و هركس بعد از شنيدنش آن را تغيير دهد، گناه آن بر همان كسانى است كه آن [وصيّت] را تغيير مى‌دهند؛ كه خداوند، شنوا و داناست.
Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it; surely Allah is Hearing, Knowing.
પછી જે કોઈ તે વસિયત સાંભળ્યા પછી તેને બદલી નાખે તો તેનો ગુનોહ બદલનારના શિરે છે; બેશક અલ્લાહ સાંભળનાર (અને) જાણનાર છે.
یَعْنِی بِذَلِکَ الْوَصِیَّ.
امام صادق (علیه السلام) یعنی آن وصیّ [آن را تغییر دهد].
Imam Sadiq (peace be upon him): It means that the executor [alters it].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એટલે કે તે વસી [તેને બદલી નાખે].
کَتَبَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) إِلَی جَعْفَرٍ وَ مُوسَی {ابنی عیسی بن عبید} وَ فِیمَا أَمَرْتُکُمَا مِنَ الْإِشْهَادِ بِکَذَا وَ کَذَا نَجَاهًٌْ لَکُمَا فِی آخِرَتِکُمَا وَ إِنْفَاذٌ لِمَا أَوْصَی بِهِ أَبَوَاکُمَا وَ بِرٌّ مِنْکُمَا لَهُمَا وَ احْذَرَا أَنْ لَا تَکُونَا بَدَّلْتُمَا وَصِیَّتَهُمَا وَ لَا غَیَّرْتُمَاهَا عَنْ حَالِهَا لِأَنَّهُمَا قَدْ خَرَجَا مِنْ ذَلِکَ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمَا وَ صَارَ ذَلِکَ فِی رِقَابِکُمَا وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فِی کِتَابِهِ فِی الْوَصِیَّهًِْ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ.
امام باقر (علیه السلام) امام باقر (علیه السلام) به جعفر و موسی [دو پسر عیسی‌بن‌عبید] نامه‌ای نوشت [و در آن فرمود]: «آنچه شما را به [انجام] آن، امر کردم که همان شهادت‌دادن به فلان‌چیز و فلان‌چیز است، موجب نجات شما در آخرت و اجرای وصیّت پدر و مادرتان و نیکی‌ای از سوی شما به آنان می‌باشد؛ از اینکه وصیّت آنان را تغییر داده یا آن را به صورت دیگری اجرا کنید، بر حذر باشید! زیرا اختیار آن از ذمّه‌ی آنان خارج شده و در ذمّه‌ی شما قرار گرفته است و خداوند تبارک‌وتعالی در کتاب خود درباره‌ی وصیّت می‌فرماید: فَمَن بَدَّلَه بَعْدَ مَا سَمِعَه فَإِنَّمَا إِثْمُه عَلَی الَّذِینَ یبَدِّلُونَه إِنَّ اللّه سَمِیعٌ عَلِیمٌ.
Imam Baqir (peace be upon him): Imam Baqir (peace be upon him) wrote a letter to Ja'far and Musa [the two sons of Isa ibn Ubayd] [and in it he said]: "That which I commanded you to do — namely, to bear witness to such-and-such and such-and-such — is a means of your salvation in the Hereafter, of carrying out the bequest of your father and mother, and an act of kindness from you toward them. Beware of altering their bequest or of carrying it out in any other way! For its charge has left their responsibility and has been placed upon yours, and Allah, Blessed and Exalted, says in His Book regarding the bequest: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it; surely Allah is Hearing, Knowing]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ જઅફર અને મૂસા [ઈસા બિન ઉબૈદના બે પુત્રો] ને એક પત્ર લખ્યો [અને તેમાં ફરમાવ્યું]: "જે વસ્તુનો મેં તમને હુકમ આપ્યો છે — એટલે કે ફલાણી અને ફલાણી બાબત પર સાક્ષી આપવાની — તે તમારી આખેરતમાં નજાતનું કારણ છે, અને તમારા માતા-પિતાની વસિય્યતને પૂરી કરવાનું અને તેમના તરફ તમારા તરફથી નેકી છે; તેમની વસિય્યતને બદલવાથી અથવા તેને બીજી કોઈ રીતે અમલમાં લાવવાથી બચતા રહો! કારણ કે તેનો ઇખ્તિયાર તેમની ઝિમ્મામાંથી નીકળી ગયો છે અને તમારી ઝિમ્મામાં આવી ગયો છે, અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલા પોતાની કિતાબમાં વસિય્યત વિશે ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલી નાખે છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર, જાણનાર છે]."
