سورة البقرة

Verse 251 of 286

2:251

فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ وَ آتاهُ أللهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ أللهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمينَ

آنگاه به خواست خدا، آن‌ها سپاه دشمن را به هزیمت وا‌داشتند؛ ‌و «داوود» [نوجوان شجاعى که در لشکر «طالوت» بود]، «جالوت» را کشت؛ ‌و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛ ‌و از آنچه مى‌خواست به او تعلیم داد. و اگر خداوند، بعضى از مردم را به‌وسیله‌ي بعضى دیگر دفع نمى‌کرد، زمین را فساد فرا مى‌گرفت، ولى خداوند نسبت به جهانیان، لطف و احسان دارد.

So they put them to flight by Allah's permission. And Dawood slew Jalut, and Allah gave him kingdom and wisdom, and taught him of what He pleased. And were it not for Allah's repelling some men with others, the earth would certainly be in a state of disorder; but Allah is Gracious to the creatures.

પછી તેમણે અલ્લાહના હુકમથી તેઓને હરાવી નાખ્યા; અને દાવૂદે જાલૂતને મારી નાખ્યો અને તે (દાઉદ)ને અલ્લાહે સલ્તનત તથા હિકમત અર્પણ કરી, અને (જે) કાંઈ ચાહયું તે તેને શીખવ્યું; અને જો અલ્લાહ અમુક લોકોને અમુક (લોકો) થકી દૂર ન કરે તો ઝમીન બરબાદ થઇ જાય પરંતુ અલ્લાહ સર્વે દુનિયાવાળાઓ ઉપર મોટો ફઝલ કરનાર છે.

#1 آنگاه به خواست خدا، آنها سپاه دشمن را به هزیمت واداشتند؛ و «داوود» نوجوان شجاعی که در لشکر «طالوت» بود)، «جالوت» را کشت Then by Allah's will they routed the enemy army, and Dawud, a brave youth in Talut's army, killed Jalut પછી અલ્લાહની ઇચ્છાથી તેમણે દુશ્મન સૈન્યને હરાવ્યું, અને દાઉદે જાલૂતને કત્લ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَجَاءَ دَاوُدُ (علیه السلام) فَوَقَفَ بِحِذَاءِ جَالُوتَ وَ کَانَ جَالُوتُ عَلَی الْفِیلِ وَ عَلَی رَأْسِهِ التَّاجُ وَ فِی جَبْهَتِهِ یَاقُوتَهًٌْ یَلْمَعُ نُورُهَا وَ جُنُودُهُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَأَخَذَ دَاوُدُ (علیه السلام) مِنْ تِلْکَ الْأَحْجَارِ حَجَراً فَرَمَی بِهِ فِی مَیْمَنَهًِْ جَالُوتَ فَمَرَّ فِی الْهَوَاءِ فَوَقَعَ عَلَیْهِمْ فَانْهَزَمُوا وَ أَخَذَ حَجَراً آخَرَ فَرَمَی بِهِ فِی مَیْسَرَهًِْ جَالُوتَ فَوَقَعَ عَلَیْهِمْ فَانْهَزَمُوا وَ رَمَی جَالُوتَ بِحَجَرٍ فَصَکَّتِ الْیَاقُوتَهًُْ فِی جَبْهَتِهِ وَ وَصَلَتْ إِلَی دِمَاغِهِ وَ وَقَعَ إِلَی الْأَرْضِ مَیِّتاً وَ هُوَ قَوْلُهُ فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ.

