اى افرادى كه ايمان آورده‌ايد! روزه بر شما مقرّر شده؛ همان‌گونه كه بر كسانى كه قبل از شما بودند مقرّر شد؛ تا پرهيزگار شويد.
O you who believe! fasting is prescribed for you, as it was prescribed for those before you, so that you may guard (against evil).
અય ઈમાન લાવનારાઓ! તમારા ઉપર રોઝા(નો હુકમ) એવી જ રીતે લખવામાં આવ્યો છે કે જેવી રીતે તમારા પહેલાના લોકો ઉપર લખવામાં આવ્યો હતો, આ એ માટે કે શાયદ તમે પરહેઝગાર બનો :
هِیَ لِلْمُؤْمِنِینَ خَاصَّهًًْ.
امام صادق (علیه السلام) این آیه در خصوص مؤمنین است.
Imam Sadiq (peace be upon him): This verse is specifically about the believers.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ આયત ખાસ મોમિનો વિશે છે.
هَذِهِ کُلُّهَا تَجْمَعُ الضُّلَّالَ وَ الْمُنَافِقِینَ وَ کُلَّ مَنْ أَقَرَّ بِالدَّعْوَهًِْ الظَّاهِرَهًِْ.
امام صادق (علیه السلام) این احکام [از جمله حکم روزه] شامل همه حتّی گمراهان و منافقان و هرکسی می‌شود که حتّی به ظاهر به پذیرش دعوت اسلام اقرار کرده باشد.
Imam Sadiq (peace be upon him): These rulings [including the ruling of fasting] apply to everyone, even the misguided, the hypocrites, and anyone who has professed acceptance of the call of Islam even outwardly.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ અહકામ [જેમાં રોઝાનો હુકમ પણ સામેલ છે] દરેકને લાગુ પડે છે, ગુમરાહો, મુનાફિકો અને દરેક તે વ્યક્તિ કે જેણે ઝાહિરી રીતે પણ ઇસ્લામની દાવતનો સ્વીકાર કર્યો હોય.
جَاءَ نَفَرٌ مِنَ الْیَهُودِ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَسَأَلَهُ أَعْلَمُهُمْ عَنْ مَسَائِلَ فَکَانَ فِیمَا سَأَلَهُ أَنَّهُ قَالَ لَهُ لِأَیِّ شَیْءٍ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الصَّوْمَ عَلَی أُمَّتِکَ بِالنَّهَارِ ثَلَاثِینَ یَوْماً وَ فَرَضَ اللَّهُ عَلَی الْأُمَمِ أَکْثَرَ مِنْ ذَلِکَ؟ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله): إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) لَمَّا أَکَلَ مِنَ الشَّجَرَهًِْ بَقِیَ فِی بَطْنِهِ ثَلَاثِینَ یَوْماً فَفَرَضَ اللَّهُ عَلَی ذُرِّیَّتِهِ ثَلَاثِینَ یَوْماً الْجُوعَ وَ الْعَطَشَ وَ الَّذِی یَأْکُلُونَهُ بِاللَّیْلِ تَفَضُّلٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ عَلَیْهِمْ وَ کَذَلِکَ کَانَ عَلَی آدَمَ (علیه السلام) فَفَرَضَ اللَّهُ ذَلِکَ عَلَی أُمَّتِی ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ. أَیَّاماً مَعْدُوداتٍ قَالَ الْیَهُودِیُّ: صَدَقْتَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! فَمَا جَزَاءُ مَنْ صَامَهَا؟ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله): مَا مِنْ مُؤْمِنٍ یَصُومُ شَهْرَ رَمَضَانَ احْتِسَاباً إِلَّا أَوْجَبَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَهُ سَبْعَ خِصَالٍ أَوَّلُهَا یَذُوبُ الْحَرَامُ فِی جَسَدِهِ وَ الثَّانِیَهًُْ یَقْرُبُ مِنْ رَحْمَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ الثَّالِثَهًُْ یَکُونُ قَدْ کَفَّرَ خَطِیئَهًَْ آدَمَ أَبِیهِ (علیه السلام) وَ الرَّابِعَهًُْ یُهَوِّنُ اللَّهُ عَلَیْهِ سَکَرَاتِ الْمَوْتِ وَ الْخَامِسَهًُْ أَمَانٌ مِنَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ السَّادِسَهًُْ یُعْطِیهِ اللَّهُ بَرَاءَهًًْ مِنَ النَّارِ وَ السَّابِعَهًُْ یُطْعِمُهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنْ طَیِّبَاتِ الْجَنَّهًِْ. قَالَ: صَدَقْتَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله).
