عَنْ سَمَاعَهًَْ قَالَ: سَأَلْتُهُ مَا حَدِّ الْمَرَضِ الَّذِی یَجِبُ عَلَی صَاحِبِهِ فِیهِ الْإِفْطَارُ کَمَا یَجِبُ عَلَیْهِ فِی السَّفَرِ فِی قَوْلِهِ وَ مَنْ کانَ مَرِیضاً أَوْ عَلی سَفَرٍ؟ قَالَ: هُوَ مُؤْتَمَنٌ عَلَیْهِ مُفَوَّضٌ إِلَیْهِ فَإِنْ وَجَدَ ضَعْفاً فَلْیُفْطِرْ وَ إِنْ وَجَدَ قُوَّهًًْ فَلْیَصُمْ کَانَ الْمَرِیضُ عَلَی مَا کَانَ.
امام صادق (علیه السلام) [خداوند] حدّ مریضیای را که به موجب آن بر صاحبش واجب میشود که همانند مسافر افطار کند [مشخّص نمود]؛ بنابر قول خداوند: فَمَن کَانَ مِنْکُمْ مَرِیضًا أَوْ عَلیَ سَفَرٍ خدا به خودِ شخص اعتماد کرده و به او واگذار نموده است [تا] چنانچه در بدنش احساس ناتوانی کرد، افطار کند و اگر در خود توانایی یافت، روزه بگیرد؛ وضعیّت مریض، به حال او وابسته است.
Imam Sadiq (peace be upon him): [Allah specified] the limit of illness by which it becomes obligatory upon its owner to break the fast just as it is obligatory upon him during travel; based on the words of Allah: فَمَن کَانَ مِنْکُمْ مَرِیضًا أَوْ عَلیَ سَفَرٍ [Whoever among you is sick or on a journey]. Allah has entrusted [the matter] to the person himself and delegated it to him, [so that] if he feels weakness in his body, he should break the fast, and if he finds strength in himself, he should fast; the condition of the sick person depends on his own state.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [અલ્લાહે] તે માંદગીની હદ [નક્કી કરી] જેના કારણે તેના ધારક પર વાજિબ થાય છે કે તે મુસાફિરની જેમ ઇફ્તાર કરે; અલ્લાહના કૌલ મુજબ: فَمَن کَانَ مِنْکُمْ مَرِیضًا أَوْ عَلیَ سَفَرٍ [તમારામાંથી જે કોઈ માંદો હોય અથવા મુસાફરીમાં હોય]. અલ્લાહે ખુદ તે વ્યક્તિ પર ભરોસો કર્યો છે અને તેને સોંપ્યું છે [કે] જો તેના શરીરમાં નબળાઈ મહેસૂસ કરે, તો ઇફ્તાર કરે, અને જો પોતાનામાં તાકાત મળે, તો રોઝો રાખે; માંદા માણસની સ્થિતિ તેની હાલત પર આધારિત છે.