سَأَلَ الْمَهْدِیُّ أَبَا الْحَسَنِ (علیه السلام) عَنِ الْخَمْرِ، هَلْ هِیَ مُحَرَّمَهًٌْ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَإِنَّ النَّاسَ إِنَّمَا یَعْرِفُونَ النَّهْیَ عَنْهَا وَ لَا یَعْرِفُونَ التَّحْرِیمَ لَهَا؟ فَقَالَ لَهُ أَبُو الْحَسَنِ (علیه السلام): بَلْ هِیَ مُحَرَّمَهًٌْ فِی کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ! فَقَالَ لَهُ: فِی أَیِّ مَوْضِعٍ هِیَ مُحَرَّمَهًٌْ فِی کِتَابِ اللَّهِ جَلَّ اسْمُهُ یَا أَبَا الْحَسَنِ (علیه السلام)؟ فَقَالَ: قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ فَأَمَّا قَوْلُهُ ما ظَهَرَ مِنْها یَعْنِی الزِّنَا الْمُعْلَنَ وَ نَصْبَ الرَّایَاتِ الَّتِی کَانَتْ تَرْفَعُهَا الْفَوَاجِرُ لِلْفَوَاحِشِ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ وَ أَمَّا قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ وَ ما بَطَنَ یَعْنِی مَا نَکَحَ مِنَ الْآبَاءِ لِأَنَّ النَّاسَ کَانُوا قَبْلَ أَنْ یُبْعَثَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِذَا کَانَ لِلرَّجُلِ زَوْجَهًٌْ وَ مَاتَ عَنْهَا تَزَوَّجَهَا ابْنُهُ مِنْ بَعْدِهِ إِذَا لَمْ تَکُنْ أُمَّهُ فَحَرَّمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ ذَلِکَ وَ أَمَّا الْإِثْمُ فَإِنَّهَا الْخَمْرَهًُْ بِعَیْنِهَا وَ قَدْ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی مَوْضِعٍ آخَرَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما فَإنَّمَا عَنَی بِالإثْمِ حَرَاماً عَظِیماً وَ قَدْ سَمَّاهَا اللهُ تَعَالَی أَخْبَثُ الأَسْمَاءِ رِجْساً ثُمَّ قَالَ (علیه السلام) إِنَّ أَوَّلَ مَا نَزَلَ فِی تَحْرِیمِ الْخَمْرِ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما فَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ أَحَسَّ الْقَوْمُ بِتَحْرِیمِهَا وَ تَحْرِیمِ الْمَیْسِرِ وَ عَلِمُوا أَنَّ الْإِثْمَ مِمَّا یَنْبَغِی اجْتِنَابُهُ وَ لَا یَحْمِلُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَیْهِمْ مِنْ کُلِّ طَرِیقٍ لِأَنَّهُ قَالَ وَ مَنَافِعُ لِلنَّاسِ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ آیَهًًْ أُخْرَی إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ فَکَانَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ أَشَدَّ مِنَ الْأُولَی وَ أَغْلَظَ فِی التَّحْرِیمِ ثُمَّ ثَلَّثَ بِآیَهًٍْ أُخْرَی فَکَانَتْ أَغْلَظَ مِنَ الْآیَهًِْ الْأُولَی وَ الثَّانِیَهًِْ وَ أَشَدَّ فَقَالَ عَزَّوَجَلَّ إِنَّما یُرِیدُ الشَّیْطانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ فِی الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ وَ یَصُدَّکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ فَأَمَرَ عَزَّوَجَلَّ بِاجْتِنَابِهَا وَ فَسَّرَ عِلَلَهَا الَّتِی لَهَا وَ مِنْ أَجْلِهَا حَرَّمَهَا ثُمَّ بَیَّنَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ تَحْرِیمَهَا وَ کَشَفَهُ فِی الْآیَهًِْ الرَّابِعَهًِْ مَعَ مَا دَلَّ عَلَیْهِ فِی هَذِهِ الْآیِ الْمَذْکُورَهًِْ الْمُتَقَدِّمَهًِْ بِقَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ فِی الْآیَهًِْ الْأُولَی یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ ثُمَّ قَالَ فِی الْآیَهًِْ الرَّابِعَهًِْ قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ فَخَبَّرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنَّ الْإِثْمَ فِی الْخَمْرِ وَ غَیْرِهَا وَ أَنَّهُ حَرَامٌ وَ ذَلِکَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ یَفْتَرِضَ فَرِیضَهًًْ أَنْزَلَهَا شَیْئاً بَعْدَ شَیْءٍ حَتَّی یُوَطِّنَ النَّاسُ أَنْفُسَهُمْ عَلَیْهَا وَ یَسْکُنُوا إِلَی أَمْرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ نَهْیِهِ فِیهَا وَ کَانَ ذَلِکَ مِنْ فِعْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ عَلَی وَجْهِ التَّدْبِیرِ فِیهِمْ أَصْوَبَ وَ أَقْرَبَ لَهُمْ إِلَی الْأَخْذِ بِهَا وَ أَقَلَّ لِنِفَارِهِمْ مِنْهَا.
