و [يهود] از آنچه شياطين در عصر سليمان بر مردم مى‌خواندند پيروى كردند. و سليمان كافر نشد [و هرگز دست به سحر نيالود]؛ ولى شياطين كفر ورزيدند؛ و به مردم سحر آموختند. و [نيز يهود] از آنچه بر دو فرشته بابل «هاروت» و «ماروت»، نازل شد پيروى كردند. حال آنكه آن دو به هيچ كس چيزى [از سحر] ياد نمى‌دادند، مگر اينكه [از پيش به او] مى گفتند: «ما وسيله‌ي آزمايشيم، كافر نشو [و سوءاستفاده نكن]». ولى آنها از آن دو فرشته، مطالبى را مى‌آموختند كه بتوانند به‌وسيله‌ي آن، ميان مرد و همسرش جدايى بيفكنند؛ در حالى‌كه هيچ گاه نمى‌توانند بدون اجازه‌ي خداوند، به كسى زيان برسانند.آنها مطالبى را فرامى‌گرفتند كه به آنان زيان مى‌رسانيد و نفعى نمى‌داد. به يقين مى‌دانستند هر‌كسى خريدار اين گونه متاع باشد، در آخرت بهره‌اى نخواهدداشت. و چه بد و ناپسند بود آنچه خود را به آن فروختند، اگر مى‌دانستند!
And they followed what the Shaitans chanted of sorcery in the reign of Sulaiman, and Sulaiman was not an unbeliever, but the Shaitans disbelieved, they taught men sorcery and that was sent down to the two angels at Babel, Harut and Marut, yet these two taught no man until they had said, "Surely we are only a trial, therefore do not be a disbeliever." Even then men learned from these two, magic by which they might cause a separation between a man and his wife; and they cannot hurt with it any one except with Allah's permission, and they learned what harmed them and did not profit them, and certainly they know that he who bought it should have no share of good in the hereafter and evil was the price for which they sold their souls; had they but known this.
અને સુલયમાનની હુકુમત દરમિયાન શૈતાનો જે પઢતા હતા તેની પૈરવી કરવા લાગ્યા જો કે સુલયમાન કાફિર થયા ન હતા બલ્કે શૈતાનોએ જ કુફ્ર ઇખ્તિયાર કર્યુ હતુ, તેઓ માણસોને જાદુ શીખવતા હતા; તથા જે બાબિલમાં હારૂત તથા મારૂત ફરિશ્તાઓ નાઝિલ કરવામાં આવ્યા (તેની પૈરવી કરવા લાગ્યા) જો કે તે બંને ફરિશ્તા કોઈને શીખવતા ન હતા પરંતુ કહેતા કે અમે તો માત્ર કસોટી છીએ, માટે તું નાસ્તિક થા નહિ; તો પણ તે લોકો પતિ પત્ની વચ્ચે જુદાઇ પડાવે તેવો જાદુ તેમની પાસેથી શીખતા; જો કે અલ્લાહના હુકમ સિવાય તેઓ તેનાથી કોઈને પણ હાનિ ન પહોંચાડી શકે; તેઓ શીખતા હતા જે તેમના માટે નુકશાનકારક હતું અને ફાયદાકારક ન હતું; તેઓ આ પણ સારી રીતે જાણતા હતા કે જે કોઈ આનો ખરીદનાર હશે તેના માટે આખેરતમાં કાંઈ પણ ફાયદો નહિ થાય; અને જો તેઓ આ જાણતા હોતે કે કેટલી ખરાબ કિંમતના બદલામાં પોતાના નફસને વેચી નાખતા હતા;
ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ بِوَلَایَهًِْ الشَّیَاطِینِ.
امام صادق (علیه السلام) به خاطر تبعیّت از شیطان بود که شیطان‌ها با آنان حرف می‌زدند.
Imam Sadiq (peace be upon him): It was because of their following of Satan that the satans spoke with them.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): શેતાનની પૈરવી કરવાના કારણે જ શેતાનો તેમની સાથે વાત કરતા હતા.
اتَّبَعُوا مَا تَتْلُو کَفَرَهًُْ الشَّیَاطِینِ مِنَ السِّحْرِ وَ النَّیْرَنْجَاتِ عَلَی مُلْکِ سُلَیْمَانَ الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّ سُلَیْمَانَ بِهِ مُلْکٌ وَ نَحْنُ أَیْضاً بِهِ نُظْهِرُ الْعَجَائِبَ حَتَّی یَنْقَادَ لَنَا النَّاسُ وَ نَسْتَغْنِیَ عَنِ الِانْقِیَادِ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ قَالُوا کَانَ سُلَیْمَانُ کَافِراً سَاحِراً مَاهِراً بِسِحْرِهِ مَلَکَ مَا مَلَکَ وَ قَدَرَ عَلَی مَا قَدَرَ.
امام صادق (علیه السلام) آنها از از آن جادوگری‌ها و تردستی‌ها [و امور شبیه جادوگری] که جنّیان سرکش در ملک و سرزمین سلیمان (علیه السلام) بر آنان می‌خواندند [و تعلیم می‌دادند]؛ تبعیّت‌کردند آنان پنداشتند که سلیمان (علیه السلام) به‌خاطر علم به این کارها [و انجام جادوگری] پادشاه شده و ما [نیز در مقابل] هم اکنون به‌وسیله‌ی جادوگری امور عجیبی ایجاد خواهیم کرد. تا مردم فرمانبرمان شوند و از متواضع‌بودن در برابر علی (علیه السلام) بی‌نیاز شویم [که سلیمان (علیه السلام) امر به اطاعت و اظهار محبّت به او کرده‌بود]؛ و گفتند سلیمان (علیه السلام)، کافر و جادوگری استاد بود و به‌واسطه‌ی جادوگری چنان پادشاهی و چنان نیرویی یافت!
Imam Sadiq (peace be upon him): They followed those acts of sorcery and sleight of hand [and things resembling sorcery] which the rebellious jinn were reciting [and teaching] to them in the kingdom and land of Sulayman (peace be upon him). They imagined that Sulayman (peace be upon him) had become king because of his knowledge of these matters [and the practice of sorcery], and [said] that we too, [in opposition,] shall now produce astonishing things by means of sorcery, so that the people obey us and we become free from the need to be humble before Ali (peace be upon him) [for Sulayman (peace be upon him) had commanded obedience to him and the manifestation of love for him]. And they said: Sulayman (peace be upon him) was an unbeliever and a master sorcerer, and it was through sorcery that he obtained such a kingdom and such power!
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તેઓએ એ જાદુગરી અને હાથચાલાકી [અને જાદુ જેવી બાબતો]નું અનુસરણ કર્યું જે સરકશ જિન્નાત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના રાજ્ય અને ધરતીમાં તેમના ઉપર પઢતા [અને શીખવતા] હતા. તેઓએ ધારી લીધું કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) આ કાર્યોના જ્ઞાન [અને જાદુગરી કરવા]ના કારણે બાદશાહ બન્યા છે, અને અમે [પણ સામે] હવે જાદુગરીના માધ્યમથી અજીબ બાબતો ઉત્પન્ન કરીશું, જેથી લોકો અમારા આજ્ઞાધીન બને અને અમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની સામે નમ્ર થવાથી બેનિયાઝ થઈ જઈએ [કારણ કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની ઇતાઅત અને તેમના પ્રત્યે મુહબ્બત જાહેર કરવાનો હુકમ આપ્યો હતો]; અને તેઓએ કહ્યું કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) કાફિર અને માહિર જાદુગર હતા અને જાદુગરીના માધ્યમથી તેમણે એવી બાદશાહી અને એવી શક્તિ મેળવી હતી!