امام حسن (علیه السلام) فردی یهودی که در بین آنان، داناترین فرد به مسائل مختلف بود، نزد رسول‌خدا (آمد و سؤالات متفاوتی پرسید. از آن جمله پرسید: «ای محمّد (! به من بگو که چرا خداوند روزه را بر امّت تو، به مدّت سی روز واجب ساخته است؛ در حالی که بر امّت‌های دیگر بیشتر از آن را واجب کرده بود»؟ پیامبر (فرمود: «هنگامی که آدم (علیه السلام) از آن درخت خورد، به مدّت سی روز در شکم او باقی ماند. پس خداوند بر نسل او، سی روز گرسنگی و تشنگی را واجب کرد و اینکه اجازه داده در شب چیزی بخورند [و روزه را افطار کنند]، رحمتی از جانب خداوند عزّوجلّ بر آنان می‌باشد؛ چنانکه نسبت به آدم (علیه السلام) نیز این‌گونه بود. [و ایشان نیز سی روز، روزه می‌گرفت] این‌گونه بود که خداوند عزّوجلّ، سی‌روز روزه را بر امّت من واجب نمود». سپس پیامبر (این آیه را تلاوت نمود: کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ أَیامًا مَّعْدُودَاتٍ آن مرد یهودی گفت: «راست گفتی ای محمّد (! [حال بگو] پاداش کسی که روزه بگیرد چیست»؟ پیامبر (فرمود: «هر مؤمنی که ماه رمضان را روزه بگیرد و آن را به خدا تقدیم کند، خداوند هفت خصلت را در او قرار می‌دهد: اوّل اینکه [گوشت روییده بر اثر مال] حرام را از جسمش می‌زداید. دوّم اینکه او به رحمت الهی تقرّب می‌یابد. سوّم اینکه کفّاره اشتباه پدرش آدم (علیه السلام) را داده است. چهارم اینکه خداوند، شدّت و سختی‌های مرگ را بر او آسان می‌سازد. پنجم اینکه از گرسنگی و تشنگی روز قیامت ، در امان می‌ماند. ششم اینکه [وارد بهشت می‌شود و] از واردشدن به آتش جهنّم مصون می‌ماند و هفتم اینکه خداوند او را از میوه‌های بهشتی بهره‌مند می‌سازد». آن یهودی گفت: «راست گفتی ای محمّد (»!
Imam Hasan (peace be upon him): A Jewish man, who among them was the most learned in various matters, came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and asked various questions. Among them he asked: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Tell me, why has Allah made fasting obligatory upon your ummah for thirty days, while He had made more than that obligatory upon other nations?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "When Adam (peace be upon him) ate from that tree, it remained in his belly for thirty days. So Allah made thirty days of hunger and thirst obligatory upon his progeny; and that He has permitted them to eat something at night [and break their fast] is a mercy from Allah the Mighty and Majestic upon them, just as it was likewise for Adam (peace be upon him). [He too used to fast for thirty days.] Thus it was that Allah the Mighty and Majestic made thirty days of fasting obligatory upon my ummah." Then the Prophet (peace be upon him and his family) recited this verse: كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ أَيَّامًا مَعْدُودَاتٍ [Fasting is prescribed for you, as it was prescribed for those before you, so that you may guard against evil — for a fixed number of days]. The Jewish man said: "You have spoken the truth, O Muhammad (peace be upon him and his family)! [Now tell me] what is the reward of one who fasts?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Any believer who fasts the month of Ramadan and offers it to Allah, Allah places seven qualities in him: first, He removes the [flesh grown from] haram from his body; second, he draws close to the mercy of Allah; third, he has expiated the mistake of his father Adam (peace be upon him); fourth, Allah eases upon him the intensity and hardships of death; fifth, he remains safe from the hunger and thirst of the Day of Resurrection; sixth, [he enters Paradise and] is preserved from entering the Fire of Hell; and seventh, Allah gives him to partake of the fruits of Paradise." The Jewish man said: "You have spoken the truth, O Muhammad (peace be upon him and his family)!"
ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): એક યહૂદી વ્યક્તિ, જે તેમનામાં વિવિધ મસાઇલમાં સૌથી વધુ જ્ઞાની હતો, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને અલગ અલગ સવાલો પૂછ્યા. તેમાંથી તેણે પૂછ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મને જણાવો કે અલ્લાહે તમારી ઉમ્મત પર ત્રીસ દિવસનો રોઝો શા માટે વાજિબ કર્યો છે, જ્યારે અન્ય ઉમ્મતો પર તેનાથી વધુ વાજિબ કર્યો હતો?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે વૃક્ષમાંથી ખાધું, તો તે ત્રીસ દિવસ સુધી તેમના પેટમાં રહ્યું. તેથી અલ્લાહે તેમની નસ્લ પર ત્રીસ દિવસની ભૂખ અને તરસ વાજિબ કરી, અને તેઓને રાત્રે કંઇક ખાવાની જે ઇજાઝત આપી છે [અને રોઝો ઇફ્તાર કરે], તે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફથી તેમના પર રહેમત છે; જેમ આદમ (અલયહિસ્સલામ) માટે પણ આ પ્રમાણે જ હતું. [અને તેઓ પણ ત્રીસ દિવસ રોઝો રાખતા હતા.] આ પ્રમાણે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મારી ઉમ્મત પર ત્રીસ દિવસનો રોઝો વાજિબ કર્યો." પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત તિલાવત કરી: كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ أَيَّامًا مَعْدُودَاتٍ [તમારા પર રોઝો ફર્ઝ કરવામાં આવ્યો છે, જેમ તમારાથી પહેલાના લોકો પર ફર્ઝ કરવામાં આવ્યો હતો, જેથી તમે પરહેઝગાર બનો — ગણતરીના થોડા દિવસો માટે]. તે યહૂદીએ કહ્યું: "તમે સાચું કહ્યું ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! [હવે જણાવો] જે રોઝો રાખે તેનો બદલો શું છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "જે પણ મોમિન રમઝાન મહિનાનો રોઝો રાખે અને તેને અલ્લાહને પેશ કરે, અલ્લાહ તેનામાં સાત ખસલતો કરાર આપે છે: પ્રથમ એ કે [હરામ માલથી પેદા થયેલ ગોશ્ત] હરામને તેના જિસ્મમાંથી દૂર કરે છે. બીજું એ કે તે ઇલાહી રહેમતની નજદીક થાય છે. ત્રીજું એ કે તેના પિતા આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની ભૂલનું કફ્ફારો અદા થઇ ગયું. ચોથું એ કે અલ્લાહ મૌતની શિદ્દત અને સખ્તીઓ તેના પર આસાન કરી દે છે. પાંચમું એ કે કયામતના દિવસની ભૂખ અને તરસથી અમાનમાં રહે છે. છઠ્ઠું એ કે [જન્નતમાં દાખલ થાય છે અને] જહન્નમની આગમાં દાખલ થવાથી બચી જાય છે અને સાતમું એ કે અલ્લાહ તેને જન્નતના ફળોથી બહેરામંદ કરે છે." તે યહૂદીએ કહ્યું: "તમે સાચું કહ્યું ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!"
فِی عِلَلِ الْفَضْلِ‌بْنِ‌شَاذَانَ عَنِ الرِّضَا (علیه السلام) فَإِنْ قَالَ: فَلِمَ أُمِرُوا بِالصَّوْمِ؟ قِیلَ: لِکَیْ یَعْرِفُوا أَلَمَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ فَیَسْتَدِلُّوا عَلَی فَقْرِ الْآخِرَهًِْ وَ لِیَکُونَ الصَّائِمُ خَاشِعاً ذَلِیلًا مُسْتَکِیناً مَأْجُوراً مُحْتَسِباً عَارِفاً صَابِراً لِمَا أَصَابَهُ مِنَ الْجُوعِ وَ الْعَطَشِ فَیَسْتَوْجِبَ الثَّوَابَ مَعَ مَا فِیهِ مِنَ الِانْکِسَارِ عَنِ الشَّهَوَاتِ وَ لِیَکُونَ ذَلِکَ وَاعِظاً لَهُمْ فِی الْعَاجِلِ وَ رَائِضاً لَهُمْ عَلَی أَدَاءِ مَا کَلَّفَهُمْ وَ دَلِیلًا فِی الْآجِلِ وَ لِیَعْرِفُوا شِدَّهًَْ مَبْلَغِ ذَلِکَ عَلَی أَهْلِ الْفَقْرِ وَ الْمَسْکَنَهًِْ فِی الدُّنْیَا فَیُؤَدُّوا إِلَیْهِمْ مَا افْتَرَضَ اللَّهُ تَعَالَی لَهُمْ فِی أَمْوَالِهِم.