عَنْ حَجَّاجٍ الْخَشَّابِ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ امْرَأَهًٍْ أَوْصَتْ إِلَیَّ بِمَالٍ أَنْ یُجْعَلَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَقِیلَ لَهَا نَحُجُّ بِهِ فَقَالَتِ اجْعَلْهُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَقَالُوا لَهَا فَنُعْطِیهِ آلَ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) قَالَتِ اجْعَلْهُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ. فَقَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام): اجْعَلْهُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ کَمَا أَمَرَتْ. قُلْتُ: مُرْنِی کَیْفَ أَجْعَلُهُ. قَالَ: اجْعَلْهُ کَمَا أَمَرَتْکَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ أَ رَأَیْتَکَ لَوْ أَمَرَتْکَ أَنْ تُعْطِیَهُ یَهُودِیّاً کُنْتَ تُعْطِیهِ نَصْرَانِیّاً؟ قَالَ: فَمَکَثْتُ بَعْدَ ذَلِکَ ثَلَاثَ سِنِینَ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَیْهِ فَقُلْتُ لَهُ مِثْلَ الَّذِی قُلْتُ أَوَّلَ مَرَّهًٍْ فَسَکَتَ هُنَیْئَهًًْ ثُمَّ قَالَ: هَاتِهَا. قُلْتُ: مَنْ أُعْطِیهَا؟ قَالَ: عِیسَی شَلَقَانَ.
امام صادق (علیه السلام) حجّاج خشّاب گوید: از امام صادق (علیه السلام) حکم اموالی را پرسیدم که زنی به من وصیّت نمود تا آن را در راه خدا قرار دهم. از آن زن پرسیده شد: «آیا با آن به حج برویم»؟ آن زن گفت: «آن را در راه خدا قرار دهید». برخی نیز به آن زن گفتند: «آیا آن را به آل محمّد (علیهم السلام) دهیم»؟ آن زن گفت: «آن را در راه خدا قرار دهید». حضرت فرمود: «همان‌طور که خود آن زن امر نموده، آن را در راه خدا قرار بده». عرض کردم: «به من امر فرما که چگونه آن را در راه خدا قرار دهم»؟ حضرت فرمود: «همان‌طور که آن زن به تو امر نموده آن را در راه خدا قرار بده. خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: فَمن بَدَّلَه بَعْدَ مَا سَمِعَه فَإِنَّمَا إِثْمُه عَلَی الَّذِینَ یبَدِّلُونَه اگر آن زن تو را امر می‌کرد که آن را به یهودی بدهی، تو آن را به مسیحی می‌دادی»؟! راوی می‌گوید: «پس از آن ملاقات با امام (علیه السلام)، سه سال درنگ نمودم و سپس به محضر حضرت رفته و همان سؤالی که اوّلین بار از حضرت پرسیده‌بودم را به او عرض کردم. حضرت چند لحظه‌ای خاموش ماند و فرمود: «آن را بده»! به حضرت عرض کردم: «آن را به چه کسی بدهم»؟ حضرت فرمود: «به عیسی شَلَقان».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hajjaj al-Khashshab said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the ruling on wealth which a woman bequeathed to me so that I should place it in the way of Allah. She was asked: "Shall we perform Hajj with it?" The woman said: "Place it in the way of Allah." Some also said to her: "Shall we give it to the family of Muhammad (peace be upon them)?" The woman said: "Place it in the way of Allah." The Imam said: "Place it in the way of Allah just as the woman herself commanded." I said: "Command me how I should place it in the way of Allah." The Imam said: "Place it in the way of Allah just as that woman commanded you. Allah, Blessed and Exalted, says: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]. If that woman had commanded you to give it to a Jew, would you have given it to a Christian?!" The narrator says: After that meeting with the Imam (peace be upon him), I waited three years, then I went to the Imam's presence and put to him the same question I had asked him the first time. The Imam remained silent for a few moments and said: "Give it!" I said to the Imam: "To whom shall I give it?" The Imam said: "To Isa Shalaqan."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હજ્જાજ ખશ્શાબ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને એવી સંપત્તિનો હુકમ પૂછ્યો જેની એક સ્ત્રીએ મને વસિય્યત કરી હતી કે તેને અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કરું. તે સ્ત્રીને પૂછવામાં આવ્યું: "શું અમે તેનાથી હજ કરીએ?" તે સ્ત્રીએ કહ્યું: "તેને અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કરો." કેટલાકે તે સ્ત્રીને કહ્યું: "શું અમે તેને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ) ને આપીએ?" તે સ્ત્રીએ કહ્યું: "તેને અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કરો." ઇમામે ફરમાવ્યું: "જે રીતે તે સ્ત્રીએ પોતે હુકમ આપ્યો છે તે જ રીતે તેને અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કર." મેં અરજ કરી: "મને હુકમ ફરમાવો કે હું તેને કેવી રીતે અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કરું?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "જે રીતે તે સ્ત્રીએ તને હુકમ આપ્યો છે તે જ રીતે તેને અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કર. અલ્લાહ તબારક વ તઆલા ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલી નાખે છે]. જો તે સ્ત્રી તને હુકમ કરતી કે તેને યહૂદીને આપ, તો શું તું તેને ખ્રિસ્તીને આપત?!" રાવી કહે છે: તે મુલાકાત પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) સાથે, હું ત્રણ વર્ષ સુધી રોકાયો અને પછી ઇમામની ખિદમતમાં ગયો અને એ જ સવાલ જે પહેલી વાર ઇમામને પૂછ્યો હતો તે તેમને અરજ કર્યો. ઇમામ થોડી ક્ષણો માટે ખામોશ રહ્યા અને ફરમાવ્યું: "તેને આપી દે!" મેં ઇમામને અરજ કરી: "તેને કોને આપું?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "ઈસા શલકાનને."