فَلَمَّا هَلَکَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) وَضَعَ إِبْلِیسُ السِّحْرَ وَ کُتُبَهُ فِی کِتَابٍ ثُمَّ طَوَاهُ وَ کَتَبَ عَلَی ظَهْرِهِ هَذَا مَا وَضَعَ آصَفُ بْنُ بَرْخِیَا لِلْمَلِکِ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ مِنْ ذَخَائِرِ کُنُوزِ الْعِلْمِ مَنْ أَرَادَ کَذَا وَ کَذَا فَلْیَفْعَلْ کَذَا وَ کَذَا ثُمَّ دَفَنَهُ تَحْتَ السَّرِیرِ ثُمَّ اسْتَشَارَهُ لَهُمْ فَقَرَءُوهُ فَقَالَ الْکَافِرُونَ: مَا کَانَ سُلَیْمَانُ یَغْلِبُنَا إِلَّا بِهَذَا وَ قَالَ الْمُؤْمِنُونَ بَلْ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ وَ نَبِیُّهُ فَقَالَ جَلَّ ذِکْرُهُ وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ عَلی مُلْکِ سُلَیْمانَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لکِنَّ الشَّیاطِینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) وقتی سلیمان (علیه السلام) وفات یافت ابلیس، جادوها و نوشته‌های خود را در کتابی قرار داد؛ آن نوشته را در هم پیچید و بر پشت آن نوشت: «این ذخیره‌ای از گنج دانش است که آصف‌بن‌برخیا برای سلیمان (علیه السلام) قرار داده است و هرکس می‌خواهد به فلان مقصد برسد، باید چنین و چنان کند. سپس آن را در زیر تخت سلیمان (علیه السلام) دفن‌کرد و آنگاه آن را بیرون آورد و برای مردم خواند». کافران گفتند: «حتماً سلیمان (علیه السلام) به همین وسیله بر ما مسلّط شده‌بود». ولی مؤمنین گفتند: «نه! بلکه سلیمان (علیه السلام) بنده‌ی خدا و پیامبر او بود». در همین رابطه خدای متعالی می‌فرماید: و [یهود] از آنچه شیاطین در عصر سلیمان بر مردم می‌خواندند پیروی کردند. و سلیمان کافر نشد [و هرگز دست به سحر نیالود]؛ ولی شیاطین کفر ورزیدند و به مردم سحر آموختند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Sulayman (peace be upon him) passed away, Iblis placed his magic and writings in a book; he folded that writing and wrote on its back: "This is a treasure of the treasures of knowledge which Asif ibn Barkhiya set down for Sulayman (peace be upon him), and whoever wishes to reach such-and-such a goal must do such-and-such." Then he buried it beneath the throne of Sulayman (peace be upon him), and afterwards brought it out and read it to the people. The unbelievers said: "Surely Sulayman (peace be upon him) had gained mastery over us only through this." But the believers said: "No! Rather Sulayman (peace be upon him) was a servant of Allah and His prophet." Concerning this, Allah the Exalted says: And [the Jews] followed what the satans recited in the reign of Sulayman; and Sulayman did not disbelieve [and never laid a hand to sorcery], but the satans disbelieved and taught the people sorcery.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) વફાત પામ્યા ત્યારે ઇબ્લીસે પોતાના જાદુ અને લખાણો એક કિતાબમાં મૂક્યા; તે લખાણને વાળ્યું અને તેની પાછળ લખ્યું: "આ ઇલ્મના ખજાનાઓમાંનો એક ખજાનો છે જે આસિફ બિન બરખિયાએ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) માટે મૂક્યો છે, અને જે કોઈ ફલાણા મકસદ સુધી પહોંચવા ઈચ્છે તેણે આમ અને આમ કરવું જોઈએ. પછી તેણે તેને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)ના તખ્ત નીચે દફન કર્યું અને પછી તેને બહાર કાઢી લોકોને પઢી સંભળાવ્યું". કાફિરોએ કહ્યું: "ખરેખર સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) આ જ વસ્તુના માધ્યમથી અમારા ઉપર ગાલિબ થયા હતા". પણ મુઓમિનોએ કહ્યું: "ના! બલ્કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના બંદા અને તેમના પયગંબર હતા". આ સંબંધમાં અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: અને [યહૂદીઓએ] તેનું પૈરવી કરી જે શયાતીન સુલયમાનના જમાનામાં લોકો પર પઢતા હતા; અને સુલયમાન કાફિર ન બન્યા [અને કદી જાદુ તરફ હાથ ન વધાર્યો]; પરંતુ શયાતીને કુફ્ર કર્યું અને લોકોને જાદુ શીખવ્યું.
فَرَدَّ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَیْهِمْ فَقَالَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لَا اسْتَعْمَلَ السِّحْرَ کَمَا قَالَ هَؤُلَاءِ الْکَافِرُونَ.
امام صادق (علیه السلام) خدای عزّوجلّ کلام آنها را رد کرد و فرمود: سلیمان کافر نبود و در جواب آنان، مانند خود آنان، از کلمه‌ی سحر استفاده نکرد [و نگفت سلیمان ساحر نبود].
Imam Sadiq (peace be upon him): Allah, the Mighty and Majestic, refuted their words and said: Sulayman did not disbelieve — and in reply to them He did not, as they themselves did, use the word "sorcery" [and did not say that Sulayman was not a sorcerer].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમની વાત રદ કરી અને ફરમાવ્યું: સુલયમાન કાફિર ન હતા, અને તેમના જવાબમાં, ખુદ તેમની જેમ, "સિહ્ર" (જાદુ) શબ્દનો ઉપયોગ ન કર્યો [અને એમ ન કહ્યું કે સુલયમાન સાહિર ન હતા].
السِّحْرَ الَّذِی نَسَبُوهُ إِلَی سُلَیْمَانَ (علیه السلام) وَ إِلَی ما أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ کَانَ بَعْدَ نُوحٍ (علیه السلام) قَدْ کَثُرَ السَّحَرَهًُْ وَ الْمُمَوِّهُونَ فَبَعَثَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مَلَکَیْنِ إِلَی نَبِیِّ ذَلِکَ الزَّمَانِ بِذِکْرِ مَا یَسْحَرُ بِهِ السَّحَرَهًُْ وَ ذِکْرِ مَا یُبْطِلُ بِهِ سِحْرَهُمْ وَ یَرُدُّ بِهِ کَیْدَهُمْ فَتَلَقَّاهُ النَّبِیُّ عَنِ الْمَلَکَیْنِ وَ أَدَّاهُ إِلَی عِبَادِ اللَّهِ بِأَمْرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أَمَرَهُمْ أَنْ یَقِفُوا بِهِ عَلَی السِّحْرِ وَ أَنْ یُبْطِلُوهُ وَ نَهَاهُمْ أَنْ یَسْحَرُوا بِهِ النَّاسَ وَ هَذَا کَمَا یَدُلُّ عَلَی السَّمِّ مَا هُوَ وَ عَلَی مَا یُدْفَعُ بِهِ غَائِلَهًُْ السَّمِّ ثُمَّ یُقَالُ لِلْمُتَعَلِّمِ ذَلِکَ هَذَا السَّمُّ فَمَنْ رَأَیْتَهُ یَسُمُّ فَادْفَعْ غَائِلَتَهُ بِکَذَا وَ إِیَّاکَ أَنْ تَقْتُلَ بِالسَّمِّ أَحَداً.
امام صادق (علیه السلام) شیطان‌ها کفر ورزیدند که سحر و جادوگری را به مردم یاد می‌دادند، سحر و جادوگری‌ای که [به دروغ] به سلیمان (علیه السلام) و آنچه که بر هاروت و ماروت (علیه السلام) در شهر بابل نازل می‌شد، نسبت می‌دادند. پس از نوح (علیه السلام)، ساحران و فریبکاران، بسیار شدند. از این رو خداوند متعال، دو فرشته به‌سوی پیامبر آن روزگار فرستاد تا او را از شیوه جادوگری ساحران، آگاه سازند و به او بیاموزند که چگونه سحرشان از کار می‌افتد و افسونشان به خودشان باز می‌گردد. پیامبر خدا، این دانش را از فرشتگان گرفت و به فرمان خدا، به بندگانش رساند و آنان را امر فرمود تا فقط برای از کارانداختن جادو، سحر بیاموزند و آنان را بازداشت که مبادا از این راه، مردم را جادو کنند. [آموزش و سحر برای این منظور اشکالی ندارد و] مانند آن است که مردم را از چیستی سَم و آنچه ضرر آن را از بین می‌برد، آگاه می‌سازد و سپس به هرکس آن را می‌آموزد بگوید: «این سَم است؛ پس هرکه را دیدی به آن گرفتار شده، این چنین ضررش را از او دفع کن و بپرهیز از اینکه با این سَم، کسی را از پا درآوری».