امام رضا (علیه السلام) عیون الاخبار: در علت هایی که فضل‌ابن‌شاذان از امام رضا (علیه السلام)پرسیده، آمده است: و اگر بپرسد چرا روزه واجب شده است؟ پاسخ آن است که [تا] درد گرسنگی و تشنگی را بدانند و از این طریق، به فقر و کم‌توشه‌گی آخرت پی ببرند و نیز برای اینکه روزه‌دار بر اثر ناراحت‌ای که از گرسنگی و تشنگی برایش پیش آمده، فروتنی و کوچکی نموده و نیازمندی نشان دهد تا اجر برده و ثواب کار خویش را به خدا بسپرد و [سختی درد گرسنگی و تشنگی را] بشناسد و بر آن پایداری و مقاومت کند و از این جهات، مستحقّ اجر و ثواب گردد؛ [این‌ها به همراه] فوائد دیگری است از قبیل: جلوگیری از طغیان شهوات، کنترل هواها و اینکه [روزه] در این دنیا موجب عبرت و موعظه‌ای برای ایشان باشد و نیز آنان را به انجام تکالیف الهی خود، ترغیب و تشویق کند و ایشان را به [شدّت امر و مشقّت] عالم دیگر راهنمایی کند و نیز بدانند که به فقرا از گرسنگی و بینوایی در این دنیا چه می‌گذرد و آنچه را که خداوند در اموالشان برای مساکین و تهیدستان واجب نموده ادا نمایند.
Imam Rida (peace be upon him): Uyun al-Akhbar: Among the reasons which Fadl ibn Shadhan asked Imam Rida (peace be upon him) about, it is reported: And if he asks why fasting has been made obligatory? The answer is that [it is so] they may know the pain of hunger and thirst, and through this come to realise the poverty and scanty provision of the hereafter; and also so that the fasting person, on account of the discomfort that has come upon him from hunger and thirst, may show humility and lowliness and display need, so that he earns reward and entrusts the recompense of his deed to Allah, and comes to know [the severity of the pain of hunger and thirst] and remains firm and patient over it, and by these means becomes deserving of reward and recompense; [along with this there are] other benefits such as: restraining the raging of desires, controlling the passions, and that [fasting] in this world may be a source of admonition and warning for them, and also encourage and motivate them to fulfil their divine obligations, and guide them to [the severity and hardship of] the other world, and also so they may know what the poor go through in this world from hunger and destitution, and thus discharge what Allah has made obligatory upon them in their wealth for the destitute and the needy.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઓયૂનુલ અખ્બાર: તે વજહો જે ફઝલ બિન શાઝાને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)થી પૂછી છે તેમાં આવ્યું છે: અને જો તે પૂછે કે રોઝો શા માટે વાજિબ કરવામાં આવ્યો છે? તો જવાબ એ છે કે [જેથી] ભૂખ અને તરસના દર્દને જાણે અને આ રીતે આખિરતની ગરીબી અને ઓછી તૌશા (ભાથા)ની જાણકારી મેળવે અને એ પણ કે રોઝેદાર ભૂખ અને તરસથી થયેલી તકલીફના કારણે નમ્રતા અને નાનમ દેખાડે અને પોતાની જરૂરિયાત જાહેર કરે જેથી અજ્ર મેળવે અને પોતાના અમલનો સવાબ અલ્લાહને સોંપી દે અને [ભૂખ અને તરસના દર્દની સખ્તીને] ઓળખે અને તેના પર સાબિત કદમ રહે અને સબર કરે, અને આ કારણોસર અજ્ર અને સવાબનો હકદાર બને; [આની સાથે] બીજા ફાયદાઓ પણ છે જેમ કે: શહવતોના તોફાનને રોકવું, ખ્વાહિશો પર કાબૂ, અને એ કે [રોઝો] આ દુનિયામાં તેમના માટે ઇબરત અને નસીહતનું કારણ બને અને તેઓને ઇલાહી તકલીફો અદા કરવા માટે તરગીબ અને પ્રોત્સાહન આપે અને તેઓને બીજા આલમની [સખ્તી અને મુશ્કેલી] તરફ રહનુમાઇ કરે અને એ પણ જાણે કે આ દુનિયામાં ફકીરો પર ભૂખ અને બેચારગીથી શું ગુજરે છે, અને જે અલ્લાહે તેમના માલમાં મસાકીન અને તંગદસ્તો માટે વાજિબ કર્યું છે તેને અદા કરે.
