سورة طه

Verse 97 of 135

20:97

قالَ فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَكَ فِي الْحَياةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ وَ إِنَّ لَكَ مَوْعِداً لَنْ تُخْلَفَهُ وَ انْظُرْ إِلى إِلهِكَ الَّذي ظَلْتَ عَلَيْهِ عاكِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِي الْيَمِّ نَسْفاً

[موسى]گفت: «برو، که مجازات تو در زندگى دنیا این است که [به مردم ] بگویى «با من تماس نگیرید»! و تو میعادى [از عذاب خدا] دارى، که هرگز از آن تخلّف نخواهد شد. [اکنون] به این معبودت که پیوسته آن را پرستش مى‌کردى، بنگر که آن را مى‌سوزانیم؛ سپس تمام ذرّات آن را به دریا مى‌پاشیم».

He said: Begone then, surely for you it will be in this life to say, Touch (me) not; and surely there is a threat for you, which shall not be made to fail to you, and look at your god to whose worship you kept (so long); we will certainly burn it, then we will certainly scatter it a (wide) scattering in the sea.

તેણે કહ્યું : ચાલ્યો જા, તારા માટે આ (સજા) છે કે તું જયાં સુધી દુનિયામાં જીવીશ ત્યાં સુધી કહીશ કે મારો સંપર્ક ન કરો અને તારા માટે વાયદા ખિલાફી ન થાય એવો (અઝાબનો) વાયદો છે અને જો તુ હંમેશા જેની ઇબાદત માટે રોકાયેલો રહેતો તેને હું જરૂર બાળીને દરિયામાં વેરવિખેર કરી નાખીશ.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَأَخْرَجَ مُوسَی (علیه السلام) الْعِجْلَ فَأَحْرَقَهُ بِالنَّارِ وَ أَلْقَاهُ فِی الْبَحْرِ ثُمَّ قَالَ مُوسَی (علیه السلام) لِلسَّامِرِیِّ فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَکَ فِی الْحَیاةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ یَعْنِی مَا دُمْتَ حَیّاً وَ عَقِبَکَ هَذِهِ الْعَلَامَهًُْ فِیکُمْ قَائِمَهًٌْ أَنْ تَقُولَ لَا مِسَاسَ حَتَّی تُعْرَفُوا أَنَّکُمْ سَامِرِیَّهًٌْ فَلَا یَغْتَرُّوا بِکُمُ النَّاسُ فَهُمْ إِلَی السَّاعَهًِْ بِمِصْرَ وَ الشَّامِ مَعْرُوفِینَ بِلَا مِسَاسَ ثُمَّ هَمَّ مُوسَی (علیه السلام) بِقَتْلِ السَّامِرِیِّ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ لَا تَقْتُلْهُ یَا مُوسَی (علیه السلام) فَإِنَّهُ سَخِیٌّ فَقَالَ لَهُ مُوسَی (علیه السلام) انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً إِنَّما إِلهُکُمُ اللهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ کُلَّ شَیْءٍ عِلْماً.

علیّ‌ّّّّبن‌ابراهیم ( سپس موسی (گوساله را بیرون آورد و آن را آتش زد و خاکسترش را به دریا ریخت، آنگاه به سامری فرمود: فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَکَ فِی الْحَیاةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ یعنی تا روزی‌که زنده هستی علامت تو این است که می‌گویی، نزدیک من نشوید تا بدین وسیله شناخته شوی و کسی فریب تو را نخورد، پس اعقاب او تا اکنون نیز در مصر و شام معروف هستند به طایفه‌ای که به آن‌ها نباید نزدیک شد، سپس موسی (تصمیم به قتل سامری گرفت، امّا خداوند به او وحی نمود: «ای موسی (! او را مکش، چون او فردی بخشنده و سخی است». آنگاه موسی (به او گفت: «انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً إِنَّما إِلهُکُمُ اللهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ کُلَّ شَیْءٍ عِلْماً».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Then Musa (peace be upon him) brought out the calf, set it on fire, and threw its ashes into the sea. Then he said to al-Samiri: فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَکَ فِی الْحَیاةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ [Go then, for indeed it will be for you in this life to say, "Do not touch me"] — meaning, as long as you are alive your sign will be that you say, "Do not come near me," so that by this you may be known and no one is deceived by you. So his descendants are known to this day in Egypt and Syria as the tribe whom no one should approach. Then Musa (peace be upon him) resolved to kill al-Samiri, but Allah revealed to him: "O Musa (peace be upon him), do not kill him, for he is a generous, open-handed man." Then Musa (peace be upon him) said to him: انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً إِنَّما إِلهُکُمُ اللهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ کُلَّ شَیْءٍ عِلْماً [Look at your god to whose worship you kept devoted; we will surely burn it, then we will scatter it a wide scattering in the sea. Your god is only Allah, besides whom there is no god; He encompasses all things in knowledge].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ વાછરડું બહાર કાઢ્યું અને તેને આગ લગાડી અને તેની રાખ દરિયામાં નાખી, પછી સામરીને કહ્યું: فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَکَ فِی الْحَیاةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ [જા, ખરેખર તારા માટે જીવનમાં એ છે કે તું કહે, "મને સ્પર્શ ન કરો"], એટલે કે જ્યાં સુધી તું જીવે છે તારી નિશાની આ છે કે તું કહેશે, મારી નજીક ન આવો, જેથી તું આ રીતે ઓળખાય અને કોઈ તારાથી છેતરાય નહીં. તેથી તેના વંશજો આજ સુધી પણ મિસર અને શામમાં એવા સમૂહ તરીકે પ્રખ્યાત છે જેમની નજીક ન જવું જોઈએ. પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ સામરીને મારી નાખવાનો નિર્ણય કર્યો, પણ અલ્લાહે તેમને વહી કરી: "હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તેને ન મારો, કારણ કે તે એક દાનવીર અને ઉદાર માણસ છે." પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً إِنَّما إِلهُکُمُ اللهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ کُلَّ شَیْءٍ عِلْماً [જુઓ તારા માબૂદ તરફ જેની ઇબાદતમાં તું લાગ્યો રહ્યો; અમે ચોક્કસ તેને બાળી નાખીશું અને પછી તેને દરિયામાં વિખેરી નાખીશું. તમારો માબૂદ તો ફક્ત અલ્લાહ છે, જેના સિવાય કોઈ માબૂદ નથી; તેમનું જ્ઞાન દરેક વસ્તુને ઘેરે છે].

