سورة البقرة

Verse 37 of 286

2:37

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ

سپس آدم از پروردگارش كلماتى دريافت داشت؛ [و با آنها توبه كرد.] و خداوند توبه‌ي او را پذيرفت؛ زيرا او توبه‌پذير و مهربان است.

Then Adam received (some) words from his Lord, so He turned to him mercifully; surely He is Oft-returning (to mercy), the Merciful.

પછી આદમે તેના પરવરદિગાર તરફથી થોડાંક કલેમાત* શીખ્યા પછી (તેના વસીલાથી અલ્લાહે) તેની તોબા કબૂલ કરી; કારણકે, તે તોબા કબૂલ કરનાર અને દયા કરનાર છે.

#1 سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت Then Adam received words from his Lord પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી કેટલાક કલિમાત મેળવ્યા

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ اللَّهُ تَعَالَی: یَا آدَمُ (علیه السلام)! أَ مَا تَذْکُرُ أَمْرِی إِیَّاکَ أَنْ تَدْعُوَنِی بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) عِنْدَ شَدَائِدِکَ وَ دَوَاهِیکَ وَ فِی النَّوَازِلِ تَبْهَظُکَ؟ قَالَ آدَمُ (علیه السلام): یَا رَبِّ، بَلَی! قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: فَبِهِمْ وَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ خُصُوصاً فَادْعُنِی أُجِبْکَ إِلَی مُلْتَمَسِکَ وَ أَزِدْکَ فَوْقَ مُرَادِکَ. فَقَالَ آدَمُ (صلی الله علیه و آله): یَا رَبِّ یَا إِلَهِی! وَ قَدْ بَلَغَ عِنْدَکَ مِنْ مَحَلِّهِمْ أَنَّکَ بِالتَّوَسُّلِ إِلَیْکَ بِهِمْ تَقْبَلُ تَوْبَتِی وَ تَغْفِرُ خَطِیئَتِی وَ أَنَا الَّذِی أَسْجَدْتَ لَهُ مَلَائِکَتَکَ وَ أَبَحْتَهُ جَنَّتَکَ وَ زَوَّجْتَهُ حَوَّاءَ أَمَتَکَ وَ أَخْدَمْتَهُ کِرَامَ مَلَائِکَتِکَ. قَالَ اللَّهُ تَعَالَی: یَا آدَمُ (صلی الله علیه و آله)! إِنَّمَا أَمَرْتُ الْمَلَائِکَهًَْ بِتَعْظِیمِکَ بِالسُّجُودِ لَکَ إِذْ کُنْتَ وِعَاءً لِهَذِهِ الْأَنْوَارِ وَ لَوْ کُنْتَ سَأَلْتَنِی بِهِمْ قَبْلَ خَطِیئَتِکَ أَنْ أَعْصِمَکَ مِنْهَا وَ أَنْ أُفَطِّنَکَ لِدَوَاعِی عَدُوِّکَ إِبْلِیسَ حَتَّی تَحْتَرِزَ مِنْهَا لَکُنْتُ قَدْ جَعَلْتُ لَکَ وَ لَکِنَّ الْمَعْلُومَ فِی سَابِقِ عِلْمِی یَجْرِی مُوَافِقاً لِعِلْمِی فَالْآنَ فَادْعُنِی بِهِمْ لِأُجِیبَکَ.

امام عسکری (علیه السلام) خداوند متعال فرمود: «ای آدم (علیه السلام)! آیا به یاد نداری که تو را فرمان دادم هرگاه دشواری و ناگواری بر تو روی آورده و به تنگنایت افکند، مرا به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) فراخوانی»؟ آدم (علیه السلام) گفت: «بله پروردگارم»! خداوند عزّوجلّ فرمود: «پس، به‌واسطه‌ی آنان به خصوص محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام)مرا فراخوان تا خواسته‌ات را برآورم و به تو بیش از آنچه خواسته‌ای عطاکنم». آدم (علیه السلام) گفت: «خدایا و بار پروردگارا! آیا جایگاه ایشان نزد تو تا آنجا رسیده که با چنگ‌انداختن به دامان ایشان، توبه‌ام را می‌پذیری و از گناهم درمی‌گذری؟ درحالی‌که من آن کسی هستم که فرشتگانت را به‌سویش به سجده درآوردی و در بهشت خود جای دادی و کنیز خود حوا (سلام الله علیها)، را به همسری‌اش درآوردی و گرامی‌ترین فرشتگانت را به خدمتش گماردی». خداوند متعال فرمود: «ای آدم (علیه السلام)! من فرشتگانم را از آن رو فرمان دادم تا به بزرگداشت تو به‌سویت سجده آورند که تو ظرف این نورها (نور پنج‌تن) بودی و اگر پیش از گناهت، مرا به حق ایشان سوگند داده و خواسته‌بودی تا تو را از آن گناه نگاه‌دارم و از مکرهای دشمنت شیطان، آگاه سازم تا از آن گناه پروا کنی، قطعاً من این خواسته‌ات را برمی‌آوردم. امّا آنچه پیشتر در علم من آشکار بود اکنون به طور کامل و دقیق روی داده است و اکنون به حقّ ایشان مرا فراخوان تا تو را پاسخ دهم».

Imam Askari (peace be upon him): Allah the Exalted said, "O Adam (peace be upon him)! Do you not remember that I commanded you, whenever hardship and distress come upon you and press you into a tight spot, to call upon Me by Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure family (peace be upon them)?" Adam (peace be upon him) said, "Yes, my Lord!" Allah, the Mighty and Majestic, said, "So call upon Me through them, especially Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them), so that I may fulfill your request and grant you more than what you have asked for." Adam (peace be upon him) said, "My Allah and my Lord! Has their station with You reached the point that, by clinging to them, You accept my repentance and overlook my sin, while I am the one for whom You made Your angels prostrate, and whom You settled in Your paradise, and to whom You gave Your maidservant Hawwa (peace be upon her) in marriage, and for whom You appointed the noblest of Your angels to serve?" Allah the Exalted said, "O Adam (peace be upon him)! I only commanded the angels to prostrate toward you in honor of you because you were the vessel of these lights (the light of the Five [Ahl al-Bayt]), and if, before your sin, you had sworn Me by their right and asked Me to protect you from that sin, and to make you aware of the schemes of your enemy Iblis, so that you would guard against that sin, I would certainly have granted you that request. But what was already known in My prior knowledge has now come to pass exactly and precisely as foreknown. So now, call upon Me by their right, so that I may answer you."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! શું તને યાદ નથી કે મેં તને હુકમ કર્યો હતો કે જ્યારે પણ કોઈ મુશ્કેલી અને તકલીફ તારા ઉપર આવે અને તને તંગીમાં નાખે, ત્યારે તું મને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પવિત્ર કુટુંબ (અલયહિમુસ્સલામ)ના વસીલાથી પોકારે"? આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હા, મારા રબ"! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: "તો, ખાસ કરીને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના વસીલાથી મને પોકાર, જેથી હું તારી ઇચ્છા પૂરી કરું અને તને તારી ઇચ્છાથી પણ વધારે આપું." આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મારા અલ્લાહ અને મારા રબ! શું તારી પાસે તેમનું સ્થાન એટલું ઊંચું છે કે તેમના દામનને પકડવાથી તું મારી તૌબા કબૂલ કરે છે અને મારા ગુનાહને માફ કરે છે? જ્યારે હું તે છું જેની સામે તેં પોતાના ફરિશ્તાઓને સજદો કરાવ્યો અને પોતાની જન્નતમાં જગ્યા આપી અને પોતાની બાંદી હવ્વા (અલયહસ્સલામ)ને તેની સાથે નિકાહ કરાવ્યા અને પોતાના સૌથી ઉચ્ચ ફરિશ્તાઓને તેની ખિદમતમાં લગાવ્યા." અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! મેં મારા ફરિશ્તાઓને એટલા માટે તારી સામે સજદો કરવાનો હુકમ કર્યો કારણ કે તું આ નૂરો (પંજતનના નૂર)નું વાસણ હતો, અને જો તારા ગુનાહ પહેલાં તેં તેમના હકની કસમ આપીને મને વિનંતી કરી હોત કે તને તે ગુનાહથી બચાવું અને તારા દુશ્મન ઇબ્લીસના ષડયંત્રોથી તને જાગૃત કરું જેથી તું તે ગુનાહથી બચે, તો હું ચોક્કસ તારી આ વિનંતી પૂરી કરત. પરંતુ જે મારા પૂર્વ જ્ઞાનમાં પહેલેથી જાણીતું હતું તે હવે સંપૂર્ણ અને ચોક્કસ રીતે બની ગયું છે. હવે તેમના હકના વસીલાથી મને પોકાર જેથી હું તને જવાબ આપું."

#2 سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت Then Adam received words from his Lord પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી કેટલાક કલિમાત મેળવ્યા

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا شَمَلَتْ آدَمَ (علیه السلام) الْخَطِیئَهًُْ نَظَرَ إِلَی أَشْبَاحٍ تُضِیءُ حَوْلَ الْعَرْشِ فَقَالَ: یَا رَبِّ! إِنِّی أَرَی أَنْوَارَ أَشْبَاحٍ تُشْبِهُ خَلْقِی فَمَا هِیَ؟ قالَ: هذِهِ الْأَنْوَارُ أَشْبَاحُ اثْنَیْنِ مِنْ وُلْدِکَ اسْمُ أَحَدِهِمْ مَُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) أَبْدَأُ النُّبُوَّهًَْ بِکَ وَ أَخْتِمُهَا بِهِ وَ الْآخَرُ أَخُوهُ وَ ابْنُ أَخِی أَبِیهِ اسْمُهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) أُؤَیِّدُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) بِهِ وَ أَنْصُرُهُ عَلَی یَدِهُ وَ الْأَنْوَارُ الَّتِی حَوْلَهُمَا أَنْوَارُ ذُرِّیَّهًِْ هَذَا النَّبِیِّ مِنْ أَخِیهِ هَذَا، یُزَوِّجُهُ ابْنَتَهُ تَکُونُ لَهُ زَوْجَهًًْ یَتَّصِلُ بِهَا أَوَّلُ الْخَلْقِ أَیْمَاناً بِهِ وَ تَصْدِیقاً لَهُ أَجْعَلُهَا سَیِّدَهًَْ النِّسْوَانِ وَ أَفْطِمُهَا وَ ذُرِّیَّتَهَا مِنَ النِّیرَانِ فَتَنْقَطِعُ الْأَسْبَابُ وَ الْأَنْسَابُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ إِلَّا سَبَبَهُ وَ نَسَبَهُ.

پیامبر ( وقتی آن گناه، آدم (علیه السلام) را در برگرفت به اشباحی که گرداگرد عرش را روشن کرده‌بودند نگاه کرد و گفت: «پروردگارا! من نورهای اشباحی را می‌بینم که خلقت آن‌ها همانند آفرینش من است. آنان کیستند»؟ فرمود: «این نورها، اشباح دو تن از فرزندان تواند. اسم یکی از ایشان محمّد (است که پیامبری را با تو آغاز می‌کنم و با او به پایان می‌رسانم و دیگری برادر او و زاده‌ی برادر پدر او، علی (علیه السلام) است که محمّد (را به وسیله‌ی او حمایت کرده و به دست او یاریش می‌رسانم. و این نورها که پیرامون ایشان است، نورهای فرزندان این پیامبر از جانب برادرش علی (علیه السلام) است که پیامبر (دخترش را به همسری علی (علیه السلام) درمی‌آورد؛ به عبارت دیگر محمّد (دختر خود را با اوّلین کسی که به پیامبری او ایمان آورده و باورش می‌کند، پیوند می‌دهد. فاطمه (سلام الله علیها) را بانوی زنان جهان قرارمی‌دهم و او و فرزندانش را از آتش دوزخ به دور می‌دارم. هنگامی‌که روزی قیامت فرابرسد، همه‌ی پیوندها و خویشاوندی‌ها، به جز پیوند و خویشاوندی خاندان محمّد (بریده خواهدشد».

