سورة البقرة

Verse 38 of 286

2:38

قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَميعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدايَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ

گفتيم: «همگى از آن، فرودآييد! ولى هرگاه هدايتى از طرف من براى شما آمد، كسانى‌كه از آن پيروى كنند، نه ترسى بر آنهاست، و نه اندوهگين می‌شوند».

We said: Go forth from this (state) all; so surely there will come to you a guidance from Me, then whoever follows My guidance, no fear shall come upon them, nor shall they grieve.

અમોએ હુકમ કર્યોર્ કે તમે સધળા ત્યાંથી ઉતરી જાઓ; પછી મારા તરફથી તમને જરૂર હિદાયત પહોંચશે,* પછી જે મારી હિદાયતની પૈરવી કરશે તેમને ન તો કાંઈ ડર રહેશે અને ન તેઓ ગમગીન થશે.

#1 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمِیعاً کَانَ أَمَرَ فِی الْأَوَّلِ أَنْ یَهْبِطَا وَ فِی الثَّانِی أَمَرَهُمْ أَنْ یَهْبِطُوا جَمِیعاً لَا یَتَقَدَّمْ أَحَدُهُمُ الْآخَرَ وَ الْهُبُوطُ إِنَّمَا هُوَ هُبُوطُ آدَمَ (علیه السلام) وَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) مِنَ الْجَنَّهًِْ وَ هُبُوطُ الْحَیَّهًِْ أَیْضاً مِنْهَا فَإِنَّهَا کَانَتْ مِنْ أَحْسَنِ دَوَابِّهَا وَ هُبُوطُ إِبْلِیسَ مِنْ حَوَالَیْهَا فَإِنَّهُ کَانَ مُحَرَّماً عَلَیْهِ دُخُولُ الْجَنَّهًِْ.

امام عسکری (علیه السلام) اوّل بار، خداوند فرمان داد که فقط آدم (علیه السلام) و حوا (سلام الله علیها) هبوط‌کرده و پایین روند و سپس امر فرمود که همگی پایین روند و هیچ‌یک از دیگری پیشی نگیرد. فرودآمدن از بهشت، این‌گونه بود که اوّل آدم (علیه السلام) و حوا (سلام الله علیها) فرودآمدند و مار که از زیباترین حیوانات بهشت بود نیز، از آنجا فرودآمد و چون ورود به بهشت بر شیطان حرام شده‌بود، او نیز از اطراف بهشت هبوط کرد.

Imam Askari (peace be upon him): The first time, Allah commanded that only Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) descend and go down, and then He commanded that they all go down together and none precede the other. The descent from Paradise was in this way: first Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) descended, and the serpent — which was among the most beautiful of the animals of Paradise — also descended from there; and since entry into Paradise had been forbidden to Satan, he too descended from the outskirts of Paradise.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): પહેલી વાર, અલ્લાહે હુકમ આપ્યો કે ફક્ત આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) હબૂત કરીને નીચે ઊતરે, અને પછી હુકમ ફરમાવ્યો કે બધા સાથે નીચે ઊતરે અને એકબીજાથી આગળ ન વધે. જન્નતથી ઊતરવું આ રીતે થયું કે પહેલા આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) ઊતર્યા, અને સાપ — જે જન્નતના સૌથી સુંદર પ્રાણીઓમાંનો હતો — તે પણ ત્યાંથી ઊતર્યો, અને શેતાન માટે જન્નતમાં પ્રવેશ હરામ કરી દેવાયો હતો, તેથી તે પણ જન્નતની આજુબાજુથી હબૂત કરી ગયો.

#2 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فَأَهْبَطَهُ بَعْدَ التَّوْبَهًِْ لِیَعْمُرَ أَرْضَهُ بِنَسْلِهِ وَ لِیُقِیمَ الْحُجَّهًَْ بِهِ عَلَی عِبَادِه.

امام علی (علیه السلام) خداوند پس از آنکه آدم (علیه السلام) توبه کرد، او را فرودآورد تا با فرزندان خود زمین او را آبادان سازند و از جانب خدا بر بندگانش حجّتی باشد.

Imam Ali (peace be upon him): After Adam (peace be upon him) repented, Allah sent him down so that with his offspring they might populate His earth, and that he might be a proof (hujjah) from Allah upon His servants.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ તૌબા કરી લીધા પછી, અલ્લાહે તેમને નીચે ઉતાર્યા જેથી તેઓ પોતાના સંતાનો સાથે તેમની ધરતીને આબાદ કરે અને અલ્લાહ તરફથી તેમના બંદાઓ પર હુજ્જત [પ્રમાણ] બને.

#3 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

ثُمَّ أَسْکَنَ آدَمَ (علیه السلام) دَاراً أَرْغَدَ فِیهَا عِیشَتَهُ {عَیْشَهُ} وَ آمَنَ فِیهَا مَحَلَّتَهُ وَ حَذَّرَهُ إِبْلِیسَ وَ عَدَاوَتَهُ فَاغْتَرَّهُ عَدُوُّهُ نَفَاسَهًًْ عَلَیْهِ بِدَارِ الْمُقَامِ وَ مُرَافَقَهًِْ الْأَبْرَارِ فَبَاعَ الْیَقِینَ بِشَکِّهِ وَ الْعَزِیمَهًَْ بِوَهْنِهِ وَ اسْتَبْدَلَ بِالْجَذَلِ وَجَلًا وَ بِالاعْتِزَازِ {بِالاغْتِرَارِ} نَدَماً ثُمَّ بَسَطَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ لَهُ فِی تَوْبَتِهِ وَ لَقَّاهُ کَلِمَهًَْ رَحْمَتِهِ وَ وَعَدَهُ الْمَرَدَّ إِلَی جَنَّتِهِ فَأَهْبَطَهُ إِلَی دَارِ الْبَلِیَّهًِْ وَ تَنَاسُلِ الذُّرِّیَّهًِْ.

امام علی (علیه السلام) آنگاه خدای سبحان، آدم (علیه السلام) را در زندگی گشاده و در سایه‌سار آرام و امن بهشت اقامت‌داد و از ابلیس و دشمنی‌های وی برحذرداشت. امّا ابلیس در جاودانگی آدم در بهشت و انس او با بهشتیان، حسد ورزیده و رشک برد و از درِ نیرنگ، به دشمنی با او برخاست و یقین او را خرید و به او شک و تردید فروخت و اراده‌ی آهنین او را به سستی تبدیل کرد و آرامش ایمان او را به وحشت مجازات تبدیل و با فریب، او را دچار شرمندگی ساخت. خداوند متعال بر درماندگی آدم (علیه السلام) رحمت آورد و راه توبه را بر او گشود و کلمات رحمت را بر جانش القا کرد و او را وعده‌ی بازگشت به بهشت داده و به دنیای بلا، ابتلا، تناسل و توسعه‌ی نسل فروفرستاد.

Imam Ali (peace be upon him): Then Allah the Glorified settled Adam (peace be upon him) in a life of ease, and made his dwelling secure in the calm and safe shade of Paradise, and warned him against Iblis and his enmity. But Iblis envied Adam's eternal life in Paradise and his companionship with the people of Paradise, and rose up in enmity against him through the door of deceit. He bought Adam's certainty and sold him doubt and hesitation, turned his iron resolve into weakness, and transformed the calm of his faith into the terror of punishment, and through deception plunged him into shame. Allah the Exalted had mercy on the helplessness of Adam (peace be upon him), opened the door of repentance to him, cast the words of mercy upon his soul, and promised him the return to Paradise, and sent him down to the world of trial, tribulation, procreation and the expansion of progeny.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પછી અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ આદમ (અલયહિસ્સલામ) ને વિશાળ જીવનમાં અને જન્નતના શાંત તથા સુરક્ષિત છાયામાં વસાવ્યા અને તેમને ઇબ્લીસ તથા તેની દુશ્મનીઓથી સાવધ કર્યા. પરંતુ ઇબ્લીસે જન્નતમાં આદમની હંમેશની જીવન અને જન્નતવાસીઓ સાથેની તેમની સંગતિ પર ઈર્ષ્યા અને હસદ કર્યો અને છળકપટના દ્વારેથી તેમની સાથે દુશ્મની પર ઊભો થયો અને તેમનો યકીન ખરીદી લીધો અને તેમને શક તથા સંદેહ વેચ્યો, અને તેમના લોખંડી ઇરાદાને નબળાઈમાં બદલી નાખ્યો, અને તેમની ઈમાનની શાંતિને સજાના ભયમાં પલટી નાખી, અને ધોખાથી તેમને શરમિંદગીમાં નાખ્યા. અલ્લાહ તઆલાએ આદમ (અલયહિસ્સલામ) ની લાચારી પર રહમ કરી અને તેમના માટે તૌબાનો માર્ગ ખોલ્યો અને રહમતના શબ્દો તેમના જીવ પર ઈલ્કા કર્યા અને તેમને જન્નતમાં પાછા ફરવાનું વચન આપ્યું અને તેમને બલા, આઝમાયશ, સંતતિ અને નસલના વિસ્તારની દુનિયામાં ઉતાર્યા.

#4 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَهَبَطَ آدَمُ (علیه السلام) عَلَی الصَّفَا وَ إِنَّمَا سُمِّیَتِ الصَّفَا لِأَنَّ صَفْوَهًَْ اللَّهِ نَزَلَ عَلَیْهَا وَ نَزَلَتْ حَوَّاءُ عَلَی الْمَرْوَهًِْ وَ إِنَّمَا سُمِّیَتِ الْمَرْوَهًَْ لِأَنَّ الْمَرْأَهًَْ نَزَلَتْ عَلَیْهَا فَبَقِیَ آدَمُ (علیه السلام) أَرْبَعِینَ صَبَاحاً سَاجِداً یَبْکِی عَلَی الْجَنَّهًِْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) آدم (علیه السلام) بر کوه صفا هبوط کرد و [آن کوه] از آن جهت «صفا» نامیده‌شد که برگزیده‌ی خداوند بر آن فرودآمد. حوا (سلام الله علیها) نیز بر کوه «مروه» فرود آمد و از آن جهت آن کوه «مروه» نامیده شد که یک زن بر آن فرودآمد. پس آدم چهل صبح سجده‌کنان در فراغ بهشت می‌گریست.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Adam (peace be upon him) descended upon Mount Safa, and [that mountain] was named "Safa" because the chosen one of Allah (safwat Allah) descended upon it. Hawwa (peace be upon her) descended upon Mount Marwa, and that mountain was named "Marwa" because a woman (mar'a) descended upon it. Then Adam remained for forty mornings prostrating, weeping over [the loss of] Paradise.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફા પર્વત પર ઉતર્યા, અને [તે પર્વત] "સફા" એટલા માટે નામ પાડવામાં આવ્યું કારણ કે અલ્લાહના પસંદ કરેલા (સફવતુલ્લાહ) તેના પર ઉતર્યા. હવ્વા (અલયહસ્સલામ) પણ "મરવા" પર્વત પર ઉતર્યા અને તે પર્વતને "મરવા" એટલા માટે નામ પાડવામાં આવ્યું કારણ કે એક સ્ત્રી (મરઅહ) તેના પર ઉતરી. પછી આદમ ચાલીસ સવાર સુધી સજદો કરતાં જન્નતના વિયોગમાં રડતા રહ્યા.