عَنْ یُونُسَ‌بْنِ‌یَعْقُوب أَنَّ رَجُلًا کَانَ بِهَمَذَانَ ذَکَرَ أَنَّ أَبَاهُ مَاتَ وَ کَانَ لَا یَعْرِفُ هَذَا الْأَمْرَ فَأَوْصَی بِوَصِیَّهًٍْ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ أَوْصَی أَنْ یُعْطَی شَیْءٌ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَسُئِلَ عَنْهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) کَیْفَ یُفْعَلُ بِهِ فَأَخْبَرْنَاهُ أَنَّهُ کَانَ لَا یَعْرِفُ هَذَا الْأَمْرَ. فَقَالَ: لَوْ أَنَّ رَجُلًا أَوْصَی إِلَیَّ أَنْ أَضَعَ فِی یَهُودِیٍّ أَوْ نَصْرَانِیٍّ لَوَضَعْتُهُ فِیهِمَا إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ فَانْظُرُوا إِلَی مَنْ یَخْرُجُ إِلَی هَذَا الْوَجْهِ یَعْنِی {بَعْضَ} الثُّغُورِ فَابْعَثُوا بِهِ إِلَیْهِ.
امام صادق (علیه السلام) از یونس‌بن‌یعقوب نقل شده است: مردی که در همدان زندگی می‌کرد، به ما گفت پدرش در حالی مرده که این امر یعنی امر ولایت و مقام ائمّه (علیهم السلام) را نمی‌شناخته است و در چنین وضع به هنگام وفات وصیّتی کرده و از آن جمله مقرّر داشته است که چیزی از مال او را در راه خدا انفاق کنند [و از ما خواست حکم این مسأله را از امام (علیه السلام) بپرسیم]. سپس از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد که «درباره‌ی آن وصیّت و آن مال چه باید کرد»؟ و در ضمنِ سؤال، به آن حضرت خبر دادیم که او به هنگام وصیّت نسبت به این امر عارف نبوده است. امام (علیه السلام) فرمود: «اگر کسی به من وصیّت کند که مالش را در جهت منفعت یکی از یهود یا نصاری قرار دهم، حتماً آن را در آن جهت قرار خواهم داد؛ زیرا خدای عزّوجلّ می‌فرماید: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ پس بنگرید چه کسی به سمت [رعایت] این حدود می‌رود؛ تا آن مال را به‌سوی او بفرستید».
Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Yunus ibn Yaqub: A man who lived in Hamadan told us that his father had died while he did not recognise this matter — meaning the matter of the wilaya and the station of the Imams (peace be upon them) — and in such a state, at the time of his death, he made a will, and among its provisions he stipulated that something of his wealth be spent in the way of Allah [and he asked us to put the ruling of this matter to the Imam (peace be upon him)]. Then Imam Sadiq (peace be upon him) was asked: "What should be done regarding that bequest and that wealth?" And in the course of the question we informed the Imam that at the time of the bequest he did not know this matter. The Imam (peace be upon him) said: "If someone were to make a bequest to me that I should place his wealth for the benefit of one of the Jews or Christians, I would most certainly place it in that direction; for Allah the Mighty and Majestic says: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]. So look at who goes in the direction of [observing] these limits, so that you may send that wealth to him."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યુનુસ બિન યાકૂબથી રિવાયત છે: હમદાનમાં રહેતા એક માણસે અમને કહ્યું કે તેના પિતા એવી હાલતમાં મરી ગયા કે તેઓ આ અમ્ર એટલે કે વિલાયત અને ઇમામો (અલયહેમુસ્સલામ)ના મકામને ઓળખતા ન હતા, અને આવી હાલતમાં મૃત્યુ સમયે વસિય્યત કરી અને તેમાં એ પણ મુકર્રર કર્યું કે તેમના માલમાંથી કંઈક અલ્લાહના રસ્તામાં ખર્ચ કરવામાં આવે [અને તેણે અમને કહ્યું કે આ મસઅલાનો હુકમ ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)થી પૂછીએ]. પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછવામાં આવ્યું કે "આ વસિય્યત અને આ માલ વિશે શું કરવું જોઈએ?" અને સવાલની સાથે અમે તે હઝરતને જણાવ્યું કે વસિય્યત વખતે તેઓ આ અમ્રથી વાકિફ ન હતા. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જો કોઈ મને વસિય્યત કરે કે તેનો માલ યહૂદી કે નસારામાંથી કોઈના ફાયદા માટે લગાવું, તો ખરેખર હું તેને એ જ દિશામાં લગાવીશ; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]. તો જુઓ કે કોણ આ હદોના [પાલનની] દિશામાં જાય છે; જેથી તે માલ તેની તરફ મોકલી શકો."