The Prophet (peace be upon him and his family): When that sin overtook Adam (peace be upon him), he looked at figures of light illuminating around the Throne and said: "My Lord! I see lights of figures whose form resembles my own creation. Who are they?" He said: "These lights are the figures of two of your descendants. The name of one of them is Muhammad — with you I begin prophethood, and with him I end it — and the other is his brother and the son of his father's brother, Ali (peace be upon him), through whom I will support Muhammad and by whose hand I will grant him victory. And these lights around them are the lights of the descendants of this Prophet through his brother Ali (peace be upon him): the Prophet will marry his daughter to Ali (peace be upon him); in other words, Muhammad will join his daughter to the first one who believes in his prophethood and affirms it. I will make her, Fatimah (peace be upon her), the mistress of the women of the worlds, and I will keep her and her children away from the fire of Hell. When the Day of Judgment comes, all bonds and lineages will be cut off, except the bond and lineage of Muhammad's household."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે તે ગુનાહે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઘેરી લીધા, ત્યારે તેમણે અર્શની આસપાસ પ્રકાશ ફેલાવતા પડછાયાઓ તરફ જોયું અને કહ્યું: "પરવરદિગાર! હું એવા પડછાયાઓના પ્રકાશ જોઉં છું જેમની રચના મારી પોતાની રચના જેવી છે. તેઓ કોણ છે"? ફરમાવ્યું: "આ પ્રકાશો તારા બે સંતાનોના પડછાયા છે. તેમાંથી એકનું નામ મુહમ્મદ છે — તારાથી હું નબુવ્વતની શરૂઆત કરું છું અને તેના પર તેને પૂરી કરું છું — અને બીજો તેનો ભાઈ અને તેના પિતાના ભાઈનો દીકરો, અલી (અલયહિસ્સલામ) છે, જેના વડે હું મુહમ્મદને ટેકો આપીશ અને તેના હાથે તેને મદદ કરીશ. અને તેમની આસપાસના આ પ્રકાશો, આ પયગંબરના તેમના ભાઈ અલી (અલયહિસ્સલામ) દ્વારા સંતાનોના પ્રકાશો છે: પયગંબર પોતાની દીકરીને અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે પરણાવશે; બીજા શબ્દોમાં, મુહમ્મદ પોતાની દીકરીને તે પ્રથમ વ્યક્તિ સાથે જોડશે જે તેમની નબુવ્વત પર ઈમાન લાવે છે અને તેને સાચું માને છે. હું તેને, ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને, જગતની સ્ત્રીઓની સરદાર બનાવીશ, અને તેને અને તેના સંતાનોને જહન્નમની આગથી દૂર રાખીશ. જ્યારે કયામતનો દિવસ આવશે, ત્યારે તમામ સંબંધો અને નાતાઓ કપાઈ જશે, સિવાય મુહમ્મદના ખાનદાનના સંબંધ અને નાતાના".

#3 سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت Then Adam received words from his Lord પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી કેટલાક કલિમાત મેળવ્યા

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ یَقُولُهَا فَقَالَهَا.

امام عسکری (علیه السلام) نحوه‌ی دریافت این کلمات توسّط حضرت آدم (علیه السلام) این‌گونه بود که خداوند آن کلمات را بیان می‌فرمود و آدم (علیه السلام) [پس از شنیدن،] آن کلمات را تکرار می‌کرد.

Imam Askari (peace be upon him): The way Adam (peace be upon him) received these words was that Allah would utter those words, and Adam (peace be upon him) [after hearing them,] would repeat them.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): હઝરત આદમ (અલયહિસ્સલામ) દ્વારા આ કલમાત મેળવવાની રીત એવી હતી કે અલ્લાહ તે શબ્દો ઉચ્ચારતા અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) [સાંભળ્યા પછી] તે શબ્દોનું પુનરાવર્તન કરતા.

#4 سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت Then Adam received words from his Lord પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી કેટલાક કલિમાત મેળવ્યા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) بَقِیَ عَلَی الصَّفَا أَرْبَعِینَ صَبَاحاً سَاجِداً یَبْکِی عَلَی الْجَنَّهًِْ وَ عَلَی خُرُوجِهِ مِنَ الْجَنَّهًِْ مِنْ جِوَارِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَنَزَلَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ: یَا آدَمُ (علیه السلام)! مَا لَکَ تَبْکِی؟ فَقَالَ: یَا جَبْرَئِیلُ! مَا لِی لَا أَبْکِی وَ قَدْ أَخْرَجَنِی اللَّهُ مِنَ الْجَنَّهًِْ مِنْ جِوَارِهِ وَ أَهْبَطَنِی إِلَی الدُّنْیَا. فَقَالَ: یَا آدَمُ (علیه السلام)! تُبْ إِلَیْهِ. قَالَ: وَ کَیْفَ أَتُوبُ؟ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ قُبَّهًًْ مِنْ نُورٍ فِیهِ مَوْضِعُ الْبَیْتِ فَسَطَعَ نُورُهَا فِی جِبَالِ مَکَّهًَْ فَهُوَ الْحَرَمُ فَأَمَرَ اللَّهُ جَبْرَئِیلَ أَنْ یَضَعَ عَلَیْهِ الْأَعْلَامَ. قَالَ: قُمْ یَا آدَمُ (علیه السلام)! فَخَرَجَ بِهِ یَوْمَ التَّرْوِیَهًِْ وَ أَمَرَهُ أَنْ یَغْتَسِلَ وَ یُحْرِمَ وَ أُخْرِجَ مِنَ الْجَنَّهًِْ أَوَّلَ یَوْمٍ مِنْ ذِی الْقَعْدَهًِْ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّامِنِ مِنْ ذِی الْحِجَّهًِْ أَخْرَجَهُ جَبْرَئِیلُ إِلَی مِنًی فَبَاتَ بِهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ أَخْرَجَهُ إِلَی عَرَفَاتٍ وَ قَدْ کَانَ عَلَّمَهُ حِینَ أَخْرَجَهُ مِنْ مَکَّهًَْ الْإِحْرَامَ وَ عَلَّمَهُ التَّلْبِیَهًَْ فَلَمَّا زَالَتِ الشَّمْسُ یَوْمَ عَرَفَهًَْ قَطَعَ التَّلْبِیَهًَْ وَ أَمَرَهُ أَنْ یَغْتَسِلَ فَلَمَّا صَلَّی الْعَصْرَ أَوْقَفَهُ بِعَرَفَاتٍ وَ عَلَّمَهُ الْکَلِمَات.

امام صادق (علیه السلام) آدم (علیه السلام) چهل صبح در کوه صفا به سجده افتاده‌بود و بر بهشت و بیرون شدنش از جوار خداوند عزّوجلّ می‌گریست. جبرئیل (علیه السلام) بر او فرودآمد و گفت: «ای آدم (علیه السلام)! چرا گریه می‌کنی»؟ گفت: «ای جبرئیل (علیه السلام)! چرا گریه نکنم حال آنکه خداوند مرا از بهشت و از جوار خود بیرون رانده و بر دنیا فرودآورد»؟ جبرئیل (علیه السلام) گفت: «ای آدم (علیه السلام)! به‌سوی خدا توبه کن». گفت: «چگونه توبه کنم»؟ آنگاه خداوند، قبّه‌ای از نور نازل فرمود و در آن نور جایگاه خانه‌ی خدا بود. پس آن نور را بر کوه‌های مکّه تاباند و آنجا [محدوده‌ی] حرم الهی شد. و به جبرئیل (علیه السلام) فرمان‌داد که علامتهای [محدوده‌ی] حرم را در آن موضع مشخّص کند. جبرئیل (علیه السلام) گفت: «برخیز ای آدم (علیه السلام)! و در یوم الترویه (روز هشتم ماه ذی‌الحجّه) او را بیرون برد و فرمان داد تا غسل کرده و احرام بندد. آدم (علیه السلام) روز اوّل ماه ذی القعده از بهشت بیرون شد و جبرئیل (علیه السلام) او را در روز هشتم ذی‌الحجّه به‌سوی منا برد و او شب را در آنجا گذراند و چون صبح شد او را به‌سوی عرفات بیرون برد. جبرئیل (علیه السلام) در آن هنگام که او را از مکه بیرون آورده بود، به او احرام‌بستن و لبیک‌گفتن را آموخته بود. پس چون خورشید روز عرفه میانه‌ی آسمان را گذراند به او امر کرد که لبّیک گویی را ترک گفته و غسل کند. هنگامی‌که آدم (علیه السلام) نماز عصر را به جای آورد او را در عرفات ایستاند و کلماتی را که از پروردگارش دریافت کرده‌بود به او آموخت [تا با آنان توبه کند].

Imam Sadiq (peace be upon him): Adam (peace be upon him) remained prostrate on Mount Safa for forty mornings, weeping over Paradise and over his expulsion from it, from the nearness of Allah, the Mighty and Majestic. Gabriel (peace be upon him) descended upon him and said: "O Adam (peace be upon him)! Why do you weep?" He said: "O Gabriel (peace be upon him)! How could I not weep, when Allah has expelled me from Paradise, from His nearness, and brought me down to this world?" Gabriel (peace be upon him) said: "O Adam (peace be upon him)! Repent to Him." He said: "How do I repent?" Then Allah sent down upon him a dome of light, within which was the site of the House [of Allah]. Its light shone upon the mountains of Makkah, and that became the [boundary of the] Sacred Precinct. Allah commanded Gabriel (peace be upon him) to mark out its boundary-signs at that spot. Gabriel (peace be upon him) said: "Rise, O Adam (peace be upon him)!" And he took him out on the Day of Tarwiyah (the eighth day of Dhu al-Hijjah) and commanded him to perform ghusl and enter ihram. Adam (peace be upon him) had left Paradise on the first day of Dhu al-Qa'dah, and Gabriel (peace be upon him) took him to Mina on the eighth of Dhu al-Hijjah, where he spent the night; then in the morning he took him out to Arafat. Gabriel (peace be upon him) had already taught him ihram and the talbiyah when he brought him out of Makkah. When the sun passed its zenith on the Day of Arafah, he commanded him to stop the talbiyah and perform ghusl. When Adam (peace be upon him) had prayed the Asr prayer, he stationed him at Arafat and taught him the words he had received from his Lord [so that he might repent with them].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ) સફા પહાડ પર ચાલીસ સવાર સુધી સિજદામાં પડ્યા રહ્યા અને જન્નત પર તથા અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નિકટતાથી પોતાના નિકળી જવા પર રડતા રહ્યા. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે ઉતર્યા અને કહ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! તમે કેમ રડો છો"? તેમણે કહ્યું: "હે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)! હું કેમ ન રડું જ્યારે અલ્લાહે મને જન્નતમાંથી અને પોતાની નિકટતામાંથી બહાર કાઢ્યો અને દુનિયામાં ઉતાર્યો"? જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહ તરફ તૌબા કરો". તેમણે કહ્યું: "હું કેવી રીતે તૌબા કરું"? ત્યારે અલ્લાહે એક નૂરનો ગુંબજ ઉતાર્યો જેમાં અલ્લાહના ઘરની જગ્યા હતી. પછી તે નૂર મક્કાના પહાડો પર ચમક્યું અને તે [હદ] હરમ બની ગયું. અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ આપ્યો કે તે જગ્યાએ [હરમની હદ]ના નિશાન લગાવે. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ઊભા થાવ, હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)!" અને તેમને યવ્મુત્તરવિયહ (ઝિલ્હજ્જની આઠમી તારીખ)એ બહાર લઈ ગયા અને હુકમ આપ્યો કે ગુસ્લ કરે અને એહરામ બાંધે. આદમ (અલયહિસ્સલામ) ઝિલ્કઅદહની પહેલી તારીખે જન્નતમાંથી બહાર નિકળ્યા હતા અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમને ઝિલ્હજ્જની આઠમી તારીખે મિના તરફ લઈ ગયા અને તેમણે ત્યાં રાત વિતાવી; પછી જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે તેમને અરફાત તરફ લઈ ગયા. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને મક્કાથી બહાર કાઢતી વખતે એહરામ અને તલ્બિયહ શીખવ્યા હતા. જ્યારે અરફાના દિવસે સૂરજ મધ્યાહ્ન વટાવ્યો, ત્યારે તેમને તલ્બિયહ બંધ કરવા અને ગુસ્લ કરવાનો હુકમ આપ્યો. જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અસ્રની નમાઝ પઢી, ત્યારે તેમને અરફાતમાં ઊભા રાખ્યા અને તેમને પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી મળેલા શબ્દો શીખવ્યા [જેથી તેઓ તેમના વડે તૌબા કરે].

