عَنْ أَبِی‌عَمْرٍو الزُّبَیْرِیِّ عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: قُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنْ أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مَنْ هُمْ؟ قَالَ: أُمَّهًُْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بَنُو هَاشِمٍ خَاصَّهًًْ. قُلْتُ: فَمَا الْحُجَّهًُْ فِی أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُمْ أَهْلُ بَیْتِهِ الَّذِینَ ذَکَرْتَ دُونَ غَیْرِهِمْ؟ قَالَ: قَوْلُ اللَّهِ وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهِیمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَ إِسْماعِیلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ وَ أَرِنا مَناسِکَنا وَ تُبْ عَلَیْنا إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ فَلَمَّا أَجَابَ اللَّهُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ إِسْمَاعِیلَ (علیه السلام) وَ جَعَلَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِمَا أُمَّةً مُسْلِمَةً وَ بَعَثَ فِیهَا رَسُولًا مِنْهَا یَعْنِی مِنْ تِلْکَ الْأُمَّهًِْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ رَدِفَ إِبْرَاهِیمُ دَعْوَتَهُ الْأُولَی بِدَعْوَتِهِ الْأُخْرَی فَسَأَلَ لَهُمْ تَطْهِیرَهُمْ مِنَ الشِّرْکِ وَ مِنْ عِبَادَهًِْ الْأَصْنَامِ لِیَصِحَّ أَمْرُهُ فِیهِمْ وَ لَا یَتَّبِعُوا غَیْرَهُمْ فَقَالَ وَ اجْنُبْنِی وَ بَنِیَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ کَثِیراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی وَ مَنْ عَصانِی فَإِنَّکَ غَفُورٌ رَحِیمٌ فَهَذِهِ دَلَالَهًُْ أَنَّهُ لَا تَکُونُ الْأَئِمَّهًُْ وَ الْأُمَّهًُْ الْمُسْلِمَهًُْ الَّتِی بَعَثَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) إِلَّا مِنْ ذُرِّیَّهًِْ إِبْرَاهِیمَ لِقَوْلِهِ وَ اجْنُبْنِی وَ بَنِیَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنام.
امام صادق (علیه السلام) أبوعمرو زبیری گوید: «به امام صادق (علیه السلام)عرض کردم: «امّت محمّد (را به من معرفی فرما»»! فرمود: «امّت محمّد (فقط بنی‌هاشم هستند». گفتم: «به چه دلیل فقط خویشاوندان پیامبر (که می‌گویی، امّت محمّد (هستند و دیگران نیستند»؟ فرمود: «به دلیل این آیه‌ی وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهِیمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَ إِسْماعِیلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ وَ أَرِنا مَناسِکَنا وَ تُبْ عَلَیْنا إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ وقتی خداوند دعای ابراهیم (علیه السلام) و اسماعیل (علیه السلام) را اجابت نمود و از نژاد آن دو، امّتی مسلمان قرار داد و در میان ایشان پیامبری از خودشان خود امّت زمان پیامبر ( بر انگیزاند که کتاب خدا را بر ایشان بخواند و آنها را پاک نماید و کتاب و حکمت به آنها بیاموزد، دعای اوّل ابراهیم (علیه السلام)، به دعای دیگرش پیوست که از خداوند خواست آنها را از شرک و بت‌پرستی پاک دارد تا امر خدا [جانشینی و امامت] در میان آنها جاری شود و نصیب دیگری نباشند. [او] فرمود: و من و فرزندانم را از پرستش بت‌ها دور نگاه دار! پروردگارا! آنها (بت‌ها) بسیاری از مردم را گمراه ساختند! هرکس از من پیروی کند از من است و هرکس نافرمانی من کند، تو بخشنده و مهربانی. ( ابراهیم/۳۶۳۵ ) این آیه دلیل واضحی است بر آنکه ائمّه (علیهم السلام) و امّت مسلمانی که خداوند، پیامبر (را به سوی آنها برانگیخت جز از اولاد ابراهیم (علیه السلام) نیستند؛ به دلیل این آیه‌ی: رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Amr al-Zubayri said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "Introduce to me the ummah of Muhammad (peace be upon him and his family)!" He said: "The ummah of Muhammad (peace be upon him and his family) is only Banu Hashim." I said: "On what proof do you say that only the kin of the Prophet (peace be upon him and his family) are the ummah of Muhammad (peace be upon him and his family) and not others?" He said: "By the proof of this verse: وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهِیمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَ إِسْماعِیلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ وَ أَرِنا