#5 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا هَبَطَ آدَمُ (علیه السلام) إِلَی الْأَرْضِ هَبَطَ عَلَی الصَّفَا وَ لِذَلِکَ اشْتَقَ اللَّهُ لَهُ اسْماً مِنِ اسْمِ آدَمَ (علیه السلام) لِقَوْلِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفی آدَمَ (علیه السلام) وَ نَزَلَتْ حَوَّاءُ (سلام الله علیها) عَلَی الْمَرْوَهًِْ فَاشْتَقَّ لَهُ اسْماً مِنِ اسْمِ الْمَرْأَهًْ.

امام صادق (علیه السلام) زمانی‌که آدم (علیه السلام) به‌سوی زمین هبوط‌کرد، بر کوه «صفا» فرود آمد. از این روی خداوند برای آن کوه نامی برگرفته از نام آدم (علیه السلام) انتخاب کرده است. چنانکه خداوند می‌فرماید: إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَم، حوا (سلام الله علیها) نیز بر مروه فرودآمد و از آن جهت، خداوند برای آن کوه، نامی برگرفته از نام زن (امرأة) قرارداد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Adam (peace be upon him) descended to the earth, he came down upon the mountain of Safa. For this reason Allah chose for that mountain a name derived from the name of Adam (peace be upon him). As Allah says: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفی آدَم [Indeed Allah chose Adam]. Hawwa (peace be upon her) also descended upon Marwah, and for that reason Allah gave that mountain a name derived from the word for woman (mar'ah).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ) ઝમીન તરફ ઉતર્યા, ત્યારે તેઓ "સફા" પર્વત પર ઉતર્યા. આ કારણે અલ્લાહે તે પર્વત માટે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના નામ પરથી લેવાયેલું નામ પસંદ કર્યું. જેમ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفی آدَم [ખરેખર અલ્લાહે આદમને પસંદ કર્યા]. હવ્વા (અલયહસ્સલામ) મરવહ પર ઉતર્યા, અને તે કારણે અલ્લાહે તે પર્વત માટે સ્ત્રી (અમ્રઅહ) શબ્દ પરથી લેવાયેલું નામ રાખ્યું.

#6 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أُهْبِطَ آدَمُ (علیه السلام) مِنَ الْجَنَّهًِْ عَلَی الصَّفَا، وَ حَوَّاءُ (سلام الله علیها) عَلَی الْمَرْوَهًًْ.

امام صادق (علیه السلام) حضرت آدم (علیه السلام) از بهشت، به کوه صفا و حوا (سلام الله علیها) به کوه مروه هبوط داده‌شدند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Adam (peace be upon him) was sent down from Paradise to Mount Safa, and Hawwa (peace be upon her) to Mount Marwa.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હઝરત આદમ (અલયહિસ્સલામ) જન્નતમાંથી સફા પર્વત પર અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) મરવા પર્વત પર ઉતારવામાં આવ્યા.

