سورة البقرة

Verse 200 of 286

2:200

فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا أللهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ

و هنگامى که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآورى شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود] بلکه از آن هم بیشتر. [در این مراسم، مردم دو گروهند:] بعضى از مردم مى‌گویند: «خداوندا! به ما در دنیا، [نیکى] عطا کن». در حالى که در آخرت بهره‌اى ندارند.

So when you have performed your devotions, then laud Allah as you lauded your fathers, rather a greater lauding. But there are some people who say, Our Lord! give us in the world, and they shall have no resting place.

પછી જ્યારે તમે હજથી ફારીગ થઇ જાઓે ત્યારે અલ્લાહને એવી રીતે યાદ કરો કે જેવી રીતે તમારા બાપદાદાઓને યાદ કરો છો. બલ્કે તે કરતાંય વધારે; અને લોકોમાંથી અમુક એવા છે કે જેઓ કહે છે કે અય અમારા પરવરદિગાર! અમને દુનિયામાં નેકી અતા કર, એવા (લોકો) માટે આખેરતમાં કાંઈ હિસ્સો નથી.

#1 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مَعْنَی فَلَمَّا قُضِیَ أَیْ فَلَمَّا فَرَغَ وَ کَقَوْلِهِ فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللهِ.

امام صادق (علیه السلام) فَإِذا قَضَیْتُمْ؛ به معنای زمانی‌که به پایان رساندند و از کار فراغت یافتند است؛ همانند کلام الهی: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللهَ.

Imam Sadiq (peace be upon him): فَإِذا قَضَیْتُمْ means when they have completed and finished the task; as in the words of Allah: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللهَ [So when you have performed your rites of Hajj, remember Allah].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَإِذا قَضَیْتُمْ નો અર્થ છે જ્યારે તેઓએ પૂરું કર્યું અને કામથી ફારેગ થયા; જેમ કે અલ્લાહનું કથન: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللهَ [જ્યારે તમે તમારા હજના મનાસિક પૂરા કરી લો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો].

#2 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) کَانُوا إِذَا أَقَامُوا بِمِنًی بَعْدَ النَّحْرِ تَفَاخَرُوا فَقَالَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ کَانَ أَبِی یَفْعَلُ کَذَا وَ کَذَا فَقَالَ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً قَالَ: وَ التَّکْبِیرُ اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا هَدَانَا اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا رَزَقَنَا مِنْ بَهِیمَهًِْ الْأَنْعَامِ.

امام صادق (علیه السلام) منصور حازم از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده است: در دوره‌ی جاهلیّت، مردم پس از قربانی‌کردن در منی، شروع به برشمردن افتخارات قبیله و اجداد خود می‌کردند. مثلاً مردی از آنان برمی‌خاست و می‌گفت: «پدرم چنین و چنان می‌کرد»! این گونه بود که خداوند عزّوجلّ فرمود: فَاذْکُرُواْ اللّه کَذِکْرِکُمْ آبَاءکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْرًا تکبیر، این است که بگویی «الله أکبر الله أکبر لاإله إلا الله والله أکبر و لله الحمد الله أکبر علی ما هَدانا الله أکبر علی ما رَزَقَنا مِن بَهیمة الأنعام».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mansur ibn Hazim narrated from Imam Sadiq (peace be upon him): In the age of Jahiliyyah, after sacrificing at Mina, the people would begin to enumerate the glories of their tribe and forefathers. For example, a man among them would rise and say: "My father used to do such and such"! It was for this reason that Allah the Mighty and Majestic said: فَاذْکُرُواْ اللّهَ کَذِکْرِکُمْ آبَاءکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْرًا [So remember Allah as you remember your fathers, or with a stronger remembrance]. The takbir is that you say: "اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا هَدَانَا اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا رَزَقَنَا مِنْ بَهِیمَةِ الْأَنْعَامِ" [Allah is the Greatest, Allah is the Greatest, there is no god but Allah, and Allah is the Greatest, and to Allah belongs all praise; Allah is the Greatest for guiding us, Allah is the Greatest for what He has provided us of the grazing livestock].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મન્સૂર બિન હાઝિમે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કર્યું છે: જાહેલિય્યતના યુગમાં, લોકો મિનામાં કુરબાની કર્યા પછી, પોતાના કબીલા અને પૂર્વજોના ગૌરવ ગણાવવા લાગતા. ઉદાહરણ તરીકે, તેમનામાંથી એક માણસ ઊભો થઈને કહેતો: "મારા પિતા આમ અને આમ કરતા હતા"! આ કારણે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: فَاذْکُرُواْ اللّهَ کَذِکْرِکُمْ آبَاءکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْرًا [તો અલ્લાહને એવી રીતે યાદ કરો જેવી રીતે તમે તમારા પિતાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધુ]. તકબીર એ છે કે તમે કહો: "اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا هَدَانَا اللَّهُ أَکْبَرُ عَلَی مَا رَزَقَنَا مِنْ بَهِیمَةِ الْأَنْعَامِ" [અલ્લાહ સૌથી મહાન છે, અલ્લાહ સૌથી મહાન છે, અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, અને અલ્લાહ સૌથી મહાન છે, અને તમામ પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે; અલ્લાહ સૌથી મહાન છે તેણે અમને હિદાયત આપી તેના પર, અલ્લાહ સૌથી મહાન છે તેણે અમને ચોપગા જાનવરોમાંથી રિઝક આપ્યું તેના પર].