Imam Sadiq (peace be upon him): The satans disbelieved because they taught sorcery and magic to the people — the sorcery and magic which they [falsely] attributed to Sulayman (peace be upon him) and to what was sent down upon Harut and Marut (peace be upon them) in the city of Babel. After Nuh (peace be upon him), sorcerers and deceivers grew numerous. So Allah the Exalted sent two angels to the prophet of that age to inform him of the sorcerers' methods of sorcery and to teach him how their sorcery could be nullified and their trickery turned back upon themselves. The prophet of Allah received this knowledge from the angels and, by Allah's command, conveyed it to His servants, and commanded them to learn the sorcery only in order to nullify it, and forbade them from using it to bewitch the people. [Learning the sorcery for this purpose is not objectionable, and] it is like informing the people about what poison is and about what removes its harm, and then saying to whomever he teaches it: "This is poison; so whomever you see afflicted by it, remove its harm in such-and-such a way, and beware of taking anyone's life with this poison."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): શયાતીને કુફ્ર કર્યું કારણ કે તેઓ લોકોને સિહ્ર અને જાદુગરી શીખવતા હતા, એ સિહ્ર અને જાદુગરી જેને [જૂઠ્ઠી રીતે] સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) અને જે કંઈ હારૂત તથા મારૂત (અલયહિમસ્સલામ) ઉપર બાબિલ શહેરમાં નાઝિલ થતું હતું તેને નિસ્બત આપતા હતા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પછી, સાહિરો અને છેતરનારાઓની સંખ્યા ઘણી વધી ગઈ. તેથી અલ્લાહ તઆલાએ બે ફરિશ્તાઓને એ જમાનાના પયગંબર તરફ મોકલ્યા જેથી તેમને સાહિરોની જાદુગરીની રીતોથી વાકિફ કરે અને તેમને શીખવે કે તેમની જાદુ કેવી રીતે નિષ્ફળ થઈ શકે અને તેમની ચાલ તેમના પર જ પલટી શકાય. અલ્લાહના પયગંબરે આ ઇલ્મ ફરિશ્તાઓ પાસેથી લીધું અને અલ્લાહના હુકમથી પોતાના બંદાઓ સુધી પહોંચાડ્યું, અને તેમને હુકમ આપ્યો કે ફક્ત જાદુને નિષ્ફળ કરવા માટે જ સિહ્ર શીખે, અને તેમને રોક્યા કે તેઓ આ રસ્તાથી લોકોને જાદુ ન કરે. [આ મકસદ માટે શીખવવું અને સિહ્ર કરવું વાંધાજનક નથી, અને] તે એવું છે જેમ લોકોને ઝેર શું છે અને એની હાનિ કઈ વસ્તુ દૂર કરે છે તેનાથી વાકિફ કરવું, અને પછી જેને શીખવે તેને કહે: "આ ઝેર છે; તો જેને પણ તું આનાથી પીડિત જુએ, આ રીતે તેની હાનિ દૂર કર, અને સાવધાન રહે કે આ ઝેરથી કોઈને પણ મારી ન નાખે".
فَإِذَا شَهِدَ رَجُلَانِ عَدْلَانِ عَلَی رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ أَنَّهُ سَحَرَ قُتِلَ لِأَنَّهُ کَفَرَ وَ السِّحْرُ کُفْرٌ وَ قَدْ ذَکَرَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی کِتَابِهِ فَقَالَ جَلَّ ذِکْرُهُ وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ عَلی مُلْکِ سُلَیْمانَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لکِنَّ الشَّیاطِینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَ ما أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ ما یُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّی یَقُولا إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ الْآیَهًَْ فَأُخْبِرَ جَلَّ ذِکْرُهُ أَنَّ السِّحْرَ کُفْرٌ فَمَنْ سَحَرَ کَفَرَ فَیُقْتَلُ سَاحِرُ الْمُسْلِمِینَ لِأَنَّهُ کَفَرَ.
امام علی (علیه السلام) اگر دو مرد عادل شهادت دهند که مسلمانی سِحر می‌کند، کشته خواهدشد؛ چرا که کافر شده و سِحر کفر است. خداوند عزّوجلّ در کتابش آن را ذکر کرده است: و [یهود] از آنچه شیاطین در عصر سلیمان بر مردم می‌خواندند پیروی کردند. و سلیمان کافر نشد [و هرگز دست به سحر نیالود]؛ ولی شیاطین کفر ورزیدند؛ و به مردم سحر آموختند. و [نیز یهود] از آنچه بر دو فرشته بابل «هاروت» و «ماروت»، نازل شد پیروی کردند. حال آنکه آن دو به هیچ‌کس چیزی [از سحر] یاد نمی‌دادند، مگر این که [از پیش به او] می‌گفتند: «ما وسیله‌ی آزمایشیم، کافر نشو [و سوءاستفاده نکن] ...» پس خداوند خبر داد که سحر کفر است؛ پس کسی‌که سحر کند کافر است پس ساحر مسلمان کشته می‌شود چراکه کافر شده است».
Imam Ali (peace be upon him): If two just men testify that a Muslim practices sorcery, he shall be killed, for he has become a disbeliever, and sorcery is disbelief. Allah, the Mighty and Majestic, has mentioned it in His Book: وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ عَلی مُلْکِ سُلَیْمانَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لکِنَّ الشَّیاطِینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَ ما أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ ما یُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّی یَقُولا إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ [And [the Jews] followed what the devils recited during the reign of Sulayman upon the people. Sulayman did not disbelieve [and never engaged in sorcery], but the devils disbelieved and taught people sorcery. And [the Jews] also followed what was sent down upon the two angels of Babylon, Harut and Marut. Yet those two did not teach anyone anything [of sorcery] until they had [first] said to him: 'We are only a means of trial, so do not disbelieve [and do not misuse this] ...']. So Allah informed [us] that sorcery is disbelief; whoever practices sorcery is a disbeliever, so the Muslim sorcerer is killed because he has disbelieved.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જો બે ન્યાયી પુરુષો સાક્ષી આપે કે કોઈ મુસલમાન જાદુ કરે છે, તો તેને કત્લ કરવામાં આવશે; કારણ કે તે કાફિર થઈ ગયો છે અને જાદુ કુફ્ર છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેને પોતાની કિતાબમાં ઉલ્લેખ કર્યો છે: وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطِینُ عَلی مُلْکِ سُلَیْمانَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لکِنَّ الشَّیاطِینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَ ما أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ ما یُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّی یَقُولا إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ [અને [યહૂદીઓએ] તે વસ્તુનું અનુસરણ કર્યું જે શયતાનો સુલયમાનના યુગમાં લોકોને વાંચી સંભળાવતા હતા. અને સુલયમાન કાફિર થયા ન હતા [અને ક્યારેય જાદુમાં હાથ નાખ્યો ન હતો]; પરંતુ શયતાનોએ કુફ્ર કર્યું અને લોકોને જાદુ શીખવ્યો. અને [યહૂદીઓ] પણ તે વસ્તુનું અનુસરણ કર્યું જે બાબિલના બે ફરિશ્તાઓ 'હારૂત' અને 'મારૂત' પર નાઝિલ થયું હતું. જ્યારે કે તે બંને કોઈને પણ [જાદુમાંથી] કંઈ શીખવતા ન હતા, સિવાય કે [પહેલાં તેને] કહેતા: 'અમે આઝમાયશનું સાધન છીએ, કાફિર ન થાઓ [અને દુરુપયોગ ન કરો] ...']. તો અલ્લાહે ખબર આપી કે જાદુ કુફ્ર છે; તો જે વ્યક્તિ જાદુ કરે તે કાફિર છે, તેથી મુસલમાન જાદુગરને કત્લ કરવામાં આવે છે કારણ કે તે કાફિર થઈ ગયો છે.