#7 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

حَتَّی أَکَلَا مِنَ الشَّجَرَهًِْ فَأَهْبَطَهُمَا اللَّهُ إِلَی الْأَرْضِ مِنْ یَوْمِهِمَا ذَلِکَ ... قَالَ اللَّهُ: یَا آدَمُ (علیه السلام)! اهْبِطْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ إِلَی الْأَرْضِ فَإِذَا أَصْلَحْتُمَا أَصْلَحْتُکُمَا وَ إِنْ عَمِلْتُمَا لِی قَوَّیْتُکُمَا وَ إِنْ تَعَرَّضْتُمَا لِرِضَایَ تَسَارَعْتُ إِلَی رِضَاکُمَا وَ إِنْ خِفْتُمَا مِنِّی آمَنْتُکُمَا مِنْ سَخَطِی. قَالَ: فَبَکَیَا عِنْدَ ذَلِکَ وَ قَالَا: رَبَّنَا! فَأَعِنَّا عَلَی صَلَاحِ أَنْفُسِنَا وَ عَلَی‌الْعَمَلِ بِمَا یُرْضِیکَ عَنَّا. قَالَ اللَّهُ لَهُمَا: إِذَا عَمِلْتُمَا سُوءاً فَتُوبَا إِلَیَّ مِنْهُ أَتُبْ عَلَیْکُمَا وَ أَنَا اللهُ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ. قَالَ: فَأَهْبِطْنَا بِرَحْمَتِکَ إِلَی أَحَبِّ الْبِقَاعِ إِلَیْکَ. قَالَ: فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی جَبْرَئِیلَ أَنْ أَهْبِطْهُمَا إِلَی الْبَلْدَهًِْ الْمُبَارَکَهًِْ مَکَّهًَْ. قَالَ: فَهَبَطَ بِهِمَا جَبْرَئِیلُ فَأَلْقَی آدَمَ (علیه السلام) عَلَی الصَّفَا وَ أَلْقَی حَوَّاءَ عَلَی الْمَرْوَهًِْ. قَالَ: فَلَمَّا أُلْقِیَا قَامَا عَلَی أَرْجُلِهِمَا وَ رَفَعَا رُءُوسَهُمَا إِلَی السَّمَاءِ وَ ضَجَّا بِأَصْوَاتِهِمَا بِالْبُکَاءِ إِلَی اللَّهِ تَعَالَی وَ خَضَعَا بِأَعْنَاقِهِمَا. قَالَ: فَهَتَفَ اللَّهُ بِهِمَا مَا یُبْکِیکُمَا بَعْدَ رِضَایَ عَنْکُمَا؟ قَالَ: فَقَالَا: رَبَّنَا! أَبْکَتْنَا خَطِیئَتُنَا وَ هِیَ أَخْرَجَتْنَا عَنْ جِوَارِ رَبِّنَا وَ قَدْ خَفِیَ عَنَّا تَقْدِیسُ مَلَائِکَتِکَ لَکَ رَبَّنَا وَ بَدَتْ لَنَا عَوْرَاتُنَا وَ اضْطَرَّنَا ذَنْبُنَا إِلَی حَرْثِ الدُّنْیَا وَ مَطْعَمِهَا وَ مَشْرَبِهَا وَ دَخَلَتْنَا وَحْشَهًٌْ شَدِیدَهًٌْ لِتَفْرِیقِکَ بَیْنَنَا. قَالَ: فَرَحِمَهُمَا الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ عِنْدَ ذَلِکَ وَ أَوْحَی إِلَی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَنَا اللَّهُ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ وَ أَنِّی قَدْ رَحِمْتُ آدَمَ (علیه السلام) وَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) لِمَا شَکَیَا إِلَیَّ فَاهْبِطْ عَلَیْهِمَا بِخَیْمَهًٍْ مِنْ خِیَامِ الْجَنَّهًِْ وَ عَزِّهِمَا عَنِّی بِفِرَاقِ الْجَنَّهًِْ وَ اجْمَعْ بَیْنَهُمَا فِی الْخَیْمَهًِْ فَإِنِّی قَدْ رَحِمْتُهُمَا لِبُکَائِهِمَا وَ وَحْشَتِهِمَا وَ وَحْدَتِهِمَا وَ انْصِبْ لَهُمَا الْخَیْمَهًَْ عَلَی التُّرْعَهًِْ الَّتِی بَیْنَ جِبَالِ مَکَّهًَْ. قَالَ: وَ التُّرْعَهًُْ مَکَانُ الْبَیْتِ وَ قَوَاعِدِهِ الَّتِی رَفَعَتْهَا الْمَلَائِکَهًُْ قَبْلَ ذَلِکَ فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ عَلَی آدَمَ (علیه السلام) بِالْخَیْمَهًِْ عَلَی مِقْدَارِ أَرْکَانِ الْبَیْتِ وَ قَوَاعِدِهِ فَنَصَبَهَا. قَالَ: وَ أَنْزَلَ جَبْرَئِیلُ آدَمَ (علیه السلام) مِنَ الصَّفَا وَ أَنْزَلَ حَوَّاءَ مِنَ الْمَرْوَهًِْ وَ جَمَعَ بَیْنَهُمَا فِی الْخَیْمَهًِْ. قَالَ: وَ کَانَ عَمُودُ الْخَیْمَهًِْ قَضِیبَ یَاقُوتٍ أَحْمَرَ فَأَضَاءَ نُورُهُ وَ ضَوْؤُهُ جِبَالَ مَکَّهًَْ وَ مَا حَوْلَهَا. قَالَ: وَ امْتَدَّ ضَوْءُ الْعَمُودِ فَجَعَلَهُ اللَّهُ حَرَماً فَهُوَ مَوَاضِعُ الْحَرَمِ الْیَوْمَ کُلُّ نَاحِیَهًٍْ مِنْ حَیْثُ بَلَغَ ضَوْءُ الْعَمُودِ فَجَعَلَهُ اللَّهُ حَرَماً لِحُرْمَهًِْ الْخَیْمَهًِْ وَ الْعَمُودِ لِأَنَّهُمَا مِنَ الْجَنَّهًِْ. قَالَ: وَ لِذَلِکَ جَعَلَ اللَّهُ الْحَسَنَاتِ فِی الْحَرَمِ مُضَاعَفَهًًْ وَ السَّیِّئَاتِ فِیهِ مُضَاعَفَهًًْ. قَالَ: وَ مُدَّتْ أَطْنَابُ الْخَیْمَهًِْ حَوْلَهَا فَمُنْتَهَی أَوْتَادِهَا مَا حَوْلَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ. قَالَ: وَ کَانَتْ أَوْتَادُهَا مِنْ غُصُونِ الْجَنَّهًِْ وَ أَطْنَابُهَا مِنْ ظَفَائِرِ الْأُرْجُوَانِ. قَالَ: فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی جَبْرَئِیلَ أَهْبِطْ عَلَی الْخَیْمَهًِْ سَبْعِینَ أَلْفَ مَلَکٍ یَحْرُسُونَهَا مِنْ مَرَدَهًِْ الْجِنِّ وَ یُؤْنِسُونَ آدَمَ (علیه السلام) وَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) وَ یَطُوفُونَ حَوْلَ الْخَیْمَهًِْ تَعْظِیماً لِلْبَیْتِ وَ الْخَیْمَهًِْ. قَالَ: فَهَبَطَتِ الْمَلَائِکَهًُْ فَکَانُوا بِحَضْرَهًِْ الْخَیْمَهًِْ یَحْرُسُونَهَا مِنْ مَرَدَهًِْ الشَّیَاطِینِ وَ الْعُتَاهًِْ وَ یَطُوفُونَ حَوْلَ أَرْکَانِ الْبَیْتِ وَ الْخَیْمَهًِْ کُلَّ یَوْمٍ وَ لَیْلَهًٍْ کَمَا کَانُوا یَطُوفُونَ فِی السَّمَاءِ حَوْلَ الْبَیْتِ الْمَعْمُورِ. قَالَ: وَ أَرْکَانُ الْبَیْتِ الْحَرَامِ فِی الْأَرْضِ حِیَالَ الْبَیْتِ الْمَعْمُورِ الَّذِی فِی السَّمَاءِ. قَالَ: ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ أَوْحَی إِلَی جَبْرَئِیلَ بَعْدَ ذَلِکَ أَنِ اهْبِطْ إِلَی آدَمَ (علیه السلام) وَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) فَنَحِّهِمَا عَنْ مَوَاضِعِ قَوَاعِدِ بَیْتِی فَإِنِّی أُرِیدُ أَنْ أَهْبِطَ فِی ظِلَالٍ مِنْ مَلَائِکَتِی إِلَی أَرْضِی فَأَرْفَعَ أَرْکَانَ بَیْتِی لِمَلَائِکَتِی وَ لِخَلْقِی مِنْ وُلْدِ آدَمَ (علیه السلام). قَالَ: فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ عَلَی آدَمَ (علیه السلام) وَ حَوَّاءَ فَأَخْرَجَهُمَا مِنَ الْخَیْمَهًِْ وَ نَحَّاهُمَا عَنْ تُرْعَهًِْ الْبَیْتِ الْحَرَامِ وَ نَحَّی الْخَیْمَهًَْ عَنْ مَوْضِعِ التُّرْعَهًِْ. قَالَ: وَ وَضَعَ آدَمَ (علیه السلام) عَلَی الصَّفَا وَ وَضَعَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) عَلَی الْمَرْوَهًِْ وَ رَفَعَ الْخَیْمَهًَْ إِلَی السَّمَاءِ. فَقَالَ آدَمُ (علیه السلام) وَ حَوَّاءُ (سلام الله علیها) یَا جَبْرَئِیلُ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ حَوَّلْتَنَا وَ فَرَّقْتَ بَیْنَنَا أَمْ بِرِضًی تَقْدِیراً مِنَ اللَّهِ عَلَیْنَا. فَقَالَ لَهُمَا: لَمْ یَکُنْ ذَلِکَ سَخَطاً مِنَ اللَّهِ عَلَیْکُمَا وَ لَکِنَّ اللَّهَ لا یُسْئَلُ عَمَّا یَفْعَلُ یَا آدَمُ (علیه السلام)! إِنَّ السَّبْعِینَ أَلْفَ مَلَکٍ الَّذِینَ أَنْزَلَهُمُ اللَّهُ إِلَی الْأَرْضِ لِیُؤْنِسُوکَ وَ یَطُوفُونَ {یَطُوفُوا} حَوْلَ أَرْکَانِ الْبَیْتِ وَ الْخَیْمَهًِْ سَأَلُوا اللَّهَ أَنْ یَبْنِیَ لَهُمْ مَکَانَ الْخَیْمَهًِْ بَیْتاً عَلَی مَوْضِعِ التُّرْعَهًِْ الْمُبَارَکَهًِْ حِیَالَ الْبَیْتِ الْمَعْمُورِ فَیَطُوفُونَ حَوْلَهُ کَمَا کَانُوا یَطُوفُونَ فِی السَّمَاءِ حَوْلَ الْبَیْتِ الْمَعْمُورِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیَّ أَنْ أُنَحِّیَکَ وَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) وَ أَرْفَعَ الْخَیْمَهًَْ إِلَی السَّمَاءِ. فَقَالَ آدَمُ (علیه السلام): رَضِینَا بِتَقْدِیرِ اللَّهِ وَ نَافِذِ أَمْرِهِ فِینَا فَکَانَ آدَمُ (علیه السلام) عَلَی الصَّفَا وَ حَوَّاءُ (سلام الله علیها) عَلَی الْمَرْوَهًِْ. قَالَ: فَدَخَلَ آدَمَ (علیه السلام): لِفِرَاقِ حَوَّاءَ وَحْشَهًٌْ شَدِیدَهًٌْ وَ حُزْنٌ. قَالَ: فَهَبَطَ مِنَ الصَّفَا یُرِیدُ الْمَرْوَهًَْ شَوْقاً إِلَی حَوَّاءَ وَ لِیُسَلِّمَ عَلَیْهَا وَ کَانَ فِیمَا بَیْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَهًِْ وَادٍ وَ کَانَ آدَمُ (علیه السلام) یَرَی الْمَرْوَهًَْ مِنْ فَوْقِ الصَّفَا فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی مَوْضِعِ الْوَادِی غَابَتْ عَنْهُ الْمَرْوَهًُْ فَسَعَی فِی الْوَادِی حَذَراً لِمَا لَمْ یَرَ الْمَرْوَهًَْ مَخَافَهًَْ أَنْ یَکُونَ قَدْ ضَلَّ عَنْ طَرِیقِهِ فَلَمَّا أَنْ جَازَ الْوَادِیَ وَ ارْتَفَعَ عَنْهُ نَظَرَ إِلَی الْمَرْوَهًِْ فَمَشَی حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْمَرْوَهًِْ فَصَعِدَ عَلَیْهَا فَسَلَّمَ عَلَی حَوَّاءَ ثُمَّ أَقْبَلَا بِوَجْهِهِمَا نَحْوَ مَوْضِعِ التُّرْعَهًِْ یَنْظُرَانِ هَلْ رُفِعَ قَوَاعِدُ الْبَیْتِ وَ یَسْأَلَانِ اللَّهَ أَنْ یَرُدَّهُمَا إِلَی مَکَانِهِمَا حَتَّی هَبَطَ مِنَ الْمَرْوَهًِْ فَرَجَعَ إِلَی الصَّفَا فَقَامَ عَلَیْهِ وَ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ نَحْوَ مَوْضِعِ التُّرْعَهًِْ فَدَعَا اللَّهَ ثُمَّ إِنَّهُ اشْتَاقَ إِلَی حَوَّاءَ فَهَبَطَ مِنَ الصَّفَا یُرِیدُ الْمَرْوَهًَْ فَفَعَلَ مِثْلَ مَا فَعَلَهُ فِی الْمَرَّهًِْ الْأُولَی ثُمَّ رَجَعَ إِلَی الصَّفَا فَفَعَلَ عَلَیْهِ مِثْلَ مَا فَعَلَ فِی الْمَرَّهًِْ الْأُولَی ثُمَّ إِنَّهُ هَبَطَ مِنَ الصَّفَا إِلَی الْمَرْوَهًِْ فَفَعَلَ مِثْلَ مَا فَعَلَ فِی الْمَرَّتَیْنِ الْأُولَیَیْنِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَی الصَّفَا فَقَامَ عَلَیْهِ وَ دَعَا اللَّهَ أَنْ یَجْمَعَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ زَوْجَتِهِ حَوَّاءَ. قَالَ: فَکَانَ ذَهَابُ آدَمَ (علیه السلام) مِنَ الصَّفَا إِلَی الْمَرْوَهًِْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ رُجُوعُهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَذَلِکَ سِتَّهًُْ أَشْوَاطٍ فَلَمَّا أَنْ دَعَیَا اللَّهَ وَ بَکَیَا إِلَیْهِ وَ سَأَلَاهُ أَنْ یَجْمَعَ بَیْنَهُمَا اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُمَا مِنْ سَاعَتِهِمَا مِنْ یَوْمِهِمَا ذَلِکَ مَعَ زَوَالِ الشَّمْسِ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) وَ هُوَ عَلَی الصَّفَا وَاقِفٌ یَدْعُو اللَّهَ مُقْبِلًا بِوَجْهِهِ نَحْوَ التُّرْعَهًِْ فَقَالَ لَهُ جَبْرَئِیلُ: انْزِلْ یَا آدَمُ (علیه السلام)! مِنَ الصَّفَا فَالْحَقْ بِحَوَّاءَ (سلام الله علیها) فَنَزَلَ آدَمُ (علیه السلام) مِنَ الصَّفَا إِلَی الْمَرْوَهًِْ فَفَعَلَ مِثْلَ مَا فَعَلَ فِی الثَّلَاثِ الْمَرَّاتِ حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْمَرْوَهًِْ فَصَعِدَ عَلَیْهَا وَ أَخْبَرَ حَوَّاءَ (سلام الله علیها) بِمَا أَخْبَرَهُ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَفَرِحَا بِذَلِکَ فَرَحاً شَدِیداً وَ حَمِدَا اللَّهَ وَ شَکَرَاهُ فَلِذَلِکَ جَرَتِ السُّنَّهًُْ بِالسَّعْیِ بَیْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَهًِْ وَ لِذَلِکَ قَالَ اللَّهُ إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَیْهِ أَنْ یَطَّوَّفَ بِهِما قَالَ ثُمَّ إِنَّ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَتَاهُمَا فَأَنْزَلَهُمَا مِنَ الْمَرْوَهًِْ وَ أَخْبَرَهُمَا أَنَّ الْجَبَّارَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی قَدْ هَبَطَ إِلَی الْأَرْضِ فَرَفَعَ قَوَاعِدَ الْبَیْتِ الْحَرَامِ بِحَجَرٍ مِنَ الصَّفَا وَ حَجَرٍ مِنَ الْمَرْوَهًِْ وَ حَجَرٍ مِنْ طُورِ سَیْنَاءَ وَ حَجَرٍ مِنْ جَبَلِ السَّلَامِ وَ هُوَ ظَهْرُ الْکُوفَهًِْ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی جَبْرَئِیلَ أَنِ ابْنِهِ وَ أَتِمَّهُ قَالَ: فَاقْتَلَعَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) الْأَحْجَارَ الْأَرْبَعَهًَْ بِأَمْرِ اللَّهِ مِنْ مَوَاضِعِهِنَّ بِجَنَاحَیْهِ فَوَضَعَهُمَا حَیْثُ أَمَرَهُ اللَّهُ فِی أَرْکَانِ الْبَیْتِ عَلَی قَوَاعِدِهِ الَّتِی قَدَّرَهَا الْجَبَّارُ وَ نَصَبَ أَعْلَامَهَا ثُمَّ أَوْحَی اللَّهُ إِلَی جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) أَنِ ابْنِهِ وَ أَتْمِمْهُ بِحِجَارَهًٍْ مِنْ أَبِی قُبَیْسٍ وَ اجْعَلْ لَهُ بَابَیْنِ بَابَ شَرْقیٍّ وَ بَابَ غَرْبِیٍّ قَالَ: فَأَتَمَّهُ جَبْرَئِیلُ فَلَمَّا انْفَرَغَ مِنْهُ طَافَتِ الْمَلَائِکَهًُْ حَوْلَهُ فَلَمَّا نَظَرَ آدَمُ (علیه السلام) وَ حَوَّاءُ (سلام الله علیها) إِلَی الْمَلَائِکَهًِْ یَطُوفُونَ حَوْلَ الْبَیْتِ انْطَلَقَا فَطَافَا بِالْبَیْتِ سَبْعَهًَْ أَشْوَاطٍ ثُمَّ خَرَجَا یَطْلُبَانِ مَا یَأْکُلَانِ وَ ذَلِکَ مِنْ یَوْمِهِمَا الَّذِی هَبَطَ بِهِمَا فِیهِ.