#3 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ الْمُشْرِکُونَ یَفْتَخِرُونَ بِمِنًی إِذَا کَانَ أَیَّامُ التَّشْرِیقِ فَیَقُولُونَ کَانَ أَبُونَا کَذَا وَ کَانَ أَبُونَا کَذَا فَیَذْکُرُونَ فَضْلَهُمْ فَقَالَ فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ.

امام صادق (علیه السلام) مشرکان سه روز بعد از عید قربان در منی، افتخارات اجدادی خود را به رخ یکدیگر کشیده و می‌گفتند: «پدران ما چنین و چنان بودند»! و برتری آن‌ها را برای یکدیگر بیان می‌کردند؛ پس خداوند فرمود: فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ.

Imam Sadiq (peace be upon him): The polytheists, during the three days after Eid al-Adha at Mina, would boast to one another of the glories of their forefathers and say: "Our fathers were such and such"! And they would recount their superiority to one another. So Allah said: فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ [Remember Allah as you remember your fathers].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુશરિકો ઈદે કુરબાન પછીના ત્રણ દિવસ મિનામાં, પોતાના પૂર્વજોના ગૌરવ એકબીજા સામે રજૂ કરીને કહેતા: "અમારા પિતાઓ આમ અને આમ હતા"! અને તેમની શ્રેષ્ઠતા એકબીજા માટે વર્ણવતા; તો અલ્લાહે ફરમાવ્યું: فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ [અલ્લાહને એવી રીતે યાદ કરો જેવી રીતે તમે તમારા પિતાઓને યાદ કરો છો].

#4 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ الرَّجُلُ یَقُولُ کَانَ أَبِی وَ کَانَ أَبِی فَنَزَلَتْ عَلَیْهِمْ فِی ذَلِکَ.

امام باقر (علیه السلام) در جاهلیّت، مرسوم بود که مرد می‌گفت: «پدرم چنین و چنان بود»! پس این آیه، در این‌باره بر ایشان نازل شد.

Imam Baqir (peace be upon him): In Jahiliyyah, it was customary for a man to say: "My father was such and such"! So this verse was revealed concerning them about this matter.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાહેલિય્યતમાં, રિવાજ હતો કે માણસ કહેતો: "મારા પિતા આમ અને આમ હતા"! તો આ આયત, આ બાબતમાં તેમના પર નાઝિલ થઈ.

#5 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانُوا یَفْتَخِرُونَ بِآبَائِهِمْ یَقُولُونَ أَبِی الَّذِی حَمَلَ الدِّیَاتِ وَ الَّذِی قَاتَلَ کَذَا وَ کَذَا إِذَا قَامُوا بِمِنًی بَعْدَ النَّحْرِ وَ کَانُوا یَقُولُونَ أَیْضاً یَحْلِفُونَ بِآبَائِهِمْ لَا وَ أَبِی لَا وَ أَبِی.

امام باقر (علیه السلام) هنگامی‌که مردم پس از قربانی به منی می‌رفتند، افتخارات پدرانشان را بر می‌شمردند و می‌گفتند: «پدر من کسی بود که آن دیه‌ها را برعهده گرفت و کسی بود که چنین و چنان پیکار نمود»! همچنین به پدرانشان قسم می‌خوردند و می‌گفتند: «نه، به پدرم سوگند! نه، به پدرم سوگند!»

