سورة البقرة

Verse 54 of 286

2:54

وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بارِئِكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ

و زمانى را كه موسى به قوم خود گفت: «اى قوم من! شما با انتخاب گوساله (براى پرستش) به خود ستم كرديد؛ توبه كنيد؛ و به سوى آفريننده‌ي خود بازگرديد؛ و خود را (يكديگر را) به قتل برسانيد؛ اين كار، براى شما در پيشگاه آفريدگارتان بهتر است». سپس خداوند توبه‌ي شما را پذيرفت؛ زيرا اوست توبه‌پذير مهربان.

And when Musa said to his people: O my people! you have surely been unjust to yourselves by taking the calf (for a god), therefore turn to your Creator (penitently), so kill your people, that is best for you with your Creator: so He turned to you (mercifully), for surely He is the Oft-returning (to mercy), the Merciful.

અને જ્યારે મૂસાએ પોતાની કૌમને કહ્યું કે અય મારી કૌમ! બેશક તમોએ (ખુદા તરીકે) વાછરડાને લઇને પોતાની ઝાત પર ઝુલ્મ કર્યો, હવે તમારા પેદા કરનારની હુજુરમાં તૌબા કરો અને તમે પોતાને કત્લ કરી નાખો એજ તમારા પેદા કરનાર પાસે તમારા હકમાં બહેતર છે. પછી તમારી તૌબા (અલ્લાહે) કબૂલ કરી; બેશક, તે તૌબાને કબૂલ કરનાર, રહેમ કરનાર છે.

#1 زمانی‌که «When» જ્યારે

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَإِنَّ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا خَرَجَ إِلَی الْمِیقَاتِ رَجَعَ إِلَی قَوْمِهِ وَ قَدْ عَبَدُوا الْعِجْلَ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) هنگامی که موسی (علیه السلام) از میعادگاه خود خارج شد و به‌سوی قومش بازگشت و دید آن گوساله را پرستیده‌اند.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When Musa (peace be upon him) left the appointed place and returned to his people, he found that they had worshipped the calf.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પોતાના મુકર્રર સ્થળેથી નીકળીને પોતાની કોમ તરફ પાછા ફર્યા અને જોયું કે તેમણે વાછરડાની પૂજા કરી છે.