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ بَنِی إِسْرَائِیلَ لَمَّا رَجَعَ إِلَیْهِمْ مُوسَی (علیه السلام) وَ قَدْ عَبَدُوا الْعِجْلَ تَلَقَّوْهُ بِالرُّجُوعِ عَنْ ذَلِکَ فَقَالَ لَهُمْ مُوسَی (علیه السلام) مَنِ الَّذِی عَبَدَهُ مِنْکُمْ حَتَّی أُنْفِذَ فِیهِ حُکْمَ اللَّهِ خَافُوا حُکْمَ اللَّهِ الَّذِی یُنْفِذُهُ فِیهِمْ فَجَحَدُوا أَنْ یَکُونُوا عَبَدُوهُ وَ جَعَلَ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ یَقُولُ أَنَا لَمْ أَعْبُدْهُ وَ عَبَدَهُ غَیْرِی وَ وَشَی بَعْضُهُمْ بِبَعْضٍ فَلِذَلِکَ مَا حَکَی اللَّهُ عَنْ مُوسَی (علیه السلام) مِنْ قَوْلِهِ لِلسَّامِرِیِّ وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً فَأَمَرَهُ اللَّهُ فَبَرَدَهُ بِالْمَبَارِدِ وَ أَخَذَ سُحَالَتَهُ فَذَرَأَهَا فِی الْبَحْرِ الْعَذْبِ ثُمَّ قَالَ لَهُمُ اشْرَبُوا مِنْهُ فَشَرِبُوا فَکُلُّ مَنْ کَانَ عَبَدَهُ اسْوَدَّ شَفَتَاهُ وَ أَنْفُهُ مِمَّنْ کَانَ أَبْیَضَ اللَّوْنِ وَ مَنْ کَانَ مِنْهُمْ أَسْوَدَ اللَّوْنِ ابْیَضَّ شَفَتَاهُ وَ أَنْفُهُ فَعِنْدَ ذَلِکَ أَنْفَذَ فِیهِمْ حُکْمَ اللَّهِ.

امام عسکری ( زمانی‌که موسی (به‌سوی بنی‌اسرائیل بازگشت و آن‌ها گوساله را پرستیده بودند. اینگونه وانمود کردند که از پرستش آن برگشته‌اند. موسی (به آن‌ها گفت: «ازشما کدامیک گوساله را پرستیده تا حکم خدا را در مورد او اجرا کنم». آن‌ها از اجرای حکم خدا ترسیدند و پرستش گوساله را انکار کردند و هرکدام از آن‌ها می‌گفت من نپرستیدم و دیگری پرستیده است و به سخن‌چینی از یکدیگر پرداختند. به‌همین‌خاطر خدای متعال در قرآن از زبان موسی (به سامری می‌فرماید: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً. خدای متعال به موسی (امر کرد تا آن گوساله را با وسایلی سرد کرد و سپس پوست آن را گرفت و ذرات آن را در دریای آب شیرین پراکند. سپس به آن‌ها گفت: «از آن بیاشامید». و آن‌ها از آن آب خوردند بعد از آشامیدن، هرکس که گوساله را پرستیده بود، اگر سفید پوست بود لب و بینی‌اش سیاه شد و اگر سیاه‌پوست بود لب و بینی‌اش سفید شد. سپس موسی (حکم الهی را در حقّ آن‌ها اجرا کرد.

