لَمَّا هَاجَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْمَدِینَهًِْ بَعَثَ السَّرَایَا إِلَی الطُّرُقَاتِ الَّتِی تَدْخُلُ مَکَّهًَْ تَتَعَرَّضُ لِعِیرِ قُرَیْشٍ حَتَّی بَعَثَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَحْشٍ فِی نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَی نَخْلَهًَْ وَ هِیَ بُسْتَانُ بَنِی عَامِرٍ لِیَأْخُذُوا عِیرَ قُرَیْشٍ أَقْبَلَتْ مِنَ الطَّائِفِ عَلَیْهَا الزَّبِیبُ وَ الْأُدْمُ وَ الطَّعَامُ فَوَافَوْهَا وَ قَدْ نَزَلَتِ الْعِیرُ وَ فِیهِمْ عَمْرُو بْنُ الْحَضْرَمِیِّ وَ کَانَ حَلِیفاً لِعُتْبَهًَْ بْنِ رَبِیعَهًَْ فَلَمَّا نَظَرَ ابْنُ الْحَضْرَمِیِّ إِلَی عَبْدِ اللَّهِ بْنَ جَحْشٍ وَ أَصْحَابِهِ فَزِعُوا وَ تَهَیَّئُوا لِلْحَرْبِ وَ قَالُوا هَؤُلَاءِ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَأَمَرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَحْشٍ أَصْحَابَهُ أَنْ یَنْزِلُوا وَ یَحْلَقُوا رُءُوسَهُمْ فَنَزَلُوا وَ حَلَقُوا رُءُوسَهُمْ فَقَالَ ابْنُ الْحَضْرَمِیِّ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ عُمَّارٌ لَیْسَ عَلَیْنَا مِنْهُمْ بَأْسٌ فَاطْمَأَنُّوا وَ وَضَعُوا السِّلَاحَ فَحَمَلَ عَلَیْهِمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَحْشٍ فَقُتِلَ ابْنُ الْحَضْرَمِیِّ وَ أَفْلَتَ أَصْحَابُهُ وَ أَخَذُوا الْعِیرَ بِمَا فِیهَا وَ سَاقُوهَا إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ کَانَ ذَلِکَ فِی أَوَّلِ یَوْمٍ مِنْ رَجَبٍ مِنَ الْأَشْهُرِ الْحُرُمِ فَعَزَلُوا الْعِیرَ وَ مَا کَانَ عَلَیْهَا فَلَمْ یَنَالُوا مِنْهَا شَیْئاً فَکَتَبَتْ قُرَیْشٌ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَّکَ اسْتَحْلَلْتَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَ سَفَکْتَ فِیهَا الدَّمَ وَ أَخَذْتَ الْمَالَ وَ کَثُرَ الْقَوْلُ فِی هَذَا وَ جَاءَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)! أَ یَحِلُّ الْقَتْلُ فِی الشَّهْرِ الْحَرَامِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِیهِ قُلْ قِتالٌ فِیهِ کَبِیرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِیلِ اللهِ وَ کُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَکْبَرُ عِنْدَ اللهِ وَ الْفِتْنَةُ أَکْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ قَالَ: الْقِتَالُ فِی الشَّهْرِ الْحَرَامِ عَظِیمٌ وَ لَکِنَّ الَّذِی فَعَلَتْ بِکَ قُرَیْشٌ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الصَّدِّ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ الْکُفْرِ بِاللَّهِ وَ إِخْرَاجِکَ مِنْهُ هُوَ أَکْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَهًُْ یَعْنِی الْکُفْرَ بِاللَّهِ أَکْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَیْهِ الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیْکُمْ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) زمانی که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به مدینه مهاجرت کردند، تعدادی لشکر به راه‌های ورودی مکّه فرستاد تا جلوی قافله‌ی قریش را گرفته و متعرّض آنان شوند. تا آنکه پیامبر (صلی الله علیه و آله) عبدالله‌بن‌جیش را همراه چند نفر از یارانش برای مقابله با قافله‌ی قریش که از طائف می‌آمدند و با خود کشمش، نان‌خورش و غذا داشتند، به‌سوی [سرزمین] «نخله» که باغ سرسبز بنی‌عامر بود، فرستاد. عبدالله و یارانش آنها را غافلگیر کردند و کاروان درحالی‌که عمروبن‌حضرمی که هم‌پیمان عتبه‌بن‌ربیعه در آن بود، فرود آمد. زمانی که چشم ابن‌حضرمی به عبدالله و یارانش افتاد [او و کاروان همراهش] به شدّت ترسیدند و درحالی‌که می‌گفتند: «این‌ها یاران محمّد (صلی الله علیه و آله) هستند»، آماده‌ی نبرد شدند. پس عبداللهبنجحش به یارانش فرمان داد، پایین بیایند و سرهایشان را بتراشند. پس اصحاب، پایین آمده و سرهایشان را تراشیدند. ابن‌حضرمی گفت: «اینان قوم جن‌ها و پریان ساکن در این خانه‌ها هستند که ما از ایشان ترس و ناراحتی نداریم (یعنی این‌ها ساکن این خانه‌ها هستند نه راهزن) پس مطمئن شده و سلاح‌هایشان را کنار گذاشتند». عبدالله‌بن‌حجش بر ایشان حمله کرد. ابن‌خضرمی کشته شد و یارانش گریختند. آنها بار (مسلمانان) کاروان را برداشته و قافله را به‌سوی مدینه فرستادند. این ماجرا در روز اوّل رجب، یکی از ماه‌های حرام اتّفاق افتاد پس قافله را درحالی‌که باری نداشت دور کردند و چیزی از آن برجای نگذاشتند. قریش به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نامه نوشتند که «تو ماه حرام را حلال دانستی و در این ماه خون ریخته و اموال را غارت نمودی». و در این مورد، حرف‌های بسیار [دیگری] گفتند. اصحاب نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمده و گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آیا قتل در ماه‌های حرام جایز است»؟ خداوند این آیه را نازل نمود: از تو، درباره‌ی جنگ‌کردن در ماه حرام، سؤال می‌کنند بگو: «جنگ در آن، [گناهی] بزرگ است ولی جلوگیری از راه خدا [و گرایش مردم به آیین حق] و کفرورزیدن نسبت به او و هتک احترام مسجدالحرام، و اخراج ساکنان آن، نزد خداوند مهمتر از آن است و ایجاد فتنه، [و محیط نامساعد، که مردم را به کفر، تشویق و از ایمان بازمی‌دارد] حتّی از قتل بالاتر است. ( بقره/۲۱۷ ) معنای این کلام خدا این است که: «جنگ در ماه حرام، گناه بزرگی است، امّا ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! کارهایی که قریش در حقّ تو انجام داد» و کفرشان به خدا و بازداشتن مردم از مسجدالحرام و آواره‌کردن تو از آن، نزد خداوند بزرگتر است. و فتنه یعنی کفرورزیدن به خداوند از قتل بزرگتر است». سپس این آیه نازل شد: الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیْکُم.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) migrated to Medina, he sent out several detachments to the roads leading into Mecca to intercept and confront the caravans of Quraysh. Then the Prophet (peace be upon him and his family) sent Abdullah ibn Jahsh, together with a number of his companions, to [the land of] "Nakhla" — which was the verdant garden of Banu Amir — to confront a Quraysh caravan coming from Ta'if carrying raisins, condiments and food. Abdullah and his companions took them by surprise, and the caravan came down, and in it was Amr ibn al-Hadrami, who was an ally of Utba ibn Rabi'a. When Ibn al-Hadrami's eyes fell upon Abdullah and his companions, [he and the caravan with him] were severely frightened, and saying, "These are the companions of Muhammad (peace be upon him and his family)," they prepared for battle. Then Abdullah ibn Jahsh ordered his companions to dismount and shave their heads. So the companions dismounted and shaved their heads. Ibn al-Hadrami said, "These are a people of jinn and spirits dwelling in these houses, from whom we have no fear or distress (meaning: they are inhabitants of these houses, not highwaymen), so they became reassured and laid down their weapons." Abdullah ibn Jahsh charged upon them. Ibn al-Hadrami was killed and his companions fled. They (the Muslims) took the load of the caravan and sent it toward Medina. This event took place on the first day of Rajab, one of the sacred months. So they set aside the caravan while it had no load and left nothing of it behind. Quraysh wrote to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "You have deemed the sacred month lawful, and in this month you have shed blood and plundered wealth." And they said many [other] things concerning this. The companions came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said, "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), is killing permissible in the sacred months?" Allah revealed this verse: They ask you about fighting in the sacred month. Say: "Fighting in it is a great [sin], but hindering [people] from the way of Allah [and from their inclination toward the true religion], disbelief in Him, violating the sanctity of al-Masjid al-Haram, and expelling its inhabitants from it — [all this] is greater with Allah, and fitna [creating an unfavourable environment which drives people to disbelief and away from faith] is even