#5 سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت Then Adam received words from his Lord પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી કેટલાક કલિમાત મેળવ્યા

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

وَ لَقَّاهُ کَلِمَهًَْ رَحْمَتِهِ وَ وَعَدَهُ الْمَرَدَّ إِلَی جَنَّتِه.

امام علی (علیه السلام) کلمه‌ی رحمت، بر زبان او جاری ساخت و به او وعده‌ی بازگشت به بهشت را داد.

Imam Ali (peace be upon him): He made the word of mercy flow upon his tongue and promised him a return to Paradise.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): તેમણે તેમની જીભ પર રહમતનો શબ્દ વહેતો કર્યો અને તેમને જન્નતમાં પાછા ફરવાનું વચન આપ્યું.

#6 کلماتی Words કલિમાત

نَحْنُ الْکَلِمَاتُ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتابَ عَلَیْهِ.

امام علی (علیه السلام) ما همان کلماتی هستیم که آدم (علیه السلام) از پروردگارش دریافت نمود و با آن‌ها به‌سوی خدا توبه کرد.

Imam Ali (peace be upon him): We are the very words that Adam (peace be upon him) received from his Lord and with which he repented to Allah.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમે તે જ શબ્દો છીએ જે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી મેળવ્યા અને તેમના વડે અલ્લાહ તરફ તૌબા કરી.

#7 کلماتی Words કલિમાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) لَمَّا أَصَابَ الْخَطِیئَهًَْ کَانَتْ تَوْبَتُهُ أَنْ قَالَ: اللَّهُمَ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) لَمَّا غَفَرْتَ لِی فَغَفَرَهَا اللَّهُ لَه.

پیامبر ( هنگامی‌که آدم (علیه السلام) گناه کرد، توبه‌اش این‌چنین بود: «خدایا تو را به حقّ محمّد (و آل محمّد (علیهم السلام) قسم می‌دهم که مرا بیامرزی» و خدا نیز او را آمرزید.

The Prophet (peace be upon him and his family): When Adam (peace be upon him) sinned, his repentance was this: "O Allah, I ask you by the right of Muhammad and the family of Muhammad (peace be upon them) that You forgive me," and Allah forgave him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ ગુનાહ કર્યો, ત્યારે તેમની તૌબા આ પ્રમાણે હતી: "હે અલ્લાહ! હું તને મુહમ્મદ અને આલે મુહમ્મદ (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકની કસમ આપું છું કે તું મને માફ કરી દે", અને અલ્લાહે તેમને માફ કરી દીધા.

#8 کلماتی Words કલિમાત

الْکَلِمَاتُ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ (علیه السلام) مِنْ رَبِّهِ؛ قَالَ: یَا رَبِ! أَسْأَلُکَ بِحَقِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا تُبْتَ عَلَیَّ. قَالَ: وَ مَا عِلْمُکَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله)؟ قَالَ: رَأَیْتُهُ فِی سُرَادِقِکَ الْأَعْظَمِ مَکْتُوباً وَ أَنَا فِی الْجَنَّهًْ.

امام علی (علیه السلام) آن کلماتی که آدم (علیه السلام) از پروردگارش آموخت این بود: «پروردگارا! از تو به حقّ محمّد (می‌خواهم که توبه‌ام را بپذیری». خداوند فرمود: «محمّد (را چگونه می‌شناسی»؟ گفت: «زمانی که در بهشت بودم نام او را بر سراپرده‌ی شکوهمندت نوشته دیدم».

Imam Ali (peace be upon him): The words that Adam (peace be upon him) learned from his Lord were this: "My Lord! I ask You, by the right of Muhammad, to accept my repentance." Allah said: "How do you know Muhammad?" He said: "When I was in Paradise, I saw his name written upon Your great pavilion."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી જે શબ્દો શીખ્યા તે આ હતા: "પરવરદિગાર! હું તારી પાસેથી મુહમ્મદના હકના વાસ્તે માંગુ છું કે તું મારી તૌબા કબૂલ કરે". અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "તું મુહમ્મદને કેવી રીતે ઓળખે છે"? તેમણે કહ્યું: "જ્યારે હું જન્નતમાં હતો ત્યારે મેં તારા મહાન સરાપર્દા (ખેમા) પર તેમનું નામ લખેલું જોયું".

#9 کلماتی Words કલિમાત

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

سُئِلَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَنِ الْکَلِمَاتِ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتابَ عَلَیْهِ. قَالَ: سَأَلَهُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیهم السلام) إِلَّا مَا تُبْتَ عَلَیَّ فَتَابَ عَلَیْهِ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) از نبیّ اکرم (درباره‌ی کلماتی پرسیده‌شد که آدم از پروردگارش آموخت و خدا پس از آن توبه‌ی او را قبول کرد، پیغمبر (فرمود: «آدم (علیه السلام) خدا را به آبروی محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) قسم داد که توبه‌اش را بپذیرد».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The Noble Prophet was asked about the words that Adam learned from his Lord, after which Allah accepted his repentance. The Prophet said: "Adam (peace be upon him) implored Allah by the honour of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) to accept his repentance."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): નબીએ અકરમને તે શબ્દો વિશે પૂછવામાં આવ્યું જે આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી શીખ્યા, જેના પછી અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી. પયગંબરે ફરમાવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના આબરૂના વાસ્તે અલ્લાહને કસમ આપી કે તેમની તૌબા કબૂલ કરે".

#10 کلماتی Words કલિમાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا نَزَلَتِ الْخَطِیئَهًُْ بِآدَمَ (علیه السلام) وَ أُخْرِجَ مِنَ الْجَنَّهًِْ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ: یَا آدَمُ (علیه السلام)! ادْعُ رَبَّکَ. قَالَ: یَا حَبِیبِی جَبْرَئِیلُ! مَا أَدْعُو؟ قَالَ: قُلْ رَبِّ أَسْأَلُکَ بِحَقِّ الْخَمْسَهًِْ الَّذِینَ تُخْرِجُهُمْ مِنْ صُلْبِی آخِرَ الزَّمَانِ إِلَّا تُبْتَ عَلَیَّ وَ رَحِمْتَنِی. فَقَالَ لَهُ آدَمُ (علیه السلام): یَا جَبْرَئِیلُ! سَمِّهِمْ لِی. قَالَ: قُلِ اللَّهُمَّ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) نَبِیِّکَ وَ بِحَقِّ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَصِیِّ نَبِیِّکَ وَ بِحَقِّ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) بِنْتِ نَبِیِّکَ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) سِبْطَیْ نَبِیِّکَ إِلَّا تُبْتَ عَلَیَّ فَارْحَمْنِی. فَدَعَا بِهِنَّ آدَمُ فَتَابَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَی فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ وَ مَا مِنْ عَبْدٍ مَکْرُوبٍ یُخْلِصُ النِّیَّهًَْ وَ یَدْعُو بِهِنَّ إِلَّا اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ.

پیامبر ( وقتی‌که آن خطا از آدم (علیه السلام) سر زد و از بهشت بیرون رانده‌شد، جبرئیل (علیه السلام) نزد او آمد و گفت: «ای آدم (علیه السلام)! خدای خود را بخوان». آدم (علیه السلام) گفت: «ای دوست من، جبرئیل (علیه السلام)! چه بگویم»؟ گفت چنین بگو: «ای پروردگار من! به حقّ پنج نوری که از صلب من در آخرالزّمان به وجود می‌آیند تو را قسم می‌دهم که بر من ببخشی و توبه‌ی من را بپذیری و بر من رحم آوری». آدم (علیه السلام) از جبرئیل درخواست‌کرد که «نام آن‌ها را به من بگو». گفت: «بگو ای خدای من! به حقّ پیامبرت محمّد (و وصیّ پیامبرت، علی (علیه السلام) و به حقّ دختر پیامبرت فاطمه (سلام الله علیها) و به حقّ دو نواده‌ی پیامبرت حسن و حسین (علیها السلام) توبه‌ام را بپذیر و بر من رحم کن». پس آدم (علیه السلام)، خدا را به نام‌های آنان خواند و خدا توبه‌اش را پذیرفت و این همان تعبیری است که خدا فرمود: تَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فتاب علیه ... و بدان که هیچ بنده‌ی بلادیده‌ای نیست که با نیّت خالص، خدا را با این اسم‌ها بخواند مگر آنکه مستجاب شود.

The Prophet (peace be upon him and his family): When that error befell Adam (peace be upon him) and he was driven out of Paradise, Gabriel (peace be upon him) came to him and said: "O Adam (peace be upon him)! Call upon your Lord." Adam (peace be upon him) said: "O my friend, Gabriel (peace be upon him)! What shall I say?" He said, "Say this: 'O my Lord! By the right of the five lights who will come from my loins at the end of time, I implore You to forgive me, accept my repentance, and have mercy on me.'" Adam (peace be upon him) asked Gabriel to tell him their names. He said: "Say: 'O my Allah! By the right of Your Prophet Muhammad, and Your Prophet's successor Ali (peace be upon him), and by the right of Your Prophet's daughter Fatimah (peace be upon her), and by the right of Your Prophet's two grandsons Hasan and Husayn (peace be upon them), accept my repentance and have mercy on me.'" So Adam (peace be upon him) called upon Allah by their names, and Allah accepted his repentance, and this is the very meaning of what Allah said: تَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فتاب علیه [Then Adam received words from his Lord, and He turned to him in forgiveness] ... and know that there is no afflicted servant who calls upon Allah with these names in sincere intention except that he is answered.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે તે ભૂલ આદમ (અલયહિસ્સલામ)થી થઈ અને તેમને જન્નતમાંથી બહાર કાઢવામાં આવ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! પોતાના અલ્લાહને પોકારો". આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હે મારા દોસ્ત, જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)! હું શું કહું"? તેમણે કહ્યું, આમ કહો: "હે મારા પરવરદિગાર! તે પાંચ નૂરોના હકના વાસ્તે જે આખિરુઝ્ઝમાનમાં મારી પુશ્તથી પેદા થશે, હું તને કસમ આપું છું કે તું મને માફ કરી દે અને મારી તૌબા કબૂલ કરી મારા પર રહમ કર". આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ જિબ્રઈલ પાસેથી વિનંતી કરી કે તેમને તેમના નામ કહે. તેમણે કહ્યું: "કહો, હે મારા અલ્લાહ! તારા પયગંબર મુહમ્મદના હકે, અને તારા પયગંબરના વસી, અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકે, અને તારા પયગંબરની દીકરી ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ના હકે, અને તારા પયગંબરના બે નવાસા હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે, મારી તૌબા કબૂલ કર અને મારા પર રહમ કર". પછી આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહને તેમના નામોથી પોકાર્યા અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી, અને આ જ તે અર્થ છે જે અલ્લાહે ફરમાવ્યો: تَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فتاب علیه [આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી શબ્દો મેળવ્યા, અને તેણે તેની તૌબા કબૂલ કરી] ... અને જાણી લો કે એવો કોઈ મુસીબતઝદા બંદો નથી જે ખાલિસ નિય્યતથી આ નામોના વાસ્તે અલ્લાહને પોકારે અને તેની દુઆ કબૂલ ન થાય.