سَأَلَ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ مَسَائِلَ کَثِیرَهًٍْ أَن قَالَ ... فَأَخْبِرْنِی عَنِ السِّحْرِ مَا أَصْلُهُ وَ کَیْفَ یَقْدِرُ السَّاحِرُ عَلَی مَا یُوصَفُ مِنْ عَجَائِبِهِ وَ مَا یَفْعَلُ؟ قَالَ: إِنَّ السِّحْرَ عَلَی وُجُوهٍ شَتَّی وَجْهٌ مِنْهَا بِمَنْزِلَهًِْ الطِّبِّ کَمَا أَنَّ الْأَطِبَّاءَ وَضَعُوا لِکُلِّ دَاءٍ دَوَاءً فَکَذَلِکَ عِلْمُ السِّحْرِ احْتَالُوا لِکُلِّ صِحَّهًٍْ آفَهًًْ وَ لِکُلِّ عَافِیَهًٍْ عَاهَهًًْ وَ لِکُلِّ مَعْنًی حِیلَهًًْ وَ نَوْعٌ مِنْهُ آخَرُ خَطْفَهًٌْ وَ سُرْعَهًٌْ وَ مَخَارِیقُ وَ خِفَّهًٌْ وَ نَوْعٌ مِنْهُ مَا یَأْخُذُ أَوْلِیَاءُ الشَّیَاطِینِ عَنْهُمْ. قَالَ: فَمِنْ أَیْنَ عَلِمَ الشَّیَاطِینُ السِّحْرَ؟ قَالَ: مِنْ حَیْثُ عَرَفَ الْأَطِبَّاءُ الطِّبَّ بَعْضُهُ تَجْرِبَهًٌْ وَ بَعْضُهُ عِلَاجٌ. قَالَ: فَمَا تَقُولُ فِی الْمَلَکَیْنِ هَارُوتَ وَ مَارُوتَ وَ مَا یَقُولُ النَّاسُ بِأَنَّهُمَا یُعَلِّمَانِ النَّاسَ السِّحْرَ؟ قَالَ: إِنَّهُمَا مَوْضِعُ ابْتِلَاءٍ وَ مَوْقِفُ فِتْنَهًٍْ تَسْبِیحُهُمَا الْیَوْمَ لَوْ فَعَلَ الْإِنْسَانُ کَذَا وَ کَذَا لَکَانَ کَذَا وَ لَوْ یُعَالِجُ بِکَذَا وَ کَذَا لَصَارَ کَذَا أَصْنَافَ سِحْرٍ فَیَتَعَلَّمُونَ مِنْهُما مَا یَخْرُجُ عَنْهُمَا فَیَقُولَانِ لَهُمْ إِنَّما نَحْنُ فِتْنَهًٌْ فَلَا تَأْخُذُوا عَنَّا مَا یَضُرُّکُمْ وَ لَا یَنْفَعُکُمْ. قَالَ: أَ فَیَقْدِرُ السَّاحِرُ أَنْ یَجْعَلَ الْإِنْسَانَ بِسِحْرِهِ فِی صُورَهًِْ الْکَلْبِ وَ الْحِمَارِ أَوْ غَیْرِ ذَلِکَ؟ قَالَ: هُوَ أَعْجَزُ مِنْ ذَلِکَ وَ أَضْعَفُ مِنْ أَنْ یُغَیِّرَ خَلْقَ اللَّهِ إِنَّ مَنْ أَبْطَلَ مَا رَکَّبَهُ اللَّهُ وَ صَوَّرَهُ وَ غَیَّرَهُ فَهُوَ شَرِیکٌ لِلَّهِ فِی خَلْقِهِ تَعَالَی عَنْ ذَلِکَ عُلُوّاً کَبِیراً لَوْ قَدَرَ السَّاحِرُ عَلَی مَا وَصَفْتَ لَدَفَعَ عَنْ نَفْسِهِ الْهُمُومَ وَ الْآفَهًَْ وَ الْأَمْرَاضَ وَ لَنَفَی الْبَیَاضَ عَنْ رَأْسِهِ وَ الْفَقْرَ عَنْ سَاحَتِهِ وَ إِنَّ مِنْ أَکْبَرِ السِّحْرِ النَّمِیمَهًَْ یُفَرَّقُ بِهَا بَیْنَ الْمُتَحَابِّینَ وَ یَجْلِبُ الْعَدَاوَهًَْ عَلَی الْمُتَصَافِّینَ وَ یُسْفَکُ بِهَا الدِّمَاءُ وَ یُهْدَمُ بِهَا الدُّورُ وَ یَکْشِفُ السُّتُورَ وَ النَّمَّامُ أَشَرُّ مَنْ وَطِئَ عَلَی الْأَرْضِ بِقَدَمٍ فَأَقْرَبُ أَقَاوِیلِ السِّحْرِ مِنَ الصَّوَابِ أَنَّهُ بِمَنْزِلَهًِْ الطِّبِّ إِنَّ السَّاحِرَ عَالَجَ الرَّجُلَ فَامْتَنَعَ مِنْ مُجَامَعَهًِْ النِّسَاءِ فَجَاءَ الطَّبِیبُ فَعَالَجَهُ بِغَیْرِ ذَلِکَ الْعِلَاجِ فَأُبْرِئ.
امام صادق (علیه السلام) فردی از امام صادق (علیه السلام) در مورد مسائل مختلفی سؤال کرد ... گفت: «اصل سحر از چیست؟ ساحر چگونه بر آن کارهای عجیب که می‌گویند، قدرت پیدا کرده است؟ و چه‌کار می‌کند»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «سحر چند نوعِ متفاوت است: یک نوع مانند علم طبّ است. همان‌طوری که پزشکان برای هر دردی دوایی دارند، ساحران نیز برای هر صحّت و آرامشی، بلا و فتنه‌ای و برای هر عافیت و سلامتی، بیماری و گرفتاری دارند و برای هر چیزی حیله‌ای اندیشیده‌اند. نوع دیگر آن، تیزهوشی، سرعت عمل، شعبده‌بازی و تردستی است. یک نوع هم استفاده از شیاطینی است که با آنها ارتباط دارند». گفت: «شیاطین چگونه بر سحر اطّلاع یافته‌اند»؟ فرمود: «از همان راهی که پزشکان به علم طبّ اطّلاع یافته‌اند؛ برخی از اطّلاعات به‌وسیله‌ی تجربه پیدا شده و برخی علاج و دوا است». پرسید: «درباره‌ی آن دو مَلَک به نام هاروت و ماروت که مردم می‌گویند آن دو به اشخاص، سحر می‌آموزند چه می‌فرمایید»؟ فرمود: «آن دو وسیله‌ای برای آزمایش و امتحان هستند. تسبیح آنها چنین است: «هرکس امروز چنین کند، چنان خواهدشد؛ اگر به‌وسیله‌ی فلان چیز معالجه کند، چنان می‌شود» هرچه می‌گویند انواع سحر می‌آموزند؛ امّا آن دو ملک می‌گویند: «ما برای شما آزمایش هستیم. آنچه برای شما زیانبخش است و سودی ندارد از ما نگیرید»». گفت: «آیا ساحر می‌تواند به‌وسیله‌ی سحر، انسان را به صورت سگ و الاغ یا چیز دیگر درآورد»؟ فرمود: «او ناتوان‌تر از این‌هاست و عاجزتر است از آنکه تغییری در آفرینش خدا دهد. هرکس ترکیب صورتی که خدا قرار داده را تغییر دهد شریک او در آفرینش است و خداوند بسیار منزّه است از اینکه شریکی داشته‌باشد. اگر ساحر چنین قدرتی داشته‌باشد باید بتواند امراض، ناراحتی‌ها، سفیدی موی، فقر و تنگدستی را از خود برطرف نماید. بزرگترین عمل ساحر سخن‌چینی است که موجب جدایی دو دوست و علاقمند به یکدیگر می‌شود و سبب خونریزی و خانه‌خرابی و رسوایی می‌گردد. سخن‌چین بدترین فردی است که تا به حال روی زمین قدم گذاشته است. درست‌ترین سخن ساحران آن چیزهایی است که به منزله‌ی طبّ است. ساحر شخصی را معالجه می‌کند و [با ریاضت و ازدواج‌نکردن تا آخر عمر] از نزدیکی با زنان خودداری می‌نماید. امّا پزشک همان مریض را بر خلاف روش ساحر معالجه می‌کند و خوب می‌شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): A person asked Imam Sadiq (peace be upon him) about various matters ... He said: "What is the origin of sihr (magic)? How does the sorcerer gain power over those strange feats that people speak of? And what does he do?" The Imam (peace be upon him) said: "Sihr is of several different kinds: one kind is like the science of medicine. Just as physicians have a remedy for every ailment, sorcerers likewise have an affliction and trial for every state of health and calm, and a sickness and trouble for every well-being and soundness, and have devised a trick for every matter. Another kind is sharp-wittedness, quickness of action, sleight of hand and dexterity. And one kind is the use of the shaytans (satans) with whom they have a connection." He said: "How did the shaytans come to know sihr?" He said: "By the same route through which physicians came to know medicine; some of the knowledge was found by experience, and some is treatment and remedy." He asked: "What do you say about the two angels named Harut and Marut, of whom people say that the two teach sihr to individuals?" He said: "They are a means for testing and trial. Their tasbih (glorification) is like this: 'Whoever does such-and-such today, such-and-such will happen to him; if he treats himself with such-and-such a thing, such-and-such will occur.' Whatever they say, kinds of sihr are learned; but the two angels say: 'We are only a trial for you. Do not take from us that which harms you