عَنِ الرَّیَّانِ بْنِ شَبِیبٍ قَالَ: ... فَسَأَلْتُ الرِّضَا (علیه السلام) فَقُلْت إِنَّ أُخْتِی أَوْصَتْ بِوَصِیَّهًٍْ لِقَوْمٍ نَصَارَی وَ أَرَدْتُ أَنْ أَصْرِفَ ذَلِکَ إِلَی قَوْمٍ مِنْ أَصْحَابِنَا مُسْلِمِینَ. فَقَالَ: أَمْضِ الْوَصِیَّهًَْ عَلَی مَا أَوْصَتْ بِهِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ.
امام رضا (علیه السلام) ریّان‌بن‌شبیب گوید: از امام رضا (علیه السلام) پرسیدم: خواهرم برای قوم نصاری وصیّت کرد و من خواستم که آن [مال] را برای عدّه‌ای از یاران مسلمان برگردانم. امّا امام (علیه السلام) فرمود: «وصیّت را همان‌طور که خواهرت خواسته انجام بده؛ خداوند متعال فرموده است: فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ».
Imam Rida (peace be upon him): Rayyan ibn Shabib says: I asked Imam Rida (peace be upon him): My sister made a bequest for a group of Christians and I wanted to redirect that [wealth] to a group of our Muslim companions. But the Imam (peace be upon him) said: "Carry out the bequest just as your sister wished; Allah the Exalted has said: فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [the sin of it then is only upon those who alter it]."
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): રય્યાન બિન શબીબ કહે છે: મેં ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: મારી બહેને નસારા કૌમ માટે વસિય્યત કરી અને હું ઈચ્છતો હતો કે તે [માલ] અમારા મુસલમાન સાથીઓમાંથી કેટલાક માટે ફેરવી નાખું. પરંતુ ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "વસિય્યતને એ જ રીતે અમલમાં લાવો જેમ તમારી બહેને ઇચ્છ્યું છે; અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું છે: فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]."
کَتَبَ الْخَلِیلُ‌بْنُ‌هَاشِمٍ إِلَی ذِی الرِّئَاسَتَیْنِ وَ هُوَ وَالِی نَیْسَابُورَ أَنَّ رَجُلًا مِنَ الْمَجُوسِ مَاتَ وَ أَوْصَی لِلْفُقَرَاءِ بِشَیْءٍ مِنْ مَالِهِ فَأَخَذَهُ قَاضِی نَیْسَابُورَ فَجَعَلَهُ فِی فُقَرَاءِ الْمُسْلِمِینَ فَکَتَبَ الْخَلِیلُ إِلَی ذِی الرِّئَاسَتَیْنِ بِذَلِکَ فَسَأَلَ الْمَأْمُونَ عَنْ ذَلِکَ فَقَالَ لَیْسَ عِنْدِی فِی ذَلِکَ شَیْءٌ فَسَأَلَ أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) إِنَ الْمَجُوسِیَ لَمْ یُوصِ لِفُقَرَاءِ الْمُسْلِمِینَ وَ لَکِنْ یَنْبَغِی أَنْ یُؤْخَذَ مِقْدَارُ ذَلِکَ الْمَالِ مِنْ مَالِ الصَّدَقَهًِْ فَیُرَدَّ عَلَی فُقَرَاءِ الْمَجُوس أنَّ اللهَ تَعَالَی یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ.
امام رضا (علیه السلام) خلیل‌بن‌هاشم که در آن وقت حاکم نیشابور بود، به ذوالرّیاستین نامه‌ای نوشت که «مردی از مجوس مُرده و در وصیّت خود مقداری از مالش را به فقرا [ی مجوس] اختصاص داده است و قاضی نیشابور، آن مال را گرفته و در جهت مصلحت فقرای مسلمین صرف کرده است. حکم چیست»؟ و خلیل این داستان را برای ذوالرّیاستین نوشت. او دراین‌باره از مأمون سؤال کرد ولی مأمون گفت: «من در این موضوع چیزی نمی‌دانم». پس از امام ابوالحسن‌الرضا (علیه السلام) سؤال کرد. ابوالحسن (علیه السلام) فرمود: «آن مجوسی برای فقرای مسلمین وصیّت نکرده است. [و نباید این مال چنین خرج می‌شد] پس سزاوار چنین است که مقداری برابر با آن مال را از اموال صدقه‌ای، گرفته و به فقرای مجوس برگردانند. خداوند متعال فرمود: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ».