#11 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

جَاءَهُمَا جَبْرَئِیلُ فَقَالَ ... فَسَلَا رَبَّکُمَا بِحَقِّ الْأَسْمَاءِ الَّتِی رَأَیْتُمُوهَا عَلَی سَاقِ الْعَرْشِ حَتَّی یَتُوبَ عَلَیْکُمَا فَقَالَا: اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُکَ بِحَقِّ الْأَکْرَمِینَ عَلَیْکَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ الْأَئِمَّهًْ (علیهم السلام) إِلَّا تُبْتَ عَلَیْنَا وَ رَحِمْتَنَا فَتَابَ اللَّهُ عَلَیْهِمَا إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ فَلَمْ تَزَلْ أَنْبِیَاءُ اللَّهِ بَعْدَ ذَلِکَ یَحْفَظُونَ هَذِهِ الْأَمَانَهًَْ وَ یُخْبِرُونَ بِهَا أَوْصِیَاءَهُمْ وَ الْمُخْلَصِینَ مِنْ أُمَمِهِمْ.

امام صادق (علیه السلام) جبرئیل (علیه السلام) نزد آدم (علیه السلام) و حوا (سلام الله علیها) آمده و گفت: «... به حقّ آن نام‌هایی که بر گوشه‌ی عرش مشاهده نمودید، از پروردگار خود بخواهید تا توبه شما را بپذیرد». پس آنان چنین گفتند: «خداوندا! از تو می‌خواهیم به حقّ آنان که ارجمندترین آفریدگان در نزد تو هستند؛ به حقّ محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن، حسین و ائمّه (علیهم السلام) توبه‌ی ما را قبول فرما و ما را مشمول رحمت خود گردان»! آنگاه خداوند توبه‌ی ایشان را پذیرفت؛ زیرا او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است. بعد از آن نیز همواره پیامبران (علیهم السلام) این امانت را نگهداری می‌نمودند و اوصیاء خود و افراد با اخلاص امّت‌های خویش را از این امانت باخبر می‌ساختند.

Imam Sadiq (peace be upon him): Gabriel (peace be upon him) came to Adam (peace be upon him) and Eve (peace be upon her) and said: "... ask your Lord, by the right of those names you saw on the corner of the Throne, to accept your repentance." So they said: "O Allah! We ask You, by the right of those who are the most honoured of creation before You — by the right of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan, Husayn and the Imams (peace be upon them) — accept our repentance and encompass us in Your mercy!" Then Allah accepted their repentance, for He is greatly Oft-returning and Merciful. After that, the prophets (peace be upon them) always kept this trust, and would inform their successors and the sincere ones among their nations of this trust.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "... તે નામોના હકે જે તમે અર્શના ખૂણે જોયા, પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી માંગો કે તે તમારી તૌબા કબૂલ કરે". ત્યારે તેઓએ આમ કહ્યું: "હે અલ્લાહ! અમે તારી પાસેથી માંગીએ છીએ તે લોકોના હકે જેઓ તારી પાસે સૌથી શ્રેષ્ઠ મખલૂક છે; મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન, હુસૈન અને ઇમામોના હકે અમારી તૌબા કબૂલ કર અને અમને પોતાની રહમતમાં સામેલ કર"! ત્યારે અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી; કારણ કે તે ખૂબ તૌબા કબૂલ કરનાર અને મહેરબાન છે. ત્યાર પછી પણ પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ) હંમેશા આ અમાનત જાળવી રાખતા હતા અને પોતાના વસીઓ અને પોતાની ઉમ્મતોના ખાલિસ લોકોને આ અમાનતથી વાકેફ કરતા હતા.

#12 کلماتی Words કલિમાત

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ قَالَ سَأَلَهُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْن (علیهم السلام).

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) آدم (علیه السلام) از خدا به حقّ محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام)درخواست کرد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Adam (peace be upon him) implored Allah by the right of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them).

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસેથી મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે વિનંતી કરી.

#13 کلماتی Words કલિમાત

یَا آدَمُ (علیه السلام)! تَتَکَلَّمُ بِهَذِهِ الْکَلِمَاتِ، فَإِنَّ اللَّهَ قَابِلٌ تَوْبَتَکَ. قُلْ: سُبْحَانَکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَتُبْ عَلَیَّ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

امام علی (علیه السلام) ای آدم (علیه السلام)! با این کلمات سخن بگو؛ زیرا اگر چنین بگویی خدا توبه‌ی تو را می‌پذیرد بگو: «سبحانک لا اله الا انت عملت سوء و ظلمت نفسی فتب علی انک انت التواب الرحیم». [یعنی] ای خدایی که جز تو خدایی نیست؛ تو از هر چیزی مبرّایی؛ من اشتباه کردم و به خودم ستم کردم؛ بر من ببخش که تو بسیار توبه‌پذیر و مهربانی.

Imam Ali (peace be upon him): O Adam (peace be upon him)! Speak with these words; for if you say so, Allah will accept your repentance. Say: سُبْحَانَکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَتُبْ عَلَیَّ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [Glory be to You, there is no god but You; I have done evil and wronged myself, so turn to me [in mercy], for indeed You are the Oft-Returning, the Merciful]. [That is:] O Allah, other than whom there is no god; You are free from every deficiency; I made a mistake and wronged myself; forgive me, for You are the Oft-Returning, the Merciful.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! આ કલિમાત સાથે વાત કરો; કારણ કે જો તમે એમ કહેશો તો અલ્લાહ તમારી તૌબાને કબૂલ કરશે. કહો: سُبْحَانَکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَتُبْ عَلَیَّ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [તારી પવિત્રતા છે, તારા સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી; મેં ખરાબ કામ કર્યું અને પોતાના ઉપર ઝુલમ કર્યો, તો મારા પર તૌબા કબૂલ ફરમાવ, ખરેખર તું જ ઘણો તૌબા કબૂલ કરનાર, દયાળુ છે]. [એટલે કે] હે અલ્લાહ, જેના સિવાય કોઈ ખુદા નથી; તું દરેક ચીજથી પાક છે; મેં ભૂલ કરી અને પોતાની ઉપર ઝુલમ કર્યો; મને માફ કર કારણ કે તું ઘણો તૌબા કબૂલ કરનાર અને દયાળુ છે.

#14 کلماتی Words કલિમાત

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ آدَمُ (علیه السلام): اللَّهُمَّ بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ وَ الطَّیِّبِینَ مِنْ آلِهِمْ (علیهم السلام) لَمَّا تَفَضَّلْتَ بِقَبُولِ تَوْبَتِی وَ غُفْرَانِ زَلَّتِی وَ إِعَادَتِی مِنْ کَرَامَتِکَ إِلَی مَرْتَبَتِی.

امام عسکری (علیه السلام) آدم (علیه السلام) گفت: «خداوندا! به شکوه محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) و به شکوه محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن، حسین و پاکان خاندان ایشان (علیهم السلام) بر من مرحمت فرما و توبه‌ام را بپذیر و گناهم را ببخشای و مرا به آن مرتبه‌ای که از کرامت تو داشتم، بازگردان».

Imam Askari (peace be upon him): Adam (peace be upon him) said: "O Allah! By the glory of Muhammad and his pure household (peace be upon them), and by the glory of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan, Husayn and the pure ones of their household (peace be upon them), show mercy to me, accept my repentance, forgive my sin, and return me to the rank of honour I held from You."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હે અલ્લાહ! મુહમ્મદ અને તેમના પાક ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ)ના રુત્બાના વાસ્તે, અને મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન, હુસૈન અને તેમના ખાનદાનના પાક લોકોના રુત્બાના વાસ્તે, મારા પર મહેરબાની કર અને મારી તૌબા કબૂલ કર અને મારો ગુનાહ માફ કર અને મને તે દરજ્જા પર પાછો લાવ જે તારી કરામતથી મારી પાસે હતો".

#15 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا تَابَ إِلَی اللَّهِ مِنْ حَسَدِهِ وَ أَقَرَّ بِالْوَلَایَهًِْ وَ دَعَا بِحَقِّ الْخَمْسَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیهم السلام) عَلَیْهِمْ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ ...

امام صادق (علیه السلام) وقتی آدم از رشک و حسادتی که [به محمّد (و علی (علیه السلام) وخاندان پاک آنها (علیهم السلام)] ورزیده‌بود به‌سوی خدا توبه آورد و به ولایت ایشان اقرارکرد و خدا را به حقّ آن پنج تن، محمّد (و علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) قسم داد، خداوند او را آمرزید و این معنای سخن خداوند است: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Adam repented to Allah for the envy and jealousy he had felt [towards Muhammad, Ali (peace be upon him), and their pure household (peace be upon them)], and acknowledged their wilayah, and swore to Allah by the right of those Five — Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) — Allah forgave him, and this is the meaning of Allah's saying: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ [Then Adam received words from his Lord].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આદમે [મુહમ્મદ અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના પાક ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ) પ્રત્યે] જે ઈર્ષ્યા અને હસદ રાખ્યો હતો તેના માટે અલ્લાહ તરફ તૌબા કરી અને તેમની વિલાયતનો એકરાર કર્યો અને અલ્લાહને તે પાંચ જણ, મુહમ્મદ અને અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે કસમ આપી, ત્યારે અલ્લાહે તેમને માફ કરી દીધા, અને આ જ અલ્લાહની આ વાતનો અર્થ છે: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ [પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી શબ્દો મેળવ્યા].