امام صادق (علیه السلام) داوود (علیه السلام) در برابر جالوت به مبارزه برخاست درحالی‌که جالوت سوار بر فیل بود و تاجی بر سر داشت که در جلوی پیشانی او یاقوتی درخشان وجود داشت و سپاهیانش در جلوی او ایستاده‌بودند. داوود (علیه السلام) از آن سنگ‌ها [که همراه خود برده‌بود] یکی برداشت و با آن، به‌جانب راست سپاه جالوت زد و آن‌ها فرار کردند. سنگ دیگر را به‌جانب چپ سپاه جالوت پرتاب کرد که باز هم گریختند و سنگ سوّم را به‌جانب جالوت پرتاب کرد و در اثر ضربه‌ی آن، سنگ یاقوتِ کلاهِ جالوت شکست و به پیشانی او فرو رفت و به مغز او اصابت نمود و او بی‌جان بر روی زمین افتاد. این چنین بود که فرمود: فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Dawud (peace be upon him) stood forth to fight against Jalut, while Jalut was mounted on an elephant and wore a crown on his head, on the front of which was a shining ruby, and his troops stood before him. Dawud (peace be upon him) took one of those stones [which he had brought with him] and struck with it toward the right flank of Jalut's army, and they fled. He hurled another stone toward the left flank of Jalut's army, and again they fled. Then he hurled a third stone toward Jalut, and by its blow the ruby of Jalut's crown shattered and sank into his forehead and struck his brain, and he fell lifeless upon the ground. Thus is [the meaning of] His statement: فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ [So they put them to flight by Allah's permission, and Dawud slew Jalut].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): દાઊદ (અલયહિસ્સલામ) જાલૂત સામે લડવા ઊભા થયા, જ્યારે જાલૂત હાથી પર સવાર હતો અને તેના માથે તાજ હતો જેની આગળની બાજુ પિશાનીની જગ્યાએ ચમકતો યાકૂત હતો અને તેના સૈનિકો તેની આગળ ઊભા હતા. દાઊદ (અલયહિસ્સલામ)એ તે પથ્થરોમાંથી [જે તેમની સાથે લાવ્યા હતા] એક ઉપાડ્યો અને તેનાથી જાલૂતના સૈન્યની જમણી બાજુ પર માર્યો અને તેઓ ભાગી ગયા. બીજો પથ્થર જાલૂતના સૈન્યની ડાબી બાજુ ફેંક્યો અને તેઓ પણ ભાગી ગયા અને ત્રીજો પથ્થર જાલૂત તરફ ફેંક્યો અને તેના ફટકાના પરિણામે જાલૂતના તાજનો યાકૂત પથ્થર તૂટી ગયો અને તેની પિશાનીમાં ઘૂસી ગયો અને તેના મગજ સુધી પહોંચ્યો અને તે નિર્જીવ થઈને જમીન પર પડ્યો. આ પ્રમાણે ફરમાવ્યું: فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ [પછી તેઓએ અલ્લાહની ઇજાઝતથી તેઓને હરાવ્યા, અને દાઊદે જાલૂતને કત્લ કર્યો].

#2 آنگاه به خواست خدا، آنها سپاه دشمن را به هزیمت واداشتند؛ و «داوود» نوجوان شجاعی که در لشکر «طالوت» بود)، «جالوت» را کشت Then by Allah's will they routed the enemy army, and Dawud, a brave youth in Talut's army, killed Jalut પછી અલ્લાહની ઇચ્છાથી તેમણે દુશ્મન સૈન્યને હરાવ્યું, અને દાઉદે જાલૂતને કત્લ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

حَدِیثٌ طَوِیلٌ یُذکَرُ فِیهِ مَسجِدُالسَّهلهًِْ یَقُولُ فِیهِ (علیه السلام) ... وَ مِنْهُ سَارَ دَاوُدُ إِلَی جَالُوت.

امام صادق (علیه السلام) أبان از امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند: در حدیث طولانی که حضرت دربیان فضیلت مسجد سهله ذکر می‌کند، می‌فرماید: مسجد سهله جایی است که داوود (علیه السلام) از آنجا برای حمله به جالوت حرکت کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Aban narrates from Imam Sadiq (peace be upon him): In a long hadith in which the Imam mentions the merit of Masjid al-Sahla, he says: Masjid al-Sahla is the place from which Dawud (peace be upon him) set out to attack Jalut.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબાન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કરે છે: એક લાંબી હદીસમાં જેમાં ઇમામ મસ્જિદે સહલાની ફઝીલત વર્ણવે છે, તેઓ ફરમાવે છે: મસ્જિદે સહલા તે જગ્યા છે જ્યાંથી દાઊદ (અલયહિસ્સલામ) જાલૂત પર હુમલો કરવા માટે નીકળ્યા હતા.