پیامبر ( هر دو از آن درخت خوردند. پس خداوند از آن روز هر دو را به زمین فرودآورد ... خداوند فرمود: «ای آدم (علیه السلام)! تو وهمسرت به زمین فرودآیید پس اگر کارتان را اصلاح کنید، من شما را اصلاح می‌کنم؛ اگر برای من کار کنید، به شما نیرو و توان می‌دهم و چنانچه هدفتان کسب رضای من باشد به سرعت از شما راضی می‌شوم و اگر از من بیم داشته‌باشید، شما را از عذابم، ایمن می‌گردانم». پس آنگاه هر دو گریستند و گفتند: پروردگارا! برای اصلاح نفسمان وبرای انجام آنچه مورد رضایت تو است، ما را یاری رسان. خداوند به آن‌ها فرمود: اگر مرتکب عمل زشتی شدید، پس از آن عمل به‌سوی من توبه کنید که من به شما روی‌می‌آورم و منِ خداوند توبه‌پذیر ومهربان هستم. آدم (علیه السلام) گفت: پس ما را به سرزمینی که نزد تو دوست داشتنی‌تر است، نازل کن. خداوند به جبرئیل (علیه السلام) وحی کرد، آن دو را در سرزمین با برکت مکّه پایین ببر. جبرائیل (علیه السلام) آن‌ها را پایین آورد و آدم (علیه السلام) را بر صفا و حوا (سلام الله علیها) را بر مروه گذاشت. فرمود: پس از آنکه افتادند، هر دو بر روی پاهایشان برخاستند و سرهایشان را به‌سوی آسمان بلند کردند و با صدای بلند، خاضعانه به درگاه خداوند ضجّه وگریه کردند. خداوند به آن‌ها فرمود: چه چیزی باعث گریستن شما شد پس از آنکه از شما راضی شدم؟ آن دو پاسخ دادند: آن خطاهایی که سبب بیرون‌راندن ما از جوار پروردگارمان شد ما را به گریستن واداشت، درحالی‌که [همجواری با ملائکه و دیدن] تقدیس فرشتگانت، بر ما پوشیده و پنهان گشت و عورات ما نمایان شد وگناهمان، ما را به نعمت‌های دنیا، طعام‌ها و نوشیدنی‌هایش محتاج‌کرد و به جهت جدایی از تو، ترس شدیدی بر ما رسید. پس در آن وقت، خداوند رحمان و رحیم بر آن دو ترحّم کرده و به جبرئیل (علیه السلام) وحی نمود: من خداوند رحمان و رحیم هستم و بر آدم (علیه السلام) وحوا (سلام الله علیها) به خاطر شکوه‌ای که نزد من کردند، رحم می‌کنم، پس با یکی از خیمه‌های بهشت، به‌سوی ایشان پایین برو و از جانب من آن دو را که جدایی از بهشت برایشان گران آمده، تسلّی خاطر بده و هر دو را در خیمه جمع کن. پس به‌درستی‌که من به سبب گریه، ترس و تنهایی‌شان بر آن‌ها رحم کردم و خیمه را در درّه‌ای که مابین کوه‌های مکّه قراردارد، برپا کن. امام علی (علیه السلام) فرمود: آن درّه، جای خانه‌ی کعبه بود و قبل از هبوط، فرشتگان پایه‌هایش را بالا برده‌بودند. پس جبرئیل (علیه السلام) با آن خیمه که به اندازه‌ی رکن و ستون‌های کعبه بود به نزد آدم (علیه السلام) فرودآمد و آن را برپا کرد. جبرئیل (علیه السلام)، آدم (علیه السلام) را از صفا و حوا (سلام الله علیها) را از مروه پایین آورد و هر دو را در خیمه جمع کرد. در حالی‌که ستون خیمه، شاخه‌ای یاقوت سرخ بود و نور و روشنایی آن، کوه‌های مکّه و اطرافش را روشن نمود. ستون‌های نور گسترده‌شد و خداوند آن را [محدوده‌ی] حرم قرارداد؛ به این صورت که تمام آن جاهایی که نور ستون بدان رسید، مکان‌های حرم و حدود آن قرارگرفتند. پس خداوند آن را به خاطر حرمت آن خیمه و ستونش حرم قرارداد زیرا که آن دو از بهشت بودند. امام (علیه السلام) فرمود: و از آن روی، خداوند کارهای نیک واعمال زشت را در حرم دو برابر [محاسبه] می‌کند سرانجام طنابهای خیمه در اطراف آن گسترده‌شدند و میخ‌های آن به اطراف مسجدالحرام منتهی شد. در حالی‌که میخ‌های آن از شاخه‌های درختان بهشت و طناب‌های آن از ناخنک‌های (شاخه‌های باریک) درخت ارغوان بود. خداوند به جبرئیل (علیه السلام) وحی نمود هفتادهزار فرشته را برای حراست خیمه از گزند جنیان سرکش، مانوس شدن با آدم وحواء (علیها السلام) و طواف به دور خیمه برای تعظیم خانه کعبه و خیمه به پایین بفرستد. پس ملائکه کنار خیمه فرودآمدند و آن را از نفوذ شیاطین و سرکشان حفظ می‌کردند و هر روز و هر شب بر گِرد کعبه وخیمه همانند وقتی که در آسمان بر گرد بیت‌المعمور طواف می‌کردند، می‌گشتند. امام (علیه السلام) فرمود: پایه‌های بیت‌الله‌الحرام در زمین، روبه‌روی بیت‌المعمور در آسمان است. خداوند بعد از آن به جبرئیل (علیه السلام) وحی کرد: به نزد آدم (علیه السلام) وحوا (سلام الله علیها) هبوط کن و آن دو را از مکانی که پایه‌های خانه‌ی من است دور گردان. پس همانا من می‌خواهم در سایه‌ای از فرشتگان، به‌سوی زمین فرودآیم و پایه‌های خانه‌ام را برای فرشتگان و مخلوقاتم از فرزندان آدم (علیه السلام) بالا برم. جبرئیل (علیه السلام) نزد آدم (علیه السلام) وحوا (س) فرودآمد و آن دو را از خیمه خارج کرد و آن دو و خیمه را از درّه‌ی بیت‌الله‌الحرام دورکرد. جبرئیل (علیه السلام) آدم (علیه السلام) را به صفا، حوا (سلام الله علیها) را به مروه و خیمه را به آسمان منتقل کرد. پس آدم (علیه السلام) وحوا (سلام الله علیها) گفتند: ای جبرئیل (علیه السلام)، به سبب غضب خداوند، ما را جابه‌جا کردی و بین ما جدایی افکندی یا آنکه خداوند با رضایت، آن را برایمان مقدّر کرد؟ پس جبرئیل (علیه السلام) به آن دو گفت: آن جدایی به علت خشم پروردگار بر شما نبود و لیکن خداوند درباره‌ی آنچه که انجام می‌دهد، مورد سؤال قرار نمی‌گیرد. ای آدم (علیه السلام)! هفتادهزار ملکی که خداوند به زمین برای انس با تو و طواف اطراف ارکان کعبه و خیمه فرستاد از خداوند درخواست‌کردند که برایشان به جای خیمه، خانه‌ای در آن درّه‌ی مبارک و روبه‌روی بیت‌المعمور بنا کند تا همان‌طور که در آسمان برگرد بیت‌المعمور طواف می‌کردند، بر گرد این خانه طواف کنند. پس خداوند به من وحی کرد که تو و حوا (سلام الله علیها) را خارج کنم و خیمه را به آسمان برم. پس آدم (علیه السلام) گفت: ما به تقدیر الهی و اجرای فرمانش درباره‌ی خودمان راضی هستیم. پس آدم (علیه السلام) در صفا وحوا (سلام الله علیها) در مروه بودند. با گذشت مدّتی آدم (علیه السلام) از دوری حوا (سلام الله علیها)، دچار ترس شدید و غصّه شد و از کوه صفا پایین آمد و برای دیدن حوا (سلام الله علیها) به‌سوی مروه حرکت کرد و با وجودی که بین صفا و مروه، درّ‌ه‌ای بود و آدم بر فراز صفا، مروه را می‌دید، امّا وقتی به داخل درّه رسید، مروه از او پنهان شد. پس ترسان از اینکه شاید راه را گم کرده است که نتوانسته مروه را پیدا کند در آن درّه به راه افتاد وقتی از درّه عبور کرد و بر بالای آن رفت، به مروه نگاه کرد، پس به راه افتاد تا به مروه رسید از کوه بالا رفت و به حوا (سلام الله علیها) سلام کرد سپس هر دو به‌سوی درّه‌ای که بیت‌الله‌الحرام در آن بود روکردند و نگاه می‌کردند که آیا ستون‌های کعبه بالا برده‌می‌شود و از خداوند می‌خواستند که آن دو را به همان‌جای خودشان بازگرداند تا آنکه آدم (علیه السلام) از مروه پایین آمد و به صفا بازگشت و بر آن ایستاده و به‌سوی آن تپّه (محلّ بیت‌الله‌الحرام) روی‌کرد و خدا را خواند؛ سپس به دیدار حوا (سلام الله علیها) مشتاق شد؛ پس از صفا به قصد مروه پایین آمد و مثل مرتبه‌ی اول عمل کرد سپس به صفا بازگشت و همان کاری را که بار اول انجام داده‌بود؛ انجام داد سپس از صفا به قصد مروه پایین آمد و مثل دو مرتبه‌ی قبل عمل کرد؛ سپس به صفا بازگشته، بر آن ایستاده و از خداوند خواست تا او و همسرش حوا (سلام الله علیها) را در یک‌جا جمع کند. امام (علیه السلام) فرمود: آدم (علیه السلام) سه بار از صفا به مروه رفت و سه بار بازگشت. پس این رفت‌وآمد، شش دور شد. زمانی که آن دو خدا را خواندند و آن هنگام زوال خورشید در آن روز بود نزد او گریستند و از او تقاضا نمودند که آن دو را کنار هم قراردهد. خدا خواسته‌ی ایشان را برآورده نمود. پس جبرئیل (علیه السلام) در حالی‌که آدم (علیه السلام) بر فراز صفا ایستاده بود و رو به‌سوی مکان کعبه، خدا را می‌خواند، به نزد او آمد وگفت: ای آدم (علیه السلام) از صفا پایین برو و به حوا (سلام الله علیها) ملحق شو. پس آدم (علیه السلام) از صفا به قصد مروه پایین رفت و مانند سه مرتبه‌ی قبل رفتارکرد تا آنکه به مروه رسید، از آن بالا رفت وحوا (سلام الله علیها) را از آنچه که جبرائیل (علیه السلام) به او خبر داده‌بود، مطّلع کرد پس از آن جهت بسیار خوشحال شده، خدا را حمد کرده و تشکّر نمودند. پس از آن، سعی صفا و مروه سنّت شد و از آن روی خداوند فرمود: * إِنَّ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةَ مِن شَعَائرِ اللهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِ أَن یَطَّوَّفَ بِهِمَا؛ «صفا» و «مروه» از شعائر [و نشانه‌های] خداست! بنابراین، کسانی‌که حج خانه‌ی خدا و یا عمره انجام می‌دهند، مانعی نیست که بر آن دو طواف کنند. ( بقره/۱۵۸ ) سپس جبرئیل (علیه السلام) نزد آدم (علیه السلام) وحوا (سلام الله علیها) رفت و هر دو را از مروه پایین آورد و به ایشان خبرداد که خداوند جبّارمتعال به زمین فرودآمده و ستون‌های بیت‌الحرام را با سنگی از صفا، سنگی از مروه، سنگی از طور سینا، و سنگی از جبل‌السلام که پشت کوفه است بالا برد و به جبرئیل (علیه السلام) وحی نمود که آن را بساز و تکمیل کن. پس جبرئیل (علیه السلام) به امر خداوند با بال‌هایش این چهار سنگ را از جایشان کند و همان‌جاهایی که خداوند فرموده‌بود بر ستونها، روی پایه‌های کعبه که خداوند جبّار مشخّص کرده‌بود، قرارداد و ستون‌هایش را نصب کرد؛ سپس به جبرئیل (علیه السلام) وحی نمود که «آن را با سنگی از ابوقبیس بساز و تکمیل کن و دو در شرقی و غربی برای آن بنا کن»! پس زمانی که جبرئیل (علیه السلام) آن را کامل نمود، فرشتگان بر گردش طواف کردند و آدم (علیه السلام) وحواء (سلام الله علیها) هم با دیدن فرشتگانی که گرد کعبه می‌گشتند، حرکت کرده و هفت بار بر گرد کعبه طواف نمودند؛ سپس در پی طعامی از آنجا خارج شدند و این ماجرای روزی بود که خدا آن دو را هبوط داد.

