{فِی تَفسیرِالامام العسکری (علیه السلام)}: یَا أَیُّهَا الْیَهُودُ ... ذَلِکَ أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) قَصَدَهُ عَشَرَهًٌْ مِنَ الْیَهُودِ یُرِیدُونَ أَنْ یَتَعَنَّتُوهُ وَ یَسْأَلُوهُ عَنْ أَشْیَاءَ یُرِیدُونَ أَنْ یُعَانِتُوهُ بِهَا فَبَیْنَمَا هُمْ کَذَلِکَ إِذْ جَاءَ أَعْرَابِیٌّ کَأَنَّهُ یُدْفَعُ فِی قَفَاهُ قَدْ عَلَّقَ عَلَی عَصًا عَلَی عَاتِقِهِ جِرَاباً مَشْدُودَ الرَّأْسِ فِیهِ شَیْءٌ قَدْ مَلَأَهُ لَا یَدْرُونَ مَا هُوَ فَقَالَ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! أَجِبْنِی عَمَّا أَسْأَلُکَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): یَا أَخَا الْعَرَبِ! قَدْ سَبَقَکَ الْیَهُودُ أَ فَتَأْذَنُ لَهُمْ حَتَّی أَبْدَأَ بِهِمْ؟ قَالَ الْأَعْرَابِیُّ: لَا! فَإِنِّی غَرِیبٌ مُجْتَازٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): فَأَنْتَ إِذاً أَحَقُّ مِنْهُمْ لِغُرْبَتِکَ وَ اجْتِیَازِکَ. فَقَالَ الْأَعْرَابِیُّ وَ لَفْظَهًٌْ أُخْرَی قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): مَا هِیَ؟ قَالَ: إِنَّ هَؤُلَاءِ أَهْلَ الْکِتَابِ یَدَّعُونَهُ بِزَعْمِهِمْ حَقّاً وَ لَسْتُ آمَنُ أَنْ تَقُولَ شَیْئاً یُوَاطِئُونَکَ عَلَیْهِ وَ یُصَدِّقُونَکَ لِیَفْتِنُوا النَّاسَ عَنْ دِینِهِمْ وَ أَنَا لَا أَقْنَعُ بِمِثْلِ هَذَا لَا أَقْنَعُ إِلَّا بِأَمْرٍ بَیِّنٍ ... وَ لَسْتُ أَقْبَلُ مِنْ هَذَا شَیْئاً إِلَّا بِشَهَادَهًِْ مَنْ لَا یَحْتَمِلُ شَهَادَتُهُ بُطْلَاناً وَ لَا فَسَاداً بِشَهَادَهًِْ هَذَا الضَّب. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): یَا أَخَا الْعَرَبِ! فَأَخْرِجْهُ مِنْ جِرَابِکَ أَسْتَشْهِدْهُ فَیَشْهَدَ لِی بِالنُّبُوَّهًِْ وَ لِأَخِی هَذَا بِالْفَضِیلَهًِْ ... فَأَخْرَجَهُ الْأَعْرَابِیُّ مِنَ الْجِرَابِ وَ وَضَعَهُ عَلَی الْأَرْضِ فَوَقَفَ وَ اسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ مَرَّغَ خَدَّیْهِ فِی التُّرَابِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ أَنْطَقَهُ اللَّهُ تَعَالَی فَقَالَ: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَفِیُّهُ وَ سَیِّدُ الْمُرْسَلِینَ وَ أَفْضَلُ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ وَ خَاتَمُ النَّبِیِّینَ وَ قَائِدُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِینَ وَ أَشْهَدُ أَنَّ أَخَاکَ علی‌بن‌أبی‌طالب (صلی الله علیه و آله) عَلَی الْوَصْفِ الَّذِی وَصَفْتَهُ وَ بِالْفَضْلِ الَّذِی ذَکَرْتَهُ وَ أَنَّ أَوْلِیَاءَهُ فِی الْجِنَانِ مُکْرَمُونَ وَ أَنَّ أَعْدَاءَهُ فِی النَّارِ خَالِدُونَ. فَقَالَ الْأَعْرَابِیُّ وَ هُوَ یَبْکِی: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)! وَ أَنَا أَشْهَدُ بِمَا شَهِدَ بِهِ هَذَا الضَّبُّ فَقَدْ رَأَیْتُ وَ شَاهَدْتُ وَ سَمِعْتُ مَا لَیْسَ لِی عَنْهُ مَعْدِلٌ وَ لَا مَحِیصٌ ثُمَّ أَقْبَلَ الْأَعْرَابِیُّ عَلَی الْیَهُودِ فَقَالَ: وَیْلَکُمْ! أَیَّ آیَهًٍْ بَعْدَ هَذِهِ تُرِیدُونَ وَ مُعْجِزَهًٍْ بَعْدَ هَذِهِ تَقْتَرِحُونَ لَیْسَ إِلَّا أَنْ تُؤْمِنُوا أَوْ تَهْلِکُوا أَجْمَعِینَ؟! فَآمَنَ أُولَئِکَ الْیَهُودُ کُلُّهُمْ.