#2 زمانی‌که «When» જ્યારે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

وَ اذْکُرُوا یَا بَنِی‌إِسْرَائِیلَ ... وَ ذَلِکَ أَنَّ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا أَبْطَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَی یَدَیْهِ أَمْرَ الْعِجْلِ فَأَنْطَقَهُ بِالْخَبَرِ عَنْ تَمْوِیهِ السَّامِرِیِّ وَ أَمَرَ مُوسَی (علیه السلام) أَنْ یَقْتُلَ مَنْ لَمْ یَعْبُدْهُ مَنْ عَبَدَهُ تَبَرَّأَ أَکْثَرُهُمْ وَ قَالُوا: لَمْ نَعْبُدْهُ. فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِمُوسَی (علیه السلام): أَبْرِدْ هَذَا الْعِجْلَ بِالْحَدِیدِ بَرْداً ثُمَّ ذَرِّهِ فِی الْبَحْرِ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ مَاءً اسْوَدَّ شَفَتَاهُ وَ أَنْفُهُ وَ بَانَ ذَنْبُهُ فَفَعَلَ فَبَانَ الْعَابِدُونَ فَأَمَرَ اللَّهُ الِاثْنَیْ عَشَرَ أَلْفاً أَنْ یَخْرُجُوا عَلَی الْبَاقِینَ شَاهِرِینَ السُّیُوفَ یَقْتُلُونَهُمْ وَ نَادَی مُنَادٍ أَلَا لَعَنَ اللَّهُ أَحَداً اتَّقَاهُمْ بِیَدٍ أَوْ رِجْلٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ تَأَمَّلَ الْمَقْتُولَ لَعَلَّهُ یَنْسُبُهُ حَمِیماً قَرِیباً فَیَتَعَدَّاهُ إِلَی الْأَجْنَبِیِّ فَاسْتَسْلَمَ الْمَقْتُولُونَ فَقَالَ الْقَاتِلُونَ نَحْنُ أَعْظَمُ مُصِیبَهًًْ مِنْهُمْ نَقْتُلُ بِأَیْدِینَا آبَاءَنَا وَ أُمَّهَاتِنَا وَ أَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ قَرَابَاتِنَا وَ نَحْنُ لَمْ نَعْبُدْ فَقَدْ سَاوَی بَیْنَنَا و بَیْنَهُمْ فِی الْمُصِیبَهًِْ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَی مُوسَی (علیه السلام): أَنِّی إِنَّمَا امْتَحَنْتُهُمْ بِذَلِکَ لِأَنَّهُمْ مَا اعْتَزَلُوهُمْ لَمَّا عَبَدُوا الْعِجْلَ وَ لَمْ یَهْجُرُوهُمْ وَ لَمْ یُعَادُوهُمْ عَلَی ذَلِکَ قُلْ لَهُمْ مَنْ دَعَا اللَّهَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) أَنْ یُسَهِّلَ عَلَیْهِمْ قَتْلَ الْمُسْتَحِقِّینَ لِلْقَتْلِ بِذُنُوبِهِمْ نَفْعَلُ فَقَالُوهَا فَسَهَّلَ عَلَیْهِمْ وَ لَمْ یَجِدُوا لِقَتْلِهِمْ لَهُمْ أَلَماً فَلَمَّا اسْتَمَرَّ الْقَتْلُ فِیهِمْ وَ هُمْ سِتُّمِائَهًِْ أَلْفٍ إِلَّا اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفاً الَّذِینَ لَمْ یَعْبُدُوا الْعِجْلَ وَفَّقَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ. فَقَالَ لِبَعْضِهِمْ: وَ الْقَتْلُ لَمْ یُفْضِ بَعْدُ إِلَیْهِمْ. فَقَالَ: أَ وَ لَیْسَ اللَّهُ قَدْ جَعَلَ التَّوَسُّلَ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ أَمْراً لَا یَخِیبُ مَعَهُ طَلِبَهًٌْ وَ لَا یُرَدُّ بِهِ مَسْأَلَهًٌْ وَ هَکَذَا تَوَسَّلَتْ بِهِمُ الْأَنْبِیَاءُ وَ الرُّسُلُ فَمَا لَنَا لَا نَتَوَسَّلُ بِهِمْ. قَالَ: فَاجْتَمَعُوا وَ ضَجُّوا یَا رَبَّنَا بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) الْأَکْرَمِ وَ بِجَاهِ عَلِیٍّ (علیه السلام) الْأَفْضَلِ الْأَعْظَمِ وَ بِجَاهِ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) ذِی‌الْفَضْلِ وَ الْعِصْمَهًِْ وَ بِجَاهِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) سِبْطَیْ سَیِّدِ الْمُرْسَلِینَ وَ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ‌الْجِنَانِ أَجْمَعِینَ وَ بِجَاهِ الذُّرِّیَّهًِْ الطَّیِّبَهًِْ الطَّاهِرَهًِْ مِنْ آلِ طَهَ وَ یس لَمَّا غَفَرْتَ لَنَا ذُنُوبَنَا وَ غَفَرْتَ لَنَا هَفْوَتَنَا وَ أَزَلْتَ هَذَا الْقَتْلَ عَنَّا فَذَلِکَ حِینَ نُودِیَ مُوسَی (علیه السلام) مِنَ السَّمَاءِ أَنْ کُفَّ الْقَتْلَ فَقَدْ سَأَلَنِی بَعْضُهُمْ مَسْأَلَهًًْ وَ أَقْسَمَ عَلَیَّ قَسَماً لَوْ أَقْسَمَ بِهِ هَؤُلَاءِ الْعَابِدُونَ لِلْعِجْلِ وَ سَأَلَنِی بَعْضُهُمْ الْعِصْمَهًَْ حَتَّی لَا یَعْبُدُوهُ لَوَفَّقْتُهُمْ وَ عَصَمْتُهُمْ وَ لَوْ أَقْسَمَ عَلَیَّ بِهَا إِبْلِیسُ لَهَدَیْتُهُ وَ لَوْ أَقْسَمَ عَلَیَّ بِهَا نُمْرُودُ أَوْ فِرْعَوْنُ لَنَجَّیْتُهُمْ فَرَفَعَ عَنْهُمُ الْقَتْلَ فَجَعَلُوا یَقُولُونَ یَا حَسْرَتَنَا أَیْنَ کُنَّا عَنْ هَذَا الدُّعَاءِ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (علیهم السلام) حَتَّی کَانَ اللَّهُ یَقِینَا شَرَّ الْفِتْنَهًِْ وَ یَعْصِمُنَا بِأَفْضَلِ الْعِصْمَهًِْ.