#3 و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛ و از آنچه می‌خواست به او تعلیم داد And Allah granted him sovereignty and knowledge, and taught him what He willed અને અલ્લાહે તેને હુકૂમત અને ઇલ્મ અતા કર્યાં, અને જે ચાહ્યું તે તેને શીખવ્યું

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَمْ یَبْعَثْ أَنْبِیَاءَ (مُلُوکاً فِی الْأَرْضِ إِلَّا أَرْبَعَهًًْ بَعْدَ نُوحٍ ذُو الْقَرْنَیْنِ وَ اسْمُهُ عَیَّاشٌ وَ دَاوُدُ وَ سُلَیْمَانُ وَ یُوسُفُ (فَأَمَّا عَیَّاشٌ فَمَلَکَ مَا بَیْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ أَمَّا دَاوُدُ (علیه السلام) فَمَلَکَ مَا بَیْنَ الشَّامَاتِ إِلَی بِلَادِ إِصْطَخْرَ وَ کَذَلِکَ مُلْکُ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) وَ أَمَّا یُوسُفُ (علیه السلام) فَمَلَکَ مِصْرَ وَ بَرَارِیَهَا لَمْ یُجَاوِزْهَا إِلَی غَیْرِهَا (علیه السلام).

امام باقر (علیه السلام) خدای تعالی پیغمبری نفرستاده است که پادشاهی کند مگر چهار نفر که همه پس از نوح (علیه السلام) مبعوث شده‌اند: ذوالقرنین (علیه السلام) که نامش عیاش بود، داوود، سلیمان و یوسف (علیهم السلام). عیاش، پادشاه میان مشرق تا مغرب بود و داوود (علیه السلام) پادشاه میان شامات تا شهرهای اصطخر گردید و کشور (سرزمین تحت حکومت) سلیمان (علیه السلام) نیز همین اندازه بود و سرزمین تحت قلمرو حکمرانی یوسف (علیه السلام)، شهر مصر و بیابان‌های اطراف آن بود و [محدوه‌ی] حکومت آنان بیشتر از این سرزمین‌ها نبود. [و اگر کسی در غیر این سرزمین‌ها حاکم بود، پیامبر نبوده است].

Imam Baqir (peace be upon him): Allah the Exalted did not send any prophet who ruled as king except four, all of whom were raised after Nuh (peace be upon him): Dhul-Qarnayn (peace be upon him), whose name was Ayyash, and Dawud, Sulayman and Yusuf (peace be upon them). Ayyash was king over what lies between the East and the West, and Dawud (peace be upon him) became king over what lies between the lands of Sham and the cities of Istakhr, and the kingdom (the land under the rule) of Sulayman (peace be upon him) was of the same extent, and the land under the dominion of Yusuf (peace be upon him) was the city of Egypt and the deserts around it, and [the extent of] their rule was not greater than these lands. [And if anyone ruled outside these lands, he was not a prophet.]

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ કોઈ પયગંબર મોકલ્યા નથી જેમણે બાદશાહી કરી હોય સિવાય ચાર, જેઓ બધા નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પછી મબઊસ થયા: ઝુલ્કરનૈન (અલયહિસ્સલામ) જેમનું નામ અય્યાશ હતું, દાવૂદ, સુલયમાન અને યુસુફ (અલયહેમુસ્સલામ). અય્યાશ પૂર્વથી પશ્ચિમ સુધીના બાદશાહ હતા અને દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) શામાતથી ઇસ્તખરના શહેરો સુધીના બાદશાહ થયા અને સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)નો દેશ (તેમની હકૂમત હેઠળની ધરતી) પણ આટલો જ હતો અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ની હકૂમત હેઠળની ધરતી મિસ્રનું શહેર અને તેની આસપાસના રણો હતાં અને તેમની હકૂમતની [મર્યાદા] આ ધરતીઓ કરતાં વધુ ન હતી. [અને જો કોઈ આ ધરતીઓ સિવાય બીજે હાકિમ હતો, તો તે પયગંબર ન હતો.]