Imam al-Askari (peace be upon him): When Musa (peace be upon him) returned to the Children of Israel, and they had worshipped the calf, they made a show of having turned back from that. Musa (peace be upon him) said to them: "Which of you worshipped it, so that I may carry out Allah's judgement upon him?" They feared the judgement of Allah that he would carry out upon them, and denied having worshipped it. Each of them began to say, "I did not worship it; someone other than me worshipped it," and they informed on one another. It is for this reason that Allah the Exalted, in the Qur'an, relates from the tongue of Musa (peace be upon him) his saying to al-Samiri: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً [And look at your god to whose worship you kept devoted; we will surely burn it, then we will scatter it a wide scattering in the sea]. Allah the Exalted commanded Musa (peace be upon him) to cool that calf with instruments, then to take its filings and scatter them in the fresh-water sea. Then he said to them: "Drink from it." So they drank from that water. After drinking, whoever had worshipped the calf — if he was fair-skinned, his lips and nose turned black, and if he was dark-skinned, his lips and nose turned white. Then Musa (peace be upon him) carried out the divine judgement upon them.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) બની ઇસ્રાઈલ તરફ પાછા ફર્યા અને તેઓએ વાછરડાની ઇબાદત કરી હતી, ત્યારે તેઓએ એવો દેખાવ કર્યો કે તેની ઇબાદતથી પાછા ફર્યા છે. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓને કહ્યું: "તમારામાંથી કોણે વાછરડાની ઇબાદત કરી છે જેથી હું તેના પર અલ્લાહનો હુકમ અમલમાં લાવું?" તેઓ અલ્લાહના હુકમના અમલથી ડર્યા અને વાછરડાની ઇબાદતનો ઇન્કાર કર્યો, અને તેઓમાંનો દરેક કહેતો: મેં ઇબાદત નથી કરી, બીજાએ કરી છે, અને એકબીજાની ચુગલી કરવા લાગ્યા. આ જ કારણે અલ્લાહ તઆલા કુરઆનમાં મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની જબાનેથી સામરીને ફરમાવે છે: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً [અને જુઓ તારા માબૂદ તરફ જેની ઇબાદતમાં તું લાગ્યો રહ્યો; અમે ચોક્કસ તેને બાળી નાખીશું અને પછી તેને દરિયામાં વિખેરી નાખીશું]. અલ્લાહ તઆલાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ કર્યો કે તે વાછરડાને ઓજારો વડે ઠંડું કર્યું અને પછી તેની છાલ (ભૂકી) લીધી અને તેના કણોને મીઠા પાણીના દરિયામાં વિખેરી નાખ્યા. પછી તેઓને કહ્યું: "તેમાંથી પીઓ." અને તેઓએ તે પાણી પીધું. પીધા પછી, જેણે પણ વાછરડાની ઇબાદત કરી હતી, જો તે ગોરો હતો તો તેના હોઠ અને નાક કાળા થઈ ગયા, અને જો તે કાળો હતો તો તેના હોઠ અને નાક સફેદ થઈ ગયા. પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેઓ પર ઇલાહી હુકમ અમલમાં લાવ્યા.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا أَبْطَلَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ عَلَی یَدَیْهِ أَمْرَ الْعِجْلِ، فَأَنْطَقَهُ بِالْخَبَرِ عَنْ تَمْوِیهِ السَّامِرِیِّ، فَأَمَرَ مُوسَی (علیه السلام) أَنْ یَقْتُلَ مَنْ لَمْ یَعْبُدْهُ مَنْ عَبَدَهُ، تَبَرَّأَ أَکْثَرُهُمْ وَ قَالُوا: لَمْ نَعْبُدْهُ. فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ لِمُوسَی (علیه السلام): ابْرُدْ هَذَا الْعِجْلَ الذَّهَبَ بِالْحَدِیدِ بَرْداً، ثُمَّ ذُرَّهُ فِی الْبَحْرِ، فَمَنْ شَرِبَ مِنْ مَائِهِ اسْوَدَّتْ شَفَتَاهُ وَ أَنْفُهُ، وَ بَانَ ذَنْبُهُ. فَفَعَلَ فَبَانَ الْعَابِدُونَ لِلْعِجْلِ. فَأَمَرَ اللَّهُ اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفاً أَنْ یَخْرُجُوا عَلَی الْبَاقِینَ شَاهِرِینَ السُّیُوفَ یَقْتُلُونَهُمْ. وَ نَادَی مُنَادِیهِ: أَلَا لَعَنَ اللَّهُ أَحَداً أَبْقَاهُمْ بِیَدٍ أَوْ رِجْلٍ، وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ تَأَمَّلَ الْمَقْتُولَ لَعَلَّهُ تَبَیَّنَهُ حَمِیماً أَوْ قَرِیباً فَیَتَوَقَّاهُ، وَ یَتَعَدَّاهُ إِلَی الْأَجْنَبِیِّ، فَاسْتَسْلَمَ الْمَقْتُولُونَ. فَقَالَ الْقَاتِلُونَ: نَحْنُ أَعْظَمُ مُصِیبَهًًْ مِنْهُمْ، نَقْتُلُ بِأَیْدِینَا آبَاءَنَا {وَ أُمَّهَاتِنَا} وَ أَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ قَرَابَاتِنَا، وَ نَحْنُ لَمْ نَعْبُدْ، فَقَدْ سَاوَی بَیْنَنَا وَ بَیْنَهُمْ فِی الْمُصِیبَهًِْ. فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَی مُوسَی (علیه السلام): یَا مُوسَی (علیه السلام) {إِنِّی} إِنَّمَا امْتَحَنْتُهُمْ بِذَلِکَ لِأَنَّهُمْ (مَا اعْتَزَلُوهُمْ لَمَّا عَبَدُوا الْعِجْلَ، وَ لَمْ) یَهْجُرُوهُمْ، وَ لَمْ یُعَادُوهُمْ عَلَی ذَلِکَ. قُلْ لَهُمْ: مَنْ دَعَا اللَّهَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ، یُسَهَّلُ عَلَیْهِ قَتْلُ الْمُسْتَحِقِّینَ لِلْقَتْلِ بِذُنُوبِهِمْ. فَقَالُوهَا، فَسُهِّلَ عَلَیْهِمْ {ذَلِکَ}، وَ لَمْ یَجِدُوا لِقَتْلِهِمْ لَهُمْ أَلَماً. فَلَمَّا اسْتَحَرَّ الْقَتْلُ فِیهِمْ، وَ هُمْ سِتُّمِائَهًِْ أَلْفٍ إِلَّا اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفاً الَّذِینَ لَمْ یَعْبُدُوا الْعِجْلَ، وَفَّقَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ فَقَالَ لِبَعْضِهِمْ وَ الْقَتْلُ لَمْ یُفْضِ بَعْدُ إِلَیْهِمْ. فَقَالَ: أَ وَ لَیْسَ اللَّهُ قَدْ جَعَلَ التَّوَسُّلَ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ أَمْراً لَا یَخِیبُ مَعَهُ طَلِبَهًٌْ وَ لَا یُرَدُّ بِهِ مَسْأَلَهًٌْ وَ هَکَذَا تَوَسَّلَتِ الْأَنْبِیَاءُ وَ الرُّسُلُ، فَمَا لَنَا لَا نَتَوَسَّلُ {بِهِمْ}! قَالَ: فَاجْتَمَعُوا وَ ضَجُّوا: یَا رَبَّنَا بِجَاهِ مُحَمَّدٍ الْأَکْرَمِ، وَ بِجَاهِ عَلِیٍّ الْأَفْضَلِ الْأَعْظَمِ، وَ بِجَاهِ فَاطِمَهًَْ الْفُضْلَی، وَ بِجَاهِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سِبْطَیْ سَیِّدِ النَّبِیِّینَ، وَ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ أَجْمَعِینَ، وَ بِجَاهِ الذُّرِّیَّهًِْ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ مِنْ آلِ طه وَ یس لَمَّا غَفَرْتَ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَ غَفَرْتَ لَنَا هَفَوَاتِنَا، وَ أَزَلْتَ هَذَا الْقَتْلَ عَنَّا. فَذَاکَ حِینَ نُودِیَ مُوسَی (علیه السلام) مِنَ السَّمَاءِ: أَنْ کُفَّ الْقَتْلَ، فَقَدْ سَأَلَنِی بَعْضُهُمْ مَسْأَلَهًًْ وَ أَقْسَمَ عَلَیَّ قَسَماً، لَوْ أَقْسَمَ بِهِ هَؤُلَاءِ الْعَابِدُونَ لِلْعِجْلِ، وَ سَأَلُوا الْعِصْمَهًَْ لَعَصَمْتُهُمْ حَتَّی لَا یَعْبُدُوهُ. وَ لَوْ أَقْسَمَ عَلَیَّ بِهَا إِبْلِیسُ لَهَدَیْتُهُ. وَ لَوْ أَقْسَمَ بِهَا {عَلَیَ} نُمْرُودُ {أَوْ} وَ فِرْعَوْنُ لَنَجَّیْتُهُ. فَرَفَعَ عَنْهُمُ الْقَتْلَ، فَجَعَلُوا یَقُولُونَ: یَا حَسْرَتَنَا أَیْنَ کُنَّا عَنْ هَذَا الدُّعَاءِ بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ حَتَّی کَانَ اللَّهُ یَقِینَا شَرَّ الْفِتْنَهًِْ، وَ یَعْصِمُنَا بِأَفْضَلِ الْعِصْمَهًِْ.