#16 کلماتی Words કલિમાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ: یَا عِبَادَ اللَّهِ! إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) لَمَّا رَأَی النُّورَ سَاطِعاً مِنْ صُلْبِهِ إِذْ کَانَ اللَّهُ قَدْ نَقَلَ أَشْبَاحَنَا مِنْ ذِرْوَهًِْ الْعَرْشِ إِلَی ظَهْرِهِ رَأَی النُّورَ وَ لَمْ یَتَبَیَّنِ الْأَشْبَاحَ، فَقَالَ: یَا رَبِّ! مَا هَذِهِ الْأَنْوَارُ؟ قَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ: أَنْوَارُ أَشْبَاحٍ نَقَلْتُهُمْ مِنْ أَشْرَفِ بِقَاعِ عَرْشِی إِلَی ظَهْرِکَ وَ لِذَلِکَ أَمَرْتُ الْمَلَائِکَهًَْ بِالسُّجُودِ لَکَ إِذْ کُنْتَ وِعَاءً لِتِلْکَ الْأَشْبَاحِ. فَقَالَ آدَمُ (علیه السلام): یَا رَبِّ لَو بَیَّنْتَهَا لِی؟ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی: انْظُرْ یَا آدَمُ (علیه السلام) إِلَی ذِرْوَهًِْ الْعَرْشِ. فَنَظَرَ آدَمُ (علیه السلام) وَ وَقَعَ نُورُ أَشْبَاحِنَا مِنْ ظَهْرِ آدَمَ (علیه السلام) عَلَی ذِرْوَهًِْ الْعَرْشِ فَانْطَبَعَ فِیهِ صُوَرُ أَنْوَارِ أَشْبَاحِنَا کَمَا یَنْطَبِعُ وَجْهُ الْإِنْسَانِ فِی الْمِرْآهًِْ الصَّافِیَهًِْ فَرَأَی أَشْبَاحَنَا. فَقَالَ: مَا هَذِهِ الْأَشْبَاحُ یَا رَبِّ؟ فَقَالَ اللَّهُ: یَا آدَمُ (علیه السلام)! هَذِهِ الْأَشْبَاحُ أَفْضَلُ خَلَائِقِی وَ بَرِیَّاتِی هَذَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَا الْحَمِیدُ وَ الْمَحْمُودُ فِی أَفْعَالِی شَقَقْتُ لَهُ اسْماً مِنِ اسْمِی وَ هَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ أَنَا الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ شَقَقْتُ لَهُ اسْماً مِنِ اسْمِی وَ هَذِهِ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ أَنَا فَاطِرُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ فَاطِمُ أَعْدَائِی عَنْ رَحْمَتِی یَوْمَ فَصْلِ قَضَائِی وَ فَاطِمُ أَوْلِیَائِی عَمَّا یَعْتَرِیهِمْ وَ یَشِینُهُمْ فَشَقَقْتُ لَهَا اسْماً مِنِ اسْمِی وَ هَذَا الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ هَذَا الْحُسَیْنُ (علیه السلام) وَ أَنَا الْمُحْسِنُ الْمُجْمِلُ شَقَقْتُ لَهُمَا اسْماً مِنِ اسْمِی هَؤُلَاءِ خِیَارُ خَلِیقَتِی وَ کِرَامُ بَرِیَّتِی بِهِمْ آخُذُ وَ بِهِمْ أُعْطِی وَ بِهِمْ أُعَاقِبُ وَ بِهِمْ أُثِیبُ فَتَوَّسَلْ إِلَیَّ بِهِمْ یَا آدَمُ وَ إِذَا دَهَتْکَ دَاهِیَهًٌْ فَاجْعَلْهُمْ إِلَیَّ شُفَعَاءَکَ فَإِنِّی آلَیْتُ عَلَی نَفْسِی قَسَماً حَقّاً لَا أُخَیِّبُ بِهِمْ آمِلًا وَ لَا أَرُدُّ بِهِمْ سَائِلًا. فَلِذَلِکَ حِینَ نَزَلَتْ مِنْهُ الْخَطِیئَهًُْ دَعَا اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ بِهِمْ فَتَابَ عَلَیْهِ وَ غَفَرَ لَه.

پیامبر ( ای بندگان خدا، وقتی آدم (علیه السلام) دید نوری از صلب او ساطع می‌شود و آن هنگامی بود که خداوند اشباح ما را از بالای عرش به صلب او منتقل کرده‌بود آن نور را مشاهده‌کرد امّا اشباح را ندید. پس گفت: «خدایا این نورها چیست»؟ خداوند فرمود: «نور اشباحی است که از بهترین جای عرش به پشت تو منتقل کرده‌ام و به همین جهت به ملائکه دستور دادم تو را سجده‌کنند؛ چرا که تو ظرف این انوار بودی». آدم (علیه السلام) گفت: «خدایا برایم توضیح بده». خدا فرمود: «آدم (علیه السلام)! به بالای عرش نگاه کن». آدم (علیه السلام) نگاه کرد؛ نور اشباح ما از صلب آدم به بالای عرش افتاد که در آنجا صورت اشباح ما نقش بست؛ همان‌طور که صورت انسان در آینه‌ی صاف و صیقلی نقش می‌بندد. و آنگاه آدم (علیه السلام) اشباح ما را مشاهده‌کرد. عرض کرد «خدایا این شبح‌ها چیست»؟ خداوند فرمود: اینها (اشباح) بهترین خلق و آفریدگان من هستند. این محمّد (است و من در کارهایم حمید و محمود هستم. یک اسم را از اسم‌های خود برای او جدا کرده‌ام؛ این علی (علیه السلام) است و من علی و عظیم هستم بنابراین اسمی از نام‌های خود برای او جدا کرده‌ام؛ این فاطمه (سلام الله علیها) است و من فاطر آسمان‌ها و زمین‌ها و جداکننده‌ی دشمنان خود از رحمتم در روز قیامت و جداکننده‌ی دوستانم از مواردی که موجب ناراحتی و آلودگی آن‌ها می‌شود، هستم. برای او نیز یک اسم از اسم‌های خود جدا کردم؛ این حسن (علیه السلام) و این دیگری حسین (علیه السلام) است و من محسن نیکوکارم؛ یک اسم از اسم‌های خود برای آن دو جدا کرده‌ام. این‌ها بهترین مخلوق من و گرامی‌ترین افراد هستند؛ به‌خاطر آنان مؤاخذه می کنم و می بخشم؛ کیفر می کنم و ثواب می دهم؛ ای آدم (علیه السلام) هرگاه ناراحتی‌ای به تو رسید آن‌ها را شفیع خود در نزد من قرار بده! من سوگند حقیقی یادکرده‌ام که بنده‌ای را که به آن‌ها امیدی داشته‌باشد ناامید نکنم و طلب کسی را که به‌وسیله‌ی آن‌ها درخواستی می‌نماید رد نکنم؛ به همین جهت وقتی از آدم (علیه السلام) لغزشی سر زد خدا را به‌واسطه‌ی آن‌ها خواند و توبه کرد و خدا نیز او را بخشید».

The Prophet (peace be upon him and his family): O servants of Allah! When Adam (peace be upon him) saw a light shining from his loins — and that was when Allah had transferred our figures from the top of the Throne to his loins — he saw the light but did not perceive the figures. So he said: "My Allah, what are these lights?" Allah said: "It is the light of figures that I have transferred from the noblest place of the Throne to your back, and that is why I commanded the angels to prostrate to you, for you were the vessel for these lights." Adam (peace be upon him) said: "My Allah, explain it to me." Allah said: "Adam (peace be upon him)! Look up to the top of the Throne." Adam (peace be upon him) looked; the light of our figures fell from Adam's loins onto the top of the Throne, and there the forms of the lights of our figures were imprinted, just as a person's face is imprinted in a clear, polished mirror. And then Adam (peace be upon him) beheld our figures. He said: "My Allah, what are these figures?" Allah said: "O Adam (peace be upon him)! These figures are the best of My creation and My creatures. This is Muhammad, and I am al-Hamid (the Praised) and al-Mahmud (the Praiseworthy) in My deeds; I have derived a name for him from My own names. This is Ali (peace be upon him), and I am al-Ali (the Exalted), al-Azim (the Great); so I have derived a name for him from My own names. This is Fatimah (peace be upon her), and I am Fatir (the Originator) of the heavens and the earth, the One who separates My enemies from My mercy on the Day of Judgment, and separates My friends from whatever would trouble or blemish them; I have derived a name for her, too, from My own names. This is Hasan (peace be upon him) and this other is Husayn (peace be upon him), and I am al-Muhsin (the Beneficent), al-Mujmil (the One who does good); I have derived a name for the two of them from My own names. These are the best of My creation and the most honoured of My creatures; because of them I seize and because of them I give; because of them I punish and because of them I reward. O Adam! Whenever distress befalls you, make them your intercessors before Me! For I have taken a true oath upon Myself that I will not disappoint any servant who places hope in them, nor turn away anyone who makes a request through them. That is why, when a lapse befell Adam (peace be upon him), he called upon Allah through them, repented, and Allah forgave him."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે અલ્લાહના બંદાઓ! જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની પુશ્તમાંથી એક નૂર ચમકતું જોયું — અને તે એ સમય હતો જ્યારે અલ્લાહે અમારા પડછાયાઓને અર્શની ટોચેથી તેમની પુશ્તમાં સ્થાનાંતરિત કર્યા હતા — તેમણે તે નૂર જોયું પરંતુ પડછાયાઓ ન જોયા. તેમણે કહ્યું: "મારા અલ્લાહ, આ નૂરો શું છે"? અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "આ પડછાયાઓનું નૂર છે જેને મેં અર્શની સૌથી શ્રેષ્ઠ જગ્યાએથી તારી પીઠ પર સ્થાનાંતરિત કર્યું છે, અને એટલા માટે જ મેં ફરિશ્તાઓને હુકમ આપ્યો કે તને સિજદો કરે; કારણ કે તું આ નૂરોનું વાસણ હતો". આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મારા અલ્લાહ, મને સમજાવ". અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ)! અર્શની ટોચ તરફ જો". આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ જોયું; અમારા પડછાયાઓનું નૂર આદમની પુશ્તથી અર્શની ટોચ પર પડ્યું અને ત્યાં અમારા પડછાયાઓના નૂરની આકૃતિ છપાઈ ગઈ; જેમ માણસનો ચહેરો સ્વચ્છ, ચમકતા આયનામાં છપાય છે. અને ત્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અમારા પડછાયાઓ જોયા. તેમણે કહ્યું: "મારા અલ્લાહ, આ પડછાયાઓ શું છે"? અલ્લાહે ફરમાવ્યું: "હે આદમ (અલયહિસ્સલામ)! આ પડછાયાઓ મારી સૌથી શ્રેષ્ઠ મખલૂક અને સર્જન છે. આ મુહમ્મદ છે, અને હું પોતાના કાર્યોમાં હમીદ (પ્રશંસનીય) અને મહમૂદ (વખાણાયેલ) છું; મેં તેમના માટે મારા નામોમાંથી એક નામ કાઢ્યું છે. આ અલી (અલયહિસ્સલામ) છે, અને હું અલી (ઉચ્ચ) અને અઝીમ (મહાન) છું; તેથી મેં તેમના માટે મારા નામોમાંથી એક નામ કાઢ્યું છે. આ ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) છે, અને હું આસમાનો અને ધરતીનો ફાતિર (સર્જનહાર) છું, જે કયામતના દિવસે મારા દુશ્મનોને મારી રહમતથી અલગ કરે છે અને મારા દોસ્તોને એવી બાબતોથી અલગ કરે છે જે તેમને દુઃખી કરે અને ડાઘ લગાડે; મેં તેમના માટે પણ મારા નામોમાંથી એક નામ કાઢ્યું છે. આ હસન (અલયહિસ્સલામ) છે અને આ બીજા હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છે, અને હું મુહસિન (ભલાઈ કરનાર), મુજમિલ (સારું કરનાર) છું; મેં તે બંને માટે મારા નામોમાંથી એક નામ કાઢ્યું છે. આ મારી સૌથી શ્રેષ્ઠ મખલૂક અને સૌથી ગૌરવવંતા લોકો છે; તેમના કારણે હું પકડું છું અને આપું છું; તેમના કારણે સજા આપું છું અને સવાબ આપું છું; હે આદમ! જ્યારે પણ તને કોઈ તકલીફ પડે, તેમને મારી પાસે પોતાના શફી બનાવ! મેં પોતાના પર સાચી કસમ લીધી છે કે જે બંદો તેમના પર આશા રાખશે તેને હું નિરાશ નહીં કરું અને જે તેમના વસીલાથી માંગણી કરશે તેને હું ના પાડીશ નહીં; એટલા માટે જ જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)થી લગ્ઝિશ (ભૂલ) થઈ, ત્યારે તેમણે તેમના વસીલાથી અલ્લાહને પોકાર્યા અને તૌબા કરી અને અલ્લાહે તેમને માફ કરી દીધા".