#4 و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛ و از آنچه می‌خواست به او تعلیم داد And Allah granted him sovereignty and knowledge, and taught him what He willed અને અલ્લાહે તેને હુકૂમત અને ઇલ્મ અતા કર્યાં, અને જે ચાહ્યું તે તેને શીખવ્યું

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ اللَّهَ اخْتَارَ مِنْ کُلِ شَیْءٍ أَرْبَعَهًًْ اخْتَارَ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ لِلسَّیْفِ إِبْرَاهِیمَ وَ دَاوُدَ وَ مُوسَی (وَ أَنَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) خداوند تبارک‌وتعالی از هر چیزی چهار عدد را برگزید و از میان انبیاء (علیهم السلام) چهار نفر: ابراهیم، داوود، موسی (علیهم السلام) و مرا برای داشتن شمشیر (قدرت و اجازه‌ی جنگیدن) برگزید.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Allah, the Blessed and Exalted, chose four of everything, and from among the prophets (peace be upon them) He chose four for the sword (power and permission to wage war): Ibrahim, Dawud, Musa (peace be upon them) and me.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ દરેક વસ્તુમાંથી ચાર પસંદ કર્યા, અને અંબિયા (અલયહેમુસ્સલામ)માંથી ચાર જણને તલવાર (શક્તિ અને લડવાની અનુમતિ) રાખવા માટે પસંદ કર્યા: ઇબ્રાહિમ, દાઉદ, મુસા (અલયહેમુસ્સલામ) અને મને.

#5 و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛ و از آنچه می‌خواست به او تعلیم داد And Allah granted him sovereignty and knowledge, and taught him what He willed અને અલ્લાહે તેને હુકૂમત અને ઇલ્મ અતા કર્યાં, અને જે ચાહ્યું તે તેને શીખવ્યું

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَاشَ دَاوُدُ (علیه السلام) مِائَهًَْ سَنَهًٍْ مِنْهَا أَرْبَعُونَ سَنَهًًْ مُلْکُه.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) داوود (علیه السلام) صد سال در این جهان زیست که چهل سال آن، به پادشاهی سپری شد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Dawud (peace be upon him) lived one hundred years in this world, forty years of which passed in kingship.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) આ દુનિયામાં સો વર્ષ જીવ્યા, જેમાંથી ચાલીસ વર્ષ બાદશાહતમાં વીત્યા.

#6 و خداوند، حکومت و دانش را به او بخشید؛ و از آنچه می‌خواست به او تعلیم داد And Allah granted him sovereignty and knowledge, and taught him what He willed અને અલ્લાહે તેને હુકૂમત અને ઇલ્મ અતા કર્યાં, અને જે ચાહ્યું તે તેને શીખવ્યું

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ کَانَ بَیْنَ مُوسَی (علیه السلام) وَ بَیْنَ دَاوُدَ (علیه السلام) خَمْسُمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ بَیْنَ دَاوُدَ وَ عِیسَی (علیها السلام) أَلْفُ سَنَهًٍْ وَ مِائَهًُْ سَنَهًْ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) پانصد سال بین موسی (علیه السلام) و داوود (علیه السلام) و هزاروصد سال بین داود (علیه السلام) و عیسی (علیه السلام) فاصله زمانی بود.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Between Musa (peace be upon him) and Dawud (peace be upon him) there was a gap of five hundred years, and between Dawud (peace be upon him) and Isa (peace be upon him) a gap of one thousand one hundred years.

અલી બિન ઇબ્રાહિમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): મુસા (અલયહિસ્સલામ) અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) વચ્ચે પાંચસો વર્ષનું અંતર હતું, અને દાઉદ (અલયહિસ્સલામ) અને ઇસા (અલયહિસ્સલામ) વચ્ચે એક હજાર એકસો વર્ષનું અંતર હતું.