امام عسکری (علیه السلام) ای قوم بنی‌اسرائیل! به یادآورید ... و این قصّه چنان بود که چون خداوند توسّط موسی (علیه السلام) ناحق‌بودن ماجرای گوساله را آشکار نمود و گوساله را به سخن درآورد تا از حیله‌ی سامری خبر دهد، به موسی (علیه السلام) امر فرمود «کسانی که گوساله را نپرستیده‌اند، کسانی را که آن را پرستیده‌اند، به قتل برسانند». بسیاری از آنان ادّعای بی‌گناهی کرده و گفتند: «ما آن را نپرستیده‌ایم». خداوند عزّوجلّ به موسی (علیه السلام) فرمود: «این گوساله را با سوهانی آهنین ریزریز کن و به دریا بریز». هرکس از آب آن بنوشد [و گوساله را پرستیده‌باشد]، لبها و بینی او سیاه و گناهش آشکار می‌شود. موسی (علیه السلام) چنین کرد و اینگونه آنان که گوساله را پرستیده‌بودند مشخّص شدند. خداوند متعال به دوازده‌هزار نفر که بی‌گناه بودند فرمان داد تا شمشیر برکشند و بر دیگران هجوم برند و آنان را بکُشند. در این هنگام منادی خداوند نیز ندا سر داد: «لعنت خداوند بر آن کسی است که دست و پایی تکان دهد تا مانع از کشته‌شدن به دست ایشان شود و از آن سو نیز لعنت خداوند بر آن کسی است که به مقتول بنگرد تا اگر دوست یا خویشاوند وی بود او را واگذارد و از او به‌سوی فرد دیگری که آشنای او نیست درگذرد»! پس گناهکاران تسلیم شدند و بی‌گناهان گفتند: «این مصیبت بر ما دشوارتر است تا بر اینان! چرا که باید به دست خود پدران، فرزندان، برادران و خویشان خود را بکشیم و اینگونه ما که گوساله را نپرستیده‌ایم و اینان که پرستیده‌اند به مصیبتی یکسان دچار می‌شویم». خداوند متعال به موسی (علیه السلام) وحی کرد: «ای موسی (علیه السلام)! من این بی‌گناهان را به چنین بلایی دچار ساختم؛ چون از کسانی که گوساله را پرستیدند دوری نجسته و آن‌ها را ترک نگفتند و در این کار با آنان دشمنی نکردند. پس به آن بی‌گناهان بگو هرکس خدا را به حقّ محمّد (و خاندان پاک او (علیهم السلام) بخواند، کشتن کسی که به‌خاطر آن گناه مستحقّ مرگ شده بر او آسان می‌شود». آنان چنین دعا کردند و خداوند نیز آن کار را برایشان آسان نمود و از کشتن گناهکاران، هیچ دردی احساس نکردند. کشتار در میان آنان بالا گرفت؛ حال آنکه به جز دوازده‌هزار نفری که گوساله را نپرستیده‌بودند، شش‌هزار تن دیگر نیز در آن جمع حضور داشتند. در آن هنگام برخی از کسانی که هنوز کشته نشده‌بودند از توفیق الهی بهره‌مند شده و به یکدیگر گفتند: «آیا چنین است که خداوند توسّل به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) را امری می‌شمرد که با آن هیچ امیدی ناامید نمی‌شود و هیچ درخواستی بی‌پاسخ نمی‌ماند؟ افزون بر این، پیامبران نیز به آن‌ها چنگ زده‌اند پس چرا ما به ایشان توسّل نجوییم»؟ سپس همگی جمع شده و فریاد برآوردند: «پروردگارا! به حقّ شکوه محمّد (که گرامی‌ترین آفریدگان است و به حقّ شکوه علی (علیه السلام) که برترین و والاترین آنهاست و به حقّ شکوه فاطمه (سلام الله علیها)، آن زن بافضیلت و عصمت و به حقّ شکوه حسن و حسین (علیها السلام) نوادگان سرور پیغمبران (علیهم السلام) و سرور تمامی جوانان اهل بهشت و به حقّ شکوه خاندان پاک و پاک‌دامن آل‌طه و یاسین تو را قسم می‌دهیم گناهان ما را بیامرز و از کیفر ما درگذر و این کشتار را از ما دور گردان»! در آن هنگام از آسمان به موسی (علیه السلام) ندا رسید: «این کشتار را به پایان رسان؛ چون برخی از آن‌ها از من چنین خواستند و مرا قسمی دادند که اگر آن گوساله‌پرستان مرا چنین قسمی داده و از من خواسته‌بودند تا آن‌ها را از گناه به دور دارم، حتماً چنین می‌کردم تا آن گوساله را نپرستند؛ حتّی اگر شیطان مرا این چنین قسم می‌داد، حتماً هدایتش می‌کردم و اگر نمرود و فرعون مرا چنان قسمی می‌دادند، حتماً آن‌ها را نجات می‌دادم». سپس خداوند کشتار را از میان بنی‌اسرائیل برچید. آن‌ها گفتند: «افسوس که پیش‌تر به محمّد (و خاندان پاکش (علیهم السلام) توسّل نجستیم تا خداوند ما را از شرّ این فتنه دور کند و ما را از گناه به دور دارد».

