إِنَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ مَدِینَهًٍْ مِنْ مَدَائِنِ الشَّامِ وَ کَانُوا سَبْعِینَ أَلْفَ بَیْتٍ وَ کَانَ الطَّاعُونُ یَقَعُ فِیهِمْ فِی کُلِّ أَوَانٍ فَکَانُوا إِذَا أَحَسُّوا بِهِ خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ الْأَغْنِیَاءُ لِقُوَّتِهِمْ وَ بَقِیَ فِیهَا الْفُقَرَاءُ لِضَعْفِهِمْ فَکَانَ الْمَوْتُ یَکْثُرُ فِی الَّذِینَ أَقَامُوا وَ یَقِلُّ فِی الَّذِینَ خَرَجُوا فَیَقُولُ الَّذِینَ خَرَجُوا لَوْ کُنَّا أَقَمْنَا لَکَثُرَ فِینَا الْمَوْتُ وَ یَقُولُ الَّذِینَ أَقَامُوا لَوْ کُنَّا خَرَجْنَا لَقَلَّ فِینَا الْمَوْتُ قَالَ فَاجْتَمَعَ رَأْیُهُمْ جَمِیعاً أَنَّهُ إِذَا وَقَعَ الطَّاعُونُ فِیهِمْ وَ أَحَسُّوا بِهِ خَرَجُوا کُلُّهُمْ مِنَ الْمَدِینَهًِْ فَلَمَّا أَحَسُّوا بِالطَّاعُونِ خَرَجُوا جَمِیعاً وَ تَنَحَّوْا عَنِ الطَّاعُونِ حَذَرَ الْمَوْتِ فَسَارُوا فِی الْبِلَادِ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ إِنَّهُمْ مَرُّوا بِمَدِینَهًٍْ خَرِبَهًٍْ قَدْ جَلَا أَهْلُهَا عَنْهَا وَ أَفْنَاهُمُ الطَّاعُونُ فَنَزَلُوا بِهَا فَلَمَّا حَطُّوا رِحَالَهُمْ وَ اطْمَأَنُّوا بِهَا قَالَ لَهُمُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مُوتُوا جَمِیعاً فَمَاتُوا مِنْ سَاعَتِهِمْ وَ صَارُوا رَمِیماً یَلُوحُ وَ کَانُوا عَلَی طَرِیقِ الْمَارَّهًِْ فَکَنَسَتْهُمُ الْمَارَّهًُْ فَنَحَّوْهُمْ وَ جَمَعُوهُمْ فِی مَوْضِعٍ فَمَرَّ بِهِمْ نَبِیٌّ مِنْ أَنْبِیَاءِ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ (یُقَالُ لَهُ حِزْقِیلُ (علیه السلام) فَلَمَّا رَأَی تِلْکَ الْعِظَامَ بَکَی وَ اسْتَعْبَرَ وَ قَالَ یَا رَبِّ لَوْ شِئْتَ لَأَحْیَیْتَهُمُ السَّاعَهًَْ کَمَا أَمَتَّهُمْ فَعَمَرُوا بِلَادَکَ وَ وَلَدُوا عِبَادَکَ وَ عَبَدُوکَ مَعَ مَنْ یَعْبُدُکَ مِنْ خَلْقِکَ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ أَ فَتُحِبُّ ذَلِکَ قَالَ نَعَمْ یَا رَبِّ فَأَحْیِهِمْ قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ أَنْ قُلْ کَذَا وَ کَذَا فَقَالَ الَّذِی أَمَرَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنْ یَقُولَهُ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ هُوَ الِاسْمُ الْأَعْظَمُ فَلَمَّا قَالَ حِزْقِیلُ (علیه السلام) ذَلِکَ الْکَلَامَ نَظَرَ إِلَی الْعِظَامِ یَطِیرُ بَعْضُهَا إِلَی بَعْضٍ فَعَادُوا أَحْیَاءً یَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ یُسَبِّحُونَ اللَّهَ عَزَّ ذِکْرُهُ وَ یُکَبِّرُونَهُ وَ یُهَلِّلُونَهُ فَقَالَ حِزْقِیلُ (علیه السلام) عِنْدَ ذَلِکَ أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ قَالَ عُمَرُ بْنُ یَزِیدَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِیهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ.