Imam Baqir (peace be upon him): When the people would go to Mina after the sacrifice, they would enumerate the glories of their fathers and say: "My father was the one who took on those blood-monies, and the one who fought in such and such a way"! They also used to swear by their fathers and say: "No, by my father! No, by my father!"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે લોકો કુરબાની પછી મિના જતા, ત્યારે તેઓ પોતાના પિતાઓના ગૌરવ ગણાવતા અને કહેતા: "મારા પિતા એ હતા જેમણે એ દિયતોની જવાબદારી લીધી અને એ હતા જેમણે આમ અને આમ યુદ્ધ કર્યું"! તેમજ પોતાના પિતાઓની કસમ ખાતા અને કહેતા: "ના, મારા પિતાની કસમ! ના, મારા પિતાની કસમ!"

#6 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ أَهْلَ الْجَاهِلِیَّهًِْ کَانَ مِنْ قَوْلِهِمْ کَلَّا وَ أَبِیکَ بَلَی وَ أَبِیکَ فَأُمِرُوا أَنْ یَقُولُوا لَا وَ اللَّهِ بَلَی وَ اللَّهِ.

امام باقر (علیه السلام) از سخنان مردم در زمان جاهلیّت «کلا و ابیک»! و «بلی و ابیک»! (قسم به پدرت که چنین است و چنان نیست!) بود. پس امر شدند که بگویند: «لا و الله»! و «بلی و الله»! (قسم به خداوند که چنین است و چنان نیست!).

Imam Baqir (peace be upon him): Among the sayings of the people in the time of Jahiliyyah were "کلا و ابیک" [No, by your father]! and "بلی و ابیک" [Yes, by your father]! (I swear by your father that it is so, and that it is not so!). Then they were commanded to say: "لا و الله" [No, by Allah]! and "بلی و الله" [Yes, by Allah]! (I swear by Allah that it is so, and that it is not so!).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાહેલિય્યતના સમયમાં લોકોના શબ્દોમાંથી "کلا و ابیک" [ના, તારા પિતાની કસમ]! અને "بلی و ابیک" [હા, તારા પિતાની કસમ]! (તારા પિતાની કસમ કે આમ છે અને આમ નથી!) હતા. તો તેમને હુકમ આપવામાં આવ્યો કે તેઓ કહે: "لا و الله" [ના, અલ્લાહની કસમ]! અને "بلی و الله" [હા, અલ્લાહની કસમ]! (અલ્લાહની કસમ કે આમ છે અને આમ નથી!).

#7 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

کَانَتِ الْعَرَبُ إِذَا وَقَفُوا بِالْمَشْعَرِ یَتَفَاخَرُونَ بِآبَائِهِمْ فَیَقُولُونَ لَا وَ أَبِیکَ لَا وَ أَبِی وَ أَمَرَ اللَّهُ أَنْ یَقُولُوا لَا وَ اللَّهِ وَ بَلَی وَ اللَّهِ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) عرب‌ها به هنگام وقوف در مشعر، افتخارات اجدادی خود را به رخ یکدیگر کشیده و می‌گفتند: «به پدرم قسم! چنین است یا چنان نیست»! (به پدرانشان قسم می‌خوردند) ولی خداوند امر کرد [به خدا قسم بخورند و] بگویند: «به خدا قسم! چنین است و چنان نیست»!

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The Arabs, when they stopped at al-Mash'ar, would boast to one another of the glories of their ancestors and would say: "By my father! It is so," or "It is not so!" (they would swear by their fathers). But Allah commanded [them to swear by Allah and] say: "By Allah! It is so, and it is not so!"

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અરબો મશ્અરમાં વુકૂફ કરતી વખતે એકબીજા સામે પોતાના પૂર્વજોના ગૌરવો રજૂ કરતા અને કહેતા: "મારા બાપની કસમ! આમ છે અથવા આમ નથી!" (તેઓ પોતાના પિતાઓની કસમ ખાતા હતા). પરંતુ અલ્લાહે આદેશ આપ્યો કે [અલ્લાહની કસમ ખાય અને] કહે: "અલ્લાહની કસમ! આમ છે અને આમ નથી!"

