر از این می تواند باشد»؟ فرمود: «آیا می‌خواهی چیزی خوب‌تر از آن نشانت دهم»؟ گفتم: «آری یا امیرالمؤمنین (علیه السلام)». فرمود: «ای حسناء! بیرون آی». پس ناقه ای بیرون شد که طول آن صدوبیست ذراع و عرض آن شصت ذراع و سر آن از یاقوت سرخ و سینه‌ی آن از عنبر خاکستری رنگ و پاهای آن از زبرجد سبز و زمام آن از یاقوت سبز و پهلوی راستش از طلا و پهلوی چپ آن از نقره و عرض آن از مروارید نرم و مرطوب بود. حضرت به من فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! از شیر آن بنوش». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: من پستان آن ناقه را به دهان گرفتم. ناگهان متوجّه شدم که از آن عسل خالص و ناب بیرون می‌آید. پرسیدم: «ای سرورم! این ناقه از چه کسی است»؟ فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! این ناقه برای تو و دیگر مؤمنان از پیروان من است». سپس فرمود: «ای ناقه! به‌سوی درخت بازگرد». آن ناقه هم فورا بازگشت. سپس حضرت مرا به آن جزیره، کنار درختی برد که پای آن درخت سفره ای بزرگ از غذا بود که بوی مشک از آن به مشام می رسید. ناگهان پرنده‌ی بزرگی به شکل عقاب برجست و به حضرت سلام کرد و باز به‌جای خود بازگشت. پرسیدم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! این سفره چیست»؟ فرمود: «این سفره در اینجا برای شیعیان ما گسترده شده است». گفتم: «این پرنده چیست»؟ فرمود: «فرشته ای است که تا روز قیامت بر آن گمارده شده است». پرسیدم: «ای سرور من! او در اینجا تنهاست»؟ فرمود: «خضر (علیه السلام) روزی یک‌بار از کنار او گذر می کند». سپس حضرت دست مرا گرفته و به‌سوی دریای دیگری برد. ناگهان به جزیره‌ی بزرگی رسیدیم که قصری در آن بود که یک خشت از طلا و خشتی دیگر از نقره و کنگره‌اش از عقیق زرد بود و در هر رکن آن هفتاد صف از فرشتگان بودند. آن فرشتگان به حضرت سلام کردند و حضرت به آنان اجازه داد که به جایگاه خود بازگردند. سلمان (رحمة الله علیه) گوید: «آنگاه امیرالمؤمنین (علیه السلام) وارد آن قصر شد و در آن قصر از درختان و میوه‌ها و نهرها و پرندگان و نیز انواع گیاهان وجود داشت. امیرالمؤمنین (علیه السلام) شروع به قدم‌زدن کرد تا اینکه به آن سوی کاخ رسید و بر کنار برکه ای که در باغ بود، ایستاد. بعد از آن، به پشت بام آن قصر رفت. در آنجا تختی از طلای سرخ بود که حضرت بر روی آن نشست. ما بر قصر مشرف بودیم. ناگهان دریای سیاهی را دیدیم که موج‌هایش چون کوه های افراشته بودند. حضرت نگاه تندی به آن نمود و دریا همچون کسی که جرمی مرتکب شده باشد، با نگاه حضرت از جوشش افتاد. عرض کردم: «زمانی‌که به دریا نگاه کردید، دریا از جوشش افتاد». فرمود: «دریا ترسید که در مورد آن، امری صادر کنم. ای سلمان (رحمة الله علیه)! می دانی که این کدام دریاست»؟ گفتم: «نه. مولای من». فرمود: «این همان دریایی است که فرعون و سران او در آن غرق شدند. آن شهر به‌وسیله‌ی بال جبرئیل به هوا برده شد و بعد هم در هوا پرتاب شد و بعد هم در ته این دریا سقوط کرد که تا روز قیامت در آنجا خواهد بود». از ایشان پرسیدم: «ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)! آیا ما به‌اندازه‌ی دو فرسخ راه پیموده ایم»؟ فرمود: «بلکه به‌اندازه‌ی پنجاه هزار فرسخ راه پیموده ای و هزار مرتبه دور دنیا را گشته ای». گفتم: «مولایم، چگونه چنین چیزی ممکن است»؟ فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! اگر ذوالقرنین شرق و غرب عالم را زیر گام نهاده باشد و به سد یأجوج و مأجوج رسیده باشد، آیا این کار برای من که امیرمؤمنان و جانشین رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هستم، ناممکن است؟ ای سلمان (رحمة الله علیه)! آیا این آیه را نخوانده‌ای: دانای غیب اوست و هیچ‌کس را بر اسرار غیبش آگاه نمی‌سازد، مگر رسولانی که آنان را برگزیده و مراقبینی از پیش‌رو و پشت‌سر برای آن‌ها قرار می‌دهد. ( جن/۲۷۲۶ )». گفتم: «چرا، یا امیرالمؤمنین (علیه السلام)». فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! منم آن رسولی که خداوند او را بر غیب خود آگاه ساخت، و من عالم ربّانی هستم و من همان کسی هستم که خداوند سختی ها را برایم آسان نموده و دور را برایم درنوردیده است». سلمان (رحمة الله علیه) گوید: دراین‌هنگام صدایی شنیدم که در آسمان فریاد می کرد و من صدا را می شنیدم، امّا صاحب آن را نمی دیدم. آن صدا می‌گفت: «راست گفتی، راست گفتی. تو راستگویی و به راستگویی شناخته شده‌ای. درود خداوند بر تو باد». آنگاه حضرت ایستاد و بر اسب خود سوار شد و من نیز بر اسب خود سوار شدم. آن حضرت آن دو اسب را ندا داد و اسب ها به پرواز در آمدند که ناگهان خود را بر دروازه کوفه یافتیم. این همه ماجرا در مدّتی روی داد که از شب سه ساعت سپری شده بود. سپس حضرت فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! وای بر کسی که ما را آن‌گونه که شایسته است، نشناخته و ولایت ما را نپذیرد. ای سلمان (رحمة الله علیه)! کدام‌یک برتر است؟ محمّد (صلی الله علیه و آله) یا سلیمان‌بن‌داود»؟ گفتم: «البتّه که محمّد (صلی الله علیه و آله) برتر است». فرمود: « ای سلمان (رحمة الله علیه)! آصف‌بن‌برخیا که یک علم از کتاب را دارا بود، توانست در یک چشم‌بهم‌زدن تخت بلقیس را به نزد سلیمان (رحمة الله علیه) بیاورد. پس چگونه نتوانم چنین کاری کنم درحالی من علم یکصدوبیست‌وچهار هزار کتاب را دارم که خداوند از آن، بر شیث‌بن‌آدم پنجاه صحیفه و بر ادریس سی صحیفه و بر ابراهیم خلیل (علیه السلام)، بیست صحیفه نازل کرد و تورات و انجیل و زبور و قرآن که خداوند نازل نمود، جزو همان یکصدوبیست‌وچهار هزار کتاب است. گفتم: «راست می‌گویی ای امیرالمؤمنین (علیه السلام)، امام چنین است». فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! کسی که در امور ما و علوم ما شک داشته باشد، همچون کسی است که در معرفت و حقوق ما تردید داشته باشد؛ درحالی‌که خداوند در چندین جای کتابش ولایت ما را واجب نموده و در کتاب خود آنچه را که دانستنش واجب است، نیز بیان کرده است که این مطلب واضح و آشکار است».

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated from Salman al-Farsi (may Allah have mercy on him) who said: We were sitting in the presence of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) when I said to him, "I wish to witness a little of your miracles." He said, "Allah willing, I shall show you a miracle." Then he rose and went into his house, and came out mounted on a black horse, wearing a white cloak and a white cap on his head. Then he called out, "O Qanbar! Bring out that horse for me." Qanbar brought out a black, spotted horse. Then he said to me, "O Aba Abdillah! Mount." Salman (may Allah have mercy on him) said: I mounted, and suddenly I saw that this horse had two wings on either side of it. He called out to the horse and it took flight in the air, and by Allah, I could hear the beating of the wings of the angels and their tasbih (glorification) beneath the Throne. Then we reached the shore of the sea, and it was a vast, wave-tossed sea. He cast a sharp glance at it, and that sea ceased its turmoil and became still. I said to him, "O my master, the sea grew calm at your glance!" He said, "It feared that I would issue a command concerning it." Then he took my hand and stepped onto the water, and the horses too followed us. By Allah, neither our feet became wet nor the hooves of the horses. We crossed that sea and reached an island that had dense trees, abundant fruits and many rivers. Suddenly we came upon a great tree that had neither trunk nor blossom. He struck it with a staff that was in his hand. That tree split open, and a she-camel came out of it whose length was eighty cubits, whose width was forty cubits, and whose tail was short. He said to me, "Go up to the she-camel and drink of her milk until you are quenched." So I went towards the she-camel and drank of her milk until I was quenched. The milk of that she-camel was sweeter than honey and softer than butter. He said to me, "O Salman (may Allah have mercy on him)! Is this good?" I said, "O my master, what could be better than this?" He said, "Would you like me to show you