امام صادق (علیه السلام) از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است: اینان، مردم یکی از شهرهای شام بودند که هفتادهزار خانه‌ی مسکونی داشت که در هر فصلی از فصول مختلف، طاعون بدیشان وارد می‌شد و همین‌که درمی‌یافتند طاعون بدیشان وارد شده است، توانگرانی که قدرتی داشتند از شهر بیرون می‌رفتند و کم‌توشه‌گان از سر ناچاری در آنجا باقی می‌ماندند. لذا بیشتر کسانی که مانده‌بودند می‌مردند؛ و مرگ‌ومیر در میان کسانی که بیرون رفته‌بودند کمتر بود. از این رو آنها که بیرون می‌رفتند، می‌گفتند: «راستی اگر ما در شهر مانده‌بودیم مرگ و میرمان زیاد می‌شد»! و آنان که مانده‌بودند می‌گفتند: «به‌راستی اگر ما نیز بیرون می‌رفتیم افراد کمتری از ما می‌مردند»! و از همین رو بر آن شدند تا اگر این بار نیز طاعون آمد همین‌که آن را احساس کردند، همگی با هم از شهر خارج شوند و چنین نیز کردند. [سپس] همین‌که ورود طاعون را دریافتند از شهر خارج شده و از ترس مرگ از طاعون فرار کردند و تا آنگاه که خدا می‌خواست در شهرها گردش کردند؛ تا آنکه به شهری ویران برخورد کردند که ساکنان آن، شهر را ترک کرده‌بودند و طاعون آنها را از میان برده‌بود. به آنجا که رسیدند فرودآمدند و چون بارهای خود را گشودند و آرامش یافتند خدای عزّوجلّ بدیشان فرمود: «همگی بمیرید»! آنها همگی در همان لحظه مردند و به اسکلت‌هایی رنگ‌پریده تبدیل شدند. اینان بر سر راه گذر کاروانیان بودند. رهگذران، استخوان‌های آنان را از کنار راه دور کرده و همه را در یک‌جا گرد آوردند. پس از این ماجرا یکی از پیامبران بنی‌اسرائیل به نام حزقیل (علیه السلام) از آنجا می گذشت و چون آن استخوان‌ها را دید گریست. و گفت: «پروردگارا! اگر بخواهی این‌ها را هم‌اینک زنده‌می‌گردانی؛ چنانکه آنها را میراندی؛ تا شهرهایت را آباد کنند و فرزندانی بیاورند که بنده‌ی تو باشند و همراه دیگر آفریدگانت که پرستشت می‌کنند تو را بپرستند». خدای متعال به او وحی فرمود: «آیا دوست داری آنها زنده شوند»؟ عرض کرد: «آری! بار خدایا آنها را زنده کن»! خدای عزّوجلّ به او وحی فرمود که «چنین و چنان بگو». او نیز همان را که خدای عزّوجلّ به او دستور داده‌بود، بر زبان جاری کرد. آن اسم اعظم بود و چون حزقیل (علیه السلام) آن کلام را بر زبان جاری کرد استخوان‌های پراکنده را دید که به‌سوی یکدیگر روانه می‌شوند؛ همه‌ی آنها زنده شده و به یکدیگر می‌نگریستند و «سبحان اللهِ و اللهُ اکبر و لا اله الا اللهُ» می‌گفتند. در این هنگام حزقیل (علیه السلام) گفت: «گواهی می‌دهم که خدا بر هر کاری توانا است». امام صادق (علیه السلام) افزود: «این آیه درباره این‌ها نازل شد».
Imam Sadiq (peace be upon him): These were the people of one of the cities of Sham, which had seventy thousand dwellings. In every season, plague would strike them, and as soon as they realised the plague had entered, the wealthy who had the means would leave the city, and those of little provision would remain there out of helplessness. So most of those who remained would die, and the mortality among those who had left was less. Therefore those who left would say: "Truly, if we had stayed in the city our deaths would have been many!" And those who remained would say: "Indeed, if we had left too, fewer of us would have died!" So they resolved that if the plague came again, as soon as they sensed it, they would all leave the city together, and so they did. [Then] as soon as they realised the plague had arrived, they left the city and fled from the plague out of fear of death, and they wandered through the lands as long as Allah willed; until they came upon a ruined city whose inhabitants had abandoned it and whom the plague had wiped out. When they reached it they alighted, and when they had unloaded their baggage and settled down, Allah the Mighty and Majestic said to them: "All of you, die!" They all died in that very moment and became pale skeletons. They were on the route of caravan travellers. The passersby cleared their bones away from the roadside and gathered them all in one place. After this, one of the prophets of Bani