Imam Rida (peace be upon him): Khalil ibn Hashim, who was the governor of Nishapur at that time, wrote a letter to Dhu al-Riyasatayn saying: "A man from the Magians has died, and in his bequest he assigned a portion of his wealth to the [Magian] poor, and the judge of Nishapur has taken that wealth and spent it for the benefit of the Muslim poor. What is the ruling?" And Khalil wrote this account to Dhu al-Riyasatayn. He asked Ma'mun about it, but Ma'mun said: "I do not know anything on this matter." So he asked Imam Abu al-Hasan al-Rida (peace be upon him). Abu al-Hasan (peace be upon him) said: "That Magian did not make a bequest for the Muslim poor [and this wealth should not have been spent in that way], so what is fitting is that an amount equal to that wealth be taken from the sadaqa funds and returned to the Magian poor. Allah the Exalted has said: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]."
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ખલીલ બિન હાશિમ, જે તે વખતે નૈશાપૂરના હાકિમ હતા, તેમણે ઝુર્રિયાસતૈનને એક પત્ર લખ્યો કે "મજૂસનો એક માણસ મરી ગયો છે અને તેની વસિય્યતમાં તેના માલમાંથી કેટલોક ભાગ [મજૂસ] ફકીરો માટે નિર્ધારિત કર્યો છે, અને નૈશાપૂરના કાઝીએ તે માલ લઈને મુસલમાન ફકીરોના ફાયદા માટે ખર્ચી નાખ્યો છે. હુકમ શું છે?" અને ખલીલે આ કિસ્સો ઝુર્રિયાસતૈન માટે લખ્યો. તેમણે આ બાબતે મામૂનથી પૂછ્યું પરંતુ મામૂને કહ્યું: "હું આ મુદ્દા વિશે કંઈ જાણતો નથી." પછી ઇમામ અબુલ હસન અલ-રિઝા (અલયહિસ્સલામ)થી પૂછ્યું. અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે મજૂસીએ મુસલમાન ફકીરો માટે વસિય્યત નથી કરી [અને આ માલ આ રીતે ખર્ચ ન થવો જોઈએ], તો સઝાવાર એ છે કે તે માલ જેટલી રકમ સદકાના માલમાંથી લઈને મજૂસ ફકીરોને પાછી આપવામાં આવે. અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]."
عَنْ أَبِی‌سَعِیدٍ عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) قَال سُئِلَ عَنْ رَجُلٍ أَوْصَی بِحَجَّهًٍْ فَجَعَلَهَا وَصِیُّهُ فِی نَسَمَهًٍْ قَالَ یَغْرَمُهَا وَصِیُّهُ وَ یَجْعَلُهَا فِی حَجَّهًٍْ کَمَا أَوْصَی فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ قُلْتُ: فَمَنْ أَوْصَی بِعِشْرِینَ دِرْهَماً فِی حَجَّهًٍْ. قَالَ: یَحُجُّ بِهَا رَجُلٌ مِنْ حَیْثُ یَبْلُغُهُ.
امام صادق (علیه السلام) أبوسعید روایت کرده است: سؤال شد درباره‌ی مردی که به انجام یک حج وصیّت کرد و وصیّ او وصیّتش را عوض نموده و وصیّت را در مورد یک فرد قرار داد (و ارث را به کسی داد) فرمود: «وصیّ او باید غرامت آن را بپردازد و آن را همان‌طور که وصیّت کرده، در حج قرار دهد. که خداوند متعال می‌فرماید: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ» گفتم: «[حکم] کسی‌که با بیست درهم [از مالش] به انجام حج وصیّت کرده چه می‌شود»؟ فرمود: «وصی از همان پولی که به او می‌رسد، (هرطور که می‌تواند) حج را به جای آورد».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Sa'id narrated: A question was put concerning a man who made a bequest for the performance of a Hajj, and his executor altered his bequest and applied it to [freeing] a single person (and gave the inheritance to someone). He said: "His executor must pay the compensation for it and apply it to a Hajj as he had bequeathed. For Allah the Exalted says: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]." I said: "[What is the ruling on] someone who made a bequest of twenty dirhams [of his wealth] for the performance of a Hajj?" He said: "The executor should have a man perform Hajj with that same money that reaches him, (in whatever way he can)."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબુ સઈદે રિવાયત કરી છે: એક માણસ વિશે સવાલ પૂછવામાં આવ્યો જેણે એક હજ કરવાની વસિય્યત કરી અને તેના વસીએ તેની વસિય્યત બદલી નાખી અને વસિય્યતને એક વ્યક્તિના મામલામાં લગાવી દીધી (અને વારસો કોઈને આપી દીધો). ફરમાવ્યું: "તેના વસીએ તેની ભરપાઈ કરવી જોઈએ અને જેમ વસિય્યત કરી હતી તેમ તેને હજમાં લગાવવી જોઈએ. કારણ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]." મેં કહ્યું: "[હુકમ] એ વ્યક્તિનો શું છે જેણે [તેના માલમાંથી] વીસ દિરહમથી હજ કરવાની વસિય્યત કરી હોય?" ફરમાવ્યું: "વસી એ જ પૈસાથી, જે તેને મળે છે, (જે રીતે કરી શકે તે રીતે) હજ અદા કરાવે."