#7 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ یَدْفَعُ بِمَنْ یُصَلِّی مِنْ شِیعَتِنَا عَمَّنْ لَا یُصَلِّی مِنْ شِیعَتِنَا وَ لَوْ أَجْمَعُوا عَلَی تَرْکِ الصَّلَاهًِْ لَهَلَکُوا وَ إِنَّ اللَّهَ یَدْفَعُ بِمَنْ یَصُومُ مِنْهُمْ عَمَّنْ لَا یَصُومُ مِنْ شِیعَتِنَا وَ لَوْ أَجْمَعُوا عَلَی تَرْکِ الصِّیَامِ لَهَلَکُوا وَ إِنَّ اللَّهَ یَدْفَعُ بِمَنْ یُزَکِّی مِنْ شِیعَتِنَا عَمَّنْ لَا یُزَکِّی مِنْهُمْ وَ لَوِ اجْتَمَعُوا عَلَی تَرْکِ الزَّکَاهًِْ لَهَلَکُوا وَ إِنَّ اللَّهَ لَیَدْفَعُ بِمَنْ یَحُجُّ مِنْ شِیعَتِنَا عَمَّنْ لَا یَحُجُّ مِنْهُمْ وَ لَوِ اجْتَمَعُوا عَلَی تَرْکِ الْحَجِّ لَهَلَکُوا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَی وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لکِنَّ اللهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی الْعالَمِینَ فَوَ اللَّهِ مَا أُنْزِلَتْ إِلَّا فِیکُمْ وَ لَا عُنِیَ بِهَا غَیْرُکُمْ.

امام صادق (علیه السلام) خداوند به‌خاطر شیعیان نمازگزار ما، از شیعیانی که نماز نمی‌گذارند [بلاها را] دفع می‌کند. که اگر همه نماز را ترک کنند هلاک خواهندشد و هم از کسانی‌که روزه نمی‌گیرند به‌وسیله‌ی آنهایی که روزه می‌گیرند گرفتاری‌ها را دور می‌سازد و اگر همه روزه نگیرند نابود می‌گردند و به‌خاطر کسانی‌که زکات می‌دهند از آنهایی که زکات نمی‌دهند عذاب را دور می‌کند که اگر همه زکات ندهند، هلاک می‌شوند و خداوند به‌خاطر کسانی‌که حج می‌گزارند، بلا را از آنهایی که حج نمی‌گزارند رفع می‌کند که اگر همه حج‌گزاردن را ترک می‌کردند هلاک می‌شدند و این است معنی آیه‌ی شریفه‌ی: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لکِنَّ اللهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی الْعالَمِینَ به خدا قسم! این آیه فقط درباره‌ی شما (شیعیان) نازل شده و مخاطبی غیر از شما ندارد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah, through those of our Shia who pray, repels [calamities] from those of our Shia who do not pray; for if they all abandoned prayer they would perish. And through those of them who fast He wards off afflictions from those who do not fast; and if they all abandoned fasting they would be destroyed. And through those who give zakat He wards off punishment from those who do not give zakat; for if they all failed to give zakat they would perish. And through those who perform the Hajj Allah removes calamity from those who do not perform the Hajj; for if they all abandoned performing the Hajj they would perish. This is the meaning of the noble verse: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لکِنَّ اللهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی الْعالَمِینَ [And were it not for Allah's repelling some people by means of others, the earth would surely have been corrupted; but Allah is Gracious to the worlds]. By Allah! This verse was revealed only concerning you (the Shia), and it addresses none but you.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અમારા શિયાઓમાંથી નમાઝ પઢનારાઓના કારણે અમારા શિયાઓમાંથી જેઓ નમાઝ નથી પઢતા તેમના પરથી [બલાઓ] દૂર કરે છે; જો બધા નમાઝ છોડી દે તો હલાક થઈ જાય. અને જેઓ રોઝા રાખે છે તેમના કારણે જેઓ રોઝા નથી રાખતા તેમના પરથી મુસીબતો દૂર કરે છે; અને જો બધા રોઝા ન રાખે તો નાશ પામે. અને જેઓ ઝકાત આપે છે તેમના કારણે જેઓ ઝકાત નથી આપતા તેમના પરથી અઝાબ દૂર કરે છે; જો બધા ઝકાત ન આપે તો હલાક થાય. અને અલ્લાહ જેઓ હજ કરે છે તેમના કારણે જેઓ હજ નથી કરતા તેમના પરથી બલા દૂર કરે છે; જો બધા હજ કરવાનું છોડી દે તો હલાક થઈ જાય. અને આ છે આ પવિત્ર આયતનો અર્થ: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لکِنَّ اللهَ ذُو فَضْلٍ عَلَی الْعالَمِینَ [અને જો અલ્લાહ લોકોના એક ભાગને બીજા ભાગ દ્વારા દૂર ન કરતો હોત, તો ઝમીન બગડી જાત, પરંતુ અલ્લાહ સૃષ્ટિ પર કૃપાળુ છે]. અલ્લાહની કસમ! આ આયત ફક્ત તમારા (શિયાઓ) વિશે નાઝિલ થઈ છે અને તમારા સિવાય તેનો કોઈ સંબોધિત નથી.