#17 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْمُفَضَّلِ‌بْنِ‌عُمَرَ عَنِ الصّادق جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) قَال سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ: وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ مَا هَذِهِ الْکَلِمَاتُ؟ قَالَ: هِیَ الْکَلِمَاتُ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ (علیه السلام) مِنْ رَبِّهِ فَتَابَ عَلَیْهِ وَ هُوَ أَنَّهُ قَالَ: یَا رَبِّ! أَسْأَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیهم السلام) إِلَّا تُبْتَ عَلَیَّ فَتَابَ اللهُ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

امام صادق (علیه السلام) از مفضّل‌بن‌عمر نقل است که از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آیه‌ی وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ سؤال کردم: «منظور از کلمات چیست»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «آنها کلماتی است که آدم (علیه السلام) از خدا گرفت و توبه کرد و گفت: «خدایا به حقّ محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام)تو را قسم می‌دهم که توبه‌ی مرا قبول کنی»! و خدا که توّاب و رحیم است توبه‌ی او را پذیرفت».

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from al-Mufaddal ibn Umar that he said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the verse وَ إِذِ ابْتَلَی إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِمَاتٍ [And when his Lord tried Ibrahim with words] — "What is meant by 'words'?" The Imam (peace be upon him) said: "They are the words that Adam (peace be upon him) received from Allah when he repented and said: 'O Allah, I ask You by the right of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them), to accept my repentance!' And Allah, who is Oft-returning and Merciful, accepted his repentance."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફઝ્ઝલ બિન ઉમરથી નકલ છે કે તેમણે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: وَ إِذِ ابْتَلَی إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِمَاتٍ [અને જ્યારે ઇબ્રાહીમને તેમના પરવરદિગારે શબ્દોથી અજમાવ્યા] — "શબ્દોનો અર્થ શું છે"? ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તે એ જ શબ્દો છે જે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસેથી મેળવ્યા જ્યારે તેમણે તૌબા કરી અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહ, હું તને મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે કસમ આપું છું કે તું મારી તૌબા કબૂલ કર'! અને અલ્લાહ જે તવ્વાબ અને રહીમ છે, તેમની તૌબા કબૂલ કરી".

#18 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا تَلَقَّی مِنْ رَبِّهِ کَلِمَاتٍ وَ لَعَلَّهُ (علیه السلام) دَعَا بِهَا وَ هُوَ یَا رَبَّاهْ یَا رَبَّاهْ یَا رَبَّاهْ لَا یَرُدُّ غَضَبَکَ إِلَّا حِلْمُکَ وَ لَا یُنْجِی مِنْ عُقُوبَتِکَ إِلَّا التَّضَرُّعُ إِلَیْکَ حَاجَتِی الَّتِی إِنْ أَعْطَیْتَنِیهَا لَمْ یَضُرَّنِی مَا حَرَمْتَنِی وَ إِنْ حَرَمْتَنِیهَا لَمْ یَنْفَعْنِی مَا أَعْطَیْتَنِی اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ الْفَوْزَ بِالْجَنَّهًِْ وَ أَعُوذُ بِکَ مِنَ النَّارِ یَا ذَا الْعَرْشِ الشَّامِخِ الْمُنِیفِ یَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ الْبَاذِخِ الْعَظِیمِ یَا ذَا الْمُلْکِ الْفَاخِرِ الْقَدِیمِ یَا إِلَهَ الْعَالَمِینَ یَا صَرِیخَ الْمُسْتَصْرِخِینَ وَ یَا مَنْزُولًا بِهِ کُلُّ حَاجَهًٍْ إِنْ کُنْتَ قَدْ رَضِیتَ عَنِّی فَازْدَدْ عَنِّی رِضًی وَ قَرِّبْنِی مِنْکَ زُلْفَی وَ إِلَّا تَکُنْ رَضِیتَ عَنِّی فَبِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ (علیهم السلام) وَ بِفَضْلِکَ عَلَیْهِمْ لَمَّا رَضِیتَ عَنِّی إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام): هَذَا الدُّعَاءُ الَّذِی تَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتابَ عَلَیْهِ فَقَالَ یَا آدَمُ! سَأَلْتَنِی بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ لَمْ تَرَهُ. فَقَالَ: رَأَیْتُ عَلَی عَرْشِکَ مَکْتُوباً لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ محمد (صلی الله علیه و آله) رَسُولُ اللَّهِ.

امام صادق (علیه السلام) وقتی که آدم (علیه السلام) از خداوند آن کلمات را دریافت‌کرد و چه‌بسا با آن خدا را [این‌چنین] خواند: پروردگارا! پروردگارا! پروردگارا! خشم تو را مگر بردباری تو برنمی‌گرداند و چیزی به جز خضوع و زاری‌نمودن به درگاه تو، انسان را از عذاب خلاصی نمی‌دهد. حاجت من آنچنان حاجتی است که اگر تو آن را به من عطا کنی چیزهای دیگری که مرا از آن محروم‌کرده‌ای به من ضرر نمی‌رسانند و اگر مرا از خواسته‌ام محروم کنی نعمت‌های دیگری که به من داده‌ای، برایم مفید نخواهدبود. خداوندا! من از تو رسیدن به بهشت را درخواست می‌کنم و از آتش جهنّم به تو پناه می‌برم. ای صاحب عرش بلند و شریف! ای صاحب بزرگی و بخشش بلند و بزرگ! ای صاحب پادشاهی با مباهات و منقبت دائمی! ای خدای عالمیان! ای فریادرس فریادرس‌طلبان! ای کسی‌که هر حاجتی به تو فرود می‌آید! اگر تو از من خشنودی پس خشنودی از من را زیاده گردان و مرا به نزد خود کاملاً نزدیک کن و اگر تو از من خشنود نیستی پس به حقّ محمّد (و آل او (علیهم السلام) و به حقّ احسان تو بر ایشان، از من خشنود شو! به‌درستی‌که تو از گناهان درمی‌گذری و رحم می‌کنی. پس امام صادق (علیه السلام) فرمودند: این، همان دعایی است که از جانب خدا به آدم (علیه السلام) داده‌شد. پس خدای تعالی به برکت این دعا توبه‌ی آدم (علیه السلام) را قبول نمود و به او وحی فرستاد که: ای آدم (علیه السلام) مرا به حقّ محمّد (قسم دادی و درخواست‌کردی و حال آنکه او را ندیده‌ای. آدم (علیه السلام) گفت: بر روی عرشت دیدم که نوشته شده‌بود: «لا اله الا الله، محمّد رسول الله».

Imam Sadiq (peace be upon him): When Adam (peace be upon him) received those words from Allah, he may have called upon Allah [thus]: "My Lord! My Lord! My Lord! Nothing but Your forbearance turns back Your wrath, and nothing but humbling oneself and pleading at Your door delivers a person from punishment. My need is such a need that if You grant it to me, the other things You have denied me will not harm me, and if You deny me what I ask, the other blessings You have given me will not benefit me. O Allah! I ask You to attain Paradise, and I seek refuge in You from the fire of Hell. O Owner of the lofty and noble Throne! O Owner of greatness and lofty, great generosity! O Owner of an everlasting and glorious kingdom! O Allah of the worlds! O Helper of those who cry for help! O the One to whom every need descends! If You are pleased with me, then increase Your pleasure with me and bring me fully near to Yourself; and if You are not pleased with me, then by the right of Muhammad and his family (peace be upon them), and by the right of Your favour upon them, be pleased with me! For indeed You overlook sins and show mercy." Then Imam Sadiq (peace be upon him) said: "This is the very supplication that was given to Adam (peace be upon him) from Allah. Then Allah the Exalted, by the blessing of this supplication, accepted Adam's repentance, and sent revelation to him: 'O Adam! You implored Me by the right of Muhammad and asked, though you had not seen him.'" Adam (peace be upon him) said: "I saw written upon Your Throne: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ [There is no god but Allah, Muhammad is the Messenger of Allah]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસેથી તે શબ્દો મેળવ્યા, ત્યારે કદાચ તેમણે અલ્લાહને [આ પ્રમાણે] પોકાર્યા: "પરવરદિગાર! પરવરદિગાર! પરવરદિગાર! તારો ગુસ્સો ફક્ત તારી બુરદબારી (સહનશીલતા) જ પાછો ફેરવે છે, અને તારા દરવાજે નમ્રતા અને ઝારી કરવા સિવાય કંઈ પણ ઇન્સાનને અઝાબથી છોડાવતું નથી. મારી હાજત એવી હાજત છે કે જો તું તે મને આપે તો બીજી વસ્તુઓ જેનાથી તેં મને વંચિત રાખ્યો છે તે મને નુકસાન નહીં પહોંચાડે, અને જો તું મને મારી માંગણીથી વંચિત રાખે તો બીજી નેઅમતો જે તેં મને આપી છે તે મારા માટે ફાયદાકારક નહીં હોય. હે અલ્લાહ! હું તારી પાસેથી જન્નત સુધી પહોંચવાની માંગણી કરું છું અને જહન્નમની આગથી તારી પનાહ માંગું છું. હે ઊંચા અને શરીફ અર્શના માલિક! હે મહાનતા અને ઊંચી, મોટી બક્ષિશના માલિક! હે હંમેશા રહેનારી શાન અને ગૌરવ સાથેની બાદશાહતના માલિક! હે જગતોના અલ્લાહ! હે ફરિયાદ સાંભળનારાઓની ફરિયાદ સાંભળનાર! હે તે જેની પાસે દરેક હાજત ઊતરે છે! જો તું મારાથી ખુશ છે તો મારાથી ખુશી વધારી દે અને મને પોતાની નિકટ સંપૂર્ણ રીતે લાવ, અને જો તું મારાથી ખુશ નથી, તો મુહમ્મદ અને તેમના ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે અને તેમના પર તારી મહેરબાનીના હકે, મારાથી ખુશ થા! ખરેખર તું ગુનાહોને માફ કરે છે અને રહમ કરે છે". પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આ જ તે દુઆ છે જે અલ્લાહ તરફથી આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને આપવામાં આવી. પછી અલ્લાહ તઆલાએ આ દુઆની બરકતથી આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની તૌબા કબૂલ કરી અને તેમને વહી મોકલી કે: હે આદમ! તેં મને મુહમ્મદના હકે કસમ આપી અને માંગણી કરી, જ્યારે તેં તેમને જોયા પણ નહોતા". આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મેં તારા અર્શ પર લખેલું જોયું: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ [તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે]".