امام کاظم (علیه السلام) مهدی (خلیفه‌ی عباسی) از امام کاظم (علیه السلام) پرسید: «آیا شراب در کتاب خدا، حرام است؟ مردم از این آیه معنای نهی از خوردن شراب را می‌فهمند امّا حرام‌بودن را متوجّه نمی‌شوند. [حکم چیست؟]» امام (علیه السلام) فرمود: شراب در کتاب خدا، حرام اعلام شده است. گفت: «ای أبالحسن (علیه السلام) در کجای قرآن، شراب حرام اعلام شده است»؟ فرمود: این کلام خدا که می‌فرماید: بگو: «خداوند، تنها اعمال زشت را، چه آشکار باشد چه پنهان، حرام کرده‌است و [همچنین] گناه و ستم به‌ناحق را. ( اعراف/۳۳ ) و منظور از «ما ظهر منها»، زنای آشکار و نصب پرچم‌های خاصی است که گناهکاران قریش در عصر جاهلیّت برای انجام گناه می‌افراشتند. منظور از «ما بطن» یعنی ازدواج‌کردن با همسران سابق پدر؛ زیرا قبل از بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله) اگر مردی که زن داشت، می‌مُرد، زن با فرزند آن مرد ازدواج می‌کرد؛ مگر آنکه مادر خودش باشد. خداوند این مسأله را حرام کرد. امّا منظور از الإثم، خود شراب است. چنانکه خداوند در جای دیگر می‌فرماید: یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما پس منظور از «إثم» یک عمل حرام بزرگ و گناه کبیره است و خداوند آن را به نام خبیث‌ترین اسم‌ها، یعنی رجس نامید. اوّلین چیزی که درباره‌ی حرمت شراب نازل شد، این آیه است یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما پس چون این آیه نازل شد، مسلمانان احساس کردند که شراب و قمار حرام است و فهمیدند چیزی که شایسته است از آن اجتناب شود، گناه به حساب می‌آید ولیکن از آنجا که خداوند فرمود: وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ تحریم همه جانبه‌ی شراب را بر آنان تحمیل نکرد. و خداوند آیه‌ی دیگری را نازل کرد: إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ در این آیه‌ی تحریم آن را شدیدتر و پُر رنگ‌تر بیان می‌کند و خداوند در آیه‌ی سوّم، شدّت و غلظت حرمت آن را حتّی از این هم بیشتر کرده و می‌فرماید: إِنَّما یُرِیدُ الشَّیْطانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ فِی الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ وَ یَصُدَّکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ پس خداوند عزّوجلّ به اجتناب از آن امر نمود و علّت دوری از آن و دلایل حرمتش را توضیح داد. سپس خداوند عزّوجلّ حرمتش را بیان فرمود و در آیه‌ی چهارم آن را همراه دلایل قبلی که ذکر کرده‌بود، آشکار می‌نماید و می‌فرماید: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ و در آیه‌ی اوّل فرمود: یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ پس [خداوند] در آیه‌ی چهارم فرمود: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ و از گناه‌بودن شراب و غیر آن و اینکه آن حرام است، خبر داد. و این‌گونه است که خداوند وقتی می‌خواهد فریضه‌ای را واجب نماید، آن را مرحله به مرحله بیان می‌کند تا مردم خودشان را برای آن آماده کنند و امر و نهی پروردگار را در جانشان جای دهند. این تدبیر خداوند در حق بندگان بود تا سریع‌تر و بهتر احکام را دریابند و کمتر از آن فرار کنند.