something better than this?" I said, "Yes, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)." He said, "O Hasna! Come forth." Then a she-camel came forth whose length was one hundred and twenty cubits and whose width was sixty cubits; its head was of red ruby, its breast of ash-grey ambergris, its legs of green chrysolite, its rein of green ruby, its right side of gold, its left side of silver, and its width of soft, moist pearl. He said to me, "O Salman (may Allah have mercy on him)! Drink of her milk." Salman (may Allah have mercy on him) said: I took the udder of that she-camel into my mouth. Suddenly I realized that pure, unmixed honey was coming out of it. I asked, "O my master! Whose is this she-camel?" He said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! This she-camel is for you and for the other believers among my followers." Then he said, "O she-camel! Return to the tree." That she-camel returned at once. Then he took me on that island beside a tree, at the foot of which was a great table of food, from which the scent of musk reached the nostrils. Suddenly a great bird in the form of an eagle leapt up and greeted him and then returned to its place. I asked, "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! What is this table?" He said, "This table is spread out here for our Shia." I said, "What is this bird?" He said, "It is an angel appointed over it until the Day of Resurrection." I asked, "O my master! Is it alone here?" He said, "Khidr (peace be upon him) passes by it once each day." Then he took my hand and led me towards another sea. Suddenly we reached a great island in which there was a palace one brick of which was of gold and another of silver, and its battlements were of yellow agate, and at every corner of it were seventy ranks of angels. Those angels greeted him, and he gave them leave to return to their stations. Salman (may Allah have mercy on him) said: Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) entered that palace, and in that palace there were trees, fruits, rivers, birds and all kinds of plants. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) began to walk about until he reached the far side of the palace and stood beside a pool that was in the garden. After that, he went up onto the roof of the palace. There was a throne of red gold, upon which he sat. We were looking down from the palace. Suddenly we saw a black sea whose waves were like towering mountains. He cast a sharp glance at it, and the sea, like one who has committed a crime, ceased its boiling at his glance. I said, "When you looked at the sea, it ceased its boiling." He said, "The sea feared that I would issue a command concerning it. O Salman (may Allah have mercy on him)! Do you know which sea this is?" I said, "No, my master." He said, "This is the very sea in which Pharaoh and his chiefs were drowned. That city was carried up into the air by the wing of Jibra'il, then hurled into the air, then dropped to the bottom of this sea, where it will remain until the Day of Resurrection." I asked him, "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)! Have we traversed the distance of two farsakhs?" He said, "Rather, you have traversed fifty thousand farsakhs and have gone around the world a thousand times." I said, "My master, how can such a thing be?" He said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! If Zulqarnain traversed the east and the west of the world under his foot and reached the barrier of Gog and Magog, then would such a thing be impossible for me, who am the Commander of the Faithful