امام علی ( خداوند به موسی (فرمان داد که گوساله‌پرستان را بکشد، امّا اکثر آن‌ها از عبادت گوساله برائت جستند و گفتند: «ما آن را نپرستیدیم». سپس خداوند به موسی (وحی نمود که گوساله را با آهن داغ کرده و آن را در آب بیاندازد و هرکس از آن آب می‌خورد، اگر از گوساله پرستان بود، لبانش سیاه می‌شد و بینی او تیره می‌گشت و گناه او آشکار می‌شد، به این ترتیب عبادت‌کنندگان گوساله رسوا شدند، آن وقت خداوند فرمان داد که دوازده‌هزار نفر از غیر آن‌ها با شمشیرهای آخته به جنگ با گوساله پرستان بپردازند و منادی ندا داد: «لعنت خدا بر کسی که این‌ها را با دست و زبان یاری کند و لعنت خدا بر کسی که در کشتن کسی به‌جهت دوستی و نسبت سستی نماید و به‌جانب غریبه حمله کند». پس عدّه‌ای کشته شدند و جمعی زنده ماندند، آن‌ها که زنده مانده بودند، گفتند: «مصیبت ما از کشته‌شدگان بیشتر است، چون مجبور شدیم با دست خود پدران و مادران و برادران و نزدیکان خود را بکشیم درحالی‌که ما مرتکب گناه گوساله‌پرستی نشدیم، پس چرا ما دچار مصیبت شدیم»؟ سپس خداوند تعالی به موسی (وحی نمود: «من آن‌ها را هم مبتلا به امتحان کردم، چون این‌ها وقتی گوساله‌پرستی اقوام خود را دیدند، از ایشان کناره‌گیری نکردند و با آن‌ها مقابله ننمودند، به آن‌ها بگو هرکس می‌خواهد رنج کشتن گوساله‌پرستان بر او آسان شود خدا را به نام محمّد و علی و آل طیبین (بخواند». و آن‌ها چنین کردند و از آن پس این امر بر آن‌ها آسان شد و از کشتن گوساله‌پرستان رنجی احساس نکردند و به این عمل ادامه دادند تا آنکه ششصدهزار نفر کشته شدند و آنگاه خداوند به قلب این دوازده‌هزار نفری که گوساله نپرستیده بودند چنین الهام کرد که آن‌ها با خود گفتند: «مگر جز این است که توسّل به محمّد و آل محمّد (وسیله‌ای است که خداوند هرگز متوسّل به آن را ناامید نمی‌کند؟ پس ما چرا متوسّل به آن‌ها نمی‌شویم تا این حکم کشتن گوساله‌پرستان از ما برداشته شود»؟ آن وقت همگی اجتماع کردند و به ضجّه و زاری پرداختند و گفتند: «پروردگارا! به جاه محمّد اکرم (و به جاه علی افضل و اعظم و به جاه فاطمه (صاحب فضل و عصمت و به جاه حسن و حسین (دو نواده‌ی سیّد و سرور انبیاء (که سرور جوانان اهل بهشت هستند و به جاه ذرّیّه‌ی طیّبه آن‌ها از خاندان طه و یس از تو می‌خواهیم از گناه ما درگذری و ما را بیامرزی و این حکم قتل و کشتار را از میان ما برداری». در همان دم به موسی (ندا رسید: «دست از قتل بردار، چون بعضی از این قوم مرا به سوگندی قسم دادند که اگر ابلیس و نمرود و فرعون مرا به آن سوگند می‌دادند هرآینه آن‌ها را نجات می‌دادم و درخواستشان را اجابت می‌کردم». پس خداوند حکم قتل را از میان آن‌ها برداشت و آنگاه با خود گفتند: «ای افسوس و حسرت بر ما! ای کاش زودتر خدا را با این سوگند می‌خواندیم تا ما را از شرّ این فتنه حفظ می‌کرد».