#8 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانُوا إِذَا فَرَغُوا مِنَ الْحَجِّ یَجْتَمِعُونَ هُنَاکَ وَ یَعُدُّونَ مَفَاخِرَ آبَائِهِمْ وَ مَآثِرَهُمْ وَ یَذْکُرُونَ أَیَّامَهُمُ الْقَدِیمَهًَْ وَ أَیَادِیَهُمُ الْجَسِیمَهًَْ فَأَمَرَهُمُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَنْ یَذْکُرُوهُ مَکَانَ ذِکْرِهُمْ آبَائَهُمْ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً أَوْ یَزِیدُوا عَلَی ذَلِکَ بِأَنْ یَذْکُرُوا نِعَمَ اللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ یَعُدُّوا آلَاءَهُ وَ یَشْکُرُوا نَعْمَاءَهُ لِأَنَّ آبَائَهُمْ وَ إِنْ کَانَتْ لَهُمْ عَلَیْهِمْ أَیَادٍ وَ نِعَمٌ، فَنِعَمُ اللَّهِ سُبْحَانَهُ عَلَیْهِمْ أَعْظَمُ وَ أَیَادِیهِ عِنْدَهُمْ أَفْخَمُ وَ لِأَنَّهُ سُبْحَانَهُ الْمُنْعِمُ بِتِلْکَ الْمَآثِرِ وَ الْمَفَاخِرِ عَلَی آبَائِهِمْ وَ عَلَیْهِمْ.

امام باقر (علیه السلام) آن‌ها پس از به پایان‌رساندن حجّشان، آنجا جمع می‌شدند و افتخارات و کارهای پدران و اجدادشان را، برمی‌شمردند و از نعمت‌های فراوان و روزگاران قدیمشان، یاد می‌کردند. خداوند به ایشان فرمان داد. به‌جای آنکه در اینجا از پدرانتان یاد کنید خدا را یاد کنید یا اینکه بیشتر از آن، از نعمت‌های خداوند یاد کنید و بخشش‌های او را شمرده و بر نعمت‌ها و عطایایش، شکرگزار باشید». چراکه اگر برای پدرانشان بر دیگران نعمت و نیکی افزون باشد، پس خداوند در قیاس با پدرانشان، از نعمت‌ها و نیکی‌هایی بس بزرگتر و فاخرتر، برخوردار است؛ چرا که خداوند، بخشنده‌ی تمام آن کارهای نیک و افتخارات به ایشان و پدرانشان می‌باشد.

Imam Baqir (peace be upon him): After completing their Hajj, they would gather there and enumerate the glories and deeds of their fathers and forefathers, and recall their abundant blessings and ancient days. Allah commanded them: "Instead of remembering your fathers in this place, remember Allah, or even more than that — remember Allah's blessings, count His bounties, and be grateful for His favours and gifts." For even if their fathers had bestowed favours and kindness upon others, Allah, in comparison with their fathers, possesses blessings and favours far greater and more magnificent; for Allah is the Giver of all those good deeds and glories to them and to their fathers.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): તેઓ પોતાનો હજ પૂરો કર્યા પછી ત્યાં ભેગા થતા અને પોતાના પિતાઓ અને પૂર્વજોના ગૌરવો અને કાર્યો ગણાવતા, અને પોતાની પુષ્કળ નેઅમતો અને પ્રાચીન દિવસોને યાદ કરતા. અલ્લાહે તેમને આદેશ આપ્યો: "અહીં તમારા પિતાઓને યાદ કરવાને બદલે અલ્લાહને યાદ કરો, અથવા તેનાથી પણ વધારે, અલ્લાહની નેઅમતોને યાદ કરો અને તેની બક્ષિશોને ગણો અને તેની નેઅમતો અને અતાઓ પર શુક્રગુઝાર બનો." કેમ કે જો તેમના પિતાઓની બીજાઓ પર નેઅમત અને ભલાઈ વધુ હોય, તો અલ્લાહ તેમના પિતાઓની સરખામણીમાં ઘણી મોટી અને ભવ્ય નેઅમતો અને ભલાઈઓનો માલિક છે; કેમ કે અલ્લાહ જ તે તમામ સારા કાર્યો અને ગૌરવો તેમને અને તેમના પિતાઓને બક્ષનાર છે.