Imam Askari (peace be upon him): O people of Bani Israil! Remember... The story was that when Allah, through Musa (peace be upon him), exposed the falsehood of the affair of the calf and made the calf speak to reveal the trickery of the Samiri, He commanded Musa (peace be upon him) that those who had not worshipped the calf should kill those who had worshipped it. Many of them denied their guilt and said: "We did not worship it." Allah the Mighty and Majestic said to Musa (peace be upon him): "File this calf down with an iron file into fine pieces and scatter it in the sea. Whoever drinks its water [and had worshipped the calf], his lips and nose will turn black and his sin will be exposed." Musa (peace be upon him) did so, and in this way those who had worshipped the calf were identified. Allah the Exalted commanded the twelve thousand who were innocent to draw their swords, attack the others, and kill them. At that moment the caller of Allah also proclaimed: "May Allah's curse be upon anyone who moves a hand or a foot to prevent being killed by them, and likewise may Allah's curse be upon anyone who looks at the one to be killed so that if he is a friend or a relative he may spare him and pass on to another person unknown to him!" So the sinners submitted, and the innocent said: "This calamity is harder upon us than upon them! For we must kill our fathers, sons, brothers and relatives with our own hands, and so we — who did not worship the calf — and these who did, are struck by an equal calamity." Allah the Exalted revealed to Musa (peace be upon him): "O Musa (peace be upon him)! I have afflicted these innocent ones with such a trial because they did not distance themselves from those who worshipped the calf, did not abandon them, and did not show them enmity in this matter. So tell those innocent ones: whoever calls upon Allah by the right of Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure family (peace be upon them), the killing of the one who deserves death because of that sin will be made easy for him." They prayed thus, and Allah made that task easy for them and they felt no pain in killing the sinners. The killing among them grew great; and besides the twelve thousand who had not worshipped the calf, there were six hundred thousand others [Persian says: another six thousand] present in that gathering. At that moment some who had not yet been killed were granted divine grace and said to one another: "Is it not the case that Allah considers seeking intercession through Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure family (peace be upon them) as something by which no hope is disappointed and no request is left unanswered? Moreover, the prophets have also clung to them, so why should we not seek intercession through them?" Then they all gathered together and cried out: "O Lord! By the majesty of Muhammad (peace be upon him and his family), the most honoured of creation; by the majesty of Ali (peace be upon him), the most excellent and greatest of them; by the majesty of Fatima (peace be upon her), the woman of virtue and infallibility; by the majesty of Hasan and Husayn (peace be upon them), the two grandsons of the master of the prophets (peace be upon them) and the masters of all the youth of the people of paradise; and by the majesty of the pure and chaste household from the family of Taha and Yasin, we adjure You — forgive our sins, overlook our punishment, and remove this slaughter from us!" At that moment a call came from the heavens to Musa (peace be upon him): "Bring this slaughter to an end; for some of them have asked of Me and adjured Me by an oath such that if those who worshipped the calf had adjured Me by the same and asked Me to keep them from sin, I would surely have done so and they would not have worshipped that calf; even if Satan had adjured Me thus, I would surely have guided him; and if Nimrud and Firawn had adjured Me thus, I would surely have delivered them." Then Allah lifted the slaughter from among Bani Israil. They said: "Alas that we did not earlier seek intercession through Muhammad (peace be upon him and his family) and his pure family (peace be upon them) that Allah might have kept us from the evil of this trial and preserved us from sin."