امام رضا (علیه السلام) در تفسیر امام عسکری (علیه السلام) آمده است: ماجرا از این قراربود که ده تن از یهودیان به نزد پیامبر (آمدند و می‌خواستند که او را آزار دهند و درباره‌ی چیزهایی از او سؤال کنند که با آن‌ها او را پریشان و آزرده کنند. در این میان مردی اعرابی (بیابانگرد) که گویی کسی او را از پشت هل می‌داد، نزد پیامبر (آمد. [آن مرد] بر عصا تکیه داده‌بود و بر دوش او کیسه‌ای بود که درش بسته‌بود و در آن کیسه، چیزی نهاده شده‌بود که کیسه را پر کرده‌بود و دیگران از محتوای آن اطّلاعی نداشتند. آن مرد گفت: «ای محمّد (! به سؤالی که از تو می‌پرسم پاسخ ده». رسول‌خدا (فرمود: «ای برادر عرب! این یهودیان، پیش‌تر از تو آمدند تا سؤالاتی را از من بپرسند. بنابراین آیا به آن‌ها اجازه می‌دهی تا با آن‌ها آغاز کنم»؟ مرد اعرابی گفت: «نه؛ چرا که من غریب هستم و راه دشواری را پشت سر گذاشته‌ام». رسول‌خدا (فرمود: «بنابراین تو به خاطر غریب بودنت و اینکه مسیر دشواری را پیموده‌ای از آن‌ها شایسته‌تر هستی». مرد اعرابی گفت: «چیزی دیگر!»! رسول‌خدا (فرمود: «آن چیست»؟ مرد اعرابی گفت: «این‌ها کتابی دارند که قائل به آن هستند و گمان می‌کنند که آن بر حق است و من اعتقاد ندارم به اینکه چیزی را بفرمایید تا بر آن با شما توافق نموده و شما را تصدیق کنند تا مردم از دینشان برگردند. من با چنین چیزهایی قانع نمی‌شوم و قانع شدنم تنها با دلیل روشن است ... و من هیچ چیزی را قبول نمی‌کنم مگر آنکه این سوسمار که احتمال باطل یا فاسدبودن در شهادتش نیست، به حقّانیّت تو شهادت دهد» رسول‌خدا (فرمود: «ای برادر عرب! آن را از کیسه‌ات خارج کن و از او بخواه که بر نبوّت من و فضیلت این برادرم (علی (علیه السلام)) شهادت بدهد». پس آن مرد اعرابی، سوسمار را از کیسه بیرون آورد و بر روی زمین قرارداد. سوسمار ایستاد و به رسول‌خدا (رو کرده و گونه‌هایش را به خاک مالید سپس سرش را بلند کرد؛ خداوند متعال آن را به سخن آورد. پس گفت: «شهادت می‌دهم که خدایی جز خدای یکتا نیست و هیچ شریکی ندارد و گواهی می‌دهم که محمّد (بنده‌ی او، فرستاده‌ی او، برگزیده‌ی او، سرور پیامبران، برترین تمام خلایق، خاتم پیامبران و پیشاهنگ خوبرویان زیباسرشت است؛ و گواهی می‌دهم که برادرت، علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)، دارای صفاتی است که آن را برشمرده‌اید و داری فضلی است که از آن یاد کردید و این که ولایتمداران او در بهشت، گرامی و دشمنانش در جهنّم، جاویدانند». آن مرد اعرابی با چشمانی گریان گفت: «ای رسول‌خدا (! من نیز به آنچه که این سوسمار گواهی داد، گواهی می‌دهم؛ من چیزی را دیدم، مشاهده کردم و شنیدم که به هیچ روی از [سرباز زدن از آن] گریزی نیست». سپس آن مرد اعرابی به یهودیان روی کرده و گفت: «وای بر شما! چه آیه و نشانه‌ای پس از این می‌خواهید و دیگر خواستار چه معجزه‌ای هستید؟! هیچ راهی جز این که ایمان بیاورید ندارید و گرنه همه‌ی شما هلاک خواهید شد». پس همه‌ی آن یهودیان ایمان آوردند.
Imam al-Rida (peace be upon him), in Tafsir of Imam al-Askari (peace be upon him), it is narrated: The story was that ten of the Jews came to the Prophet (peace be upon him and his family) wishing to trouble him and to ask him about things by which they intended to distress and vex him. In the midst of this, a Bedouin (a desert-dweller) came to the Prophet (peace be upon him and his family) as though someone were pushing him from behind. [That man] was leaning on a staff, and on his shoulder was a sack whose mouth was tied, and in the sack something had been placed which filled it, and the others did not know what its contents were. That man said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Answer the question I put to you." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O brother of the Arabs! These Jews came before you to ask me some questions. So do you permit that I begin with them?" The Bedouin said: "No; for I am a stranger and have travelled a hard road." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Then, because of your being a stranger and having traversed a difficult path, you are more deserving than they." The Bedouin said: "Something else!" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "What is it?" The Bedouin said: "These people have a Book to which they adhere and which they suppose to be the truth, and I do not trust that you may say something upon which they will agree with you and confirm you, so that people will turn away from their religion. I am not satisfied with such things; my being satisfied is only through a clear proof ... and I will accept nothing unless this lizard — in whose testimony there is no possibility of falsehood or corruption — bears witness to your truthfulness." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O brother of the Arabs! Bring it out of your sack and ask it to bear witness to my prophethood and to the virtue of this brother of mine (Ali (peace be upon him))." So the Bedouin brought the lizard out of the sack and placed it upon the ground. The lizard stood and turned toward the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and rubbed its cheeks in the dust, then raised its head; and Allah the Exalted caused it to speak. It said: "I bear witness that there is no god but Allah, the One, who has no partner, and I bear witness that Muhammad (peace be upon him and his family) is His servant, His messenger, His chosen one, the master of the prophets, the most excellent of all creation, the seal of the prophets, and the leader of the radiant and shining ones; and I bear witness that your brother, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), possesses the qualities you have enumerated and holds the excellence you have mentioned, and that those who hold to his wilayah are honoured in Paradise and his enemies are eternal in Hell." The Bedouin, with tearful eyes, said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I too bear witness to that which this lizard has testified; I have seen, witnessed and heard what I can in no way turn away from or escape." Then that Bedouin turned to the Jews and said: "Woe unto you! What sign or proof do you want after this, and what other miracle do you demand? There is no path for you except to believe, or else all of you will perish." So all those Jews believed.