#9 و هنگامی که مناسک [حجّ] خود را انجام دادید، خدا را یاد کنید، همانند یادآوری شما از پدرانتان [آن‌گونه که رسم آن زمان بود]… And when you have completed your rites, remember Allah as you remember your fathers, or with greater remembrance અને જ્યારે તમે તમારા [હજના] મનાસિક પૂરા કરો, ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરો, જેમ તમે તમારા બાપ-દાદાઓને યાદ કરો છો, બલ્કે તેનાથી પણ વધારે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ الَّتِی سُنَّتْ لَکُمْ فِی حَجِّکُمْ فَاذْکُرُوا اللهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ اذْکُرُوا اللَّهَ بِآلَائِهِ لَدَیْکُمْ وَ إِحْسَانِهِ إِلَیْکُمْ فِیمَا وَفَّقَکُمْ لَهُ مِنَ الْإِیمَانِ بِنُبُوَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) سَیِّدِ الْأَنَامِ وَ اعْتِقَادِ وَصِیَّهًِْ أَخِیهِ عَلِیٍّ (علیه السلام) دِینِ أَهْلِ الْإِسْلَامِ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ بِأَفْعَالِهِمْ وَ مَآثِرِهِمُ الَّتِی تَذْکُرُونَهَا أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً خَیَّرَهُمْ بَیْنَ ذَلِکَ وَ لَمْ یُلْزِمْهُمْ أَنْ یَکُونُوا لَهُ أَشَدَّ ذِکْراً مِنْهُمْ لِآبَائِهِمْ وَ إِنْ کَانَتْ نِعَمُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ أَکْثَرَ وَ أَعْظَمَ مِنْ نِعَمِ آبَائِهِمْ.

امام عسکری (علیه السلام) وقتی اعمال و عباداتی را که برای شما در حج‌گزاردن وضع شده، به انجام رساندید، خداوند را آن‌گونه که پدرانتان را یاد می‌کنید، یاد کنید. خدا را به‌خاطر نعمت‌هایی که به شما بخشیده و نیکی‌هایی که در حقّ شما انجام داده و اینکه شما را توفیق داده به نبوّت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) و وصایت برادرش امیرالمؤمنین (علیه السلام) که دین اهل اسلام است، ایمان بیاورید، یاد کنید. همان‌گونه که کارها و آثار پدرانتان را یاد می‌کنید و حتّی بیشتر از ذکر [اوصاف] پدرانتان، خدا را یاد کنید. خداوند در این آیه آن‌ها را بین آن دو حالت (خدا را مثل پدرانشان یاد کنند یا خدا را شدیدتر از پدرانشان یاد کنند) مخیّر نمود. و آن‌ها را وادار نکرد که خدا را شدیدتر از ذکر پدرانشان یاد کنند؛ هرچند نعمت‌های خداوند بر آن‌ها بیشتر از نعمت‌های پدرانشان بر آنهاست.

Imam Askari (peace be upon him): When you have completed the acts and devotions prescribed for you in the performance of Hajj, remember Allah as you remember your fathers. Remember Allah for the blessings He has bestowed upon you and the kindnesses He has shown you, and for granting you the success of believing in the prophethood of the Messenger (peace be upon him and his family) and in the successorship of his brother Amir al-Mu'minin (peace be upon him), which is the religion of the people of Islam — just as you remember the deeds and legacies of your fathers, and even more than the remembrance of [the qualities of] your fathers, remember Allah. In this verse Allah gave them the choice between these two states (remembering Allah like their fathers, or remembering Allah more intensely than their fathers), and did not compel them to remember Allah more intensely than they remember their fathers, even though the blessings of Allah upon them are greater than the blessings of their fathers upon them.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે તમે હજ અદા કરવામાં તમારા માટે ઠરાવેલ કાર્યો અને ઇબાદતો પૂરાં કરી લો, ત્યારે અલ્લાહને એ રીતે યાદ કરો જે રીતે તમે તમારા પિતાઓને યાદ કરો છો. અલ્લાહને તેની બક્ષેલ નેઅમતો અને તમારા હકમાં કરેલ ભલાઈઓ બદલ યાદ કરો, અને એ બદલ કે તેણે તમને હઝરત રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નબુવ્વત અને તેમના ભાઈ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની વસાયત, જે અહલે ઇસ્લામનો દીન છે, પર ઈમાન લાવવાની તૌફીક આપી. જેમ તમે તમારા પિતાઓના કાર્યો અને આસારને યાદ કરો છો, અને તમારા પિતાઓના [ગુણોના] ઝિક્ર કરતાં પણ વધારે અલ્લાહને યાદ કરો. અલ્લાહે આ આયતમાં તેમને આ બે સ્થિતિઓ (અલ્લાહને પોતાના પિતાઓની જેમ યાદ કરે અથવા અલ્લાહને પોતાના પિતાઓ કરતાં વધુ શદીદ રીતે યાદ કરે) વચ્ચે પસંદગી આપી. અને તેમને મજબૂર ન કર્યા કે અલ્લાહને પોતાના પિતાઓના ઝિક્ર કરતાં વધુ શદીદ રીતે યાદ કરે; જોકે અલ્લાહની નેઅમતો તેમના પર તેમના પિતાઓની નેઅમતો કરતાં વધુ છે.