#19 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

الْکَلِمَاتِ الَّتِی تَلَقَّاهَا مِنْ رَبِّهِ وَ هِیَ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی وَ اعْتَرَفْتُ بِذَنْبِی فَاغْفِرْ لِی إِنَّکَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی وَ اعْتَرَفْتُ بِذَنْبِی فَاغْفِرْ لِی إِنَّکَ خَیْرُ الْغَافِرِینَ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی وَ اعْتَرَفْتُ بِذَنْبِی فَاغْفِرْ لِی إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

امام صادق (علیه السلام) کلماتی که آدم (علیه السلام) از خدا گرفت چنین بود: «خداوندا! هیچ خدایی به جز تو نیست، پاک و منزّهی! تو را می‌ستایم؛ بد کردم و بر خود ستم ورزیدم؛ و بر گناه خود اقرار می‌کنم؛ پس مرا بیامرز که تو بهترین آمرزندگانی. هیچ خدایی به جز تو نیست، پاک و منزّهی! تو را می‌ستایم؛ بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم؛ پس مرا بیامرز و بر من رحم کن که تو بهترین رحم‌کنندگانی. هیچ خدایی به جز تو نیست؛ پاک و منزّهی! خداوندا! تو را می‌ستایم؛ بد کردم و بر خود ستم ورزیدم و بر گناه خود اقرار می‌کنم و بر گناه خود اقرار می‌کنم. پس توبه‌ام را بپذیر؛ به درستی که تو بسیار توبه پذیر و مهربانی».

Imam Sadiq (peace be upon him): The words Adam (peace be upon him) received from Allah were these: "O Allah! There is no god but You, glory and holiness be to You! I praise You; I did wrong and wronged myself; and I confess my sin; so forgive me, for You are the best of forgivers. There is no god but You, glory and holiness be to You! I praise You; I did wrong and wronged myself and confess my sin; so forgive me and have mercy on me, for You are the best of the merciful. There is no god but You; glory and holiness be to You! O Allah! I praise You; I did wrong and wronged myself and confess my sin and confess my sin. So accept my repentance; indeed, You are greatly Oft-returning and Merciful."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસેથી જે શબ્દો મેળવ્યા તે આ પ્રમાણે હતા: "હે અલ્લાહ! તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તું પાક અને પવિત્ર છે! હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં ખરાબ કર્યું અને મારી જાત પર જુલમ કર્યો; અને હું મારા ગુનાહનો એકરાર કરું છું; તેથી મને માફ કર કારણ કે તું સૌથી શ્રેષ્ઠ માફ કરનાર છે. તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તું પાક અને પવિત્ર છે! હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં ખરાબ કર્યું અને મારી જાત પર જુલમ કર્યો અને હું મારા ગુનાહનો એકરાર કરું છું; તેથી મને માફ કર અને મારા પર રહમ કર કારણ કે તું સૌથી શ્રેષ્ઠ રહમ કરનાર છે. તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી; તું પાક અને પવિત્ર છે! હે અલ્લાહ! હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં ખરાબ કર્યું અને મારી જાત પર જુલમ કર્યો અને હું મારા ગુનાહનો એકરાર કરું છું અને મારા ગુનાહનો એકરાર કરું છું. તેથી મારી તૌબા કબૂલ કર; ખરેખર તું ખૂબ તૌબા કબૂલ કરનાર અને મહેરબાન છે".

#20 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَاغْفِرْ لِی وَ أَنْتَ خَیْرُ الْغَافِرِینَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَاغْفِرْ لِی وَ ارْحَمْنِی وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِکَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِی فَتُبْ عَلَیَّ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

امام صادق (علیه السلام) کلماتی که آدم (علیه السلام) از خدا گرفت چنین بود: «خداوندا معبودی جز تو نیست منزّهی! و من تو را ستایش می‌کنم؛ من به خویشتن ستم کردم پس مرا بیامرز که تو بهترین آمرزندگانی؛ خداوند! معبودی جز تو نیست. منزّهی و من تو را ستایش می‌کنم؛ من به خویشتن بد کردم و به خود ستم روا داشتم؛ پس مرا بیامرز که تویی مهربانترین مهربانان؛ خداوندا! معبودی جز تو نیست. منزّهی و من تو را ستایش می‌کنم؛ من به خویشتن بد کردم و به خود ستم روا داشتم پس توبه‌ام را بپذیر که تویی توبه‌پذیر مهربان».

Imam Sadiq (peace be upon him): The words Adam (peace be upon him) received from Allah were these: "O Allah, there is no god but You, glory be to You! And I praise You; I have wronged myself, so forgive me, for You are the best of forgivers. O Allah! There is no god but You, glory be to You, and I praise You; I did wrong to myself and wronged myself; so forgive me, for You are the most merciful of the merciful. O Allah! There is no god but You, glory be to You, and I praise You; I did wrong to myself and wronged myself, so accept my repentance, for You are the Oft-returning, the Merciful."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ અલ્લાહ પાસેથી જે શબ્દો મેળવ્યા તે આ પ્રમાણે હતા: "હે અલ્લાહ, તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તું પાક છે! અને હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં મારી જાત પર જુલમ કર્યો, તેથી મને માફ કર કારણ કે તું સૌથી શ્રેષ્ઠ માફ કરનાર છે. હે અલ્લાહ! તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તું પાક છે, અને હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં મારી જાત સાથે ખરાબ કર્યું અને મારી જાત પર જુલમ કર્યો; તેથી મને માફ કર કારણ કે તું સૌથી મહેરબાન છે. હે અલ્લાહ! તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, તું પાક છે, અને હું તારી પ્રશંસા કરું છું; મેં મારી જાત સાથે ખરાબ કર્યું અને મારી જાત પર જુલમ કર્યો, તેથી મારી તૌબા કબૂલ કર કારણ કે તું તવ્વાબ, રહીમ છે".

#21 کلماتی Words કલિમાત

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا اقْتَرَفَ الْخَطِیئَهًَْ قَالَ: یَا رَبِّ! أَسْأَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیهم السلام) لَمَّا غَفَرْتَ لِی فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ بِهَذَا فَهَذَا الَّذِی قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) هنگامی‌که آدم (علیه السلام) دست به آن گناه زد گفت: «پروردگارا! به حق محمّد (علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام)، از تو می‌خواهم که مرا بیامرزی» پس خداوند او را آمرزید و این همان کلماتی است که خداوند متعال فرمود: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتابَ عَلَیهِ

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): When Adam (peace be upon him) committed that sin, he said: "My Lord! By the right of Muhammad, Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them), I ask You to forgive me." So Allah forgave him, and these are the very words that Allah the Exalted spoke of: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتابَ عَلَیهِ [Then Adam received words from his Lord, and He turned to him in forgiveness].

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ તે ગુનાહ કર્યો, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "પરવરદિગાર! મુહમ્મદ, અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકે, હું તારી પાસેથી માંગું છું કે તું મને માફ કરી દે" પછી અલ્લાહે તેમને માફ કરી દીધા, અને આ જ તે શબ્દો છે જે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યા: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتابَ عَلَیهِ [પછી આદમે પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી શબ્દો મેળવ્યા, અને તેણે તેની તૌબા કબૂલ કરી].

#22 کلماتی Words કલિમાત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ آدَمُ (علیه السلام) لَا إِلهَ أِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی ظَلَمْتُ نَفْسِی فَاغْفِرْ لِی إِنَّکَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ فَرَحِمَهُ اللَّهُ بِذَلِکَ وَ تَابَ عَلَیْهِ إِنَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

پیامبر ( آدم (علیه السلام) گفت: «هیچ خدایی به جز تو نیست؛ پاک و منزّهی؛ همانا من به خود ستم کردم؛ پس مرا بیامرز. به‌درستی‌که تو آمرزنده و مهربانی. پس خداوند با آن دعا بر او رحم آورد و توبه‌اش را پذیرفت. به‌درستی‌که او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است.

The Prophet (peace be upon him and his family): Adam (peace be upon him) said: 'There is no god except You; glory be to You; indeed I have wronged myself, so forgive me. Truly You are the Forgiving, the Merciful.' Then Allah, through that supplication, had mercy on him and accepted his repentance. Truly He is the Oft-returning, the Merciful.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): આદમ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: 'તારા સિવાય કોઈ ખુદા નથી; તું પાક અને પવિત્ર છે; ખરેખર મેં પોતાના ઉપર ઝુલ્મ કર્યો છે; તો મને માફ કરી દે. ખરેખર તું માફ કરનાર અને દયાળુ છે.' પછી અલ્લાહે તે દુઆના કારણે તેમના ઉપર રહમ કરી અને તેમની તૌબા કબૂલ કરી. ખરેખર તે ઘણો તૌબા કબૂલ કરનાર અને દયાળુ છે.

#23 کلماتی Words કલિમાત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ آدَمَ (علیه السلام) لَمَّا أَصَابَ الْخَطِیئَهًَْ کَانَتْ تَوْبَتُهُ أَنْ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) لَمَّا غَفَرْتَ لِی فَغَفَرَهَا اللَّهُ.

امام صادق (علیه السلام) وقتی آدم (علیه السلام) دچار خطا شد توبه‌اش چنین بود: «خدایا از تو درخواست می‌کنم که به حقّ محمّد (و آل محمّد (مرا بخشی» خداوند نیز او را بخشید.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Adam (peace be upon him) committed the mistake, his repentance was this: 'O Allah, I ask You by the right of Muhammad (peace be upon him and his family) and the family of Muhammad (peace be upon them) that You forgive me.' So Allah forgave him.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આદમ (અલયહિસ્સલામ) ભૂલમાં પડ્યા ત્યારે તેમની તૌબા આ પ્રમાણે હતી: 'હે અલ્લાહ! હું તારી પાસે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ) ના હકના વાસ્તાથી માંગું છું કે તું મને માફ કરી દે.' અલ્લાહે પણ તેમને માફ કરી દીધા.

#24 کلماتی Words કલિમાત

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قَبْلَ أَنْ یَخْلُقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ الْعَرْشَ وَ الْکُرْسِیَّ وَ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْجَنَّهًَْ وَ النَّارَ ... حَتَّی أَخْرَجَهُ اللَّهُ تَعَالَی مِنَ صُلْبِ عَبْدِ‌اللَّهِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌الْمُطَّلِبِ فَأَکْرَمَهُ بِسِتِّ کَرَامَاتٍ أَلْبَسَهُ قَمِیصَ الرِّضَا وَ رَدَّاهُ بِرِدَاءِ الْهَیْبَهًِْ وَ تَوَّجَهُ بِتَاجِ الْهِدَایَهًِْ وَ أَلْبَسَهُ سَرَاوِیلَ الْمَعْرِفَهًِْ وَ جَعَلَ تِکَّتَهُ تِکَّهًَْ الْمَحَبَّهًِْ یَشُدُّ بِهَا سَرَاوِیلَهُ وَ جَعَلَ نَعْلَهُ نَعْلَ الْخَوْفِ وَ نَاوَلَهُ عَصَا الْمَنْزِلَهًِْ ثُمَّ قَالَ لَهُ: یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! اذْهَبْ إِلَی النَّاسِ فَقُلْ لَهُمْ: قُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولُ اللَّهِ، وَ کَانَ أَصْلُ ذَلِکَ الْقَمِیصِ مِنْ سِتَّهًِْ أَشْیَاءَ قَامَتُهُ مِنَ الْیَاقُوتِ وَ کُمَّاهُ مِنَ اللُّؤْلُؤِ وَ دِخْرِیصُهُ مِنَ الْبِلَّوْرِ الْأَصْفَرِ وَ إِبْطَاهُ مِنَ الزَّبَرْجَدِ وَ جُرُبَّانُهُ مِنَ الْمَرْجَانِ الْأَحْمَرِ وَ جَیْبُهُ مِنْ نُورِ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ فَقَبِلَ اللَّهُ تَوْبَهًَْ آدَمَ (علیه السلام) بِذَلِکَ الْقَمِیص.