مَناسِکَنا وَ تُبْ عَلَیْنا إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [Our Lord! And accept from us; indeed You are the Hearing, the Knowing. Our Lord! And make us submissive to You, and from our offspring a nation submissive to You, and show us our rites, and turn to us; indeed You are the Oft-Returning, the Merciful]. When Allah answered the prayer of Ibrahim (peace be upon him) and Ismail (peace be upon him) and made from the offspring of the two of them a submissive ummah, and raised up in their midst a prophet from among themselves — meaning from that ummah of the time of the Prophet (peace be upon him and his family) — to recite the Book of Allah upon them and purify them and teach them the Book and wisdom, Ibrahim (peace be upon him) followed his first prayer with another prayer, in which he asked Allah to keep them pure from polytheism and idol-worship, so that the command of Allah [the succession and imamate] would flow among them and not fall to others. [He] said: 'And keep me and my sons away from worshipping idols! My Lord! Indeed they (the idols) have led many of the people astray! Whoever follows me is of me, and whoever disobeys me — then You are Forgiving, Merciful.' (Ibrahim/35–36). This verse is a clear proof that the Imams (peace be upon them) and the submissive ummah to whom Allah raised up the Prophet (peace be upon him and his family) are none other than from the descendants of Ibrahim (peace be upon him); by the proof of this verse: رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ [Our Lord! And make us submissive to You, and from our offspring a nation submissive to You]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ અમ્ર ઝુબૈરી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મતનો મને પરિચય આપો!" તમે ફરમાવ્યું: "મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત ફક્ત બની હાશિમ છે." મેં કહ્યું: "કઈ દલીલથી તમે કહો છો કે ફક્ત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સગાં જ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત છે અને બીજા નથી?" તમે ફરમાવ્યું: "આ આયતની દલીલથી: وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهِیمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَ إِسْماعِیلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ وَ أَرِنا مَناسِکَنا وَ تُبْ عَلَیْنا إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [હે અમારા પાલનહાર! અમારાથી કબૂલ કર; ખરેખર તું જ સાંભળનાર, જાણનાર છે. હે અમારા પાલનહાર! અમને તારા આજ્ઞાંકિત બનાવ, અને અમારી ઔલાદમાંથી પણ તારી આજ્ઞાંકિત એક ઉમ્મત બનાવ, અને અમને અમારી ઇબાદતની રીતો બતાવ, અને અમારી તૌબા કબૂલ કર; ખરેખર તું જ તૌબા કબૂલ કરનાર, દયાળુ છે]. જ્યારે અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆ કબૂલ કરી અને તે બંનેની નસ્લમાંથી એક મુસલમાન ઉમ્મત બનાવી, અને તેઓની વચ્ચે તેઓમાંથી જ એક પયગંબર — એટલે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સમયની તે જ ઉમ્મતમાંથી — મોકલ્યા કે અલ્લાહની કિતાબ તેઓ પર પઢે અને તેઓને પાક કરે અને તેઓને કિતાબ અને હિકમત શીખવે, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની પહેલી દુઆ પછી બીજી દુઆ પણ કરી, જેમાં અલ્લાહથી વિનંતી કરી કે તેઓને શિર્ક અને બુત-પરસ્તીથી પાક રાખે, જેથી અલ્લાહનો હુકમ [ખિલાફત અને ઇમામત] તેઓમાં જારી થાય અને બીજા કોઈને ન મળે. [તેમણે] કહ્યું: 'અને મને અને મારી ઔલાદને બુતોની પૂજાથી દૂર રાખ! હે પાલનહાર! ખરેખર તેઓએ (બુતોએ) ઘણા લોકોને ગુમરાહ કરી દીધા છે! જે મારું અનુસરણ કરે તે મારામાંથી છે, અને જે મારી નાફરમાની કરે — તો ખરેખર તું માફ કરનાર, દયાળુ છે.' (ઇબ્રાહીમ/૩૫-૩૬). આ આયત સ્પષ્ટ દલીલ છે કે અઇમ્મા (અલયહિમુસ્સલામ) અને એ મુસલમાન ઉમ્મત જેની તરફ અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મોકલ્યા, તેઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઔલાદમાંથી જ છે; આ આયતની દલીલથી: رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ [હે અમારા પાલનહાર! અમને તારા આજ્ઞાંકિત બનાવ, અને અમારી ઔલાદમાંથી પણ તારી આજ્ઞાંકિત એક ઉમ્મત બનાવ]."