and the successor of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)? O Salman (may Allah have mercy on him)! Have you not read this verse: عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ [The Knower of the unseen is He, and He does not disclose His unseen to anyone, except to a messenger whom He has chosen, and He appoints watchers before him and behind him. (Jinn 72:26-27)]?" I said, "Yes indeed, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)." He said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! I am that messenger whom Allah made aware of His unseen, and I am the divine (rabbani) scholar, and I am the one for whom Allah has made hardships easy and has folded up the distances." Salman (may Allah have mercy on him) said: At that moment, I heard a voice calling out in the sky. I heard the voice but did not see its owner. That voice was saying, "You have spoken truly, you have spoken truly. You are the truthful one, known for truthfulness. May the blessings of Allah be upon you." Then he stood up and mounted his horse, and I too mounted my horse. He called out to those two horses, and the horses took flight, and suddenly we found ourselves at the gate of Kufa. All this took place in a span in which only three hours of the night had passed. Then he said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! Woe to the one who does not know us as is our right and does not accept our wilayah (authority). O Salman (may Allah have mercy on him)! Which of the two is superior: Muhammad (peace be upon him and his family) or Sulayman ibn Dawud?" I said, "Of course Muhammad (peace be upon him and his family) is superior." He said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! Asif ibn Barkhiya, who possessed but one portion of knowledge from the Book, was able to bring the throne of Bilqis to Sulayman in the twinkling of an eye. Then how could I not do such a thing, while I possess the knowledge of one hundred and twenty-four thousand books, of which Allah revealed fifty scriptures to Shith ibn Adam, thirty to Idris, twenty to Ibrahim al-Khalil (peace be upon him); and the Tawrah, the Injil, the Zabur and the Qur'an that Allah sent down are part of those same one hundred and twenty-four thousand books." I said, "You have spoken truly, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him); such is the Imam." He said, "O Salman (may Allah have mercy on him)! One who doubts in our affairs and our knowledge is like one who doubts in the recognition and rights due to us; whereas Allah has made our wilayah obligatory in many places of His Book and has also expounded in His Book what is obligatory to know, and this matter is clear and manifest."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સલમાન ફારસી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) થી નકલ થયું છે કે તેમણે કહ્યું: અમે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ની હાજરીમાં બેઠા હતા ત્યારે મેં તેમને અરજ કરી: "હું તમારા મોઅજિઝાત (ચમત્કારો) માંથી થોડું જોવા માંગું છું." હઝરતે ફરમાવ્યું: "ઇન્શાઅલ્લાહ, હું મોઅજિઝો બતાવીશ." પછી હઝરત ઉભા થયા અને પોતાના ઘરમાં ગયા, અને એવી હાલતમાં બહાર આવ્યા કે એક કાળા ઘોડા પર સવાર હતા, સફેદ કબા (ઝભ્ભો) પહેર્યો હતો અને માથા પર સફેદ ટોપી હતી. પછી તેમણે અવાજ આપ્યો: "એ કંબર! તે ઘોડો મારા માટે બહાર લાવ." કંબરે એક કાળો, ટપકાવાળો ઘોડો બહાર લાવ્યો. પછી હઝરતે મને ફરમાવ્યું: "એ અબા અબ્દિલ્લાહ! સવાર થાઓ." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: હું પણ સવાર થયો. અચાનક મેં જોયું કે તે ઘોડાની બન્ને બાજુ બે પાંખો છે. હઝરતે તે ઘોડાને અવાજ આપ્યો અને ઘોડો હવામાં ઉડવા લાગ્યો. અલ્લાહની કસમ! હું અર્શની નીચે ફરિશ્તાઓની પાંખો ફફડાવવાનો અને તેમની તસ્બીહનો અવાજ સાંભળી રહ્યો હતો. પછી અમે દરિયાના કિનારે પહોંચ્યા, અને તે એક વિશાળ અને લહેરિયાળ દરિયો હતો. હઝરતે તેની તરફ તીક્ષ્ણ નજર કરી અને તે દરિયો પોતાની ઉથલપાથલથી અટકી ગયો અને શાંત થઈ ગયો. મેં તેમને અરજ કરી: "એ મારા મૌલા! તમારી નજરથી દરિયો શાંત થઈ ગયો?" ફરમાવ્યું: "તે ડરી ગયો કે હું તેના વિશે કોઈ હુકમ ન કરું." પછી હઝરતે મારો હાથ પકડ્યો અને પાણી પર પગ મૂક્યો, અને ઘોડાઓ પણ અમારી પાછળ આવ્યા. અલ્લાહની કસમ, ન અમારા પગ ભીના થયા, ન ઘોડાઓની ખરીઓ. અમે તે દરિયો પાર કર્યો અને એક એવા ટાપુ પર પહોંચ્યા જ્યાં ઘણાં વૃક્ષો, ઘણાં ફળો અને ઘણી નદીઓ હતી. અચાનક અમે એક મોટા વૃક્ષ પાસે પહોંચ્યા જેને ન થડ હતું ન કોઈ કળી. હઝરતે પોતાના હાથમાંની લાકડીથી તેના પર એક ફટકો માર્યો. તે વૃક્ષ ફાટી ગયું અને તેમાંથી એક ઊંટણી બહાર આવી જેની લંબાઈ એંસી હાથ, પહોળાઈ ચાળીસ હાથ અને પૂંછડી ટૂંકી હતી. હઝરતે મને ફરમાવ્યું: "ઊંટણી પાસે જાઓ અને તેનું દૂધ પીઓ જ્યાં સુધી તમારી તૃષા ન છીપાય." હું પણ ઊંટણી તરફ ગયો અને તેનું દૂધ પીધું જ્યાં સુધી હું તૃપ્ત ન થયો. તે ઊંટણીનું દૂધ મધથી પણ મીઠું અને માખણથી પણ મુલાયમ હતું. હઝરતે મને ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! શું આ સારું છે?" મેં કહ્યું: "એ મારા મૌલા, આનાથી વધુ સારું શું હોઈ શકે?" ફરમાવ્યું: "શું તું ઈચ્છે છે કે હું આનાથી પણ સારું કંઈક તને બતાવું?" મેં કહ્યું: "હા, યા અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)." ફરમાવ્યું: "એ હસ્નાઅ! બહાર આવ." પછી એક ઊંટણી બહાર આવી જેની લંબાઈ એકસો વીસ હાથ, પહોળાઈ સાઠ હાથ, તેનું માથું લાલ યાકૂત નું, છાતી રાખોડી રંગના અંબરની, પગ લીલા ઝબરજદના, લગામ લીલા યાકૂતની, જમણી બાજુ સોનાની, ડાબી બાજુ ચાંદીની અને પહોળાઈ મુલાયમ અને ભીના મોતીની હતી. હઝરતે મને ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! તેનું દૂધ પીઓ." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: મેં તે ઊંટણીની આંચળ મોંમાં લીધી. અચાનક મને ખ્યાલ આવ્યો કે તેમાંથી ખાલિસ અને શુદ્ધ મધ નીકળી રહ્યું છે. મેં પૂછ્યું: "એ મારા સરવર! આ ઊંટણી કોના માટે છે?" ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! આ ઊંટણી તારા માટે અને મારા અનુયાયીઓમાંના બીજા મોઅમેનીન માટે છે." પછી ફરમાવ્યું: "એ ઊંટણી! વૃક્ષ તરફ પાછી જા." તે ઊંટણી પણ તરત જ પાછી ગઈ. પછી હઝરત મને તે ટાપુ પર એક વૃક્ષની બાજુમાં લઈ ગયા, જેની નીચે ખાણાનું એક મોટું દસ્તરખ્વાન હતું જેમાંથી કસ્તૂરી ની સુગંધ આવી રહી હતી. અચાનક એક ગરુડ ના આકારનું મોટું પક્ષી ઉછળ્યું અને હઝરતને સલામ કરી અને ફરી પોતાની જગ્યાએ પાછું ગયું. મેં પૂછ્યું: "એ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! આ દસ્તરખ્વાન શું છે?" ફરમાવ્યું: "આ દસ્તરખ્વાન અહીં અમારા શિયાઓ માટે પાથરેલું છે." મેં પૂછ્યું: "આ પક્ષી શું છે?" ફરમાવ્યું: "તે એક ફરિશ્તો છે જે કયામતના દિવસ સુધી તેના પર નિમાયેલો છે." મેં પૂછ્યું: "એ મારા સરવર! તે અહીં એકલો છે?" ફરમાવ્યું: "ખિઝર (અલયહિસ્સલામ) દિવસમાં એક વાર તેની બાજુમાંથી પસાર થાય છે." પછી હઝરતે મારો હાથ પકડ્યો અને બીજા દરિયા તરફ લઈ ગયા. અચાનક અમે એક મોટા ટાપુ પર પહોંચ્યા જેમાં એક મહેલ હતો જેની એક ઈંટ સોનાની અને બીજી ઈંટ ચાંદીની હતી, અને તેની કિનારીઓ પીળા અકીકની હતી, અને તેના દરેક ખૂણા પર ફરિશ્તાઓની સિત્તેર હરોળો હતી. તે ફરિશ્તાઓએ હઝરતને સલામ કરી અને હઝરતે તેમને પોતાની જગ્યાએ પાછા જવાની ઈજાઝત આપી. સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: પછી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) તે મહેલમાં દાખલ થયા, અને તે મહેલમાં વૃક્ષો, ફળો, નહેરો, પક્ષીઓ અને વિવિધ પ્રકારના છોડ હાજર હતા. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ચાલવા લાગ્યા ત્યાં સુધી કે તે મહેલના બીજા છેડે પહોંચ્યા અને બાગમાં આવેલી એક તલાવડી પાસે ઉભા રહ્યા. તે પછી, તેઓ તે મહેલની છત પર ગયા. ત્યાં લાલ સોનાની એક તખ્ત હતી જેના પર હઝરત બેઠા. અમે મહેલ પરથી નજર કરતા હતા. અચાનક અમે એક કાળો દરિયો જોયો જેની લહેરો ઊંચા પર્વતોની જેમ હતી. હઝરતે તેની તરફ તીક્ષ્ણ નજર કરી, અને દરિયો, જેમ કોઈ ગુનેગાર હોય તેમ, હઝરતની નજરથી પોતાની ઉથલપાથલ છોડી ગયો. મેં અરજ કરી: "જ્યારે તમે દરિયા તરફ નજર કરી, દરિયો પોતાની ઉથલપાથલથી અટકી ગયો." ફરમાવ્યું: "દરિયો ડરી ગયો કે હું તેના વિશે કોઈ હુકમ ન કરું. એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! શું તું જાણે છે કે આ કયો દરિયો છે?" મેં કહ્યું: "ના, મારા મૌલા." ફરમાવ્યું: "આ તે જ દરિયો છે જેમાં ફિરઔન અને તેના સરદારો ડૂબી ગયા હતા. તે શહેર જિબ્રઈલની પાંખ દ્વારા હવામાં લઈ જવામાં આવ્યું, અને પછી હવામાં ફેંકી દેવાયું, અને પછી આ દરિયાના તળિયે પડ્યું જ્યાં કયામતના દિવસ સુધી રહેશે." મેં તેમને પૂછ્યું: "એ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! શું અમે બે ફરસખ જેટલો રસ્તો ચાલ્યા છીએ?" ફરમાવ્યું: "બલ્કે તું પચાસ હજાર ફરસખ જેટલો રસ્તો ચાલ્યો છે અને દુનિયાની આજુબાજુ હજાર વાર ફરી ચૂક્યો છે." મેં કહ્યું: "મારા મૌલા, આવું કઈ રીતે શક્ય છે?" ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! જો ઝુલકરનૈને આલમના પૂર્વ અને પશ્ચિમને પોતાના પગ નીચે ઉતાર્યું હોય અને યા'જૂજ અને મા'જૂજની દીવાલ સુધી પહોંચ્યો હોય, તો શું આ કાર્ય મારા માટે, જે અમીરુલ મોઅમેનીન અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના જાનશીન છું, અશક્ય છે? એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! શું તું આ આયત નથી વાંચી: عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ [ગૈબનો જાણનાર તે જ છે અને તે પોતાના ગૈબના ભેદ પર કોઈને પણ જાણકાર નથી કરતો, સિવાય તે રસૂલો કે જેમને તેણે પસંદ કર્યા છે અને તેમની આગળ અને પાછળ રક્ષકો નિમે છે. (જિન્ન/૨૬-૨૭)]?" મેં કહ્યું: "કેમ નહીં, યા અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)." ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! હું જ તે રસૂલ છું જેને અલ્લાહે પોતાના ગૈબ પર જાણકાર કર્યો, અને હું આલિમે રબ્બાની છું, અને હું જ તે છું જેના માટે અલ્લાહે મુશ્કેલીઓ આસાન કરી છે અને દૂરીઓને લપેટી લીધી છે." સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: આ સમયે મેં આકાશમાં એક અવાજ સાંભળ્યો જે પોકારી રહ્યો હતો, અને હું અવાજ સાંભળી રહ્યો હતો પણ તેના માલિકને જોઈ શકતો ન હતો. તે અવાજ કહી રહ્યો હતો: "તમે સાચું કહ્યું, તમે સાચું કહ્યું. તમે સાચા છો અને સચ્ચાઈથી ઓળખાયેલા છો. અલ્લાહની રહમત તમારા પર હો." પછી હઝરત ઉભા થયા અને પોતાના ઘોડા પર સવાર થયા, અને હું પણ મારા ઘોડા પર સવાર થયો. તે હઝરતે તે બન્ને ઘોડાઓને અવાજ આપ્યો અને ઘોડાઓ ઉડવા લાગ્યા, અને અચાનક અમે પોતાને કૂફાના દરવાજા પર જોયા. આ સર્વ ઘટના એટલા સમયમાં બની જેમાં રાતના માત્ર ત્રણ કલાક વીતી ગયા હતા. પછી હઝરતે ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! અફસોસ છે તેના પર જે અમને એવી રીતે ન ઓળખે જેવી રીતે યોગ્ય છે અને અમારી વિલાયતને ન સ્વીકારે. એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! કોણ શ્રેષ્ઠ છે? મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કે સુલયમાન બિન દાવૂદ?" મેં કહ્યું: "અલબત્ત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) શ્રેષ્ઠ છે." ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! આસિફ બિન બર્ખિયા, જેની પાસે કિતાબનું એક ઇલ્મ હતું, તે એક પલકારામાં બિલ્કીસનું તખ્ત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પાસે લાવી શક્યો. તો હું આવું કાર્ય કેમ ન કરી શકું, જ્યારે મારી પાસે એકસો ચોવીસ હજાર કિતાબોનું ઇલ્મ છે, જેમાંથી અલ્લાહે શીસ બિન આદમ પર પચાસ સહીફા, ઇદરીસ પર ત્રીસ સહીફા, અને ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ) પર વીસ સહીફા નાઝિલ કર્યા; અને તવરાત, ઇન્જીલ, ઝબૂર અને કુરઆન જે અલ્લાહે નાઝિલ કર્યાં તે પણ તે જ એકસો ચોવીસ હજાર કિતાબોમાં સામેલ છે." મેં કહ્યું: "તમે સાચું ફરમાવો છો એ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ), ઇમામ આવા જ હોય છે." ફરમાવ્યું: "એ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! જે અમારા બાબતો અને અમારા ઇલ્મમાં શંકા કરે, તે તેના જેવો છે જે અમારી મઅરેફત અને હકોમાં તરદ્દુદ કરે; જ્યારે અલ્લાહે પોતાની કિતાબમાં ઘણી જગ્યાએ અમારી વિલાયતને વાજિબ કરી છે અને પોતાની કિતાબમાં જે જાણવું વાજિબ છે તે પણ બયાન કર્યું છે, અને આ વાત સ્પષ્ટ અને ખુલ્લી છે."