عَنْ حَفْصِ‌بْنِ‌غِیَاثٍ النَّخَعِیِّ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَقُول: إِنَّ شَهْرَ رَمَضَانَ لَمْ یَفْرِضِ اللَّهُ صِیَامَهُ عَلَی أَحَدٍ مِنَ الْأُمَمِ قَبْلَنَا. فَقُلْتُ لَهُ: فَقَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ. قَالَ: إِنَّمَا فَرَضَ اللَّهُ صِیَامَ شَهْرِ رَمَضَانَ عَلَی الْأَنْبِیَاءِ دُونَ الْأُمَمِ فَفَضَّلَ بِهِ هَذِهِ الْأُمَّهًَْ وَ جَعَلَ صِیَامَهُ فَرْضاً عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلَی أُمَّتِهِ.
امام صادق (علیه السلام) حفص‌بن‌غیاث نخعی گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) می‌فرمود: خداوند روزه‌ی ماه رمضان را بر هیچ یک از امّت‌های پیش از ما واجب نکرده است. راوی می‌گوید: «به حضرت عرض کردم: پس آیه‌ی یا أَیها الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ به چه معنا است»؟ حضرت فرمود: «خداوند عزّوجلّ، روزه‌ی ماه رمضان را تنها بر انبیاء و نه بر امّت‌های آنان واجب کرده و خداوند، این امّت را به روزه‌گرفتن در آن ماه برتری داد و روزه‌ی آن را هم بر رسول‌خدا (و هم بر امّت او واجب نموده است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hafs ibn Ghiyath al-Nakha'i said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: Allah has not made the fast of the month of Ramadan obligatory upon any of the nations before us. The narrator says: "I said to His Excellency: Then what is the meaning of the verse يا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ [O you who believe! fasting is prescribed for you, as it was prescribed for those before you]?" His Excellency said: "Allah, the Mighty and Majestic, made the fast of the month of Ramadan obligatory only upon the prophets and not upon their nations, and Allah gave this ummah preference by [the obligation of] fasting in that month, and made its fast obligatory upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and upon his ummah as well."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હફ્સ બિન ગિયાસ નખઈ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: અલ્લાહે માહે રમઝાનના રોઝા આપણી પહેલાંની કોઈપણ ઉમ્મત પર વાજિબ કર્યા નથી. રાવી કહે છે: "મેં હઝરતને અરજ કરી: તો પછી يا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ [ઓ ઈમાનવાળાઓ! તમારા ઉપર રોઝા ફર્ઝ કરવામાં આવ્યા છે, જેમ તમારાથી પહેલાંના લોકો પર ફર્ઝ કરવામાં આવ્યા હતા] આયતનો શું અર્થ છે?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ માહે રમઝાનના રોઝા ફક્ત અંબિયા પર વાજિબ કર્યા હતા, તેમની ઉમ્મતો પર નહીં, અને અલ્લાહે આ ઉમ્મતને તે માસમાં રોઝા રાખવાની ફઝીલત આપી અને તેના રોઝા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર અને તેમની ઉમ્મત પર પણ વાજિબ કર્યા છે."
أَوَّلُ مَا فَرَضَ اللَّهُ الصَّوْمُ لَمْ یَفْرِضْهُ فِی شَهْرِ رَمَضَانَ إِلَّا عَلَی الْأَنْبِیَاءِ وَ لَمْ یَفْرِضْهُ عَلَی الْأُمَمِ فَلَمَّا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) خَصَّهُ بِفَضْلِ {شَهْرِ} رَمَضَانَ هُوَ وَ أُمَّتَهُ وَ کَانَ الصَّوْمُ قَبْلَ أَنْ یَنْزِلَ شَهْرُ رَمَضَانَ یَصُومُ النَّاسُ أَیَّاماً.
امام صادق (علیه السلام) اوّل چیزی که خداوند واجب کرد، روزه بود و [خداوند در میان امّت‌های پیشین] روزه‌ی ماه رمضان را فقط بر انبیاء و نه حتّی بر امّت‌هایشان واجب کرده‌بود. پس زمانی که خداوند پیامبرش (را مبعوث کرد، برای او و امّتش فضیلت ماه رمضان را [در خصوصِ روزه‌گرفتن] برگزید؛ درحالی‌که روزه‌گرفتن پیش از نزول [حکم روزه‌گرفتن در] ماه رمضان نیز وجود داشته و مردم روزهایی [از سال] را روزه می‌گرفتند.