عَنْ مُثَنَّی بْنِ عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ أَوْصَی لَهُ بِوَصِیَّهًٍْ فَمَاتَ قَبْلَ أَنْ یَقْبِضَهَا وَ لَمْ یَتْرُکْ عَقِباً. قَالَ: اطْلُبْ لَهُ وَارِثاً أَوْ مَوْلًی فَادْفَعْهَا إِلَیْهِ فَإِنَّ اللَّهَ یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ قُلْتُ: إِنَّ الرَّجُلَ کَانَ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ دَخَلَ فِی الْإِسْلَامِ لَمْ یُسَمَّ وَ لَا یُعْرَفُ لَهُ وَلِیٌّ. قَالَ: اجْهَدْ أَنْ تَقْدِرَ لَهُ عَلَی وَلِیٍّ فَإِنْ لَمْ تَجِدْهُ وَ عَلِمَ اللَّهُ مِنْکَ الْجَهْدَ تَتَصَدَّقُ بِهَا.
امام صادق (علیه السلام) مثنّی‌بن‌عبدالسّلام گوید: از امام صادق (علیه السلام)درباره‌ی مردی سؤال کردم که به نفع او وصیّتی انجام گرفته ولی او پیش از آنکه مورد وصیّت را دریافت کند مرده است؛ در حالی که خود او نیز بدون وارث بوده است. فرمود: «جستجو کن و وارثی یا غلامی، [از اطرافیان او] پیدا کن و آن را به او بده که خداوند می‌فرماید: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ». گفتم: «آن مرد، یک ایرانی بوده که اسلام آورده‌بود و [در بین ما] بی‌نام و نشان بود و ولیّ [و وارثی] برای او نمی‌شناسیم». فرمود: «بکوش تا ولیّی برای او بیابی؛ پس اگر کسی را نیافتی و خدای عزّوجلّ به کوشش تو مطّلع شد، [آن‌گاه] آن را صدقه بده».
Imam Sadiq (peace be upon him): Muthanna ibn Abd al-Salam said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about a man for whose benefit a bequest had been made, but he died before receiving what was bequeathed to him, and he himself had no heir. He said: "Search and find an heir or a freed slave [from among his associates] and give it to him, for Allah says: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]." I said: "That man was an Iranian who had accepted Islam, and [among us] he was without name or trace, and we know no guardian [or heir] for him." He said: "Strive to find a guardian for him; then if you do not find anyone and Allah the Mighty and Majestic sees your effort, [then] give it as charity (sadaqah)."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુષન્ના બિન અબ્દુસ્સલામ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને એક એવા માણસ વિશે પૂછ્યું કે જેના લાભમાં વસિય્યત કરવામાં આવી હતી, પરંતુ તે વસિય્યતવાળી વસ્તુ મળે તે પહેલાં જ મૃત્યુ પામ્યો; અને તેનો પોતાનો પણ કોઈ વારસ ન હતો. આપે ફરમાવ્યું: "શોધો અને તેના [સંબંધીઓમાંથી] કોઈ વારસ કે ગુલામ મેળવી તેને આપી દો, કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તેનું પાપ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]." મેં કહ્યું: "તે માણસ એક ઈરાની હતો કે જેણે ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો હતો અને [અમારી વચ્ચે] નામ-નિશાન વગરનો હતો, અને અમે તેના માટે કોઈ વલી [કે વારસ] જાણતા નથી." આપે ફરમાવ્યું: "પ્રયત્ન કરો કે તેના માટે કોઈ વલી શોધી શકો; પછી જો કોઈને ન મળે અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તમારા પ્રયત્નથી જાણકાર થઈ જાય, તો [પછી] તેને સદકો આપી દો."
نَسَخَتْهَا الْآیَهًُْ الَّتِی بَعْدَهَا قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ قَالَ: یَعْنِی الْمُوصَی إِلَیْهِ إِنْ خَافَ جَنَفاً مِنَ الْمُوصِی فِیمَا أَوْصَی بِهِ إِلَیْهِ مِمَّا لَا یَرْضَی اللَّهُ عَزَّ ذِکْرُهُ مِنْ خِلَافِ الْحَقِّ فَلَا إِثْمَ عَلَیْهِ أَیْ عَلَی الْمُوصَی إِلَیْهِ أَنْ یَرُدَّهُ إِلَی الْحَقِّ وَ إِلَی مَا یَرْضَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِیهِ مِنْ سَبِیلِ الْخَیْرِ.
امام باقر (علیه السلام) آیه‌ای که پس از این آیه آمده، آن را منسوخ کرده است: فَمَنْ خَافَ مِن مُّوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَیْنهَُمْ فَلَا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَّحِیم یعنی اگر وصیّ بیم آن داشته‌باشد که وصیّت‌کننده در وصیّت خود، از حق منحرف شده و آنچه که به او وصیّت کرده، برخلاف حق بوده و مورد رضای الهی نباشد، گناهی بر او نیست که آن را به حق و آنچه که مورد رضایت الهی است، تغییر داده و در راه خیر قرار دهد.