امام علی (علیه السلام) خداوند تبارک‌وتعالی نور محمّد (را قبل از آنکه آسمان‌ها، زمین، عرش، کرسی، لوح، قلم، بهشت و جهنّم راخلق کند، آفریده بود. تا آنکه آن نور را در صلب عبدالله‌بن‌عبدالمطلّب قرارداد. پس با شش کرامت اکرامش فرمود: پیراهن رضا بر او پوشانید؛ ردای هیبت بر دوشش افکند؛ کلاه هدایت بر سرش نهاد؛ شلوارهای معرفت بر او پوشانید؛ بند آن را بند محبّت قرار داد تا هرچه محکم‌تر بسته شود؛ نعلینش را خوف قرار داد و عصای منزلت به‌دستش داد. سپس خدای عزّوجلّ به او فرمود: «به‌سوی مردم برو و به آنان بگو که بگویید: «خدایی به جز خداوند نیست و محمّد (فرستاده‌ی اوست». موادّ اصلی این پیراهن از شش چیز بود: بدنه‌اش از یاقوت، دو آستینش از لؤلؤ، لبه‌اش از بلور زرد، دو زیر بغلش از زبرجد، گریبانش از مرجان سرخ و یقه‌اش از نور پروردگار جلّ‌جلاله بود. پس خداوند توبه آدم (علیه السلام) را به خاطر این پیراهن پذیرفت.

Imam Ali (peace be upon him): Allah, Blessed and Exalted, created the light of Muhammad (peace be upon him and his family) before He created the heavens, the earth, the Throne, the Chair, the Tablet, the Pen, Paradise and Hell. Until He placed that light in the loins of Abdullah ibn Abd al-Muttalib. Then He honoured him with six honours: He clothed him in the garment of contentment; cast upon his shoulders the cloak of awe; placed upon his head the crown of guidance; clothed him in the trousers of gnosis; made their belt the belt of love so that they might be fastened all the more firmly; made his sandals the sandals of fear; and gave into his hand the staff of rank. Then Allah, the Mighty and Majestic, said to him: 'Go to the people and tell them to say: There is no god but Allah, and Muhammad (peace be upon him and his family) is the Messenger of Allah.' The principal materials of that garment were six things: its body of ruby, its two sleeves of pearl, its border of yellow crystal, its two underarms of chrysolite, its collar of red coral, and its neckband of the light of the Lord, majestic is His majesty. Then Allah accepted the repentance of Adam (peace be upon him) on account of this garment.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના નૂરને આસમાનો, ઝમીન, અર્શ, કુર્સી, લવ્હ, કલમ, જન્નત અને જહન્નમ પેદા કરવા પહેલા પેદા કર્યું હતું. ત્યાં સુધી કે તે નૂરને અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબની પુશ્તમાં મૂક્યું. પછી છ કરામતોથી તેમને સન્માનિત કર્યા: રઝાનો પિરાહન તેમને પહેરાવ્યો; હૈબતની રિદા તેમના ખભા પર નાખી; હિદાયતનો તાજ તેમના માથા પર મૂક્યો; મઅરેફતના શલ્વાર તેમને પહેરાવ્યા; તેનો બંધ મુહબ્બતનો બંધ બનાવ્યો કે જેથી તે વધુ મજબૂત બંધાય; તેમની નઅલૈન ખૌફની બનાવી અને મન્ઝેલતની અસા તેમના હાથમાં આપી. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને ફરમાવ્યું: 'લોકો પાસે જાઓ અને તેમને કહો કે તેઓ કહે: અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેના રસૂલ છે.' આ પિરાહનની મૂળ સામગ્રી છ વસ્તુઓમાંથી હતી: તેનું બદન યાકૂતથી, બે આસ્તીન લૂઅલૂઅથી, કિનાર પીળા બિલ્લોરથી, બંને બગલો ઝબરજદથી, ગિરેબાન લાલ મરજાનથી, અને તેનો કોલર પરવરદિગાર જલ્લ જલાલોહુના નૂરથી હતો. પછી અલ્લાહે આ પિરાહનના કારણે આદમ (અલયહિસ્સલામ) ની તૌબા કબૂલ કરી.

#25 [و با آنها توبه کرد.] و خداوند توبه‌ی او را پذیرفت And Allah accepted his repentance [અને તેમની સાથે તૌબા કરી.] અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَلَمَّا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنْ یَتُوبَ عَلَیْهِمَا جَاءَهُمَا جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُمَا: إِنَّکُمَا إِنَّمَا ظَلَمْتُمَا أَنْفُسَکُمَا بِتَمَنِّی مَنْزِلَهًِْ مَنْ فُضِّلَ عَلَیْکُمَا فَجَزَاؤُکُمَا مَا قَدْ عُوقِبْتُمَا بِهِ مِنَ الْهُبُوطِ مِنْ جِوَارِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ إِلَی أَرْضِهِ فَسَلَا رَبَّکُمَا بِحَقِّ الْأَسْمَاءِ الَّتِی رَأَیْتُمُوهَا عَلَی سَاقِ الْعَرْشِ حَتَّی یَتُوبَ عَلَیْکُمَا.

امام صادق (علیه السلام) آنگاه که خداوند اراده کرد که از آدم (علیه السلام) وحوا (سلام الله علیها) بگذرد، جبرئیل (علیه السلام) نزد آن‌ها آمده و گفت: شما با تمنّای مقام کسانی که بر شما برتری داشتند به خود ستم رواداشتید پس کیفر شما همین بود که شما را از جوار خدا پائین آوردند. حال از خدا بخواهید به حقّ همان نام‌هایی که در ساق عرش مشاهده‌کردید، توبه‌ی شما را بپذیرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah willed to forgive Adam (peace be upon him) and Hawwa (peace be upon her), Jibra'il (peace be upon him) came to them and said: You two wronged yourselves only by desiring the rank of those who were preferred over you, so your recompense was what you were punished with — being sent down from the neighbourhood of Allah, the Mighty and Majestic, to His earth. Now ask your Lord, by the right of those very names which you saw on the leg of the Throne, that He may accept your repentance.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે ઇરાદો કર્યો કે આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને હવ્વા (અલયહસ્સલામ) ને માફ કરે, ત્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: તમે એવા લોકોના મકામની તમન્ના કરીને પોતાના ઉપર ઝુલ્મ કર્યો કે જેઓ તમારા ઉપર બરતરી ધરાવતા હતા, તો તમારી સજા આ જ હતી કે તમને અલ્લાહની નજદીકીથી નીચે ઉતારવામાં આવ્યા. હવે અલ્લાહ પાસે તે જ નામોના હકના વાસ્તાથી માંગો કે જે તમે અર્શના પાયા પર જોયા હતા, કે તે તમારી તૌબા કબૂલ કરે.

#26 [و با آنها توبه کرد.] و خداوند توبه‌ی او را پذیرفت And Allah accepted his repentance [અને તેમની સાથે તૌબા કરી.] અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: قَدْ قَبِلْتُ تَوْبَتَکَ وَ أَقْبَلْتُ بِرِضْوَانِی عَلَیْکَ وَ صَرَفْتُ آلَائِی وَ نَعْمَائِی إِلَیْکَ وَ أَعَدْتُکَ إِلَی مَرْتَبَتِکَ مِنْ کَرَامَاتِی وَ وَفَّرْتُ نَصِیبَکَ مِنْ رَحَمَاتِی فَذَلِکَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیم.

امام عسکری (علیه السلام) خداوند عزّوجلّ به [آدم (علیه السلام)] فرمود: «توبه‌ات را پذیرفتم و با رضایت و خشنودیم به تو روی کردم و رحمت‌ها و نعمت‌هایم را به‌سویت برگرداندم و تو را به آن مرتبه‌ای که به‌واسطه‌ی بخششهای من داشتی، بازمی‌گرداندم و بهره‌ی تو از رحمت خود را بیشتر می‌کنم.» و این قول خداوند عزّوجلّ است که فرمود: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ

Imam al-Askari (peace be upon him): Allah, the Mighty and Majestic, said to [Adam (peace be upon him)]: 'I have accepted your repentance, turned to you with My good pleasure, restored My bounties and favours to you, returned you to the rank you held through My honours, and increased your share of My mercy.' And this is the statement of Allah, the Mighty and Majestic, where He said: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [Then Adam received (some) words from his Lord, so He turned to him mercifully; surely He is Oft-returning, the Merciful].

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ [આદમ (અલયહિસ્સલામ) ને] ફરમાવ્યું: 'મેં તમારી તૌબા કબૂલ કરી લીધી અને પોતાની રઝા અને ખુશનૂદી સાથે તમારી તરફ મુતવજ્જેહ થયો અને પોતાની રહમતો અને નેઅમતોને તમારી તરફ પરત ફેરવી અને તમને તે મરતબા પર કે જે તમે મારી બખ્શિશોના કારણે ધરાવતા હતા, પરત ફેરવું છું અને પોતાની રહમતથી તમારો હિસ્સો વધારે કરું છું.' અને આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કૌલ છે કે તેણે ફરમાવ્યું: فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [પછી આદમે પોતાના રબ પાસેથી કેટલાક શબ્દો પ્રાપ્ત કર્યા, તો તેણે તેમના પર રહમતથી પલટ્યો; ખરેખર તે જ ખૂબ તૌબા કબૂલ કરનાર, દયાળુ છે].

#27 [و با آنها توبه کرد.] و خداوند توبه‌ی او را پذیرفت And Allah accepted his repentance [અને તેમની સાથે તૌબા કરી.] અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ تَابَ عَلَی آدَمَ (علیه السلام) مَا تَابَ عَلَی مُذْنِبٍ أَبَدا.

امام باقر (علیه السلام) اگر خدای تعالی توبه‌ی حضرت آدم (علیه السلام) را نپذیرفته بود، تا ابد توبه‌ی هیچ‌کس را قبول نمی‌کرد.

Imam Baqir (peace be upon him): If Allah the Exalted had not accepted the repentance of Adam (peace be upon him), He would never accept anyone's repentance, ever.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જો અલ્લાહ તઆલાએ હઝરત આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની તૌબા કબૂલ ન કરી હોત, તો કયામત સુધી કોઈની પણ તૌબા કબૂલ ન કરત.

#28 [و با آنها توبه کرد.] و خداوند توبه‌ی او را پذیرفت And Allah accepted his repentance [અને તેમની સાથે તૌબા કરી.] અને અલ્લાહે તેમની તૌબા કબૂલ કરી

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

فَتابَ اللَّهُ عَلَیْهِ بِهَا.

امام عسکری (علیه السلام) خداوند به سبب آن کلمات بود که توبه‌ی او را پذیرفت.

Imam Askari (peace be upon him): It was on account of those words that Allah accepted his repentance.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે તે કલિમાત [શબ્દો]ના કારણે જ તેમની તૌબા કબૂલ કરી.

#29 زیرا او توبه پذیر و مهربان است For He is Ever-Relenting, Most Merciful કેમ કે તે તૌબા કબૂલ કરનાર અને દયાળુ છે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ التَّوَّابُ الْقَابِلُ التَّوْبَاتِ الرَّحِیمُ بِالتَّائِبِین.

امام عسکری (علیه السلام) خداوند، توبه‌ی توبه‌کنندگان را می‌پذیرد و نسبت به توبه‌کنندگان مهربان است.

Imam Askari (peace be upon him): Allah accepts the repentance of those who repent and is merciful toward those who repent.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તૌબા કરનારાઓની તૌબા કબૂલ કરે છે અને તૌબા કરનારાઓ પ્રત્યે મહેરબાન છે.