لَمَّا بَعَثَ اللَّهُ مُوسَی (علیه السلام) فَنُودِیَ لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی فَأَلْقَی مُوسَی (علیه السلام) الْعَصَا فَذَابَتْ فِی الْأَرْضِ مِثْلَ الرَّصَاصِ ثُمَّ طَلَعَ رَأْسُهَا وَ فَتَحَتْ فَاهَا وَ وَضَعَتْ شِدْقَهَا الْعُلْیَا عَلَی رَأْسِ قُبَّهًِْ فِرْعَوْنَ ثُمَّ دَارَتْ وَ الْتَقَمَتْ عِصِیَّ السَّحَرَهًِْ وَ حِبَالَهَا وَ غَلَبَ کُلَّهُمْ وَ انْهَزَمَ النَّاسُ حِینَ رَأَوْهَا وَ عِظَمَهَا وَ هَوْلَهَا مِمَّا لَمْ تَرَ الْعَیْنُ وَ لَا وَصَفَ الْوَاصِفُونَ مِثْلَهُ قَبْلُ فَقُتِلَ فِی الْهَزِیمَهًِْ مِنْ وَطْءِ النَّاسِ بَعْضِهُمْ بَعْضاً عَشَرَهًُْ آلَافِ رَجُلٍ وَ امْرَأَهًٍْ وَ صَبِیٍّ وَ دَارَتْ عَلَی قُبَّهًِْ فِرْعَوْنَ قَالَ فَأَحْدَثَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ فِی ثِیَابِهِمَا وَ شَابَ رَأْسُهُمَا وَ غُشِیَ عَلَیْهِمَا مِنَ الْفَزَعِ وَ مَرَّ مُوسَی (علیه السلام) فِی الْهَزِیمَهًِْ مَعَ النَّاسِ فَنَادَاهُ اللَّهُ خُذْها وَ لا تَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی فَرَجَعَ مُوسَی (علیه السلام) وَ لَفَّ عَلَی یَدِهِ عَبَاءَهًًْ کَانَتْ عَلَیْهِ ثُمَّ أَدْخَلَ یَدَهُ فِی فَمِهَا فَإِذَا هِیَ عَصًا کَمَا کَانَتْ وَ کَانَ کَمَا قَالَ اللَّهُ فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدِینَ لَمَّا رَأَوْا ذَلِکَ قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِینَ رَبِّ مُوسی وَ هارُونَ.
امام صادق ( وقتی خداوند موسی (را به‌سوی فرعون گسیل داشت ... پس ندا داده شد: لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی. آن وقت موسی (عصای خود را انداخت، ابتدا آن عصا مانند سرب مذاب در آمد و سپس سر و دهان او آشکار شد و آرواره‌ی بالایی آن بر روی جایگاه فرعون قرار گرفت، سپس به جنبش در آمد و تمام عصاها و ریسمان‌های ساحران را بلعید و مردم از ترس عظمت آن رو به فرار نهادند و عدّه‌ای زیر دست و پا رفتند و تا آنجا که ده هزار نفر از آن‌ها هلاک شدند و سپس اژدها قصد جایگاه فرعون را نمود. فرعون و هامان از ترس جامه‌ی خود را آلوده کردند و موی سرشان از وحشت راست شد، خود موسی (هم ترسیده بود و بیم داشت همه هلاک شوند، آن وقت به او خطاب رسید: خُذْها وَ لا تَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی بنابراین موسی (بازگشت و عبای خود را روی دستش انداخت و دست خود را به‌جانب اژدها برد و ناگهان آن اژدها به‌صورت عصا در آمد، دراین‌صورت فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ سُجَّداً قالُوا آمَنّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسی.
Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah sent Musa (peace be upon him) to Pharaoh... he was called: لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی [Do not fear, indeed you are the superior one; and cast down what is in your right hand — it will swallow up what they have made. What they have made is only a magician's trick, and the magician does not succeed wherever he comes]. Then Musa (peace be upon him) cast down his staff. At first the staff turned into something like molten lead, then its head and mouth appeared, and it placed its upper jaw upon Pharaoh's seat. Then it began to move, and it swallowed all the staffs and ropes of the magicians, and the people, from fear of its enormity, turned in flight. A number were trampled underfoot, and ten thousand of them perished. Then the serpent made for Pharaoh's seat. Pharaoh and Haman, from fear, soiled their garments, and the hair of their heads stood on end from terror. Musa (peace be upon him) himself was also afraid and feared that all would perish. Then he was addressed: خُذْها وَ لا تَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی [Seize it and do not fear; We shall return it to its former state]. So Musa (peace be upon him) returned, cast his cloak upon his hand, extended his hand toward the serpent, and suddenly the serpent turned back into a staff. At that point, فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ سُجَّداً قالُوا آمَنّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسی [the magicians were cast down making obeisance; they said: We believe in the Lord of Harun and Musa].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ફિરઔન તરફ મોકલ્યા... તો અવાજ આપવામાં આવ્યો: لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی [ડરો નહીં, ખરેખર તમે જ ઉપર છો; અને જે તમારા જમણા હાથમાં છે તેને નાખો, તે તેઓ જે બનાવ્યું છે તેને ગળી જશે. તેઓએ જે બનાવ્યું છે તે તો જાદુગરની ચાલ છે, અને જાદુગર જ્યાં પણ આવે સફળ થતો નથી]. તે વખતે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની લાકડી નાખી, પ્રથમ તે લાકડી ઓગળેલા સીસા જેવી થઈ ગઈ અને પછી તેનું માથું અને મુખ પ્રગટ થયું અને તેનું ઉપરનું જડબું ફિરઔનના સ્થાન પર મુકાયું, પછી તે હલવા લાગી અને જાદુગરોની બધી લાકડીઓ અને દોરડાં ગળી ગઈ, અને લોકો તેની વિશાળતાના ડરથી ભાગવા લાગ્યા અને કેટલાક પગ નીચે કચડાયા, ત્યાં સુધી કે તેમાંથી દસ હજાર માણસો હલાક થયા, અને પછી અજગરે ફિરઔનના સ્થાનનો ઇરાદો કર્યો. ફિરઔન અને હામાને ડરથી પોતાનાં કપડાં ગંદાં કરી નાખ્યાં અને ભયથી તેમના માથાના વાળ ઊભા થઈ ગયા, ખુદ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પણ ડરી ગયા હતા અને ભય રાખતા હતા કે બધા હલાક થઈ જશે, તે વખતે તેમને સંબોધન થયું: خُذْها وَ لا تَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی [તેને પકડો અને ડરો નહીં; અમે તેને તેની પહેલાંની સ્થિતિમાં પાછી લાવીશું]. તેથી મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાછા ફર્યા અને પોતાનો અબા હાથ પર નાખ્યો અને પોતાનો હાથ અજગર તરફ લંબાવ્યો અને અચાનક તે અજગર લાકડીના રૂપમાં આવી ગયો, આ સ્થિતિમાં فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ سُجَّداً قالُوا آمَنّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسی [જાદુગરો સિજદામાં પાડવામાં આવ્યા; તેઓએ કહ્યું: અમે હારૂન અને મૂસાના પરવરદિગાર પર ઈમાન લાવ્યા].