The Prophet (peace be upon him and his family): Both of them ate from that tree. So from that very day, Allah brought them both down to the earth... Allah said: 'O Adam (peace be upon him)! You and your wife go down to the earth. So if you set your affairs right, I will set you right; if you work for Me, I will give you strength and power; and if your aim is to seek My pleasure, I will hasten to be pleased with you; and if you fear Me, I will make you safe from My punishment.' Then they both wept and said: 'Our Lord! Help us to reform ourselves and to do that which is pleasing to You.' Allah said to them: 'If you commit an evil deed, then turn to Me in repentance after it, and I will turn to you [in mercy], for I am Allah, the Oft-Returning, the Merciful.' Adam (peace be upon him) said: 'Then send us down to the land that is most beloved to You.' Allah revealed to Jibra'il (peace be upon him): Take them down to the blessed land of Makkah. Jibra'il (peace be upon him) brought them down and placed Adam (peace be upon him) upon Safa and Hawwa (peace be upon her) upon Marwa. He said: After they were placed there, they both stood on their feet and raised their heads toward the sky and with loud voices, humbly cried and wailed at the threshold of Allah. Allah said to them: 'What has made you weep after I was pleased with you?' They both replied: 'Those errors which caused us to be expelled from the nearness of our Lord have made us weep, while [the nearness of the angels and the sight of] the sanctification of Your angels has been concealed and hidden from us, and our private parts have become exposed, and our sin has made us in need of the provisions of the world, its foods and its drinks, and because of separation from You, a severe fear has come upon us.' At that moment, Allah, the All-Merciful, the Especially Merciful, had mercy on them and revealed to Jibra'il (peace be upon him): I am Allah, the All-Merciful, the Especially Merciful, and I have mercy on Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) because of the complaint they made to Me. So go down to them with one of the tents of Paradise, and console them on My behalf for the separation from Paradise which has grieved them, and gather them both in the tent. For indeed I have had mercy on them because of their weeping, their fear, and their loneliness. And set up the tent in the valley that lies between the mountains of Makkah. Imam Ali (peace be upon him) said: That valley was the site of the House of the Ka'bah, and before the descent, the angels had raised its foundations. So Jibra'il (peace be upon him) came down to Adam (peace be upon him) with that tent, which was the size of the pillars and columns of the Ka'bah, and set it up. Jibra'il (peace be upon him) brought Adam (peace be upon him) down from Safa and Hawwa (peace be upon her) down from Marwa and gathered them both in the tent, while the pole of the tent was a branch of red ruby, and its light and brightness illuminated the mountains of Makkah and its surroundings. The pillars of light spread out and Allah made it [the boundary of] the Haram, in such a way that all those places which the light of the pole reached became the places of the Haram and its boundaries. So Allah made it the Haram out of respect for that tent and its pole, because they were both from Paradise. The Imam (peace be upon him) said: For this reason, Allah [counts] good deeds and evil deeds in the Haram as doubled. Eventually the ropes of the tent were spread around it and its pegs extended to the surroundings of the Masjid al-Haram, while its pegs were from the branches of the trees of Paradise, and its ropes were from the small twigs of the arghawan (Judas) tree. Allah revealed to Jibra'il (peace be upon him) to send down seventy thousand angels to guard the tent from the harm of the rebellious jinn, to keep company with Adam and Hawwa (peace be upon them), and to circumambulate the tent in reverence for the House of the Ka'bah and the tent. So the angels came down beside the tent and protected it from the intrusion of the devils and the rebellious ones, and each day and each night they went around the Ka'bah and the tent just as they used to circumambulate the Bayt al-Ma'mur in the sky. The Imam (peace be upon him) said: The foundations of Bayt Allah al-Haram on earth are directly opposite the Bayt al-Ma'mur in the sky. After that, Allah revealed to Jibra'il (peace be upon him): Go down to Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) and move them away from the place that is the foundation of My House. For indeed I wish to descend in a shade of angels to the earth and raise the foundations of My House for My angels and for My creation from among the children of Adam (peace be upon him). Jibra'il (peace be upon him) came down to Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) and brought them out of the tent, and moved them and the tent away from the valley of Bayt Allah al-Haram. Jibra'il (peace be upon him) transferred Adam (peace be upon him) to Safa, Hawwa (peace be upon her) to Marwa, and the tent to the sky. Then Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) said: 'O Jibra'il (peace be upon him), have you moved us and separated us on account of Allah's anger, or has Allah decreed it for us with His good pleasure?' Jibra'il (peace be upon him) said to them: 'That separation was not out of the Lord's anger toward you, but Allah is not questioned about what He does. O Adam (peace be upon him)! The seventy thousand angels whom Allah sent down to earth to keep company with you and to circumambulate around the pillars of the Ka'bah and the tent asked Allah to build for them, in place of the tent, a house in that blessed valley opposite the Bayt al-Ma'mur, so that they might circumambulate around this House just as they used to circumambulate around the Bayt al-Ma'mur in the sky. So Allah revealed to me to remove you and Hawwa (peace be upon her) and take the tent up to the sky.' Then Adam (peace be upon him) said: 'We are content with Allah's decree and the execution of His command concerning us.' So Adam (peace be upon him) was on Safa and Hawwa (peace be upon her) on Marwa. After some time had passed, Adam (peace be upon him), from being far from Hawwa (peace be upon her), was afflicted with intense fear and sorrow, and he came down from the mountain of Safa and set out toward Marwa to see Hawwa (peace be upon her). Although between Safa and Marwa there was a valley, and Adam could see Marwa from the top of Safa, when he reached the middle of the valley, Marwa disappeared from him. Then, fearing that perhaps he had lost the way and could not find Marwa, he ran in that valley. When he crossed the valley and rose up on the other side, he looked at Marwa, so he walked until he reached Marwa, climbed the mountain, and greeted Hawwa (peace be upon her). Then they both turned toward the valley in which Bayt Allah al-Haram was and looked to see whether the pillars of the Ka'bah were being raised, and they asked Allah to return them both to their original place, until Adam (peace be upon him) came down from Marwa and returned to Safa and stood upon it, and turned his face toward that hill (the site of Bayt Allah al-Haram) and called upon Allah. Then he longed to see Hawwa (peace be upon her); so he came down from Safa heading for Marwa and did as he had done the first time. Then he returned to Safa and did what he had done the first time. Then he came down from Safa heading for Marwa and did as in the two previous times. Then he returned to Safa, stood upon it and asked Allah to gather him and his wife Hawwa (peace be upon her) in one place. The Imam (peace be upon him) said: Adam (peace be upon him) went three times from Safa to Marwa and returned three times. So this going and coming became six laps. When the two of them called upon Allah — and that was at the time of the sun's decline on that day — wept before Him, and asked Him to place them side by side, Allah granted their request. Then Jibra'il (peace be upon him) came to him while Adam (peace be upon him) was standing on top of Safa, facing the place of the Ka'bah, calling upon Allah, and said: 'O Adam (peace be upon him)! Come down from Safa and join Hawwa (peace be upon her).' So Adam (peace be upon him) came down from Safa heading for Marwa and acted as he had in the three previous times, until he reached Marwa, climbed up it, and informed Hawwa (peace be upon her) of what Jibra'il (peace be upon him) had told him. Then they were greatly delighted at that, and praised Allah and thanked Him. After that, the sa'y (running) between Safa and Marwa became a sunnah, and for this reason Allah said: * إِنَّ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِ أَن یَطَّوَّفَ بِهِمَا [Indeed, Safa and Marwa are among the signs of Allah! So whoever performs Hajj to the House of Allah or Umrah, there is no blame upon him to circumambulate between the two.] (Al-Baqara/158). Then Jibra'il (peace be upon him) went to Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her) and brought them both down from Marwa and informed them that Allah, the Compeller, the Exalted, had descended to the earth and had raised the pillars of Bayt al-Haram with a stone from Safa, a stone from Marwa, a stone from Mount Sinai, and a stone from Jabal al-Salam, which is behind Kufa, and He revealed to Jibra'il (peace be upon him) to build it and complete it. So Jibra'il (peace be upon him), by Allah's command, uprooted these four stones from their places with his wings, and placed them where Allah had commanded, upon the pillars, upon the foundations of the Ka'bah which Allah, the Compeller, had designated, and set up its columns. Then He revealed to Jibra'il (peace be upon him): 'Build it and complete it with stones from Abu Qubays, and make for it two doors, an eastern door and a western door.' So when Jibra'il (peace be upon him) had completed it, the angels circumambulated around it, and Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her), upon seeing the angels going around the Ka'bah, set out and circumambulated around the Ka'bah seven times. Then they went out from there in search of food, and this was on the day that Allah had brought them down.