and does not benefit you.'" He said: "Can the sorcerer, by means of his sihr, turn a human being into the form of a dog, a donkey, or something else?" He said: "He is more incapable than that, and weaker than to make any change in the creation of Allah. Whoever alters the composition of a form that Allah has established is a partner with Him in creation, and Allah is far exalted above having any partner. If the sorcerer had such power, he should be able to remove diseases, distresses, whitening of the hair, poverty and hardship from himself. The greatest act of the sorcerer is namimah (tale-bearing), which causes separation between two friends who love one another, and brings about bloodshed, the ruin of homes, and disgrace. The tale-bearer is the worst of persons who has ever set foot upon the earth. The most correct saying about sorcerers is that which is on a par with medicine. The sorcerer treats a person, and [through austerity and never marrying to the end of his life] he abstains from intimacy with women. But the physician treats the same patient by a method opposite to the sorcerer's, and he is cured."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક વ્યક્તિએ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને વિવિધ મુદ્દાઓ વિશે પૂછ્યું ... તેણે કહ્યું: 'સિહ્ર (જાદુ)નું મૂળ શું છે? જાદુગર તે વિચિત્ર કાર્યો પર કેવી રીતે શક્તિ મેળવે છે જેની લોકો વાત કરે છે? અને તે શું કરે છે?' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'સિહ્ર અનેક જુદા જુદા પ્રકારનું છે: એક પ્રકાર તિબ્બ (તબીબીશાસ્ત્ર)ના જેવો છે. જેમ તબીબો પાસે દરેક દર્દ માટે દવા હોય છે, તેમ જાદુગરો પાસે પણ દરેક તંદુરસ્તી અને શાંતિ માટે બલા અને ફિતના, અને દરેક આફિયત અને સલામતી માટે બીમારી અને મુસીબત હોય છે, અને દરેક વસ્તુ માટે તેમણે એક યુક્તિ વિચારી રાખી છે. બીજો પ્રકાર તીક્ષ્ણબુદ્ધિ, ઝડપી કામગીરી, નજરબંધી અને હાથચાલાકી છે. અને એક પ્રકાર એવો છે જેમાં તેઓ શયાતીન (શેતાનો) સાથે સંબંધ ધરાવે છે, તેમનો ઉપયોગ કરે છે.' તેણે કહ્યું: 'શયાતીનને સિહ્રનું જ્ઞાન કેવી રીતે થયું?' ફરમાવ્યું: 'તે જ રસ્તેથી જેનાથી તબીબોને તિબ્બનું જ્ઞાન થયું; કેટલીક માહિતી અનુભવ દ્વારા મળી છે અને કેટલીક ઇલાજ અને દવા છે.' પૂછ્યું: 'હારૂત અને મારૂત નામના તે બે ફરિશ્તાઓ વિશે, જેમના વિશે લોકો કહે છે કે તેઓ લોકોને સિહ્ર શીખવે છે, આપ શું ફરમાવો છો?' ફરમાવ્યું: 'તે બંને આઝમાયશ અને પરીક્ષણ માટેનું સાધન છે. તેમની તસ્બીહ આ પ્રમાણે છે: "જે કોઈ આજે આમ કરશે, તેમ થશે; જો ફલાણી વસ્તુથી ઇલાજ કરશે, તો તેમ થશે" - જે કંઈ કહે છે તે વિવિધ પ્રકારના સિહ્ર શીખવે છે; પરંતુ તે બંને ફરિશ્તાઓ કહે છે: "અમે તમારા માટે આઝમાયશ છીએ. જે તમારા માટે નુકસાનકારક છે અને ફાયદો ધરાવતું નથી તે અમારી પાસેથી ન લો."' તેણે કહ્યું: 'શું જાદુગર સિહ્ર દ્વારા માણસને કૂતરા કે ગધેડા અથવા બીજી કોઈ વસ્તુના રૂપમાં ફેરવી શકે છે?' ફરમાવ્યું: 'તે આનાથી પણ વધુ અસમર્થ છે અને અલ્લાહની ખિલ્કતમાં કોઈ ફેરફાર કરવાથી પણ વધુ આજિઝ છે. જે કોઈ અલ્લાહે નિર્ધારિત કરેલા સ્વરૂપની રચનામાં ફેરફાર કરે તે તેની ખિલ્કતમાં શરીક છે, અને અલ્લાહ કોઈ શરીક હોવાથી ખૂબ જ પવિત્ર છે. જો જાદુગર પાસે આવી શક્તિ હોય તો તેણે પોતાનાથી બીમારીઓ, તકલીફો, વાળની સફેદી, ગરીબી અને તંગદસ્તી દૂર કરી શકવી જોઈએ. જાદુગરનું સૌથી મોટું કામ ચુગલી છે, જે એકબીજાના બે મિત્રો અને ચાહનારાઓ વચ્ચે જુદાઈનું કારણ બને છે અને ખૂનરેજી, ઘરબરબાદી અને બદનામીનું કારણ બને છે. ચુગલીખોર એ સૌથી ખરાબ વ્યક્તિ છે જેણે અત્યાર સુધી જમીન પર પગ મૂક્યો છે. જાદુગરોની સૌથી સાચી વાત તે છે જે તિબ્બ સમાન છે. જાદુગર કોઈ વ્યક્તિનો ઇલાજ કરે છે અને [રિયાઝત અને જીવનભર લગ્ન ન કરવાના કારણે] તે સ્ત્રીઓ સાથે સંભોગથી દૂર રહે છે. પરંતુ તબીબ તે જ દર્દીને જાદુગરની પદ્ધતિની વિરુદ્ધ ઇલાજ કરે છે અને તે સાજો થઈ જાય છે.'
عَنْ عَلِیِّبْنِمُحَمَّدِبْنِالْجَهْمِ قَال: سَمِعْتُ الْمَأْمُونَ یَسْأَلُ الرِّضَا عَلِیَّ بْنَ مُوسَی (علیه السلام) عَمَّا یَرْوِیهِ النَّاسُ مِنْ أَمْرِ الزُّهَرَهًِْ وَ أَنَّهَا کَانَتِ امْرَأَهًًْ فُتِنَ بِهَا هَارُوتُ وَ مَارُوتُ وَ مَا یَرْوُونَهُ مِنْ أَمْرِ سُهَیْلٍ وَ أَنَّهُ کَانَ عَشَّاراً بِالْیَمَنِ فَقَالَ کَذَبُوا فِی قَوْلِهِمْ إِنَّهُمَا کَوْکَبَانِ وَ إِنَّمَا کَانَتَا دَابَّتَیْنِ مِنْ دَوَابِّ الْبَحْرِ فَغَلِطَ النَّاسُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمَا کَوْکَبَانِ وَ مَا کَانَ اللَّهُ لِیَمْسَخَ أَعْدَاءَهُ أَنْوَاراً مُضِیئَهًًْ ثُمَّ یُبْقِیَهَا مَا بَقِیَتِ السَّمَاءُ وَ الْأَرْضُ وَ إِنَّ الْمُسُوخَ لَمْ یَبْقَ أَکْثَرَ مِنْ ثَلَاثَهًِْ أَیَّامٍ حَتَّی مَاتَتْ وَ مَا تَنَاسَلَ مِنْهَا شَیْءٌ وَ مَا عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ الْیَوْمَ مَسْخٌ وَ إِنَّ الَّتِی وَقَعَ عَلَیْهَا اسْمُ الْمُسُوخِیَّهًِْ مِثْلُ الْقِرَدَهًِْ وَ الْخِنْزِیرِ وَ الدُّبِّ وَ أَشْبَاهِهَا إِنَّمَا هِیَ مِثْلُ مَا مَسَخَ اللَّهُ عَلَی صُوَرِهَا قَوْماً غَضِبَ عَلَیْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ بِإِنْکَارِهِمْ تَوْحِیدَ اللَّهِ وَ تَکْذِیبِهِمْ رُسُلَهُ وَ أَمَّا هَارُوتُ وَ مَارُوتُ فَکَانَا مَلَکَیْنِ عَلَّمَا النَّاسَ السِّحْرَ لِیَتَحَرَّزُوا بِهِ مِنْ سِحْرِ السَّحَرَهًِْ وَ یُبْطِلُوا بِهِ کَیْدَهُمْ.
امام رضا (علیه السلام) علی‌بن‌محمدبن‌جهم گوید: شنیدم مأمون، از امام رضا (علیه السلام)، درباره‌ی آنچه مردم درباره‌ی ستاره‌ی زُهره روایت می‌کنند که زنی بود که هاروت و ماروت به او فریفته شدند و نیز درباره‌ی آنچه از ستاره‌ی سهیل روایت می‌کنند که یک فرد باجگیر [و ستمگر] در یمن بوده است، می‌پرسید. امام (علیه السلام) فرمود: «دروغ گفته‌اند که این دو [شخص گناهکار مسخ شده] ستاره‌اند؛ آن دو [گناهکار مسخ‌شده] جانور دریایی‌اند و مردم به غلط آنها را دو ستاره می‌دانند؛ خدا دشمنانش را به صورت نور تابان درنمی‌آورد که تا آسمان و زمین باشند، آنها نیز بمانند. مسخ‌شدگان بیش از سه روز زنده نمی‌مانند و می‌میرند و نژادی از خود نمی‌گذارند؛ امروز در روی زمین مسخ‌شده‌ای نیست و آنچه از منسوخ‌شدگان شمرده شده چون میمون، خوک، خرس و مانند آنها فقط شبیه مسخ‌شده‌ها هستند که خدا مردمی را از خشم خود از آن جهت که منکر توحید خدا بودند و [رسالت] پیغمبران (علیهم السلام) را دروغ دانستند، به صورت آنها درآورده و لعن کرد. و امّا هاروت و ماروت دو فرشته بودند که به مردم جادو آموختند تا [مردم] به کمک آن، از جادوی جادوگران دوری جویند و نیرنگ آنها را باطل کنند».