Imam Ali (peace be upon him): Allah commanded Musa (peace be upon him) to kill the calf-worshippers, but most of them disowned the worship of the calf and said: "We did not worship it." Then Allah revealed to Musa (peace be upon him) to heat the calf with iron and cast it into the water, and whoever drank from that water — if he was among the calf-worshippers — his lips would turn black and his nose would darken and his sin would become manifest. In this way the worshippers of the calf were exposed. Then Allah commanded that twelve thousand men from the others should attack the calf-worshippers with drawn swords, and the herald proclaimed: "The curse of Allah be upon anyone who assists these people with hand or tongue, and the curse of Allah be upon anyone who slackens in killing a person because of friendship or kinship and turns instead to strike a stranger." So a group were killed and a group remained alive. Those who remained alive said: "Our calamity is greater than that of those who were killed, for we were compelled with our own hands to kill our fathers and mothers and brothers and relatives, while we did not commit the sin of calf-worship — so why have we been afflicted with this calamity?" Then Allah the Exalted revealed to Musa (peace be upon him): "I too have subjected them to a trial, because when these people saw the calf-worship of their own kin they did not withdraw from them nor oppose them. Tell them: whoever wishes that the hardship of killing the calf-worshippers be made easy for him, let him call upon Allah by the name of Muhammad and Ali and the pure Family (peace be upon them)." So they did this, and thereafter the matter was made easy for them and they felt no distress in killing the calf-worshippers, and they continued this act until six hundred thousand persons had been killed. Then Allah inspired the hearts of these twelve thousand who had not worshipped the calf, so that they said among themselves: "Is it not the case that tawassul (seeking a means) to Muhammad and the Family of Muhammad (peace be upon him and his family) is a means by which Allah never disappoints the one who resorts to it? Then why do we not seek recourse through them so that this ruling of killing the calf-worshippers may be lifted from us?" Then they all gathered together and began to lament and weep and said: "O our Lord! By the rank of Muhammad the Most Noble (peace be upon him and his family), and by the rank of Ali the most excellent and greatest (peace be upon him), and by the rank of Fatima (peace be upon her), the possessor of merit and infallibility, and by the rank of Hasan and Husayn (peace be upon them), the two grandsons of the master and chief of the prophets (peace be upon him and his family), who are the masters of the youth of the people of Paradise, and by the rank of their pure progeny from the household of Ta Ha and Ya Sin, we ask You to pardon our sins and forgive us and lift from among us this ruling of killing and slaughter." At that very moment a call came to Musa (peace be upon him): "Stay your hand from killing, for some of these people have adjured Me by an oath such that, if Iblis and Nimrod and Firawn had adjured Me by that oath, I would certainly have delivered them and answered their request." So Allah lifted the ruling of killing from them, and then they said among themselves: "Alas and woe upon us! Would that we had called upon Allah with this oath sooner, so that He might have protected us from the evil of this trial."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને હુકમ આપ્યો કે વાછરડાને પૂજનારાઓને કત્લ કરે, પરંતુ તેઓમાંથી મોટા ભાગનાઓએ વાછરડાની પૂજા કરવાથી બરાઅત જાહેર કરી અને કહ્યું: "અમે તેની પૂજા કરી નથી." પછી અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર વહી ઉતારી કે તે વાછરડાને લોખંડથી ગરમ કરી અને પાણીમાં નાખે, અને જે પણ તે પાણી પીશે, જો તે વાછરડાને પૂજનારાઓમાંથી હશે, તો તેના હોઠ કાળા થઈ જશે અને તેનું નાક કાળું થઈ જશે અને તેનો ગુનાહ પ્રગટ થઈ જશે. આ રીતે વાછરડાને પૂજનારાઓ રુસ્વા થઈ ગયા. ત્યારે અલ્લાહે હુકમ આપ્યો કે તેઓ સિવાયના બાર હજાર માણસો ખુલ્લી તલવારો સાથે વાછરડાને પૂજનારાઓ સાથે જંગ કરે, અને એક એલાન કરનારે એલાન કર્યું: "અલ્લાહની લાનત તે વ્યક્તિ પર જે આ લોકોને હાથ અથવા જીભથી મદદ કરે, અને અલ્લાહની લાનત તે વ્યક્તિ પર જે કોઈને દોસ્તી અથવા સગપણને લીધે કત્લ કરવામાં ઢીલાશ કરે અને પરાયા તરફ હુમલો કરે." પછી કેટલાક કત્લ થયા અને કેટલાક જીવતા રહ્યા. જેઓ જીવતા રહ્યા હતા તેમણે કહ્યું: "અમારી મુસીબત કત્લ થયેલાઓ કરતાં પણ વધુ છે, કારણ કે અમે અમારા પોતાના હાથે અમારા પિતાઓ અને માતાઓ અને ભાઈઓ અને નજીકનાઓને કત્લ કરવા મજબૂર થયા, જ્યારે અમે વાછરડાની પૂજાનો ગુનાહ કર્યો ન હતો, તો પછી શા માટે અમે આ મુસીબતમાં ફસાયા?" પછી અલ્લાહ તઆલાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર વહી ઉતારી: "મેં તેઓને પણ કસોટીમાં નાખ્યા, કારણ કે જ્યારે તેમણે પોતાની કોમની વાછરડાની પૂજા જોઈ, ત્યારે તેમનાથી અલગ ન થયા અને તેમનો સામનો ન કર્યો. તેમને કહો, જે કોઈ ઈચ્છે છે કે વાછરડાને પૂજનારાઓને કત્લ કરવાની તકલીફ તેના પર આસાન થઈ જાય, તો તે અલ્લાહને મુહમ્મદ અને અલી અને પવિત્ર આલ (અલયહિમુસ્સલામ)ના નામથી પોકારે." અને તેમણે એમ કર્યું, અને ત્યાર બાદ આ કામ તેમના પર આસાન થઈ ગયું અને વાછરડાને પૂજનારાઓને કત્લ કરવામાં તેમને કોઈ તકલીફ ન થઈ, અને તેમણે આ કામ ચાલુ રાખ્યું ત્યાં સુધી કે છ લાખ માણસો કત્લ થયા. અને ત્યારે અલ્લાહે આ બાર હજાર માણસો, જેમણે વાછરડાની પૂજા કરી ન હતી, તેમના દિલોમાં એવી ઈલ્હામ કરી કે તેઓએ પોતાની અંદર કહ્યું: "શું એવું નથી કે મુહમ્મદ અને આલે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે તવસ્સુલ (વસીલો) એવો વસીલો છે કે અલ્લાહ કદી પણ તેના તરફ તવસ્સુલ કરનારને નિરાશ કરતો નથી? તો પછી અમે શા માટે તેમની તરફ તવસ્સુલ કરતા નથી જેથી વાછરડાને પૂજનારાઓને કત્લ કરવાનો આ હુકમ અમારાથી ઉઠાવી લેવાય?" ત્યારે બધા ભેગા થયા અને રડવા-કકળવા લાગ્યા અને કહ્યું: "પરવરદિગાર! મુહમ્મદે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જાહના વસીલાથી, અને અલી અફઝલ અને આઅઝમ (અલયહિસ્સલામ)ના જાહના વસીલાથી, અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) જે ફઝીલત અને ઇસ્મતનાં માલિક છે તેમના જાહના વસીલાથી, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) જે અંબિયાના સરદાર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બે નવાસાઓ છે અને જન્નતના જુવાનોના સરદાર છે તેમના જાહના વસીલાથી, અને તેમની પવિત્ર ઝુર્રીયત જે તાહા અને યાસીનના ખાનદાનમાંથી છે તેમના જાહના વસીલાથી અમે તારી પાસે માંગીએ છીએ કે તું અમારા ગુનાહોથી દરગુઝર કરે અને અમને માફ કરે અને કત્લ અને ખૂનરેઝીનો આ હુકમ અમારી વચ્ચેથી ઉઠાવી લે." એ જ ક્ષણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને એલાન થયો: "કત્લથી હાથ રોકી લે, કારણ કે આ કોમમાંથી કેટલાકે મને એવી કસમથી કસમ આપી છે કે જો ઇબ્લિસ અને નમરૂદ અને ફિરઔન મને એ કસમથી કસમ આપતા તો ખરેખર હું તેમને પણ નજાત આપતો અને તેમની દરખાસ્ત કબૂલ કરતો." પછી અલ્લાહે કત્લનો હુકમ તેમની વચ્ચેથી ઉઠાવી લીધો, અને ત્યારે તેઓએ પોતાની અંદર કહ્યું: "અફસોસ અને હસરત અમારા પર! કાશ અમે અલ્લાહને આ કસમથી પહેલા પોકારતા જેથી તે અમને આ ફિતનાની બુરાઈથી બચાવત."