Israil named Hizqil (peace be upon him) was passing by there, and when he saw those bones he wept, and said: "My Lord! If You willed, You would revive them right now, just as You made them die; so that they might populate Your lands and bring forth children who would be Your servants and would worship You along with the other creatures of Yours who worship You." Allah the Exalted revealed to him: "Do you love that they be revived?" He said: "Yes! O my Lord, bring them back to life!" Allah the Mighty and Majestic revealed to him: "Say such and such." So he uttered on his tongue exactly what Allah the Mighty and Majestic had commanded him to say. That was al-Ism al-A'zam (the Greatest Name), and when Hizqil (peace be upon him) uttered that word he saw the scattered bones flying toward one another; all of them came back to life and looked at one another, saying "سبحان الله و الله اکبر و لا اله الا الله" [Glory be to Allah, Allah is the Greatest, there is no god but Allah]. At this Hizqil (peace be upon him) said: "I bear witness that Allah has power over all things." Imam Sadiq (peace be upon him) added: "This verse was revealed concerning these people."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આ લોકો શામના શહેરોમાંથી એક શહેરના રહેવાસી હતા જેમાં સિત્તેર હજાર રહેણાંક ઘરો હતાં. દર ઋતુમાં તેમના પર તાઊન (પ્લેગ) આવતો, અને જેવું તેઓ સમજી જતા કે તાઊન આવ્યો છે, ધનવાનો જેઓ પાસે તાકાત હતી તેઓ શહેરમાંથી બહાર નીકળી જતા અને ઓછી સાધનસંપત્તિ વાળા લાચારીથી ત્યાં જ રહી જતા. તેથી જે લોકો રહી જતા તેમાંથી ઘણા મરી જતા; અને જેઓ બહાર ગયા હતા તેમનામાં મૃત્યુ ઓછું થતું. તેથી બહાર જનારાઓ કહેતા: "ખરેખર જો અમે શહેરમાં રહી ગયા હોત તો અમારામાં પણ મરણ વધુ થાત!" અને જેઓ રહી ગયા હતા તેઓ કહેતા: "ખરેખર જો અમે પણ બહાર નીકળી ગયા હોત તો અમારામાંથી ઓછા લોકો મરત!" તેથી તેમણે નક્કી કર્યું કે આ વખતે પણ જો તાઊન આવે તો જેવું તેઓ સમજી જાય, બધા સાથે શહેર છોડી નીકળી જશે અને એમ જ કર્યું. [પછી] જેવું તાઊનનું આગમન સમજ્યા, શહેરમાંથી બહાર નીકળી ગયા અને મૃત્યુના ભયથી તાઊનથી ભાગ્યા, અને જ્યાં સુધી અલ્લાહ ચાહતો હતો ત્યાં સુધી શહેરોમાં ફરતા રહ્યા; ત્યાં સુધી કે તેઓ એક વેરાન શહેર પર આવ્યા જેના રહેવાસીઓ શહેર છોડી ગયા હતા અને તાઊને તેમને ખતમ કરી નાખ્યા હતા. જ્યાં પહોંચ્યા ત્યાં ઉતર્યા અને જ્યારે પોતાના સામાન ખોલ્યા અને શાંતિ પામ્યા, ત્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને ફરમાવ્યું: "બધા મરી જાવ!" તેઓ બધા એ જ ક્ષણે મરી ગયા અને ફિક્કા હાડપિંજરોમાં ફેરવાઈ ગયા. આ લોકો કાફલાવાળાઓના રસ્તા પર હતા. રાહગીરોએ તેમના હાડકાં રસ્તાની બાજુમાંથી હટાવીને એક જગ્યાએ ભેગા કર્યા. આ ઘટના પછી બની ઇસ્રાઈલના પયગંબરોમાંથી એક જેમનું નામ હઝકીલ (અલયહિસ્સલામ) હતું, ત્યાંથી પસાર થયા અને જ્યારે તેમણે એ હાડકાં જોયા તો રડ્યા અને કહ્યું: "પરવરદિગાર! જો તું ચાહે તો આમને હાલ જ જીવતા કરી શકે છે; જેમ તેં તેમને મરાવ્યા; જેથી તેઓ તારા શહેરોને આબાદ કરે અને એવા સંતાનો પેદા કરે જે તારા બંદા હોય અને તારી અન્ય મખલૂક જે તારી ઇબાદત કરે છે તેમની સાથે તારી ઇબાદત કરે." અલ્લાહ તઆલાએ તેમને વહી કરી: "શું તમે ઈચ્છો છો કે તેઓ જીવતા થાય?" તેમણે અરજ કરી: "હા! પરવરદિગાર, તેમને જીવતા કર!" અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને વહી કરી કે "આમ અને આમ કહો." તેમણે પણ જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને હુકમ આપ્યો હતો તે જ ઝબાન પર જારી કર્યું. તે ઇસ્મે આઅઝમ (સૌથી મહાન નામ) હતું, અને જ્યારે હઝકીલ (અલયહિસ્સલામ)એ એ કલામ ઝબાન પર જારી કર્યો ત્યારે તેમણે વિખરાયેલા હાડકાંઓને એકબીજા તરફ જતાં જોયા; તે બધા જીવતા થઈ ગયા અને એકબીજા સામે જોતા "سبحان الله و الله اکبر و لا اله الا الله" [અલ્લાહ પાક છે, અલ્લાહ સૌથી મહાન છે, અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી] કહેતા હતા. આ સમયે હઝકીલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હું ગવાહી આપું છું કે અલ્લાહ દરેક કામ પર કુદરત ધરાવે છે." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ઉમેર્યું: "આ આયત આ લોકોના વિશે નાઝિલ થઈ."