greater than killing." (al-Baqara/217) The meaning of this word of Allah is: "Fighting in the sacred month is a great sin, but O Muhammad (peace be upon him and his family), the things that Quraysh did against you" — their disbelief in Allah, their hindering people from al-Masjid al-Haram, and their driving you out of it — is greater with Allah. And fitna, meaning disbelief in Allah, is greater than killing. Then this verse was revealed: الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیْکُم [The sacred month for the sacred month, and all sacred things are (under the law of) retaliation; whoever then acts aggressively against you, inflict injury on him according to the injury he has inflicted on you].
અલી ઇબ્ને ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના તરફ હિજરત કરી ગયા, ત્યારે તેમણે મક્કામાં દાખલ થવાના રસ્તાઓ પર કેટલીક ટુકડીઓ મોકલી, જેથી કુરૈશના કાફલાઓને રોકી શકાય અને તેમનો સામનો કરી શકાય. ત્યાં સુધી કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અબ્દુલ્લાહ ઇબ્ને જહશને પોતાના કેટલાક સાથીઓ સાથે "નખલા" [ની ધરતી] તરફ મોકલ્યા — જે બની આમિરનો હરિયાળો બગીચો હતો — તાએફથી આવી રહેલા કુરૈશના કાફલાનો સામનો કરવા માટે, જેઓ પોતાની સાથે કિશમિશ, નાનખોરિશ (ખાદ્ય પદાર્થ) અને ખોરાક લાવી રહ્યા હતા. અબ્દુલ્લાહ અને તેમના સાથીઓએ તેમને અચાનક પકડી લીધા, અને કાફલો ઉતરી પડ્યો, જેમાં અમ્ર ઇબ્ને હદરમી હતો — જે ઉત્બા ઇબ્ને રબીઆનો સાથી-કરાર હતો. જ્યારે ઇબ્ને હદરમીની નજર અબ્દુલ્લાહ અને તેમના સાથીઓ પર પડી, ત્યારે [તે અને તેની સાથેનો કાફલો] ભારે ડરી ગયા, અને કહેતાં કહેતાં કે "આ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના સાથીઓ છે," તેઓ યુદ્ધ માટે તૈયાર થયા. પછી અબ્દુલ્લાહ ઇબ્ને જહશે પોતાના સાથીઓને હુકમ કર્યો કે નીચે ઉતરે અને પોતાના માથાં મુંડાવે. તો સાથીઓએ નીચે ઉતરી પોતાના માથાં મુંડાવ્યાં. ઇબ્ને હદરમીએ કહ્યું: "આ લોકો તો આ ઘરોમાં રહેનારા જિન્નાત અને પરીઓની કૌમના છે, જેમનાથી અમને કોઈ ડર કે તકલીફ નથી (એટલે કે આ લોકો આ ઘરોના રહેવાસી છે, લૂંટારુ નથી), તેથી તેઓ નિશ્ચિંત થઈ ગયા અને પોતાનાં હથિયારો બાજુએ મૂકી દીધાં." અબ્દુલ્લાહ ઇબ્ને જહશે તેમના પર હુમલો કર્યો. ઇબ્ને હદરમી માર્યો ગયો અને તેના સાથીઓ ભાગી ગયા. તેમણે (મુસલમાનોએ) કાફલાનો સામાન લઈ લીધો અને કાફલાને મદીના તરફ મોકલી દીધો. આ ઘટના રજબના પહેલા દિવસે બની, જે હરામ મહિનાઓમાંનો એક છે, તેથી કાફલાને એવી હાલતમાં અલગ કર્યો કે તેની પાસે કોઈ સામાન ન હતો અને તેમાંથી કંઈ પણ બાકી ન રાખ્યું. કુરૈશે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને પત્ર લખ્યો કે "તમે હરામ મહિનાને હલાલ સમજ્યો અને આ મહિનામાં ખૂન વહાવ્યું અને માલ લૂંટ્યો." અને આ બાબતે ઘણી [બીજી] વાતો કરી. સાથીઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું હરામ મહિનાઓમાં ખૂન કરવું જાયઝ છે?" અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: તેઓ તમને હરામ મહિનામાં યુદ્ધ કરવા બાબતે પૂછે છે. કહો: "તેમાં યુદ્ધ કરવું [ગુનાહ] મોટું છે, પરંતુ અલ્લાહના માર્ગથી રોકવું [અને લોકોને હકના ધર્મ તરફ ઝુકવાથી અટકાવવું], તેની સાથે કુફ્ર કરવું, મસ્જિદુલ હરામની હુરમતનો ભંગ કરવો, અને તેના રહેવાસીઓને ત્યાંથી કાઢી મૂકવા — [આ બધું] અલ્લાહની નજરમાં તેનાથી વધારે મોટું છે, અને ફિતના [એટલે એવું નામંજૂર વાતાવરણ ઊભું કરવું, જે લોકોને કુફ્ર તરફ પ્રોત્સાહિત કરે અને ઈમાનથી રોકે] તો ખૂન કરવાથી પણ મોટું છે." (બકરહ/૨૧૭) અલ્લાહના આ વચનનો અર્થ એ છે કે: "હરામ મહિનામાં યુદ્ધ કરવું મોટો ગુનાહ છે, પરંતુ ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કુરૈશે તમારી સાથે જે કાર્યો કર્યાં" — તેમનું અલ્લાહ સાથે કુફ્ર, લોકોને મસ્જિદુલ હરામથી રોકવું અને તમને ત્યાંથી કાઢી મૂકવું — તે અલ્લાહની નજરમાં વધારે મોટું છે. અને ફિતના એટલે અલ્લાહ સાથે કુફ્ર કરવું, તે ખૂનથી પણ મોટું છે. પછી આ આયત નાઝિલ થઈ: الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدی عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی عَلَیْکُم [હરામ મહિનો હરામ મહિનાના બદલામાં, અને બધી હુરમતોમાં કિસાસ છે; જેણે તમારા પર આક્રમણ કર્યું, તમે તેના પર તેવું જ આક્રમણ કરો જેવું તેણે તમારા પર કર્યું છે].