#10 [در این مراسم، مردم دو گروهند:] بعضی از مردم می‌گویند: «خداوندا! به ما در دنیا، [نیکی] عطا کن». در حالی که در آخرت بهره‌… Some people say: O Lord, grant us [good] in this world, while they have no share in the Hereafter [આ પ્રસંગે લોકો બે જૂથોમાં હોય છે:] કેટલાક લોકો કહે છે: «હે અલ્લાહ! અમને દુનિયામાં [ભલાઈ] આપ», જ્યારે આખેરતમાં તેમનો કોઈ હિસ્સો નથી

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا أَمْوَالَهَا وَ خَیْرَاتِهَا وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ نَصِیبٍ لِأَنَّهُ لَا یَعْمَلُ لَهَا عَمَلًا وَ لَا یَطْلُبُ فِیهَا خَیْراً.

امام عسکری (علیه السلام) عده‌ای از خداوند، ثروت و برکات دنیوی را درخواست می‌کنند؛ درحالی‌که از برکات اُخروی محرومند؛ چرا که برای به‌دست‌آوردن آن، کاری نکرده و در دنیا [نیز] چیز بهتری را از خدا درخواست ننموده‌اند.

Imam Askari (peace be upon him): A group ask Allah for wealth and worldly blessings, while they are deprived of the blessings of the Hereafter; for they have done no deed to obtain them, and [likewise] they have not asked Allah for anything better in this world.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): કેટલાક લોકો અલ્લાહ પાસે દુન્યવી સંપત્તિ અને બરકતોની માંગણી કરે છે; જ્યારે તેઓ આખેરતની બરકતોથી વંચિત છે; કેમ કે તેને હાંસલ કરવા માટે તેમણે કંઈ કર્યું નથી અને દુનિયામાં [પણ] અલ્લાહ પાસે કોઈ બહેતર વસ્તુની માંગણી કરી નથી.

#11 [در این مراسم، مردم دو گروهند:] بعضی از مردم می‌گویند: «خداوندا! به ما در دنیا، [نیکی] عطا کن». در حالی که در آخرت بهره‌… Some people say: O Lord, grant us [good] in this world, while they have no share in the Hereafter [આ પ્રસંગે લોકો બે જૂથોમાં હોય છે:] કેટલાક લોકો કહે છે: «હે અલ્લાહ! અમને દુનિયામાં [ભલાઈ] આપ», જ્યારે આખેરતમાં તેમનો કોઈ હિસ્સો નથી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَإِنْ لَمْ یَکُنْ وَلَایَهًٌْ دَفَعَ عَنْهُ بِمَا عَمِلَ مِنْ حَسَنَهًٍْ فِی الدُّنْیَا وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ.

امام صادق (علیه السلام) اگر [شخص، اطاعت از] ولایت نداشته باشد، جزای اعمال نیکش، در دنیا به او داده‌می‌شود و در آخرت، بهره‌ای از آن نصیب او نمی‌شود.

Imam Sadiq (peace be upon him): If [a person] does not have [obedience to] wilayah, the reward of his good deeds is given to him in this world, and no share of it will be his in the Hereafter.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જો [વ્યક્તિ પાસે] વિલાયત [ની આજ્ઞાપાલન] ન હોય, તો તેના સારા કાર્યોનો બદલો દુનિયામાં તેને આપી દેવામાં આવે છે અને આખેરતમાં તેમાંથી કોઈ હિસ્સો તેને મળતો નથી.