Imam Baqir (peace be upon him): The verse that came after it abrogated it: فَمَنْ خَافَ مِن مُّوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلَا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحِیم [But whoever fears from the testator [any] error or sin and corrects that which is between them — there is no sin upon him. Indeed, Allah is Forgiving and Merciful]. That is, if the executor fears that the testator has deviated from the truth in his bequest, and what he bequeathed to him was contrary to the truth and not pleasing to Allah, there is no sin upon him in changing it to the truth and to what is pleasing to Allah and placing it in the path of good.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આ આયત પછી જે આયત આવી તેણે તેને મન્સૂખ (રદ) કરી દીધી છે: فَمَنْ خَافَ مِن مُّوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلَا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحِیم [પરંતુ જે કોઈ વસિય્યત કરનારની ભૂલ કે પાપથી ડરે અને તેમની વચ્ચે સુધારો કરે, તેના પર કોઈ પાપ નથી. ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર, દયાળુ છે]. એટલે કે જો વસી (વસિય્યતનો અમલ કરનાર)ને એવો ભય હોય કે વસિય્યત કરનાર પોતાની વસિય્યતમાં હકથી ફરી ગયો છે અને જે વસિય્યત કરી છે તે હકની વિરુદ્ધ છે અને અલ્લાહની ખુશીનું કારણ નથી, તો તેને હક તરફ અને જે અલ્લાહની ખુશીનું કારણ છે તે તરફ બદલીને ભલાઈના માર્ગમાં લગાવવામાં તેના પર કોઈ પાપ નથી.
قَوْلِهِ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ ... ثُمَّ رَخَّصَ فَقَالَ فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ.
امام باقر (علیه السلام) خداوند در این آیه فرمود: و هرکس بعد از شنیدنش آن را تغییر دهد، گناه آن، بر همان کسانی است که آن [وصیّت] را تغییر می‌دهند ... امّا در آیه‌ی بعد اجازه داده و فرمود: و کسی که از انحرافِ وصیّت‌کننده [و تمایل یک جانبه‌ی او به بعض ورثه]، یا از گناه او [که مبادا وصیّت به کار خلافی کند] بترسد، و میان آنها را اصلاح دهد، گناهی بر او نیست [و مشمولِ حکم تبدیلِ وصیّت نمی‌باشد]. (بقره/ ۱۸۲)
Imam Baqir (peace be upon him): Allah said in this verse: "Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it [the bequest]" ... but in the following verse He gave permission and said: "And whoever fears from the testator's deviation [and his one-sided inclination towards some of the heirs], or from his sin [that he might bequeath something wrongful], and reconciles between them, there is no sin upon him [and he does not fall under the ruling of altering the bequest]." (Al-Baqarah / 182)
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે આ આયતમાં ફરમાવ્યું: અને જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તેનું પાપ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તે [વસિય્યત]ને બદલે છે ... પરંતુ પછીની આયતમાં પરવાનગી આપી અને ફરમાવ્યું: અને જે કોઈ વસિય્યત કરનારના ઝુકાવ [અને કેટલાક વારસો તરફ તેના એકતરફી વલણ]થી, કે તેના પાપ [કે તે કોઈ ખોટા કામની વસિય્યત કરી બેસે]થી ડરે અને તેમની વચ્ચે સુધારો કરે, તેના પર કોઈ પાપ નથી [અને તે વસિય્યત બદલવાના હુકમમાં નથી આવતો]. (બકરહ / ૧૮૨)
مَنْ أَوْصَی بِوَصِیَّهًٍْ نُفِّذَتْ مِنْ ثُلُثِهِ وَ إِنْ أَوْصَی بِهَا لِیَهُودِیٍّ أَوْ نَصْرَانِیٍّ أَوْ فِیمَا أَوْصَی بِهِ فَإِنَّهُ یُجْعَلُ فِیهِ لِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ یَعْنُونَ إِذَا جَعَلَهَا فِیمَا یَجُوزُ لِلْحَیِّ الْمُسْلِمِ أَنْ یَفْعَلْهُ فَإِنْ أَوْصَی بِهَا فِی غَیْرِ مَا یَجُوزُ لَمْ یَجُزْ.
امام باقر (علیه السلام) هرکه درباره‌ی مالش وصیّتی کند، فقط در یک سوّم آن قابل اجراست؛ حتّی اگر آن را برای یهودی یا نصرانی و یا هر چیز دیگری، آن وصیّت کرده‌باشد. [وصیّت انسان درباره‌ی مالش] باید انجام شود که این سخن خداوند عزّوجلّ است که فرمود: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ. اگر آن [وصیّت] را در چیزی که انجامش برای مسلمان زنده جایز می‌باشد، قرارداده‌باشد پس [باید اجراکننده‌ی وصیّت،] آن را انجام دهد و اگر درباره‌ی چیزی که جایز نیست وصیّت کرده‌باشد، پس جایز نیست که آن را انجام دهد.