الرّسول ( عَنْ حُذَیْفَهًَْ بْنِ أَسِیدٍ الْغِفَارِیِّ قَالَ: کُنَّا جُلُوساً فِی الْمَدِینَهًِْ فِی ظِلِّ حَائِطٍ قَالَ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (فِی غُرْفَهًٍْ فَاطَّلَعَ عَلَیْنَا فَقَالَ فِیمَ أَنْتُمْ فَقُلْنَا نَتَحَدَّثُ قَالَ عَمَّ ذَا قُلْنَا عَنِ السَّاعَهًِْ فَقَالَ إِنَّکُمْ لَا تَرَوْنَ السَّاعَهًَْ حَتَّی تَرَوْنَ قَبْلَهَا عَشْرَ آیَاتٍ طُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَ الدَّجَّالَ وَ دَابَّهًَْ الْأَرْضِ وَ ثَلَاثَهًَْ خُسُوفٍ فِی الْأَرْضِ خَسْفٌ بِالْمَشْرِقِ وَ خَسْفٌ بِالْمَغْرِبِ وَ خَسْفٌ بِجَزِیرَهًِْ الْعَرَبِ وَ خُرُوجُ عِیسَی ابْنِ مَرْیَمَ (وَ خُرُوجُ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ وَ تَکُونُ فِی آخِرِ الزَّمَانِ نَارٌ تَخْرُجُ مِنَ الْیَمَنِ مِنْ قَعْرِ الْأَرْضِ لَا تَدَعُ خَلْفَهَا أَحَداً تَسُوقُ النَّاسَ إِلَی الْمَحْشَرِ کُلَّمَا قَامُوا قَامَتْ لَهُمْ تَسُوقُهُمْ إِلَی الْمَحْشَرِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حذیفهًْ‌بن‌اسید غفاری گوید: در سایه‌ی دیواری در مدینه نشسته بودیم و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حجره‌ای تشریف داشت نظرش به ما افتاد و فرمود: «چه کار می‌کنید»؟ عرض کردیم: «صحبت می‌کنیم». فرمود: «درباره‌ی چه»؟ عرض کردیم: «درباره‌ی قیامت». فرمود: «شما قیامت را نخواهید دید تا آنکه پیش از آن ده نشانه ببینید؛ سرزدن آفتاب از مغرب و دجال را و جنبنده‌ی مخصوصی را بر روی زمین و سه فرورفتن را در زمین: یکی در خاور و یکی در باختر و یکی در جزیرهًْ العرب و خروج عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) و خروج یأجوج و مأجوج را و در پایان عمر دنیا، آتشی از درون زمین در یمن بیرون می‌آید که هیچ‌کس را پشت سر خود نمی‌گذارد و مردم را به صحرای محشر می‌راند هرجا که از رفتار بایستند آتش هم می‌ایستد و آنان را به محشر می‌راند».