عَنْ أَبِی‌یَحْیَی الْوَاسِطِیِّ قَالَ: لَمَّا افْتَتَحَ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) الْبَصْرَهًَْ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلَیْهِ وَ فِیهِمُ الْحَسَنُ الْبَصْرِیُّ وَ مَعَهُ أَلْوَاحٌ فَکَانَ کُلَّمَا لَفَظَ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) بِکَلِمَهًٍْ کَتَبَهَا فَقَالَ لَهُ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) بِأَعْلَی صَوْتِهِ مَا تَصْنَعُ قَالَ نَکْتُبُ آثَارَکُمْ لِنُحَدِّثَ بِهَا بَعْدَکُمْ فَقَالَ لَهُ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) أَمَا إِنَّ لِکُلِّ قَوْمٍ سَامِرِیّاً وَ هَذَا سَامِرِیُّ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ إِلَّا أَنَّهُ لَا یَقُولُ لا مِساسَ وَ لَکِنَّهُ یَقُولُ لَا قِتَال.

امام علی (علیه السلام)- ابویحیی واسطی گوید: زمانی‌که امیرالمؤمنین (علیه السلام) بصره را فتح کرد، مردم دور او جمع شدند و حسن بصری میان آن‌ها بود و همراه خود الواحی داشت که تمام کلمات امیرالمؤمنین (علیه السلام) را ثبت می‌کرد. امیرالمؤمنین (علیه السلام) باصدای بلند به او فرمود: «چه می‌کنی»؟ او گفت: «آثار شما را می‌نویسیم تا بعد از شما آن‌ها را بازگو کنیم». امیرالمؤمنین (به او فرمود: «هر قومی یک سامری دارد و این فرد، سامری این امّت است با این فرق که او نمی‌گوید: «لامِساسَ؛ بلکه می‌گوید نجنگید».

Imam Ali (peace be upon him): Abu Yahya Wasiti said: When Amir al-Mu'minin (peace be upon him) conquered Basra, the people gathered around him, and Hasan al-Basri was among them, carrying tablets with him on which he was recording every word that Amir al-Mu'minin (peace be upon him) uttered. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said to him in a loud voice: "What are you doing?" He said: "We are writing down your traditions so that we may relate them after you." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said to him: "Indeed, every people has a Samiri, and this man is the Samiri of this ummah, except that he does not say لا مِساسَ [Touch me not]; rather, he says: 'Do not fight.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અબૂ યહ્યા વાસિતી કહે છે: જ્યારે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ બસરહ ફતેહ કર્યું, ત્યારે લોકો તેમની આસપાસ એકત્રિત થયા, અને હસન બસરી તેમની વચ્ચે હતા અને પોતાની સાથે તખ્તીઓ રાખતા હતા જેના પર તેઓ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ના દરેક શબ્દ લખતા હતા. અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ મોટા અવાજે તેમને કહ્યું: "તું શું કરે છે?" તેમણે કહ્યું: "અમે તમારા આસાર લખી રહ્યા છીએ જેથી તમારા પછી અમે તેમને વર્ણવી શકીએ." અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: "ખરેખર દરેક કૌમ પાસે એક સામરી હોય છે, અને આ વ્યક્તિ આ ઉમ્મતનો સામરી છે, આ ફર્ક સાથે કે તે લા મિસાસ નથી કહેતો; બલ્કે તે કહે છે: 'લડશો નહીં.'"

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَفْتَرِقُ أُمَّتِی ثَلَاثَ فِرَقٍ فِرْقَهًٌْ عَلَی الْحَقِّ لَا یَنْقُصُ الْبَاطِلُ مِنْهُ شَیْئاً یُحِبُّونَنِی وَ یُحِبُّونَ أَهْلَ بَیْتِی مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الذَّهَبِ الْجَیِّدِ کُلَّمَا أَدْخَلْتَهُ النَّارَ فَأَوْقَدْتَ عَلَیْهِ لَمْ یَزِدْهُ إِلَّا جَوْدَهًًْ وَ فِرْقَهًٌْ عَلَی الْبَاطِلِ لَا یَنْقُصُ الْحَقُّ مِنْهُ شَیْئاً یُبْغِضُونَنِی وَ یُبْغِضُونَ أَهْلَ بَیْتِی (مَثَلُهُمْ مَثَلُ الْحَدِیدِ کُلَّمَا أَدْخَلْتَهُ النَّارَ فَأَوْقَدْتَ عَلَیْهِ لَمْ یَزِدْهُ إِلَّا شَرّاً وَ فِرْقَهًٌْ مُدَهْدَهَهًٌْ عَلَی مِلَّهًِْ السَّامِرِیِّ لَا یَقُولُونَ لا مِساسَ لَکِنَّهُمْ یَقُولُونَ لَا قِتَالَ إِمَامُهُمْ عَبْدُ‌اللَّهِ‌بْنُ‌قَیْسٍ الْأَشْعَرِیُّ.