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): હે બની ઇસરાઈલના લોકો! યાદ કરો... અને આ કિસ્સો એવો હતો કે જ્યારે અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) દ્વારા વાછરડાના પ્રકરણનું ખોટાપણું જાહેર કર્યું અને વાછરડાને બોલાવ્યો જેથી તે સામરીની ચાલાકીની ખબર આપે, ત્યારે તેમણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ કર્યો કે "જેઓએ વાછરડાની પૂજા નથી કરી તેઓ તેમને મારી નાખે જેઓએ તેની પૂજા કરી હતી." તેમાંથી ઘણાએ નિર્દોષ હોવાનો દાવો કર્યો અને કહ્યું: "અમે તેની પૂજા નથી કરી." અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "આ વાછરડાને લોખંડની સૌથી ઝીણા ટુકડા કરી દરિયામાં નાખો." જે કોઈ તેનું પાણી પીશે [અને વાછરડાની પૂજા કરી હશે], તેના હોઠ અને નાક કાળા થઈ જશે અને તેનો ગુનાહ ખુલ્લો પડશે. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ એવું જ કર્યું અને એ રીતે જેઓએ વાછરડાની પૂજા કરી હતી તેઓ ઓળખાઈ ગયા. અલ્લાહ તઆલાએ બાર હજાર નિર્દોષ લોકોને હુકમ કર્યો કે તેઓ તલવારો ખેંચી બીજા પર હુમલો કરે અને તેમને મારી નાખે. તે સમયે અલ્લાહના મુનાદીએ પણ ઘોષણા કરી: "અલ્લાહની લાનત તે વ્યક્તિ પર જે તેમના હાથે માર્યા જવાથી બચવા હાથ-પગ હલાવે, અને એવી જ રીતે અલ્લાહની લાનત તે વ્યક્તિ પર જે માર્યા જનારને જુએ કે જો તે તેનો દોસ્ત કે સગો હોય તો તેને છોડી દે અને તેને છોડી બીજા અજાણ્યા વ્યક્તિ તરફ જાય!" પછી ગુનેગારો શરણે થઈ ગયા અને નિર્દોષોએ કહ્યું: "આ મુસીબત આપણા પર તેઓ કરતાં પણ વધુ ભારે છે! કારણ કે અમારે અમારા હાથે અમારા પિતા, પુત્રો, ભાઈઓ અને સગાઓને મારવા પડશે, અને એ રીતે અમે જેમણે વાછરડાની પૂજા નથી કરી અને આ લોકો જેમણે કરી છે, બંને એક સરખી મુસીબતમાં પડ્યા છીએ." અલ્લાહ તઆલાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! મેં આ નિર્દોષોને આવી બલામાં નાખ્યા કારણ કે તેઓ વાછરડું પૂજનારાઓથી દૂર નહોતા થયા, તેમને છોડ્યા નહોતા અને આ કામમાં તેમની સાથે દુશ્મની નહોતી કરી. તો તે નિર્દોષોને કહો કે જે કોઈ અલ્લાહને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પવિત્ર ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ)ના હકના વસીલે પુકારે, તે ગુનાના કારણે જે મોતને લાયક છે તેને મારવો તેના પર આસાન થઈ જશે." તેઓએ એવી દુઆ કરી અને અલ્લાહે તે કામ તેમના માટે આસાન કરી દીધું અને ગુનેગારોને મારવામાં તેઓએ કોઈ પીડા ન અનુભવી. તેમાં કત્લેઆમ વધી ગઈ; જ્યારે કે બાર હજાર જેમણે વાછરડાની પૂજા નહોતી કરી તેમના સિવાય તે સમૂહમાં છ લાખ [ફારસી: છ હજાર] લોકો હાજર હતા. તે સમયે કેટલાક લોકો જેઓ હજી માર્યા નહોતા ગયા તેઓએ અલ્લાહની તૌફીક પ્રાપ્ત કરી અને એકબીજાને કહ્યું: "શું એવું નથી કે અલ્લાહ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પવિત્ર ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ)ના તવસ્સુલને એવી બાબત ગણે છે જેમાં કોઈ આશા નિરાશ થતી નથી અને કોઈ માંગણી અનુત્તર રહેતી નથી? એટલું જ નહીં, પયગંબરોએ પણ તેમનો સહારો લીધો છે, તો શા માટે અમે તેમનું તવસ્સુલ ન કરીએ?" પછી બધા ભેગા થઈ પોકારી ઉઠ્યા: "પરવરદિગાર! મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મર્તબાના હકના વાસ્તે જેઓ સૌથી શ્રેષ્ઠ સર્જન છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના મર્તબાના હકના વાસ્તે જેઓ તેમાંથી શ્રેષ્ઠ અને સર્વોચ્ચ છે, અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના મર્તબાના હકના વાસ્તે તે ફઝીલત અને ઇસ્મતવાળી સ્ત્રી, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ના મર્તબાના હકના વાસ્તે જેઓ પયગંબરોના સરદાર (અલયહિમુસ્સલામ)ના પૌત્રો છે અને જન્નતના તમામ યુવાનોના સરદાર છે, અને આલે-તાહા અને યાસીનના પવિત્ર અને પાકદામન ખાનદાનના મર્તબાના હકના વાસ્તે તમને કસમ આપીએ છીએ કે અમારા ગુનાહો માફ કરો અને અમારી સજા માફ કરો અને આ કત્લેઆમને અમારાથી દૂર કરો!" તે સમયે આકાશમાંથી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને અવાજ આવ્યો: "આ કત્લેઆમને પૂરી કરો; કારણ કે તેમાંથી કેટલાકે મારી પાસેથી એવી માંગણી કરી અને એવી કસમ આપી કે જો તે વાછરડું પૂજનારાઓએ મને એવી કસમ આપી હોત અને મારી પાસેથી માંગ્યું હોત કે તેમને ગુનાહથી દૂર રાખું, તો હું ચોક્કસ એવું જ કરત જેથી તેઓ તે વાછરડાની પૂજા ન કરે; જો શેતાન પણ મને એવી કસમ આપત, તો હું ચોક્કસ તેને હિદાયત આપત, અને જો નમરૂદ અને ફિરઔન મને એવી કસમ આપત, તો હું ચોક્કસ તેમને નજાત આપત." પછી અલ્લાહે બની ઇસરાઈલ પરથી કત્લેઆમ ઉઠાવી લીધું. તેઓએ કહ્યું: "અફસોસ કે અમે પહેલા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પવિત્ર ખાનદાન (અલયહિમુસ્સલામ)નું તવસ્સુલ ન કર્યું જેથી અલ્લાહ અમને આ ફિતનાના શરથી દૂર કરે અને અમને ગુનાહથી બચાવે."