#8 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

{عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ:} «إِنَّ اللَّهَ لَیَدْفَعُ بِالْمُسْلِمِ الصَّالِحِ نَحْوَ مِائَهًِْ أَلْفِ بَیْتٍ مِنْ جِیرَانِهِ الْبَلَاءَ» ثُمَّ قَرَأَ وَ لَولَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ الْآیَهًَْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) خداوند به‌وجود یک مسلمان نیکوکار، بلا را از صدهزار خانه‌ای که در همسایگی او هستند، دور می‌کند. سپس تلاوت کردند: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ ...

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Through one righteous Muslim Allah wards off calamity from about a hundred thousand houses among his neighbours. Then he recited: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ ... [And were it not for Allah's repelling of people ...].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહ એક નેક મુસલમાનના કારણે તેના પડોશમાં આવેલા લગભગ એક લાખ ઘરો પરથી બલા દૂર કરે છે. પછી તેમણે તિલાવત કરી: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ ... [અને જો અલ્લાહ લોકોને દૂર ન કરતો હોત ...].

#9 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَمران قال: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ الْآیَهًَْ فَقَالَ کَانَ قَوْمٌ صَالِحُونَ هُمْ مُهَاجِرُونَ قَوْمَ سُوءِ خَوْفاً أَنْ یُفْسِدُوهُمْ فَیَدْفَعُ اللَّهُ بِهِمْ مِنَ الصَّالِحِینَ وَ لَمْ یَأْجُرْ أُولَئِکَ بِمَا یَدْفَعُ بِهِمْ وَ فِینَا مِثْلُهُمْ.

امام باقر (علیه السلام) حمران گوید: «از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ سؤال کردم». فرمود: گروهی از افراد صالح، از اشخاص بد کناره‌گیری می‌کردند تا مبادا موجب فساد و تباهی دین ایشان شوند. خداوند به‌وسیله‌ی همان مردم شرور، از صالحین دفاع می‌کند [و ندانسته، رفتارشان موجب دفاع از صالحین می‌شود] امّا آن بدکاران که موجب حفظ صالحین می‌شوند پاداشی نخواهند داشت. امروز در بین ما نیز چنین افرادی هستند.

Imam Baqir (peace be upon him): Hamran said: "I asked Imam Baqir (peace be upon him) about the verse: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ [And were it not for Allah's repelling some men with others]." He said: A group of righteous people would keep away from wicked people, lest they cause corruption and ruin in their religion. Allah, through those very wicked people, defends the righteous [and, without knowing it, their conduct becomes a means of defending the righteous], but those wrongdoers who become a cause of preserving the righteous will have no reward. Today, among us too there are such people.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હમરાન કહે છે: "મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: وَ لَوْ لا دَفْعُ اللهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ [અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે]." તમે ફરમાવ્યું: સાલેહ (નેક) લોકોનો એક સમૂહ ખરાબ લોકોથી દૂર રહેતો હતો, જેથી તેઓ તેમના દીનમાં ફસાદ અને બરબાદીનું કારણ ન બને. અલ્લાહ એ જ શરીર (દુષ્ટ) લોકો દ્વારા સાલેહીનનો બચાવ કરે છે [અને અજાણ્યે તેમનો વ્યવહાર સાલેહીનના બચાવનું કારણ બની જાય છે], પરંતુ તે ખરાબ લોકો જેઓ સાલેહીનની હિફાઝતનું કારણ બને છે, તેમને કોઈ બદલો નહીં મળે. આજે અમારી વચ્ચે પણ આવા લોકો છે.