The Prophet (peace be upon him and his family): Hudhayfah ibn Asid al-Ghifari said: We were sitting in the shade of a wall in Madinah, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was in a chamber. His gaze fell upon us and he said: "What are you doing?" We said: "We are talking." He said: "About what?" We said: "About the Resurrection." He said: "You will not see the Resurrection until you see ten signs before it: the rising of the sun from the west, the Dajjal, a particular creature upon the earth, and three sinkings into the earth — one in the east, one in the west, and one in the Arabian Peninsula — and the coming forth of Isa ibn Maryam (peace be upon him), and the coming out of Ya'juj and Ma'juj [Gog and Magog], and at the end of the life of this world a fire will come out from within the earth in Yemen which will leave no one behind it and will drive the people to the plain of gathering; wherever they stop moving, the fire also stops, and it drives them to the gathering."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- હુઝયફા બિન અસીદ ગિફારી કહે છે: અમે મદીનામાં એક દીવાલની છાયામાં બેઠા હતા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક હુજરામાં હતા. તેમની નજર અમારા પર પડી અને ફરમાવ્યું: "તમે શું કરો છો?" અમે કહ્યું: "વાતચીત કરીએ છીએ." ફરમાવ્યું: "શેના વિષે?" અમે કહ્યું: "કયામત વિષે." ફરમાવ્યું: "તમે કયામતને નહીં જુઓ જ્યાં સુધી તેની પહેલા દસ નિશાનીઓ ન જુઓ; સૂરજનું પશ્ચિમથી ઊગવું, દજ્જાલ, ધરતી પર એક વિશેષ જંતુ, અને ધરતીમાં ત્રણ ધસી પડવાં: એક પૂર્વમાં, એક પશ્ચિમમાં અને એક જઝીરતુલ અરબમાં, અને ઇસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ)નું નીકળવું, અને યાજૂજ અને માજૂજનું નીકળવું, અને દુનિયાની આખરી ઉંમરમાં યમનમાં ધરતીની અંદરથી એક આગ નીકળશે જે પોતાની પાછળ કોઈને છોડશે નહીં અને લોકોને મહશરના મેદાનમાં હાંકી લઈ જશે; જ્યાં તેઓ ચાલવાનું બંધ કરશે, આગ પણ ઊભી રહી જશે અને તેમને મહશર તરફ હાંકતી રહેશે."

#10

الرّسول ( عَنِ الْحَکَمِ بْنِ عُتَیْبَهًَْ عَمَّنْ سَمِعَ حُذَیْفَهًَْ بْنَ أَسِیدٍ یَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِیَّ (یَقُولُ عَشْرُ آیَاتٍ بَیْنَ یَدَیِ السَّاعَهًِْ خَمْسٌ بِالْمَشْرِقِ وَ خَمْسٌ بِالْمَغْرِبِ فَذَکَرَ الدَّابَّهًَْ وَ الدَّجَّالَ وَ طُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَ عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ (وَ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ وَ أَنَّهُ یَغْلِبُهُمُ وَ یُغْرِقُهُمْ فِی الْبَحْر.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حکم‌بن‌عتیبه نقل می‌کند: از کسی که از حذیفهًْ‌بن‌اسید شنیده می‌گوید: از پیامبر (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرمود: «ده علامت است که در نزدیکی رستاخیز است؛ پنج علامت در خاور و پنج علامت در باختر؛ پس این آیات را بیان فرمود: جنبنده مخصوصی در روی زمین، دجال، سرزدن آفتاب از باختر و [فرودآمدن] عیسی‌بن‌مریم و یأجوج و مأجوج که عیسی (علیه السلام) بر یأجوج مأجوج پیروز می‌گردد و آنان را در دریا غرق می‌کند».

The Prophet (peace be upon him and his family): Al-Hakam ibn Utaybah narrates from one who heard Hudhayfah ibn Asid saying: I heard the Prophet (peace be upon him and his family) say: "There are ten signs near the Resurrection; five signs in the east and five signs in the west." Then he mentioned these signs: a particular creature upon the earth, the Dajjal, the rising of the sun from the west, and [the descent of] Isa ibn Maryam, and Ya'juj and Ma'juj — and that Isa (peace be upon him) will overcome Ya'juj and Ma'juj and will drown them in the sea.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- હકમ બિન ઉતયબા વર્ણન કરે છે: એક એવા વ્યક્તિ પાસેથી જેણે હુઝયફા બિન અસીદ પાસેથી સાંભળ્યું, તેઓ કહે છે: મેં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું, તેઓ ફરમાવતા હતા: "દસ નિશાનીઓ છે જે કયામતની નજીક છે; પાંચ નિશાનીઓ પૂર્વમાં અને પાંચ નિશાનીઓ પશ્ચિમમાં." પછી આ નિશાનીઓ બયાન કરી: ધરતી પર એક વિશેષ જંતુ, દજ્જાલ, પશ્ચિમથી સૂરજનું ઊગવું, અને [ઉતરવું] ઇસા બિન મરયમનું, અને યાજૂજ અને માજૂજનું, કે ઇસા (અલયહિસ્સલામ) યાજૂજ માજૂજ પર વિજય મેળવશે અને તેમને દરિયામાં ડુબાડી દેશે.