#3 موسی به قوم خود گفت Musa said to his people મૂસાએ પોતાની કૌમને કહ્યું

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

لِقَوْمِهِ عَبَدَهًِْ الْعِجْلِ.

امام عسکری (علیه السلام) افرادی از قومش که گوساله را پرستیدند.

Imam al-Askari (peace be upon him): [By] 'his people' [is meant] those of his people who worshipped the calf.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): [તેમની] 'કોમ'થી મુરાદ તેમની કોમમાંથી તેઓ છે જેમણે વાછરડાની પૂજા કરી.

#4 شما به خود ستم کردید You have wronged yourselves તમે પોતાના ઉપર ઝુલ્મ કર્યો

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

أَضْرَرْتُمْ بِهَا.

امام عسکری (علیه السلام) خودتان بودید که [به خاطر گوساله‌پرستی] به خودتان ضرر زدید.

Imam al-Askari (peace be upon him): It was you yourselves who harmed yourselves [by worshipping the calf].

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તમે પોતે જ હતા જેમણે [વાછરડાની પૂજાના કારણે] પોતાને નુકસાન પહોંચાડ્યું.

#5 با انتخاب گوساله Choosing the calf વાછરડાની પસંદગી સાથે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

الهاً.

امام عسکری (علیه السلام) شما گوساله را به خدایی گرفتید.

Imam al-Askari (peace be upon him): You took the calf as a god.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તમે વાછરડાને ખુદા બનાવી લીધું.

#6 با انتخاب گوساله Choosing the calf વાછરડાની પસંદગી સાથે

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ الَّذِینَ أَمَرُوا قَوْمَ مُوسَی (علیه السلام) بِعِبَادَهًِْ الْعِجْلِ کَانُوا خَمْسَهًَْ أَنْفُسٍ وَ کَانُوا أَهْلَ بَیْتٍ یَأْکُلُونَ عَلَی خِوَانٍ وَاحِدٍ وَ هُمْ أذینویهًْ وَ أَخُوهُ مبذویهًْ وَ ابْنُ أَخِیهِ وَ ابْنَتُهُ وَ امْرَأَتُهُ هُمُ الَّذِینَ أَمَرُوا بِعِبَادَهًِْ الْعِجْل.

امام رضا (علیه السلام) از میان قوم موسی (علیه السلام) پنج نفر که اهل یک خانه بوده و بر سر یک سفره غذا می‌خوردند، مردم را به پرستش گوساله فرمان دادند؛ آن پنج نفر، «اذینونه»، برادرش «میذونه» و نیز پسر برادر، دختر و همسر او بودند، که مردم را به گوساله‌پرستی امر کردند.

Imam Rida (peace be upon him): Among the people of Musa (peace be upon him), five persons who were of one household and ate at one table commanded the people to worship the calf; those five were Adhinawayh, his brother Mibdhawayh, as well as his nephew, his daughter and his wife — they were the ones who ordered the people to worship the calf.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના કૌમમાંથી પાંચ વ્યક્તિઓ જેઓ એક જ ઘરના હતા અને એક જ દસ્તરખ્વાન પર ખાવાનું ખાતા હતા, તેમણે લોકોને વાછરડાની પૂજા કરવાનો હુકમ આપ્યો; તે પાંચ વ્યક્તિઓ "અઝીનવહ", તેમનો ભાઈ "મીઝવહ" તથા તેમનો ભત્રીજો, દીકરી અને પત્ની હતાં, જેમણે લોકોને વાછરડું પૂજવાનો હુકમ આપ્યો.

#7 آفریننده‌ی‌تان Your Creator તમારો સર્જનહાર

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

الذِی بَرَأَکُمْ وَ صَوَّرَکُمْ.

امام عسکری (علیه السلام) کسی که شما را آفرید و صورت بخشید.

Imam al-Askari (peace be upon him): The One who created you and formed you.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તે જેણે તમને પેદા કર્યા અને તમને રૂપ આપ્યું.

#8 و خود رایکدیگر را) به قتل برسانید And do not kill one another અને એકબીજાને કત્લ ન કરો

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

یَقْتُلُ بَعْضُکُمْ بَعْضاً یَقْتُلُ مَنْ لَمْ یَعْبُدِ الْعِجْلَ مَنْ عَبَدَهُ.

امام عسکری (علیه السلام) آنهایی که گوساله را نپرستیده‌اند، کسانی را که به پرستش آن پرداختنه‌اند به قتل رسانند.