Imam Kazim (peace be upon him): Mahdi (the Abbasid caliph) asked Imam Kazim (peace be upon him): "Is wine forbidden in the Book of Allah? People understand from the verse only the prohibition against drinking wine, but they do not grasp its being declared haram. [What is the ruling?]" The Imam (peace be upon him) said: Wine has been declared haram in the Book of Allah. He said: "O Aba al-Hasan (peace be upon him), where in the Quran has wine been declared haram?" He said: In this statement of Allah where He says: Say: "My Lord has only forbidden shameful deeds, whether open or hidden, and [likewise] sin and unjust oppression" (al-A'raf/33). What is meant by "مَا ظَهَرَ مِنْهَا [what is open of them]" is open fornication and the setting up of particular banners which the sinners of Quraysh in the age of jahiliyya used to raise for the committing of sin. What is meant by "مَا بَطَنَ [what is hidden]" is marrying the former wives of one's father; for before the mission of the Prophet (peace be upon him and his family), if a man who had a wife died, the wife would marry the son of that man — unless she was his own mother. Allah made this matter haram. As for الإثم [al-ithm — sin], it is wine itself. As Allah says in another place: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما [They ask you about intoxicants and games of chance. Say: In both of them there is a great sin and means of profit for people, and their sin is greater than their profit]. So what is meant by "ithm" is a great forbidden act and a major sin, and Allah has named it by the most foul of names, namely rijs (filth). The first thing that was revealed concerning the prohibition of wine was this verse: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما [They ask you about intoxicants and games of chance. Say: In both of them there is a great sin and means of profit for people, and their sin is greater than their profit]. When this verse was revealed, the Muslims sensed that wine and gambling are haram and understood that whatever it is fitting to keep away from is counted as sin. But since Allah said: وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ [and means of profit for people], He did not impose upon them a wholesale prohibition of wine. Then Allah revealed another verse: إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ [Intoxicants, games of chance, sacrificial stones and divining arrows are only an abomination of Satan's handiwork, so avoid it that you may prosper]. In this verse He states the prohibition more severely and more emphatically. And in the third verse Allah made the severity and gravity of its prohibition even greater, saying: إِنَّما یُرِیدُ الشَّیْطانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ فِی الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ وَ یَصُدَّکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ [Satan only wants to cast enmity and hatred among you by means of intoxicants and games of chance, and to keep you from the remembrance of Allah and from prayer; will you then desist?]. So Allah the Mighty and Majestic commanded avoidance of it and explained the reason for staying away from it and the grounds of its prohibition. Then Allah the Mighty and Majestic made its prohibition clear, and in the fourth verse He disclosed it together with the reasons previously mentioned, saying: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ [Say: My Lord has only forbidden shameful deeds, whether open or hidden, and sin and unjust oppression]. In the first verse He said: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ [They ask you about intoxicants and games of chance. Say: In both of them there is a great sin and means of profit for people]. Then [Allah] said in the fourth verse: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ [Say: My Lord has only forbidden shameful deeds, whether open or hidden, and sin] — and He informed [us] that wine and other things are sinful, and that they are haram. This is how it is: when Allah wishes to make an obligation binding, He sets it forth stage by stage, so that people may prepare themselves for it and settle the command and prohibition of their Lord within their souls. This was Allah's arrangement in respect of His servants, so that they might grasp the rulings more quickly and better and flee from them less.