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): બંનેએ તે વૃક્ષમાંથી ખાધું. તેથી અલ્લાહે તે જ દિવસથી બંનેને ધરતી પર ઉતાર્યા... અલ્લાહે ફરમાવ્યું: 'હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! તમે અને તમારી પત્ની ધરતી પર ઉતરી જાઓ. જો તમે તમારા કાર્યને સુધારશો, તો હું તમને સુધારીશ; જો તમે મારા માટે કામ કરશો, તો હું તમને શક્તિ અને સામર્થ્ય આપીશ; અને જો તમારો ઉદ્દેશ્ય મારી પ્રસન્નતા મેળવવાનો હોય, તો હું ઝડપથી તમારાથી પ્રસન્ન થઈશ; અને જો તમે મારાથી ડરશો, તો હું તમને મારા અઝાબથી સુરક્ષિત રાખીશ.' પછી બંને રડ્યા અને કહ્યું: 'હે પરવરદિગાર! અમારા નફસને સુધારવા માટે અને જે તારી પ્રસન્નતાનું કારણ છે તે કરવા માટે અમારી મદદ કર.' અલ્લાહે તેમને ફરમાવ્યું: 'જો તમે કોઈ ખરાબ કાર્ય કરો, તો તે કાર્ય પછી મારી તરફ તૌબા કરો, હું તમારી તરફ પાછો ફરીશ, અને હું જ અલ્લાહ છું, તૌબા સ્વીકારનાર, દયાળુ.' આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'તો અમને એ ધરતી પર ઉતારો જે તારી પાસે સૌથી પ્રિય છે.' અલ્લાહે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે તેમને મક્કાની બરકતવાળી ધરતી પર ઉતારી લાવો. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ઉતાર્યા અને આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને સફા પર અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને મરવા પર મૂક્યા. ફરમાવ્યું: તેઓ મૂકાયા પછી, બંને પોતાના પગ પર ઊભા થયા અને પોતાના માથા આકાશ તરફ ઉઠાવ્યા અને ઊંચા અવાજે, વિનમ્રતાથી અલ્લાહની બારગાહમાં આહ-વિલાપ અને રુદન કર્યું. અલ્લાહે તેમને ફરમાવ્યું: 'જ્યારે હું તમારાથી પ્રસન્ન થઈ ગયો, તો પછી કઈ વસ્તુ તમને રડાવી રહી છે?' બંનેએ જવાબ આપ્યો: 'એ ભૂલો જેણે અમને અમારા પરવરદિગારના સાનિધ્યથી બહાર કર્યા, તેણે અમને રડાવ્યા છે, જ્યારે [ફરિશ્તાઓ સાથેની નિકટતા અને] તારા ફરિશ્તાઓની તસ્બીહનું દર્શન અમારાથી છુપાઈ ગયું, અને અમારા શરીરના ગુપ્ત ભાગો ઉઘાડા થઈ ગયા, અને અમારા ગુનાહે અમને દુનિયાની નેઅમતો, તેના ખાવાની અને પીવાની વસ્તુઓની મોહતાજ કરી દીધા, અને તારાથી જુદાઈને લીધે અમારા પર સખત ભય આવ્યો.' પછી તે સમયે, અલ્લાહ રહમાન અને રહીમે તે બંને પર રહમ કર્યો અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી: હું અલ્લાહ રહમાન અને રહીમ છું, અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ની જે ફરિયાદ તેમણે મારી પાસે કરી તેને લીધે તેમના પર રહમ કરું છું, તો બહિશ્તના તંબુઓમાંથી એક તંબુ સાથે તેમની તરફ ઉતરો અને મારા તરફથી બંનેને, જેમના માટે બહિશ્તથી જુદાઈ ભારે થઈ ગઈ, દિલાસો આપો અને બંનેને તંબુમાં એકઠા કરો. ખરેખર મેં તેમના રડવા, ડર અને એકલતાને લીધે તેમના પર રહમ કર્યો. અને તંબુને એ ખીણમાં ઊભો કરો જે મક્કાના પહાડોની વચ્ચે છે. ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: તે ખીણ, કાબાના ઘરની જગ્યા હતી, અને હબૂત પહેલાં ફરિશ્તાઓએ તેના પાયા ઉઠાવ્યા હતા. તો જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તે તંબુ સાથે, જે કાબાના રુકન અને સ્તંભોના માપ પ્રમાણે હતો, આદમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ઉતર્યા અને તેને ઊભો કર્યો. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને સફા પરથી અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને મરવા પરથી નીચે ઉતાર્યા અને બંનેને તંબુમાં એકઠા કર્યા. જ્યારે તંબુનો સ્તંભ લાલ યાકૂતની એક ડાળ હતો, અને તેનું નૂર અને પ્રકાશ મક્કાના પહાડો અને તેની આસપાસને પ્રકાશિત કરતું હતું. નૂરના સ્તંભો ફેલાયા અને અલ્લાહે તેને [હરમની હદ] બનાવી; એ રીતે કે તે બધી જગ્યાઓ જ્યાં સ્તંભનું નૂર પહોંચ્યું, હરમની જગ્યાઓ અને તેની હદ બની ગઈ. તો અલ્લાહે તેને એ તંબુ અને તેના સ્તંભના સન્માનને લીધે હરમ બનાવ્યું, કારણ કે તે બંને બહિશ્તમાંથી હતા. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અને એ કારણથી અલ્લાહ હરમમાં નેક કાર્યો અને ખરાબ કાર્યોને બમણા [ગણતરીમાં] લે છે. અંતે તંબુના દોરડા તેની આસપાસ ફેલાઈ ગયા અને તેની ખીલીઓ મસ્જિદુલ-હરામની આસપાસ સુધી પહોંચી. જ્યારે તેની ખીલીઓ બહિશ્તના વૃક્ષોની ડાળીઓમાંથી અને તેના દોરડા અરગવાન (એક પ્રકારનું વૃક્ષ)ની બારીક ડાળીઓમાંથી હતા. અલ્લાહે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે સિત્તેર હજાર ફરિશ્તાઓને તંબુની બળવાખોર જિન્નાતોના નુકસાનથી રક્ષા માટે, આદમ અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) સાથે ઉલ્ફત મેળવવા માટે, અને કાબાના ઘર અને તંબુના સન્માન માટે તંબુની આસપાસ તવાફ કરવા માટે નીચે મોકલો. તો ફરિશ્તાઓ તંબુની બાજુમાં ઉતર્યા અને તેને શયતાનો અને બળવાખોરોના પ્રવેશથી બચાવતા હતા, અને દરરોજ અને દરરાત કાબા અને તંબુની આસપાસ એ જ રીતે ફરતા હતા જેમ તેઓ આકાશમાં બૈતુલ-મામૂરની આસપાસ તવાફ કરતા હતા. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: બૈતુલ્લાહિલ-હરામના પાયા ધરતી પર, આકાશમાં આવેલા બૈતુલ-મામૂરની બરાબર સામે છે. તે પછી અલ્લાહે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી: આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) પાસે ઉતરો અને બંનેને એ જગ્યાએથી દૂર કરો જે મારા ઘરના પાયા છે. કારણ કે હું ફરિશ્તાઓની છાયામાં ધરતી તરફ ઉતરવા માંગું છું અને મારા ઘરના પાયા મારા ફરિશ્તાઓ માટે અને આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનોમાંથી મારી મખલૂક માટે ઉઠાવવા માંગું છું. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (સ.)ની પાસે ઉતર્યા અને બંનેને તંબુમાંથી બહાર કાઢ્યા અને બંનેને તથા તંબુને બૈતુલ્લાહિલ-હરામની ખીણથી દૂર કર્યા. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને સફા પર, હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને મરવા પર અને તંબુને આકાશ પર સ્થાનાંતરિત કર્યા. તો આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ), શું અલ્લાહના ગુસ્સાને લીધે તમે અમને સ્થાનાંતરિત કર્યા છે અને અમારી વચ્ચે જુદાઈ પાડી છે, અથવા અલ્લાહે પ્રસન્નતાથી તે અમારા માટે નક્કી કર્યું છે?' તો જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ બંનેને કહ્યું: 'એ જુદાઈ પરવરદિગારના ગુસ્સાને લીધે તમારા પર નહોતી, પરંતુ અલ્લાહ જે કરે છે તેના વિશે તેને પ્રશ્ન કરવામાં આવતો નથી. હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! સિત્તેર હજાર ફરિશ્તાઓ જેમને અલ્લાહે તમારી સાથે ઉલ્ફત મેળવવા અને કાબા તથા તંબુના રુકનની આસપાસ તવાફ કરવા માટે ધરતી પર મોકલ્યા હતા, તેમણે અલ્લાહથી વિનંતી કરી કે તંબુની જગ્યાએ તેમના માટે એ બરકતવાળી ખીણમાં અને બૈતુલ-મામૂરની બરાબર સામે એક ઘર બનાવે, જેથી જેમ તેઓ આકાશમાં બૈતુલ-મામૂરની આસપાસ તવાફ કરતા હતા, તેમ આ ઘરની આસપાસ તવાફ કરે. તો અલ્લાહે મને વહી કરી કે તમને અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને બહાર કરું અને તંબુને આકાશ પર લઈ જાઉં.' તો આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'અમે અલ્લાહની તકદીર અને અમારા વિશે તેના હુકમના અમલથી રાજી છીએ.' તો આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફા પર અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) મરવા પર હતા. કેટલોક સમય વીત્યા પછી આદમ (અલયહિસ્સલામ) હવ્વા (અલયહસ્સલામ)થી દૂરીને લીધે સખત ભય અને દુ:ખમાં પડ્યા અને સફા પરથી નીચે આવ્યા અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને જોવા માટે મરવા તરફ ચાલ્યા. અને એ છતાં કે સફા અને મરવા વચ્ચે એક ખીણ હતી અને આદમ સફાની ટોચ પરથી મરવાને જોઈ શકતા હતા, પણ જ્યારે તેઓ ખીણની અંદર પહોંચ્યા, ત્યારે મરવા તેમનાથી છુપાઈ ગઈ. તો કદાચ રસ્તો ભૂલી ગયા છે અને મરવા શોધી શકતા નથી એ ડરથી તે ખીણમાં દોડ્યા. જ્યારે ખીણ પાર કરી અને તેની ઉપર ચઢ્યા, ત્યારે મરવા તરફ જોયું, તો ચાલવા લાગ્યા યાવત મરવા સુધી પહોંચ્યા, પહાડ ઉપર ચઢ્યા અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને સલામ કરી. પછી બંને એ ખીણ તરફ ફર્યા જેમાં બૈતુલ્લાહિલ-હરામ હતું અને જોતા હતા કે શું કાબાના સ્તંભો ઉઠાવવામાં આવે છે અને અલ્લાહથી માંગતા હતા કે બંનેને તેમની જ જગ્યાએ પરત કરે, યાવત આદમ (અલયહિસ્સલામ) મરવા પરથી નીચે આવ્યા અને સફા પર પરત ફર્યા અને તેના પર ઊભા રહીને એ ટેકરી (બૈતુલ્લાહિલ-હરામની જગ્યા) તરફ મુખ કર્યું અને અલ્લાહને પોકાર્યો; પછી હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને મળવા મુશ્તાક થયા; તો સફા પરથી મરવાના ઈરાદે નીચે આવ્યા અને પ્રથમ વખતની જેમ કર્યું. પછી સફા પર પરત ફર્યા અને એ જ કામ કર્યું જે પ્રથમ વખતે કર્યું હતું. પછી સફા પરથી મરવાના ઈરાદે નીચે આવ્યા અને પહેલાની બે વખતની જેમ કર્યું; પછી સફા પર પરત ફર્યા, તેના પર ઊભા રહ્યા અને અલ્લાહથી વિનંતી કરી કે તેમને અને તેમની પત્ની હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને એક જ જગ્યાએ એકઠા કરે. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: આદમ (અલયહિસ્સલામ) ત્રણ વખત સફાથી મરવા ગયા અને ત્રણ વખત પરત ફર્યા. તો આ આવવા-જવાના છ ફેરા થયા. જ્યારે તે બંનેએ અલ્લાહને પોકાર્યો — અને તે તે દિવસે સૂરજ ઢળવાનો સમય હતો — તેમની પાસે રડ્યા અને તેમનાથી માંગ્યું કે બંનેને એકબીજાની બાજુમાં રાખે. અલ્લાહે તેમની માંગ પૂર્ણ કરી. તો જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ), જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફાની ટોચ પર ઊભા હતા અને કાબાની જગ્યા તરફ મુખ કરીને અલ્લાહને પોકારી રહ્યા હતા, તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'હે આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફા પરથી નીચે ઉતરો અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને મળો.' તો આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફા પરથી મરવાના ઈરાદે નીચે ઉતર્યા અને પહેલાની ત્રણ વખતની જેમ વર્તન કર્યું યાવત મરવા સુધી પહોંચ્યા, તેના પર ચઢ્યા અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને એ વાતથી માહિતગાર કર્યા જે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ખબર આપી હતી. તે પછી ખૂબ ખુશ થયા, અલ્લાહની હમ્દ કરી અને શુક્ર અદા કર્યો. તે પછી, સફા અને મરવાની સઈ સુન્નત બની ગઈ અને એ કારણથી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: * إِنَّ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةَ مِن شَعَائِرِ اللهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِ أَن یَطَّوَّفَ بِهِمَا [ખરેખર 'સફા' અને 'મરવા' અલ્લાહની નિશાનીઓ છે! તેથી જે લોકો અલ્લાહના ઘરની હજ કરે અથવા ઉમરહ કરે, તેમના પર બંનેની આસપાસ તવાફ કરવામાં કોઈ વાંધો નથી.] (બકરહ/૧૫૮). પછી જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) પાસે ગયા અને બંનેને મરવા પરથી નીચે લાવ્યા અને તેમને ખબર આપી કે અલ્લાહ જબ્બાર મુતઆલ ધરતી પર ઉતર્યો છે અને બૈતુલ-હરામના સ્તંભોને સફાના એક પથ્થર, મરવાના એક પથ્થર, તૂરે સીનાના એક પથ્થર, અને જબલુસ-સલામ કે જે કૂફાની પાછળ છે તેના એક પથ્થર સાથે ઉઠાવ્યા છે અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે તેને બનાવો અને પૂરું કરો. તો જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહના હુકમથી પોતાના પાંખો સાથે આ ચાર પથ્થરોને તેમની જગ્યાએથી ઉખાડ્યા અને એ જ જગ્યાઓ પર જ્યાં અલ્લાહે ફરમાવ્યું હતું, સ્તંભો પર, કાબાના પાયા પર જે અલ્લાહ જબ્બારે નિર્ધારિત કર્યા હતા, રાખ્યા અને તેના સ્તંભોને સ્થાપિત કર્યા; પછી જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે 'તેને અબૂ કુબૈસના પથ્થરથી બનાવો અને પૂરું કરો અને તેના માટે બે દરવાજા, પૂર્વ અને પશ્ચિમના, બનાવો'! તો જ્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને પૂરું કર્યું, ફરિશ્તાઓએ તેની આસપાસ તવાફ કર્યો, અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ)એ પણ કાબાની આસપાસ ફરતા ફરિશ્તાઓને જોઈને, ચાલવા લાગ્યા અને સાત વખત કાબાની આસપાસ તવાફ કર્યો; પછી ખાવાની શોધમાં ત્યાંથી બહાર નીકળ્યા, અને આ એ દિવસનો બનાવ હતો જે દિવસે અલ્લાહે તે બંનેને ઉતાર્યા હતા.