Imam Baqir (peace be upon him): Whoever makes a bequest concerning his property, it is only executable in one-third of it; even if he has bequeathed it for a Jew or a Christian or anything else. [A person's bequest concerning his property] must be carried out, for this is the word of Allah the Mighty and Majestic who said: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]. If he has made that [bequest] for something whose performance is permissible for a living Muslim, then [the executor of the bequest] must carry it out; but if he has made the bequest concerning something that is not permissible, then it is not permissible to carry it out.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ પોતાના માલ વિશે વસિય્યત કરે, તે ફક્ત તેના એક તૃતીયાંશ (એક તિહાઈ)માં જ અમલમાં આવી શકે છે; ભલે તેણે તે યહૂદી કે નસ્રાની (ખ્રિસ્તી) કે બીજી કોઈ પણ વસ્તુ માટે વસિય્યત કરી હોય. [માણસની પોતાના માલ વિશેની વસિય્યત]નો અમલ થવો જોઈએ, કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું આ કથન છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તેનું પાપ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]. જો તે [વસિય્યત] એવી બાબતમાં કરેલી હોય જેનો અમલ કરવો કોઈ જીવતા મુસલમાન માટે જાયઝ છે, તો [વસિય્યતના અમલ કરનાર] તેને પૂરી કરે; અને જો એવી બાબતમાં વસિય્યત કરી હોય જે જાયઝ નથી, તો તેને પૂરી કરવી જાયઝ નથી.
عَنْ مُحَمّدبن‌مُسْلم: فِی رَجُلٍ أَوْصَی بِمَالِهِ فِی سَبِیلِ اللَّهِ قَالَ أَعْطِ لِمَنْ أَوْصَی لَهُ بِهِ وَ إِنْ کَانَ یَهُودِیّاً أَوْ نَصْرَانِیّاً إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبن مسلم گوید: از یکی ایشان حکم مردی را پرسیدم که درباره‌ی اموالش وصیّت کرد که در راه خدا مصرف شود. حضرت فرمود: «آن را به هرکسی که برای او وصیّت کرده بدهید؛ اگر چه یهودی یا مسیحی باشد؛ چرا که خداوند می‌فرماید: فَمَن بَدَّلَه بَعْدَ مَا سَمِعَه فَإِنَّمَا إِثْمُه عَلَی الَّذِینَ یبَدِّلُونَه.
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim said: I asked one of them [the Imams] about the ruling on a man who bequeathed his wealth to be spent in the way of Allah. He said: "Give it to whomever he bequeathed it for, even if he be a Jew or a Christian; for Allah says: فَمَن بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: મેં તેમનામાંથી એક [ઇમામ]ને એક એવા માણસનો હુકમ પૂછ્યો કે જેણે પોતાના માલ વિશે વસિય્યત કરી કે તે અલ્લાહના માર્ગમાં ખર્ચ કરવામાં આવે. આપે ફરમાવ્યું: "તે જેના માટે વસિય્યત કરી છે તેને આપી દો; ભલે તે યહૂદી કે ખ્રિસ્તી હોય; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: فَمَن بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તેનું પાપ ફક્ત તે લોકો પર છે જેઓ તેને બદલે છે]."
إِنَّ الْوَصِیَّهًَْ جَائِزَهًٌْ لَا یَحِلُّ تَبْدِیلُهَا لِأَنَّ اللَّهَ یَقُولُ فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ فَإِنْ أَوْصَی فِی غَیْرِ حَقٍّ أَوْ فِی غَیْرِ سُنَّهًٍْ فَلَا حَرَجَ أَنْ یَرُدَّهُ إِلَی حَقٍّ وَ سُنَّهًٍْ.
امام رضا (علیه السلام) وصیّت، عطیّه‌ای است که تغییر آن جایز نیست؛ چرا که خداوند می‌فرماید: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَی الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ امّا اگر [وصیّت‌کننده] به ناحق و یا برخلاف سنّت وصیّت کرد، اشکالی ندارد که [مصرف] آن را به حق و سنّت برگردانند.
Imam Rida (peace be upon him): The bequest is a gift whose alteration is not permissible, for Allah says: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [Whoever then alters it after he has heard it, the sin of it then is only upon those who alter it; surely Allah is Hearing, Knowing]. But if [the testator] bequeathed unjustly or contrary to the Sunnah, there is no harm in returning [the disposition of] it to what is right and in accordance with the Sunnah.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): વસિય્યત એ એક ભેટ છે જેમાં ફેરફાર કરવો જાયઝ નથી; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [જે કોઈ તેને સાંભળ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તેમના પર છે જેઓ તેને બદલે છે; ખરેખર અલ્લાહ સાંભળનાર, જાણનાર છે]. પરંતુ જો [વસિય્યત કરનારે] નાહકપણે અથવા સુન્નતની વિરુદ્ધ વસિય્યત કરી હોય, તો તેને [તેના ખર્ચને] હક અને સુન્નત તરફ પાછું ફેરવવામાં કોઈ વાંધો નથી.