Imam Rida (peace be upon him): Ali ibn Muhammad ibn Jahm said: I heard Ma'mun asking Imam Rida (peace be upon him) about what people narrate concerning the star Zuhra (Venus) — that she was a woman by whom Harut and Marut were seduced — and about what they narrate concerning the star Suhayl, that he was a tax-collector [and oppressor] in Yemen. The Imam (peace be upon him) said: "They have lied in their claim that these two [sinners who were transformed] are stars; those two [transformed sinners] are sea creatures, and people mistakenly consider them to be two stars. Allah does not turn His enemies into shining lights that remain as long as the heavens and the earth remain. Those who have undergone maskh (transformation) do not live more than three days and then die, and they leave no offspring behind. Today there is no transformed being on the face of the earth, and what are counted among the transformed — such as the monkey, the pig, the bear and the like — are only similar in appearance to the transformed ones; Allah, out of His wrath, turned certain peoples into their forms and cursed them because they denied the Oneness of Allah and disbelieved the [messengership of the] prophets (peace be upon them). As for Harut and Marut, they were two angels who taught people sorcery so that [people] could, by means of it, guard themselves against the sorcery of sorcerers and nullify their tricks."
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન મુહમ્મદ બિન જહમ કહે છે: મેં સાંભળ્યું કે મામૂને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)ને ઝોહરહ (શુક્ર) તારા વિશે લોકો જે રિવાયત કરે છે — કે તે એક સ્ત્રી હતી જેનાથી હારૂત અને મારૂત મોહિત થયા — અને સોહૈલ તારા વિશે જે રિવાયત કરે છે કે તે યમનમાં એક બાજગીર [અને ઝાલિમ] વ્યક્તિ હતો, એ વિશે પૂછ્યું. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેઓએ જૂઠ કહ્યું છે કે આ બે [ગુનેહગાર જેઓનું રૂપાંતર થયું] તારાઓ છે; તે બે [રૂપાંતરિત ગુનેહગારો] દરિયાઈ પ્રાણી છે અને લોકો ભૂલથી તેમને બે તારા સમજે છે. અલ્લાહ પોતાના દુશ્મનોને ચમકતા નૂરના રૂપમાં નથી ફેરવતો કે જ્યાં સુધી આસમાન અને જમીન રહે ત્યાં સુધી તેઓ પણ રહે. જે લોકોનું માસ્ખ (રૂપાંતર) થાય છે તેઓ ત્રણ દિવસથી વધુ જીવતા નથી રહેતા અને મરી જાય છે, અને પોતાનો કોઈ વંશ છોડતા નથી; આજે જમીન પર કોઈ રૂપાંતરિત જીવ નથી, અને જે વાંદરો, ભૂંડ, રીંછ અને તેમના જેવા રૂપાંતરિત ગણાય છે તે ફક્ત રૂપાંતરિત જીવો જેવા છે — અલ્લાહે પોતાના ગુસ્સાથી કેટલાક લોકોને, જેઓ અલ્લાહની તૌહીદનો ઇન્કાર કરતા હતા અને પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ)ની [રિસાલત]ને જૂઠી ગણતા હતા, તેમના રૂપમાં ફેરવી નાખ્યા અને લાનત કરી. અને હારૂત તથા મારૂત તો બે ફરિશ્તા હતા જેમણે લોકોને જાદુ શીખવ્યું જેથી [લોકો] તેની મદદથી જાદુગરોના જાદુથી બચી શકે અને તેમની યુક્તિઓને બાતિલ કરી શકે."
یَعْنِی أَنَّ ذَلِکَ النَّبِیَّ أَمَرَ الْمَلَکَیْنِ أَنْ یَظْهَرَا لِلنَّاسِ بِصُورَهًِْ بَشَرَیْنِ وَ یُعَلِّمَاهُمَا مَا عَلَّمَهُمَا اللَّهُ مِنْ ذَلِکَ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ وَ ما یُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ ذَلِکَ السِّحْرَ وَ إِبْطَالَهُ حَتَّی یَقُولا لِلْمُتَعَلِّمِ إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ و امْتِحَانٌ لِلْعِبَادِ لِیُطِیعُوا اللَّهَ فِیمَا یَتَعَلَّمُونَ مِنْ هَذَا وَ یُبْطِلُوا بِهِ کَیْدَ السَّاحِرِ وَ لَا یَسْحَرُوهُمْ فَلا تَکْفُرْ بِاسْتِعْمَالِ هَذَا السِّحْرِ وَ طَلَبِ الْإِضْرَارِ بِهِ وَ دُعَاءِ النَّاسِ إِلَی أَنْ یَعْتَقِدُوا أَنَّکَ بِهِ تُحْیِی وَ تُمِیتُ وَ تَفْعَلُ مَا لَا یَقْدِرُ عَلَیْهِ إِلَّا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَإِنَّ ذَلِکَ کُفْرٌ.
امام صادق (علیه السلام) یعنی به امر پیغمبر، آن دو فرشته، خود را به صورت آدمی به مردم نمودند و آنچه خدا یاد داده‌بود (جادوگری)، به آنها یاد دادند. خدا فرمود: «به کسی جادو و ابطالش را تعلیم ندادند جز اینکه به شاگرد می‌گفتند: همانا ما آزمایشی برای شما هستیم و آزمایش بنده‌هاییم تا [بندگان]، خدا را فرمان برند و به آنچه [از ما] یاد می‌گیرند جادوی جادوگران را باطل نمایند و خود، آنها را جادو نکنند. به‌کاربردن جادو، زیان‌زدن به مردم و دعوت مردم به اینکه به توان تو در زنده‌کردن و میراندن انسان‌ها به‌واسطه‌ی جادوگری، اعتقاد پیدا کنند و اعتقاد پیدا کنند که تو توان انجام کارهایی که جز از عهده‌ی خدا برنمی‌آید، این کارها موجب کافر شدن می‌شود، [مواظب باش] با این کارها، کافر مشو!
Imam Sadiq (peace be upon him): That is, by the command of the Prophet, those two angels appeared to people in human form and taught them what Allah had taught them (sorcery). Allah said: "They did not teach anyone sorcery and its nullification except that they said to the learner: Indeed we are a trial for you and a test for the servants, so that [the servants] may obey Allah in what they learn [from us] and by it nullify the sorcery of the sorcerers, and not use it to bewitch them. Employing sorcery, harming people by it, and inviting people to believe that you have the power to give life and cause death to human beings through sorcery, and to believe that you have the power to do things that none but Allah the Mighty and Majestic can do — these acts cause one to become a disbeliever. [Be careful] do not become a disbeliever through these deeds!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એટલે કે પયગંબરના હુકમથી, તે બે ફરિશ્તાઓએ પોતાને લોકોની સામે માનવીના રૂપમાં પ્રગટ કર્યા અને અલ્લાહે જે (જાદુગરી) શીખવી હતી તે તેમને શીખવ્યું. અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "તેઓએ કોઈને પણ જાદુ અને તેને બાતિલ કરવાનું ત્યાં સુધી નથી શીખવ્યું જ્યાં સુધી શાગિર્દને એમ ન કહ્યું કે: ખરેખર અમે તમારા માટે એક આઝમાઇશ છીએ અને બંદાઓની આઝમાઇશ છીએ, જેથી [બંદાઓ] અલ્લાહનું ફરમાન માને અને જે [અમારી પાસેથી] શીખે તેનાથી જાદુગરોના જાદુને બાતિલ કરે અને પોતે તેમને જાદુ ન કરે. જાદુનો ઉપયોગ કરવો, લોકોને નુકસાન પહોંચાડવું અને લોકોને એ માનવા બોલાવવું કે તું જાદુગરીથી માણસોને જીવતા કરવાની અને મારવાની તાકાત ધરાવે છે, અને એવી માન્યતા ફેલાવવી કે તું એ કામો કરી શકે છે જે ફક્ત અલ્લાહથી જ થઈ શકે છે — આ કામો કાફિર બનવાનું કારણ છે. [સાવધાન રહો] આ કામોથી કાફિર ન બનો!"
وَ مَا عَلَّمَا أَحَداً مِنْ ذَلِکَ إِلَّا قَالَا لَهُ إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ فَکَفَرَ قَوْمٌ بِاسْتِعْمَالِهِمْ لِمَا أُمِرُوا بِالِاحْتِرَازِ مِنْهُ.
امام رضا (علیه السلام) و به هرکس سحر می‌آموختند، می‌گفتند: ما وسیله‌ی آزمایشیم، کافر مشو! و مردمی کافر شدند که آنچه را که باید از آن دوری می‌جستند، به کار بستند.