Imam al-Askari (peace be upon him): You shall kill one another - those who did not worship the calf shall kill those who worshipped it.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): તમે એકબીજાને મારશો - જેમણે વાછરડાની પૂજા નથી કરી તેઓ જેમણે તેની પૂજા કરી છે તેમને મારી નાખશે.

#9 و خود رایکدیگر را) به قتل برسانید And do not kill one another અને એકબીજાને કત્લ ન કરો

فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ فَقَالُوا: فَکَیْفَ نَقْتُلُ أَنْفُسَنَا؟ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام): اغْدُوا کُلُّ وَاحِدٍ مِنْکُمْ إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ مَعَهُ سِکِّینٌ أَوْ حَدِیدَهًٌْ أَوْ سَیْفٌ فَإِذَا صَعِدْتُ أَنَا مِنْبَرَ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَکُونُوا أَنْتُمْ مُتَلَثِّمِینَ لَا یَعْرِفُ أَحَدٌ صَاحِبَهُ فَاقْتُلُوا بَعْضُکُمْ بَعْضاً فَاجْتَمَعُوا سَبْعِینَ أَلْفَ رَجُلٍ مِمَّنْ کَانُوا عَبَدُوا الْعِجْلَ إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ فَلَمَّا صَلَّی بِهِمْ مُوسَی (علیه السلام) وَ صَعِدَ الْمِنْبَرَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ یَقْتُلُ بَعْضاً حَتَّی نَزَلَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ: قُلْ لَهُمْ یَا مُوسَی (علیه السلام) ارْفَعُوا الْقَتْلَ فَقَدْ تَابَ اللَّهُ عَلَیْکُمْ فَقُتِلَ مِنْهُمْ عَشَرَهًُْ آلَافٍ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) بنی‌اسرائیل گفتند: «چگونه یکدیگر را بکشیم»؟ موسی (علیه السلام) گفت: «فردا همه‌ی شما در کنار بیت‌المقدّس اجتماع کنید و هر کدامتان یک شمشیر یا کارد یا چیز آهنی با خود بیاورید؛ وقتی من از منبر بنی‌اسرائیل بالا رفتم هر یک صورت خود را بپوشانید تا هیچ‌کس از شما آن دیگری را نشناسد؛ سپس با یکدیگر نزاع و مقاتله کنید». روز بعد هفتادهزار نفر از مردانی که گوساله‌پرستی کرده‌بودند در کنار بیت‌المقدس اجتماع نمودند. موسی (علیه السلام) بر آن‌ها وارد شد و با آنان نماز خواند و سپس از منبر بالا رفت. آنگاه آن‌ها با یکدیگر درگیر شدند. در همان لحظه جبرئیل (علیه السلام) نازل شد و گفت: «ای موسی (علیه السلام)! به آنان بگو حکم قتل از میان شما برداشته‌شد و خداوند شما را آمرزید». در اثر این نزاع ده‌هزار نفر کشته‌شدند تا آنکه آیه‌ی پذیرش توبه نازل شد: ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیم.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Bani Israil said: "How shall we kill one another?" Musa (peace be upon him) said: "Tomorrow gather, all of you, beside Bayt al-Muqaddas, and each of you bring with him a sword or a knife or something of iron; when I ascend the pulpit of Bani Israil, each of you cover his face so that no one among you may recognise the other; then contend and fight with one another." The next day, seventy thousand of the men who had worshipped the calf gathered beside Bayt al-Muqaddas. Musa (peace be upon him) came to them, prayed with them and then ascended the pulpit. Then they fell upon one another. At that very moment Jibrail (peace be upon him) descended and said: "O Musa (peace be upon him)! Tell them: the ruling of killing has been lifted from among you and Allah has forgiven you." As a result of this fighting, ten thousand were killed, until the verse of the acceptance of repentance was revealed: ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ [That is best for you with your Creator: so He turned to you (mercifully), for surely He is the Oft-returning (to mercy), the Merciful].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): બની ઇસરાઈલે કહ્યું: "અમે એકબીજાને કેવી રીતે મારીએ?" મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "કાલે તમે બધા બૈતુલ મુકદ્દસની બાજુમાં એકઠા થાવ અને દરેક પોતાની સાથે એક તલવાર કે છરી કે લોખંડની કોઈ ચીજ લઈ આવે; જ્યારે હું બની ઇસરાઈલના મિમ્બર પર ચઢી જાઉં ત્યારે તમારામાંથી દરેક પોતાનો ચહેરો ઢાંકી લે જેથી તમારામાંથી કોઈ બીજાને ન ઓળખે; પછી એકબીજા સાથે લડાઈ અને ટકરાવ કરો." બીજા દિવસે સિત્તેર હજાર માણસો જેમણે વાછરડાની પૂજા કરી હતી તેઓ બૈતુલ મુકદ્દસની બાજુમાં એકઠા થયા. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે આવ્યા, તેમની સાથે નમાઝ પઢી અને પછી મિમ્બર પર ચઢ્યા. ત્યાર બાદ તેઓ એકબીજા સાથે ટકરાઈ ગયા. તે જ ક્ષણે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તેમને કહો કે કત્લનો હુકમ તમારામાંથી ઉઠાવી લેવામાં આવ્યો છે અને અલ્લાહે તમને માફ કરી દીધા." આ લડાઈમાં દસ હજાર માણસો માર્યા ગયા, ત્યાં સુધી કે તૌબા કબૂલ થવાની આયત નાઝિલ થઈ: ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیم [આ તમારા માટે તમારા સર્જનહાર પાસે શ્રેષ્ઠ છે: તેથી તેણે તમારા તરફ (દયાથી) રુજૂ કર્યું, ખરેખર તે જ તૌબા કબૂલ કરનાર, દયાળુ છે].