#8 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) أُنْزِلَ فَنَزَلَ فِی الْهِنْد.

امام صادق (علیه السلام) وقتی آدم (علیه السلام) از عالم بالا به پایین فرو فرستاده‌شد به سرزمین هند نازل گشت.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Adam (peace be upon him) was sent down from the higher world to below, he descended to the land of India.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઉપરના આલમથી નીચે ઉતારવામાં આવ્યા, ત્યારે તેઓ હિન્દની ધરતી પર ઉતર્યા.

#9 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

سَأَلَهُ عَنْ أَکْرَمِ وَادٍ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ؟ فَقَالَ لَهُ: وَادٍ یُقَالُ لَهُ سَرَنْدِیبُ سَقَطَ فِیهِ آدَمُ (علیه السلام) مِنَ السَّمَاء.

امام علی (علیه السلام) مردی از امام (علیه السلام) درباره‌ی باکرامت‌ترین سرزمین روی زمین سؤال نمود، فرمود: سرزمینی به نام «سراندیب» که آدم (علیه السلام) از آسمان به آنجا فرودآمد.

Imam Ali (peace be upon him): A man asked the Imam (peace be upon him) about the most honoured land on the face of the earth. He said: A land called "Sarandib", where Adam (peace be upon him) descended from the sky.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): એક માણસે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને પૃથ્વી પરની સૌથી કરામતવાળી ધરતી વિશે પૂછ્યું, તો તેમણે ફરમાવ્યું: "સરંદીબ" નામની ધરતી, જ્યાં આદમ (અલયહિસ્સલામ) આસમાનથી ઉતર્યા.

#10 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ لَمَّا أَهْبَطَ آدَمَ (علیه السلام) مِنَ الْجَنَّهًِْ أَهْبَطَهُ عَلَی أَبِی قُبَیْسٍ فَشَکَا إِلَی رَبِّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ الْوَحْشَهًَْ وَ أَنَّهُ لَا یَسْمَعُ مَا کَانَ یَسْمَعُ فِی الْجَنَّهًِْ فَأَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ عَلَیْهِ یَاقُوتَهًًْ حَمْرَاءَ فَوَضَعَهَا فِی مَوْضِعِ الْبَیْتِ فَکَانَ یَطُوفُ بِهَا آدَمُ (علیه السلام) وَ کَانَ ضَوْؤُهَا یَبْلُغُ مَوْضِعَ الْأَعْلَامِ فَعُلِّمَتِ الْأَعْلَامُ عَلَی ضَوْئِهَا فَجَعَلَهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ حَرَماً.