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): મહદી (અબ્બાસી ખલીફા)એ ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું અલ્લાહની કિતાબમાં શરાબ હરામ છે? લોકો આ આયતથી ફક્ત શરાબ પીવાની મનાઈનો અર્થ સમજે છે પરંતુ તેના હરામ હોવાને સમજી શકતા નથી. [હુકમ શું છે?]" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહની કિતાબમાં શરાબને હરામ જાહેર કરવામાં આવ્યું છે. તેમણે કહ્યું: "ઓ અબલ હસન (અલયહિસ્સલામ), કુરઆનમાં ક્યાં શરાબને હરામ જાહેર કરવામાં આવ્યું છે?" તમે ફરમાવ્યું: અલ્લાહનું આ કથન જ્યાં તે ફરમાવે છે: કહો: "અલ્લાહે ફક્ત ખરાબ કાર્યોને, ચાહે તે જાહેર હોય કે છુપા, હરામ કર્યાં છે અને [એ જ રીતે] ગુનાહ અને નાહકના ઝુલ્મને" (અઅરાફ/૩૩). અને "مَا ظَهَرَ مِنْهَا [જે તેમાંથી જાહેર છે]"નો અર્થ છે જાહેર ઝિના અને એ ખાસ પરચમો (ઝંડાઓ) લગાડવા જે કુરૈશના ગુનાહગારો જાહેલિય્યતના યુગમાં ગુનાહ કરવા માટે ઊંચકતા હતા. "مَا بَطَنَ [જે છુપું છે]"નો અર્થ છે પિતાની ભૂતપૂર્વ પત્નીઓ સાથે નિકાહ કરવો; કારણ કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની બિઅ્સત પહેલાં જો કોઈ પરિણીત પુરુષ મરી જતો, તો તે સ્ત્રી તે પુરુષના દીકરા સાથે નિકાહ કરતી હતી — સિવાય કે તે તેની પોતાની માતા હોય. અલ્લાહે આ બાબતને હરામ કરી. પરંતુ الإثم [અલ ઇષ્મ — ગુનાહ]નો અર્થ ખુદ શરાબ છે. જેમ કે અલ્લાહ બીજી જગ્યાએ ફરમાવે છે: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما [તેઓ તમને શરાબ અને જુગાર વિશે પૂછે છે. કહો: તે બંનેમાં મોટો ગુનાહ છે અને લોકો માટે કેટલાક લાભ પણ છે, અને તે બંનેનો ગુનાહ તેમના લાભ કરતાં મોટો છે]. તો "ઇષ્મ"નો અર્થ છે એક મોટું હરામ કાર્ય અને કબીરહ ગુનાહ, અને અલ્લાહે તેને સૌથી ખબીસ (અપવિત્ર) નામ, એટલે કે રિજ્સ (નાપાકી)થી નામ આપ્યું છે. શરાબની હુરમત વિશે સૌથી પહેલાં જે નાઝિલ થયું તે આ આયત છે: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما [તેઓ તમને શરાબ અને જુગાર વિશે પૂછે છે. કહો: તે બંનેમાં મોટો ગુનાહ છે અને લોકો માટે લાભ પણ છે, અને તે બંનેનો ગુનાહ તેમના લાભ કરતાં મોટો છે]. જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ, ત્યારે મુસલમાનોએ મહસૂસ કર્યું કે શરાબ અને જુગાર હરામ છે અને સમજી ગયા કે જે વસ્તુથી દૂર રહેવું યોગ્ય છે તે ગુનાહ ગણાય છે. પરંતુ કારણ કે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ [અને લોકો માટે લાભ છે], તેથી તેમના પર શરાબની સંપૂર્ણ હુરમત લાદી નહીં. પછી અલ્લાહે બીજી આયત નાઝિલ ફરમાવી: إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ [શરાબ, જુગાર, બુત અને પાસાં (તીરો) એ શેતાનના કામની નાપાકી છે, તેથી તેનાથી દૂર રહો, જેથી તમે સફળ થાઓ]. આ આયતમાં તેની હુરમતને વધુ સખત અને વધુ સ્પષ્ટ રીતે બયાન કરે છે. અને અલ્લાહે ત્રીજી આયતમાં તેની હુરમતની સખતાઈ અને શદ્દતને આના કરતાં પણ વધારે કરી અને ફરમાવ્યું: إِنَّما یُرِیدُ الشَّیْطانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ فِی الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ وَ یَصُدَّکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ [શેતાન તો ફક્ત એ જ ઈચ્છે છે કે શરાબ અને જુગાર દ્વારા તમારી વચ્ચે દુશ્મની અને નફરત ઊભી કરે અને તમને અલ્લાહની યાદથી અને નમાઝથી રોકે; તો શું તમે અટકી જશો?]. તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેનાથી દૂર રહેવાનો હુકમ આપ્યો અને તેનાથી દૂર રહેવાનું કારણ અને તેની હુરમતના દલીલોને સમજાવ્યા. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેની હુરમતને બયાન ફરમાવી અને ચોથી આયતમાં પહેલાં ઝિકર કરેલા દલીલો સાથે તેને જાહેર કરે છે અને ફરમાવે છે: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ [કહો: મારા રબે ફક્ત ખરાબ કાર્યોને, ચાહે તે જાહેર હોય કે છુપા, અને ગુનાહ અને નાહકના ઝુલ્મને હરામ કર્યાં છે]. અને પહેલી આયતમાં ફરમાવ્યું: يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ [તેઓ તમને શરાબ અને જુગાર વિશે પૂછે છે. કહો: તે બંનેમાં મોટો ગુનાહ છે અને લોકો માટે લાભ પણ છે]. પછી [અલ્લાહે] ચોથી આયતમાં ફરમાવ્યું: قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ [કહો: મારા રબે ફક્ત ખરાબ કાર્યોને, ચાહે તે જાહેર હોય કે છુપા, અને ગુનાહને હરામ કર્યાં છે] — અને શરાબ અને તે સિવાયનું ગુનાહ હોવાની અને તેના હરામ હોવાની ખબર આપી. અને એવી રીતે છે કે અલ્લાહ જ્યારે કોઈ ફરીઝાને વાજિબ કરવા ઈચ્છે છે, ત્યારે તેને તબક્કાવાર બયાન કરે છે જેથી લોકો પોતાની જાતને તેના માટે તૈયાર કરે અને પાલનહારના અમ્ર અને નહીને પોતાના જીવોમાં જગ્યા આપે. આ બંદાઓના હકમાં અલ્લાહની તદબીર હતી જેથી તેઓ જલદી અને વધુ સારી રીતે અહકામને સમજી લે અને તેનાથી ઓછું ભાગે.