#10 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

یَدْفَعُ اللَّهُ بِالْبِرِّ عَنِ الْفَاجِرِ الْهَلَاکَ.

امام علی (علیه السلام) به سبب وجود افراد نیکوکار [در یک جامعه]، خداوند [عذاب و] هلاکت را [از همه و] از ستمکاران [آن جامعه] دور می‌کند.

Imam Ali (peace be upon him): Because of the existence of righteous people [in a society], Allah keeps [the punishment and] destruction away [from everyone and] from the wrongdoers [of that society].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): નેક લોકોના અસ્તિત્વના કારણે [કોઈ સમાજમાં], અલ્લાહ [અઝાબ અને] હલાકતને [બધાથી અને] તે સમાજના ઝુલ્મ કરનારાઓથી દૂર રાખે છે.

#11 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَوْ لَا عِبَادٌ لِلَّهِ رُکَّعَ وَ صِبْیَانٌ رُضَّعٌ وَ بَهَائِمُ رُتَّعٌ لَصُبَ عَلَیْکُمُ الْعَذَابُ صَبّا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) اگر بندگانی که برای خدا رکوع می‌کنند و کودکان شیرخوار و چهارپایان چرنده نبودند، یقیناً [خداوند] عذاب سختی بر شما وارد می‌کرد.

The Prophet (peace be upon him and his family): Were it not for servants who bow (in ruku') for Allah, and suckling children, and grazing animals, [Allah] would certainly have poured severe punishment upon you.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જો અલ્લાહ માટે રુકૂઅ કરનારા બંદાઓ, ધાવણા બાળકો અને ચરનારા ચોપગા પ્રાણીઓ ન હોત, તો ખરેખર [અલ્લાહ] તમારા પર સખત અઝાબ ઉતારત.

#12 و اگر خداوند، بعضی از مردم را به‌وسیله‌ی بعضی دیگر دفع نمی‌کرد، زمین را فساد فرا می‌گرفت And were Allah not to repel some people by means of others, corruption would overtake the earth અને જો અલ્લાહ કેટલાક લોકોને બીજા કેટલાક દ્વારા દૂર ન કરે, તો ધરતી પર ફસાદ છવાઈ જાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ اللَّهَ یُصْلِحُ بِصَلَاحِ الرَّجُلِ الْمُسْلِمِ وَلَدَهُ وَ وَلَدَ وَلَدِهِ وَ أَهْلَ دُوَیْرَتِهِ وَ دُوَیْرَاتٍ حَوْلَهُ وَ لَا یَزالُونَ فِی حِفْظِ اللَّهِ مَا دَامَ فِیهِمْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) خداوند فرزند و فرزند فرزند مرد مسلمان را و نیز اهل‌بیت او و خانه‌های اطرافش را به‌سبب صلاحیّت و نیکی آن انسان مسلمان، اصلاح می‌کند و پیوسته آن‌ها را تا زمانی که این فرد در بینشان باشد، حفظ می‌نماید.

The Prophet (peace be upon him and his family): Allah, on account of the righteousness and goodness of a Muslim man, sets right his child and his grandchild, as well as his household and the houses around him, and He continues to protect them so long as this person is among them.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહ મુસલમાન માણસના સંતાન અને સંતાનના સંતાનને, તથા તેના અહલેબૈત અને તેની આસપાસના ઘરોને, તે મુસલમાન વ્યક્તિની સાલેહિય્યત અને નેકીના કારણે સુધારે છે, અને જ્યાં સુધી આ વ્યક્તિ તેમની વચ્ચે હોય ત્યાં સુધી તેમને હંમેશા સુરક્ષિત રાખે છે.