#10 این کار، برای شما در پیشگاه آفریدگارتان بهتر است That is better for you in the sight of your Creator આ કામ, તમારા માટે તમારા ખાલિકની બારગાહમાં બહેતર છે

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

ذَلِکَ الْقَتْلُ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ مِنْ أَنْ تَعِیشُوا فِی الدُّنْیَا وَ هُوَ لَا یَغْفِرُ لَکُمْ فَیَتِمُّ فِی الْحَیَاهًِْ الدُّنْیَا خَیْرَاتُکُمْ وَ یَکُونُ إِلَی النَّارِ مَصِیرُکُمْ وَ إِذَا قُتِلْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَائِبُونَ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْقَتْلَ کَفَّارَتَکُمْ وَ جَعَلَ الْجَنَّهًَْ مَنْزِلَکُمْ وَ مَقِیلَکُمْ.

امام عسکری (علیه السلام) اینکه به این صورت یکدیگر را بکشید بهتر از این است که در دنیا زنده بمانید ولی خداوند شما را نیامرزد و در این حالت نابخشودگی به سر برید تا اینکه عمرتان در دنیا به‌سر رسد و فرجام شما به‌سوی آتش دوزخ باشد. امّا آنگاه که در حالت توبه کشته شوید، خداوند این کشته‌شدن را کفّاره‌ی‌گناه شما قرار داده و بهشت را منزل و سرای بازگشتتان می‌گرداند.

Imam al-Askari (peace be upon him): That killing is better for you with your Creator than that you should live in this world while He does not forgive you, so that your good deeds run out in the life of this world and your destination is the Fire; whereas if you are killed while repentant, Allah the Mighty and Majestic makes that killing an expiation for you and makes Paradise your abode and resting place.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): આ રીતે એકબીજાને મારવું તમારા માટે તમારા સર્જનહાર પાસે એના કરતાં વધુ સારું છે કે તમે આ દુનિયામાં જીવતા રહો જ્યારે તે તમને માફ ન કરે, જેથી તમારી નેકીઓ આ દુનિયાની જિંદગીમાં જ પૂરી થઈ જાય અને તમારું ઠેકાણું જહન્નમ બની જાય; અને જો તમે તૌબા કરેલી હાલતમાં માર્યા જાઓ, તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ આ કત્લને તમારા ગુનાહનું કફ્ફારો બનાવે છે અને જન્નતને તમારું ઠેકાણું અને આરામગાહ બનાવે છે.

#11 سپس خداوند توبه شما را پذیرفت Then Allah accepted your repentance પછી અલ્લાહે તમારી તૌબા કબૂલ કરી

امام عسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

قَبِلَ تَوْبَتَکُمْ قَبْلَ اسْتِیفَاءِ الْقَتْلِ لِجَمَاعَتِکُمْ وَ قَبْلَ إِتْیَانِهِ عَلَی مُکَافَاتِکُمْ وَ أَمْهَلَکُمْ لِلتَّوْبَهًِْ وَ اسْتَبْقَاکُمْ لِلطَّاعَهًِْ.

امام عسکری (علیه السلام) [خداوند] توبه‌ی شما را پیش از آن که همه کشته و مجازات شوید، پذیرفت و شما را مهلت داد تا توبه کنید و بر جای گذاشت تا از او اطاعت نمائید.

Imam al-Askari (peace be upon him): [Allah] accepted your repentance before the killing of your whole group was completed and before it reached the full measure of your punishment, and He gave you respite to repent and spared you to obey Him.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): [અલ્લાહે] તમારી તૌબા કબૂલ કરી, તે પહેલાં કે તમારા બધાનો કત્લ પૂરો થાય અને તમને પૂરી સજા મળે, અને તમને તૌબા કરવા માટે મોહલત આપી અને તમને તેની ઇતાઅત માટે બાકી રાખ્યા.