Imam Rida (peace be upon him): And to whomever they taught sorcery, they would say: We are only a trial, so do not disbelieve! And a people did disbelieve, for they put into practice that which they had been commanded to keep away from.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અને જેને પણ તેઓ જાદુ શીખવતા, તેને કહેતા: અમે ફક્ત એક આઝમાઇશ છીએ, કાફિર ન બનો! અને એવા લોકો કાફિર થયા જેમણે તે વસ્તુ અમલમાં મૂકી જેનાથી તેમને દૂર રહેવાનો હુકમ આપવામાં આવ્યો હતો.
قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَیَتَعَلَّمُونَ یَعْنِی طَالِبِی السِّحْرِ مِنْهُما یَعْنِی مِمَّا کَتَبَتِ الشَّیَاطِینُ عَلی مُلْکِ سُلَیْمانَ (علیه السلام) مِنَ النَّیْرَنْجَاتِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ یَتَعَلَّمُونَ مِنْ هَذَیْنِ الصِّنْفَیْنِ ما یُفَرِّقُونَ بِهِ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ هَذَا مَنْ یَتَعَلَّمُ لِلْإِضْرَارِ بِالنَّاسِ یَتَعَلَّمُونَ التَّضْرِیبَ بِضُرُوبِ الْحِیَلِ وَ التَّمَائِمِ وَ الْإِیهَامِ أَنَّهُ قَدْ دَفَنَ فِی مَوْضِعِ کَذَا وَ عَمِلَ کَذَا لِیُحَبِّبَ الْمَرْأَهًَْ إِلَی الرَّجُلِ وَ الرَّجُلَ إِلَی الْمَرْأَهًِْ أَوْ یُؤَدِّیَ إِلَی الْفِرَاقِ بَیْنَهُمَا.
امام صادق (علیه السلام) منظور از فَیَتَعَلَّمُونَ در کلام خدا آن افرادی بودند که قصد یادگرفتن سحر و جادو از دو گروه را داشتند: یکی آن تعالیمی که شیطان‌ها در ملک سلیمان (علیه السلام) (در کتابی که زیر تخت سلیمان (علیه السلام) گذاشته‌بودند) در کتابی نوشته‌بودند که شامل جادوگری‌ها و چیزهایی شبیه جادو بود. و منبع دیگر آن علومی بود که بر دو فرشته‌ی هاروت و ماروت نازل شده‌بود. آن افراد از این دو گروه چیزهایی آموختند که در درباره‌ی فاصله‌انداختن بین زن و شوهر به کار می‌بردند و چیزی آموختند که با آن به مردم ضرر می‌زدند. یادگرفته‌بودند که جادوگری کنند؛ با انواع حیله‌ها، نیرنگ‌ها، استفاده از انواع طلسم‌ها و اشاره‌ها [و ابزار جادوگری] و بیان اینکه [طلسمی] در فلان موضع دفن‌کرده‌ام و موجب می‌شود که زن را در چشم مردش محبوب می‌کند و مرد را در چشم زن محبوب می‌کند یا به عکس آنها را از هم جدا می‌کند.
Imam Sadiq (peace be upon him): What is meant by فَیَتَعَلَّمُونَ [so they learn] in the words of Allah is those people who intended to learn sorcery and magic from two groups: one, those teachings that the satans, during the reign of Sulayman (peace be upon him), had written in a book (in the book they had placed beneath the throne of Sulayman (peace be upon him)) which contained sorceries and things resembling magic. The other source was the knowledge that was sent down upon the two angels Harut and Marut. Those people learned from these two groups things that they used for causing separation between a man and his wife, and they learned things by which they harmed people. They had learned to perform sorcery — with various sorts of tricks, deceptions, the use of various talismans and signs [and instruments of sorcery], and by claiming that '[a talisman] I have buried in such-and-such a place' which causes the wife to become beloved in the eyes of her husband and the husband beloved in the eyes of the wife, or conversely separates them from one another.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના કલામમાં فَیَتَعَلَّمُونَ [તો તેઓ શીખે છે] નો અર્થ એ લોકો છે જેઓ બે જૂથો પાસેથી જાદુ અને સિહ્ર શીખવાનો ઇરાદો ધરાવતા હતા: એક, તે શિક્ષણો જે શયતાનોએ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ના રાજ્યકાળમાં (સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ના તખ્ત નીચે મૂકેલી કિતાબમાં) એક કિતાબમાં લખ્યા હતા, જેમાં જાદુગરી અને જાદુ જેવી ચીજો હતી. અને બીજો સ્રોત તે ઇલ્મ હતું જે બે ફરિશ્તાઓ હારૂત અને મારૂત પર નાઝિલ થયું હતું. તે લોકોએ આ બંને જૂથો પાસેથી એવી બાબતો શીખી કે જેનો ઉપયોગ તેઓ પતિ અને પત્ની વચ્ચે અંતર પાડવા માટે કરતા હતા, અને એવી બાબત શીખી કે જેના દ્વારા તેઓ લોકોને નુકસાન પહોંચાડતા હતા. તેઓ જાદુગરી કરવાનું શીખ્યા હતા; વિવિધ પ્રકારની યુક્તિઓ, છળકપટ, વિવિધ પ્રકારના તાવીઝ અને ઇશારાઓ [અને જાદુગરીના સાધનો] નો ઉપયોગ કરીને, અને એમ કહીને કે 'મેં [તાવીઝ] ફલાણી જગ્યાએ દફન કર્યું છે' જે સ્ત્રીને તેના પતિની નજરમાં પ્રિય બનાવે છે અને પુરુષને સ્ત્રીની નજરમાં પ્રિય બનાવે છે, અથવા તેનાથી ઊલટું તેમને એકબીજાથી અલગ કરી દે છે.
وَ جَعَلُوا یُفَرِّقُونَ بِمَا یَعْرِفُونَهُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ.
امام رضا (علیه السلام) آنها، با استفاده از آنچه ما بین مرد و همسرش می‌دانستند، بین آنها جدایی انداختند.
Imam Rida (peace be upon him): They, by using what they knew, caused separation between a man and his wife.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): તેઓએ, જે જાણતા હતા તેનો ઉપયોગ કરીને, પતિ અને પત્ની વચ્ચે જુદાઈ પાડી.
أَیْ مَا الْمُتَعَلِّمُونَ لِذَلِکَ بِضَارِّینَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللهِ یَعْنِی بِتَخْلِیَهًِْ اللَّهِ وَ عِلْمِهِ فَإِنَّهُ لَوْ شَاءَ لَمَنَعَهُمْ بِالْجَبْرِ وَ الْقَهْرِ.
امام صادق (علیه السلام) یعنی ساحرانی که جادو آموخته‌بودند به کسی زیان نمی‌رساندند، مگر اینکه خداوند در عین دانستن آنها را [به حال خود] وامی‌نهاد، زیرا اگر خدا می‌خواست، آنها را به زور و جبر بازمی‌داشت.
Imam Sadiq (peace be upon him): That is, the sorcerers who had learned magic could not harm anyone except that Allah, while knowing of it, left them [to themselves], for if Allah had willed, He would have restrained them by force and compulsion.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એટલે કે, જે જાદુગરોએ જાદુ શીખ્યું હતું તેઓ કોઈને નુકસાન પહોંચાડી શકતા ન હતા સિવાય કે અલ્લાહ, જાણવા છતાં, તેમને [તેમની હાલત પર] છોડી દેતા, કારણ કે જો અલ્લાહ ઇચ્છતા તો તેમને બળજબરી અને કહેરથી રોકી લેત.
الا بِإِذْنِ اللهِ یَعْنِی بِعِلْمِهِ.
امام رضا (علیه السلام) جز به اذن او یعنی [جز] به علم او.
Imam Rida (peace be upon him): Except by His permission — meaning [except] by His knowledge.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): સિવાય કે તેની ઇજાઝતથી, એટલે કે [સિવાય કે] તેના ઇલ્મથી.
لِأَنَّهُمْ إِذَا تَعَلَّمُوا ذَلِکَ السِّحْرَ لِیَسْحَرُوا بِهِ وَ یَضُرُّوا فَقَدْ تَعَلَّمُوا مَا یَضُرُّهُمْ فِی دِینِهِمْ وَ لَا یَنْفَعُهُمْ فِیهِ بَلْ یَنْسَلِخُونَ عَنْ دِینِ اللَّهِ بِذَلِکَ.