امام رضا (علیه السلام) خداوند تبارک‌وتعالی وقتی آدم (علیه السلام) را از بهشت فروفرستاد او را روی کوه ابوقبیس قرارداد، وی از وحشتی که در او پیدا شده‌بود به خدای عزّوجلّ شکایت کرده زیرا آن صدایی را که در بهشت می‌شنید (صدای تسبیح و تقدیس ملائکه) اینجا نمی‌شنید [و چون آن صداهای آرام‌بخش را نمی‌شنید به هراس افتاده بود]. خداوند متعال یاقوت سرخی را از بهشت فروفرستاد و آن را در مکانی که امروز محلّ خانه‌ی کعبه است، قرارداد؛ جناب آدم (علیه السلام) دور آن طواف می‌نمود و نور آن به نشانه‌هایی که امروز به عنوان حدود حرم نصب شده می‌رسید. و به این وسیله حدود حرم تعیین شد.

Imam Rida (peace be upon him): When Allah, Blessed and Exalted, sent Adam (peace be upon him) down from Paradise, He placed him upon Mount Abu Qubays. He complained to Allah, the Mighty and Majestic, of the desolation that had come over him, because he no longer heard here the sound he used to hear in Paradise (the sound of the angels' glorification and sanctification) [and since he no longer heard those soothing sounds, he had become afraid]. Allah the Exalted sent down from Paradise a red ruby and placed it in the location which today is the site of the House of the Ka'ba. Adam (peace be upon him) would circumambulate around it, and its light would reach the marks that today are set up as the boundaries of the Haram. By this means the boundaries of the Haram were fixed.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને જન્નતથી નીચે ઉતાર્યા, ત્યારે તેમને અબૂ કુબૈસ પર્વત પર મૂક્યા. તેમણે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ સમક્ષ પોતાનામાં પેદા થયેલી વહેશત (એકલતાના ડર)ની ફરિયાદ કરી, કારણ કે જે અવાજ તેઓ જન્નતમાં સાંભળતા હતા (ફરિશ્તાઓની તસ્બીહ અને તકદીસનો અવાજ) તે અહીં સાંભળતા ન હતા [અને એ શાંત કરનારા અવાજો ન સાંભળવાના કારણે તેઓ ડરમાં હતા]. અલ્લાહ તઆલાએ જન્નતથી એક લાલ યાકૂત ઉતાર્યું અને તેને એ સ્થાન પર મૂક્યું જ્યાં આજે કાબાનું ઘર છે; આદમ (અલયહિસ્સલામ) તેની આસપાસ તવાફ કરતા હતા, અને તેનું નૂર એ નિશાનીઓ સુધી પહોંચતું હતું જે આજે હરમની હદ તરીકે ગોઠવવામાં આવેલી છે. અને આ રીતે હરમની હદ નક્કી થઈ.

#11 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

نَخِرَ اِبلِیسُ نَخِرَتَینِ حِینَ أَکَلَ آدَمُ (علیه السلام) مِنَ الشَّجَرَهًِْ حِینَ اهْبِطْ بِهِ مِنْ الجَنَّهًِْ.

امام صادق (علیه السلام) ابلیس دو مرتبه، باد در بینی خود انداخته و آواز خوشحالی سرداد، یکی زمانی‌که آدم (علیه السلام) از آن درخت خورد و دیگر زمانی‌که او از بهشت به زمین نزول کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Iblis let out air through his nose twice and raised a cry of joy — once when Adam (peace be upon him) ate from that tree, and the second when he was brought down from Paradise to the earth.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્લીસે બે વાર પોતાના નાકમાંથી હવા કાઢી અને ખુશીનો અવાજ કર્યો — એક વખત જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ એ વૃક્ષમાંથી ખાધું, અને બીજી વખત જ્યારે તેઓ જન્નતથી ઝમીન પર ઉતારવામાં આવ્યા.

#12 همگی از آن، فرودآیید Get down from it, all of you તમે સૌ તેમાંથી ઉતરી જાઓ

یَا یَهُودِیُّ! مَا أَوَّلُ حَجَرٍ وُضِعَ عَلَی وَجْهِ الأرضِ؟ فَانَِّ الْیَهُودَ یَزْعُمُونَ أَنَّهَا صَخرَهًَْ بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ کَذَبُوا وَ لَکِنَّهُ الْحَجَرُِ الأسوَدُ الَّذِی نَزَلَ بِهِ آدَمُ (علیه السلام) مَعَهُ مِنَ الجَنَّهًِْ وَ أَوَّلُ شَجَرَهًٍْ نَبَتَتْ عَلَی وَجْهِ الأرضِ فَإنَِّ الْیَهُودَ یَزْعُمُونَ أَنَّهَا الزَّیتُونَهًَْ وَ کَذَّبُوا وَ لَکِنَّهَا نَخْلَهًٌْ مِنْ العجوه نَزَلَ بِهَا آدَمُ (علیه السلام) مَعَهُ مِنَ الجَنَّهًِْ.

امام علی (علیه السلام) ای یهودی! اوّلین، سنگی که بر روی زمین قرارگرفت، چیست؟ یهودیان می‌پندارند که آن سنگ، صخره‌ی بیت‌المقدّس می‌باشد در حالی‌که دروغ می‌گویند؛ و امّا اوّلین سنگ، حجرالاسود است که آدم (علیه السلام) به همراه خود از بهشت فرود آورد. و نیز یهودیان، اوّلین درختی را که بر روی زمین روییده است، زیتون می‌دانند و حال آنکه دروغ می‌گویند بلکه اوّلین درخت زمین، نخل ممتازی است که آدم (علیه السلام) به همراه خود از بهشت، پایین آورد.

Imam Ali (peace be upon him): O Jew! What is the first stone that was placed upon the face of the earth? The Jews suppose it to be the Rock of Bayt al-Muqaddas, while they lie. Rather, the first stone is al-Hajar al-Aswad (the Black Stone), which Adam (peace be upon him) brought down with him from Paradise. And likewise the Jews consider the first tree that grew on the face of the earth to be the olive, while they lie — rather, the first tree of the earth was a superior date palm which Adam (peace be upon him) brought down with him from Paradise.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઓ યહૂદી! પૃથ્વી પર મૂકવામાં આવેલો પ્રથમ પથ્થર કયો છે? યહૂદીઓ માને છે કે તે પથ્થર બૈતુલ મુકદ્દસનો ખડક છે, જ્યારે તેઓ ખોટું બોલે છે; અને પ્રથમ પથ્થર તો હજરે અસ્વદ છે, જેને આદમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની સાથે જન્નતથી લાવ્યા. અને એ જ રીતે યહૂદીઓ પૃથ્વી પર ઉગેલા પ્રથમ વૃક્ષને ઝૈતૂન (જૈતૂન) સમજે છે, જ્યારે તેઓ ખોટું બોલે છે; બલ્કે ઝમીનનું પ્રથમ વૃક્ષ એક ઉત્તમ ખજૂરીનું વૃક્ષ છે, જેને આદમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની સાથે જન્નતથી નીચે લાવ્યા.

#13 ولی هرگاه هدایتی از طرف من برای شما آمد But whenever guidance comes to you from Me પરંતુ જ્યારે મારા તરફથી તમારા માટે હિદાયત આવે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدیً یَأْتِیکُمْ وَ أَوْلَادَکُمْ مِنْ بَعْدِکُمْ مِنِّی هُدًی.

امام عسکری (علیه السلام) هرگاه از جانب من برای شما و فرزندان شما هدایتی آمد ...

Imam Askari (peace be upon him): Whenever guidance comes from Me for you and your children...

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે પણ મારા તરફથી તમારા અને તમારા સંતાનો માટે હિદાયત આવે...

#14 کسانی که از آن پیروی کنند Those who follow him જેઓ તેનું અનુસરણ કરે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَن تَفسِیرِ هَذِهِ الآیَهًِْ فِی بَاطِنِ القُرآنِ فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدیً فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ قَالَ تَفسِیرُ الهُدَی عَلِیٌّ (علیه السلام) قَالَ اللهُ فِیهِ: فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ.

امام باقر (علیه السلام) جابر جُعفی گوید: «درباره‌ی تفسیر این آیه فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًی فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ در باطن قرآن پرسیدم. ایشان فرمود: تفسیر «هدی»، علی (علیه السلام) است، خداوند درباره‌اش فرمود: فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ».

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir al-Ju'fi says, 'I asked him about the inner meaning of this verse in the Quran: فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًی فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ [Then if guidance comes to you from Me, whoever follows My guidance, no fear shall come upon them, nor shall they grieve]. He said: the meaning of "guidance" (huda) is Ali (peace be upon him). Allah said about him: فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ [Whoever follows My guidance, no fear shall come upon them, nor shall they grieve].'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર જુઅફી કહે છે: "મેં આ આયતના બાતિની તફસીર વિષે પૂછ્યું: فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُم مِّنِّی هُدًی فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ [પછી જો મારા તરફથી તમારી પાસે હિદાયત આવે તો જે મારી હિદાયતને અનુસરશે તેમના પર કોઈ ડર નહીં હોય અને ન તેઓ ગમગીન થશે]. તેમણે ફરમાવ્યું: "હુદા"ની તફસીર અલી (અલયહિસ્સલામ) છે, અલ્લાહે તેમના વિષે ફરમાવ્યું: فَمَن تَبِعَ هُدَایَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ [જે મારી હિદાયતને અનુસરશે તેમના પર કોઈ ડર નહીં હોય અને ન તેઓ ગમગીન થશે]".

#15 نه ترسی بر آنهاست، و نه اندوهگین می‌شوند» No fear shall be upon them, nor shall they grieve તેમના પર ન કોઈ ડર છે અને ન તેઓ ગમગીન થશે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ حِینَ یَخَافُ الْمُخَالِفُونَ وَ لَا یَحْزَنُونَ إِذَا یَحْزَنُونَ.

امام عسکری (علیه السلام) آنگاه که مخالفان به هراس افتند، هیچ بیمی بر آن‌ها نیست و آنگاه که مخالفان غمگین شوند، آنان اندوهی نمی‌خوردند. (منظور روز قیامت است).

Imam Askari (peace be upon him): No fear will be upon them when their opponents are afraid, and they will not grieve when their opponents grieve. (Referring to the Day of Judgment.)

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે વિરોધીઓ ડરશે ત્યારે તેમના પર કોઈ ડર નહીં હોય, અને જ્યારે વિરોધીઓ ગમગીન થશે ત્યારે તેઓ ગમગીન નહીં થાય. (મુરાદ કયામતનો દિવસ છે).