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ), તફસીરે ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)માં આવ્યું છે: વાત એમ હતી કે યહૂદીઓમાંથી દસ માણસો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને તેમને પરેશાન કરવા ઈચ્છતા હતા અને એવી બાબતો વિશે તેમને પ્રશ્નો પૂછવા ઈચ્છતા હતા જેનાથી તેઓ તેમને પરેશાન અને દુઃખી કરી શકે. આ દરમિયાન એક અઅરાબી (રણનો રહેવાસી) માણસ, જાણે કોઈ તેને પાછળથી ધક્કો મારી રહ્યું હોય, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો. [તે માણસ] લાકડી પર ટેકો દઈને આવ્યો હતો અને તેના ખભા પર એક કોથળી હતી જેનું મોઢું બંધ હતું અને તે કોથળીમાં કંઈક એવું મૂક્યું હતું જેણે કોથળી ભરી દીધી હતી અને બીજાઓને તેની અંદરની વસ્તુની ખબર ન હતી. તે માણસે કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું જે પ્રશ્ન તમને પૂછું છું તેનો જવાબ આપો.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે અરબના ભાઈ! આ યહૂદીઓ તારા પહેલાં આવ્યા છે જેથી મને કેટલાક પ્રશ્નો પૂછે. તો શું તું અનુમતિ આપે છે કે હું તેમનાથી શરૂઆત કરું?' અઅરાબીએ કહ્યું: 'ના; કારણ કે હું અજાણ્યો છું અને મુશ્કેલ માર્ગ પસાર કરીને આવ્યો છું.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તો તારા અજાણ્યા હોવાના કારણે અને મુશ્કેલ માર્ગ પસાર કરીને આવ્યાના કારણે તું તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે.' અઅરાબીએ કહ્યું: 'બીજી એક વાત!' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તે શું છે?' અઅરાબીએ કહ્યું: 'આ લોકો પાસે એક કિતાબ છે જેને તેઓ માને છે અને ધારે છે કે તે હક્ક છે, અને હું એ માનતો નથી કે તમે કંઈ એવું ફરમાવો કે તેઓ તેના પર તમારી સાથે સહમત થાય અને તમારી તસ્દીક કરે જેથી લોકો પોતાના દીનથી ફરી જાય. હું આવી બાબતોથી સંતુષ્ટ થતો નથી અને મારું સંતુષ્ટ થવું ફક્ત સ્પષ્ટ દલીલથી જ છે ... અને હું કોઈ પણ વસ્તુ કબૂલ કરતો નથી સિવાય કે આ ઘો, જેની ગવાહીમાં બાતિલ કે ફાસિદ હોવાની કોઈ સંભાવના નથી, તમારી હક્કાનિય્યત પર ગવાહી આપે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે અરબના ભાઈ! તેને તારી કોથળીમાંથી કાઢ અને તેને કહે કે તે મારી નુબુવ્વત અને મારા આ ભાઈ (અલી (અલયહિસ્સલામ))ની ફઝીલત પર ગવાહી આપે.' પછી તે અઅરાબીએ ઘોને કોથળીમાંથી બહાર કાઢ્યો અને જમીન પર મૂક્યો. ઘો ઊભો થયો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ મોઢું કરીને પોતાના ગાલ ધૂળમાં ઘસ્યા પછી પોતાનું માથું ઊંચું કર્યું; અલ્લાહ તઆલાએ તેને બોલતો કર્યો. પછી તેણે કહ્યું: 'હું ગવાહી આપું છું કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી અને તેનો કોઈ શરીક નથી અને હું ગવાહી આપું છું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેના બંદા, તેના રસૂલ, તેના પસંદ કરેલા, પયગંબરોના સરદાર, તમામ મખ્લૂકમાં શ્રેષ્ઠ, પયગંબરોના ખાતિમ અને ઝગમગતા ચહેરાવાળા સુંદર લોકોના આગેવાન છે; અને હું ગવાહી આપું છું કે તમારા ભાઈ, અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ), તે સિફતોના માલિક છે જે તમે ગણાવી છે અને તે ફઝીલતના માલિક છે જેનો તમે ઉલ્લેખ કર્યો છે, અને એ કે તેમની વિલાયત ધારણ કરનારાઓ જન્નતમાં આદરણીય છે અને તેમના દુશ્મનો જહન્નમમાં હંમેશા રહેશે.' તે અઅરાબીએ આંસુભરી આંખો સાથે કહ્યું: 'હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું પણ જેની આ ઘોએ ગવાહી આપી તેની ગવાહી આપું છું; મેં એવી વસ્તુ જોઈ, જોઈ અને સાંભળી છે જેનાથી [મોઢું ફેરવવાનો] કોઈ પણ રીતે માર્ગ નથી.' પછી તે અઅરાબીએ યહૂદીઓ તરફ મોઢું કરીને કહ્યું: 'તમારા પર અફસોસ! આના પછી તમે કઈ આયત અને નિશાની ઈચ્છો છો અને હજુ કયા મોઅજિઝાની માગણી કરો છો?! ઈમાન લાવવા સિવાય તમારી પાસે કોઈ માર્ગ નથી, નહીંતર તમે બધા હલાક થઈ જશો.' પછી તે બધા યહૂદીઓ ઈમાન લાવ્યા.