امام صادق (علیه السلام) چون سحر را به قصد جادوگری و زیان‌زدن یاد می‌آموختند و چیزی را یاد گرفتند که به دین آنها ضرر می‌رساند و سودی نمی‌بردند؛ بلکه به‌وسیله‌ی آن از دین خدا بیرون می‌شدند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Because they learned sorcery with the intent of practising magic and causing harm, and they learned something that harmed their religion and from which they gained no benefit; rather, by means of it they went out of the religion of Allah.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કારણ કે તેઓ જાદુગરી કરવા અને નુકસાન પહોંચાડવાના ઇરાદાથી સિહ્ર શીખતા હતા, અને એવી ચીજ શીખ્યા જે તેમના દીનને નુકસાન પહોંચાડતી હતી અને તેમાંથી કોઈ ફાયદો ન મેળવતા હતા; બલ્કે તેના દ્વારા તેઓ અલ્લાહના દીનમાંથી બહાર નીકળી જતા હતા.
وَ لَقَدْ عَلِمَ هَؤُلَاءِ الْمُتَعَلِّمُونَ لَمَنِ اشْتَراهُ بِدِینِهِ الَّذِی یَنْسَلِخُ عَنْهُ بِتَعَلُّمِهِ.
امام صادق (علیه السلام) البتّه این شاگردان جادوگر به خوبی می‌دانستند که کسی‌که خریدار سحر باشد، دین خود را فروخته و با آموختن سحر از دین بیرون می‌رود.
Imam Sadiq (peace be upon him): Certainly these students of the sorcerer knew well that whoever is a buyer of sorcery has sold his religion, and by learning sorcery he leaves religion.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર જાદુગરના આ શાગિર્દો સારી રીતે જાણતા હતા કે જે વ્યક્તિ જાદુનો ખરીદનાર હોય છે, તેણે પોતાનો દીન વેચી દીધો છે અને જાદુ શીખવાથી દીનમાંથી બહાર નીકળી જાય છે.
أَیْ مِنْ نَصِیبٍ فِی ثَوَابِ الْجَنَّهًِْ ... لِأَنَّهُمْ یَعْتَقِدُونَ أَنْ لَا آخِرَهًَْ فَهُمْ یَعْتَقِدُونَ أَنَّهَا إِذَا لَمْ تَکُنْ آخِرَهًٌْ فَلَا خَلَاقَ لَهُمْ فِی دَارٍ بَعْدَ الدُّنْیَا وَ إِنْ کَانَ بَعْدَ الدُّنْیَا آخِرَهًٌْ فَهُمْ مَعَ کُفْرِهِمْ بِهَا لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِیهَا.
امام صادق (علیه السلام) در آخرت بهره‌ای از بهشت ندارند ... زیرا معتقدند که آخرتی نیست و پس از دنیا برای آنها بهره‌ای وجود ندارد، و اگر هم [بر اساس اعتقادشان] به فرض آخرتی باشد می‌دانند با کفری که دارند، بهره‌ای از آن ندارند.
Imam Sadiq (peace be upon him): They have no share of Paradise in the Hereafter ... because they believe there is no Hereafter, and so they hold that there is no share for them in any abode after this world; and if [by their own reckoning] there were supposedly a Hereafter, they know that, with the disbelief they hold, they would have no share in it.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આખેરતમાં જન્નતમાંથી તેમનો કોઈ ભાગ નથી ... કારણ કે તેઓ માને છે કે આખેરત નથી, અને દુનિયા પછી તેમના માટે કોઈ ભાગ નથી, અને જો [તેમની માન્યતા મુજબ] ધારો કે આખેરત હોય તો પણ, તેઓ જાણે છે કે તેમના કુફ્રના કારણે તેમાં તેમનો કોઈ ભાગ નથી.
دَخَلَ عَمْرُو بْنُ عُبَیْدٍ عَلَی أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فقَالَ: أُحِبُّ أَنْ أَعْرِفَ الْکَبَائِرَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ. فَقَالَ (علیه السلام): ... وَ السِّحْرُ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاق.
امام صادق (علیه السلام) عمروبن‌عبید نزد امام صادق (علیه السلام) آمد و گفت: «دوست دارم گناهان کبیره را که در کتاب خداست، بشناسم». حضرت (علیه السلام) فرمود: «... و سحر [هم گناه کبیره است]، چرا که خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاق.
Imam Sadiq (peace be upon him): Amr ibn Ubayd came to Imam Sadiq (peace be upon him) and said, "I would like to know the major sins mentioned in the Book of Allah." The Imam (peace be upon him) said, "... and sorcery [is also a major sin], because Allah the Mighty and Majestic says: وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاق [And certainly they knew that he who bought it would have no share in the Hereafter].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમ્ર બિન ઉબૈદ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "હું અલ્લાહની કિતાબમાં જે કબીરહ ગુનાહો છે તેને ઓળખવા ઈચ્છું છું." હઝરત (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "... અને જાદુ [પણ કબીરહ ગુનાહ છે], કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاق [અને ખરેખર તેઓ જાણતા હતા કે જેણે તેને ખરીદ્યું તેને આખેરતમાં કોઈ ભાગ નથી].
وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ وَهَنُوهَا بِالْعَذَابِ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ قَدْ بَاعُوا الْآخِرَهًَْ وَ تَرَکُوا نَصِیبَهُمْ مِنَ الْجَنَّهًِْ لِأَنَّ الْمُتَعَلِّمِینَ لِهَذَا السِّحْرِ هُمُ الَّذِینَ یَعْتَقِدُونَ أَنْ لَا رَسُولَ وَ لَا إِلَهَ وَ لَا بَعْثَ وَ لَا نُشُورَ ... وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ إِذْ بَاعُوا الْآخِرَهًَْ بِالدُّنْیَا وَ رَهَنُوا بِالْعَذَابِ الدَّائِمِ أَنْفُسَهُمْ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ قَدْ بَاعُوا أَنْفُسَهُمْ بِالْعَذَابِ وَ لَکِنْ لَا یَعْلَمُونَ ذَلِکَ لِکُفْرِهِمْ بِهِ فَلَمَّا تَرَکُوا النَّظَرَ فِی حُجَجِ اللَّهِ حَتَّی یَعْلَمُوا عَذَابَهُمْ عَلَی اعْتِقَادِهِمُ الْبَاطِلَ وَ جَحْدِهِمْ الْحَقَّ.
امام صادق (علیه السلام) چه بد بود بهایی که خود را به آن فروختند و به عذاب راضی شدند اگر می‌فهمیدند. آنها آخرت را به دنیا فروختند و بهره‌ی بهشت خود را از دست‌دادند، زیرا یادگیرندگان جادو هم آنانند که عقیده دارند نه پیغمبری هست، نه خدائی، نه قیامتی و نه زنده‌شدنی ... چه بد است آنچه خود را به آن فروختند که آخرت را به دنیا فروختند و خود را به عذاب ابد معاوضه و رهن کردند اگر می‌فهمیدند؛ آنها خود را فروختند و عذاب نصیبشان شد ولی چون کافرند آن را نمی‌دانند؛ زیرا در حجّت‌های خدا اندیشه نکردند تا عذاب خود را بفهمند و بدانند که منکر حق شدند.
Imam Sadiq (peace be upon him): Evil was the price for which they sold themselves, and they consented to the punishment, if only they understood. They sold the Hereafter for this world and lost their share of Paradise, because the learners of sorcery are those who believe there is no prophet, no Allah, no resurrection and no rising ... Evil is that for which they sold themselves — they sold the Hereafter for this world and pawned themselves in exchange for everlasting punishment, if only they understood; they sold themselves and punishment became their lot, but because they are disbelievers they do not know it; for they did not reflect on the proofs of Allah so that they might grasp their own punishment and realise that they denied the truth.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કેટલી ખરાબ હતી તે કિંમત જેના બદલામાં તેમણે પોતાની જાતને વેચી અને અઝાબ પર રાજી થયા, જો તેઓ સમજતા હોત. તેમણે આખેરતને દુનિયાના બદલામાં વેચી અને જન્નતનો પોતાનો ભાગ ગુમાવ્યો, કારણ કે જાદુ શીખનારાઓ પણ તે જ છે જેઓ માને છે કે ન કોઈ પયગંબર છે, ન કોઈ ખુદા છે, ન કયામત છે અને ન કોઈ ફરી જીવિત થવું છે ... કેટલી ખરાબ છે તે વસ્તુ જેના બદલામાં તેમણે પોતાની જાતને વેચી, કે તેમણે આખેરતને દુનિયાના બદલામાં વેચી અને પોતાની જાતને હંમેશના અઝાબની બદલીમાં ગિરવે મૂકી, જો તેઓ સમજતા હોત; તેમણે પોતાને વેચી અને અઝાબ તેમના નસીબમાં આવ્યો, પરંતુ કાફિર હોવાના કારણે તેઓ તેને જાણતા નથી; કારણ કે તેમણે અલ્લાહની હુજ્જતોમાં વિચાર ન કર્યો કે તેઓ પોતાના અઝાબને સમજે અને જાણે કે તેઓ હકનો ઇન્કાર કરનાર બન્યા છે.