Imam Sadiq (peace be upon him): The first thing Allah made obligatory was fasting, and [Allah, among the earlier nations,] made the fast of the month of Ramadan obligatory only upon the prophets and not even upon their nations. Then when Allah sent His Prophet (peace be upon him and his family), He chose for him and his ummah the merit of the month of Ramadan [in respect of fasting]; while fasting also existed before the revelation [of the ruling of fasting in] the month of Ramadan, and people used to fast [certain] days [of the year].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સૌથી પહેલી વસ્તુ જે અલ્લાહે વાજિબ કરી તે રોઝા હતા, અને [અલ્લાહે અગાઉની ઉમ્મતોમાં] માહે રમઝાનના રોઝા ફક્ત અંબિયા પર વાજિબ કર્યા હતા, તેમની ઉમ્મતો પર પણ નહીં. પછી જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મબઊસ કર્યા, ત્યારે તેમના અને તેમની ઉમ્મત માટે માહે રમઝાનની ફઝીલત [રોઝા રાખવાના સંદર્ભમાં] પસંદ કરી; જ્યારે માહે રમઝાનમાં [રોઝાના હુકમ] નાઝિલ થવા પહેલાં પણ રોઝા રાખવાનું અસ્તિત્વ હતું અને લોકો [વર્ષના] કેટલાક દિવસો રોઝા રાખતા હતા.
ثُمَ آثَرْتَنَا بِهِ عَلَی سَائِرِ الْأُمَمِ وَ اصْطَفَیْتَنَا بِفَضْلِهِ دُونَ أَهْلِ الْأَدْیَانِ فَصُمْنَا بِأَمْرِکَ نَهَارَهُ وَ قُمْنَا بِعَوْنِکَ لَیْلَه.
امام سجاد (علیه السلام) [خداوندا] ما را به‌وسیله‌ی آن (روزه‌گرفتن در ماه رمضان) بر همه‌ی امّت‌ها برگزیدی! چنانکه این [فضیلت] را هیچ یک از ملّت‌های دیگر ندارند (این بیان صریح و آشکار است در اینکه ماه رمضان از خصائص پیروان دین اسلام است؛ چنانکه در شرح جمله‌ی سوّم از دعای چهل و چهارم به آن اشاره شده است) پس به فرمان تو، روزش را روزه داشتیم و به یاری تو شبش را [برای بندگی] برخاستیم.
Imam Sajjad (peace be upon him): [O Allah,] You chose us through it (fasting in the month of Ramadan) over all nations, so that no other people has this [merit] (this is a clear and explicit statement that the month of Ramadan is among the distinctions of the followers of the religion of Islam; as has been pointed out in the commentary on the third sentence of the forty-fourth supplication). So by Your command we fasted its day, and with Your help we rose [for worship] in its night.
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): [ઓ અલ્લાહ!] તેં તેના (માહે રમઝાનના રોઝા) દ્વારા અમને બધી ઉમ્મતો ઉપર પસંદ કર્યા! એવી રીતે કે આ [ફઝીલત] બીજી કોઈપણ કૌમ પાસે નથી (આ સ્પષ્ટ અને ખુલ્લું બયાન છે કે માહે રમઝાન દીને ઇસ્લામના અનુયાયીઓની ખાસિયતોમાંથી છે; જેમ ચુમાલીસમી દુઆના ત્રીજા વાક્યની સમજૂતીમાં તેનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે). તો તારા હુકમથી અમે તેના દિવસને રોઝો રાખ્યો અને તારી મદદથી અમે તેની રાત [બંદગી માટે] ઊભા થયા.
فَلَمْ یُسْتَغْنَ النَّاسُ حَتَّی أَخْبَرَهُمْ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) کَمْ یَصُومُونَ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) مردم احساس بی‌نیازی نمی‌کردند [و در حکم روزه، سر درگم بودند]؛ تا زمانی که پیامبر (به آن‌ها خبر داد که چگونه روزه بگیرند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): People did not feel self-sufficient [and were confused about the ruling of fasting], until the Prophet (peace be upon him and his family) informed them how to fast.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): લોકો બેપરવાહી અનુભવતા ન હતા [અને રોઝાના હુકમમાં ગૂંચવાયેલા હતા]; ત્યાં સુધી કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ખબર આપી કે કેવી રીતે રોઝા રાખવા.