پیامبر ( امّت من به سه فرقه تقسیم می شوند؛ یک فرقه بر حق بوده و باطل در آن ها راه پیدا نمی کند و به من و اهل بیتم محبّت دارند و مانند طلای ناب هستند که هرگاه به آتش بیندازی و شعله آتش را بر آن افزون کنی، بر مرغوبیّت آن افزوده می شود. فرقه ای دیگر بر باطل اند و بهره ای از حق ندارند و بر من و اهل بیتم بغض می ورزند و مانند آهن هستند که هرگاه آن را به آتش بیفکنی و شعله آتش را بر آن افزون کنی، چیزی جز پلیدی به آن افزوده نمی شود. فرقه ای دیگر در نوسان هستند و برآیین سامری اند، لا مِساسَ؛ نمی گویند؛ ولی می‌گویند لا قتالَ پیشوای این فرقه عبدالله‌بن‌قیس اشعری است.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): My ummah will divide into three groups. One group will be upon the truth, and falsehood will find no way into them; they love me and love my Ahl al-Bayt. Their likeness is that of pure gold — whenever you cast it into fire and increase its flame upon it, it only increases in quality. Another group will be upon falsehood and will have no share of the truth; they harbour enmity toward me and my Ahl al-Bayt. Their likeness is that of iron — whenever you cast it into fire and increase its flame upon it, nothing is added to it but impurity. Another group is wavering and follows the way of the Samiri; they do not say لا مِساسَ [Touch me not], but they say: 'Do not fight.' The leader of this group is Abdullah ibn Qays al-Ash'ari.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મારી ઉમ્મત ત્રણ ફિરકાઓમાં વહેંચાઈ જશે; એક ફિરકો હક પર હશે અને બાતિલ તેમનામાં પ્રવેશ મેળવી શકશે નહીં, અને તેઓ મને અને મારા અહલેબૈતને ચાહે છે, અને શુદ્ધ સોના જેવા છે કે જ્યારે પણ તમે તેને આગમાં નાખો અને તેના પર આગની જ્વાળા વધારો, ત્યારે તેની ગુણવત્તા વધે છે. બીજો ફિરકો બાતિલ પર છે અને હકમાંથી કોઈ ભાગ ધરાવતો નથી, અને મને અને મારા અહલેબૈત પ્રત્યે દુશ્મની રાખે છે, અને લોખંડ જેવા છે કે જ્યારે પણ તમે તેને આગમાં નાખો અને તેના પર આગની જ્વાળા વધારો, ત્યારે તેમાં ગંદકી સિવાય કંઈ ઉમેરાતું નથી. બીજો ફિરકો ડામાડોળ છે અને સામરીના ધર્મ પર છે; લા મિસાસ નથી કહેતા; પરંતુ કહે છે લા કિતાલ. આ ફિરકાનો આગેવાન અબ્દુલ્લાહ બિન કૈસ અશઅરી છે.

عَنْ حَبَّهًَْ الْعُرَنِیِّ قَالَ فَلَمَّا رَأَی عَلِیٌّ (علیه السلام) أَنَّ الْمَوْتَ عِنْدَ الْجَمَلِ وَ أَنَّهُ مَا دَامَ قَائِماً فَالْحَرْبُ لَا تُطْفَأُ وَضَعَ سَیْفَهُ عَلَی عَاتِقِهِ وَ عَطَفَ نَحْوَهُ وَ أَمَرَ أَصْحَابَهُ بِذَلِکَ ... وَ أَمَرَ عَلِیٌّ (علیه السلام) بِالْجَمَلِ أَنْ یُحْرَقَ ثُمَّ یُذْرَی فِی الرِّیحِ وَ قال (علیه السلام): لَعَنَهُ اللَّهُ مِنْ دَابَّهًٍْ فَمَا أَشْبَهَهُ بِعِجْلِ بَنِی إِسْرَائِیلَ ثُمَّ قَرَأَ وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً.

امام علی ( از حبّه عرنی گوید: زمانی‌که امیرالمؤمنین (متوجّه شد بیشتر کشته‌ها به خاطر «شتر» است و تا زمانی‌که «شتر» پابرجا باشد جنگ نمی‌خوابد، شمشیر را بر دوشش گذاشت و به‌سمت شتر رفت و اصحابش را امر کرد که همین کار را بکنند ... علی (دستور داد تا شتر را بسوزانند و ذرات آن را به باد دهند. سپس فرمود: «خدا این چهارپا را لعنت کند چقدر شبیه گوساله بنی‌اسرائیل بود. سپس این آیه را قرائت کرد: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً».

Imam Ali (peace be upon him): From Habba al-Urani, who said: When Amir al-Mu'minin realised that most of the killing was because of the "camel," and that as long as the "camel" stood the fighting would not subside, he placed his sword on his shoulder and set off toward the camel, and ordered his companions to do the same ... Ali ordered that the camel be burnt and its particles scattered to the wind. Then he said: "May Allah curse this beast — how much it resembles the calf of the Children of Israel!" Then he recited this verse: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً [And look at your god to whose worship you kept (so long); we will certainly burn it, then we will certainly scatter it a (wide) scattering in the sea].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હબ્બએ ઉરની કહે છે: જ્યારે અમીરુલ મોઅમેનીન એ સમજ્યું કે મોટાભાગની હત્યાઓ "ઊંટ" ના કારણે છે અને જ્યાં સુધી "ઊંટ" ઊભું છે ત્યાં સુધી યુદ્ધ શમશે નહીં, ત્યારે તેમણે તલવારને પોતાના ખભા પર મૂકી અને ઊંટ તરફ ગયા અને પોતાના સાથીઓને પણ આ જ કરવાનો આદેશ આપ્યો ... અલી એ આદેશ આપ્યો કે ઊંટને બાળી નાખવામાં આવે અને તેના કણોને હવામાં ઉડાવી દેવામાં આવે. પછી ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ આ ચોપગા પ્રાણી પર લાનત કરે, તે બની ઇસ્રાઈલના વાછરડા સાથે કેટલું મળતું આવે છે." પછી આ આયત તિલાવત કરી: وَ انْظُرْ إِلی إِلهِکَ الَّذِی ظَلْتَ عَلَیْهِ عاکِفاً لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِی الْیَمِّ نَسْفاً [અને તારા મઅબૂદ તરફ જો કે જેની તું ઇબાદત કરતો રહ્યો, અમે અવશ્ય તેને બાળી નાખીશું, પછી અમે તેને દરિયામાં વેરવિખેર કરી નાખીશું].