فِی خَبَرِ الزِّنْدِیقِ الْمُدَّعِی لِلتَّنَاقُضِ فِی الْقُرْآنِ قَالَ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) أَمَّا قَوْلُهُ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ فَإِنَّکَ تَرَی أَهْلَ الْمِلَلِ الْمُخَالِفَهًِْ لِلْإِیمَانِ وَ مَنْ یَجْرِی مَجْرَاهُمْ مِنَ الْکُفَّارِ مُقِیمِینَ عَلَی کُفْرِهِمْ إِلَی هَذِهِ الْغَایَهًِْ وَ أَنَّهُ لَوْ کَانَ رَحْمَهًًْ عَلَیْهِمْ لَاهْتَدَوْا جَمِیعاً وَ نَجَوْا مِنْ عَذَابِ السَّعِیرِ فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی اسْمُهُ إِنَّمَا یَعْنِی بِذَلِکَ أَنَّهُ جَعَلَهُ سَبِیلًا لِإِنْظَارِ أَهْلِ هَذِهِ الدَّارِ وَ لِأَنَّ الْأَنْبِیَاءَ (قَبْلَهُ بُعِثُوا بِالتَّصْرِیحِ لَا بِالتَّعْرِیضِ فَکَانَ النبی (صلی الله علیه و آله) فِیهِمْ إِذَا صَدَعَ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ أَجَابَهُ قَوْمُهُ سَلَّمُوا وَ سَلَّمَ أَهْلُ دَارِهِمْ مِنْ سَائِرِ الْخَلِیقَهًِْ وَ إِنْ خَالَفُوهُ هَلَکُوا وَ هَلَکَ أَهْلُ دَارِهِمْ بِالْآفَهًِْ الَّتِی کَانَتْ نَبِیُّهُمْ (یَتَوَعَّدُهُمْ بِهَا وَ یُخَوِّفُهُمْ حُلُولَهَا وَ نُزُولُهَا بِسَاحَتِهِمْ مِنْ خَسْفٍ أَوْ قَذْفٍ أَوْ زَجْرٍ أَوْ رِیحٍ أَوْ زَلْزَلَهًٍْ أَوْ غَیْرِ ذَلِکَ مِنْ أَصْنَافِ الْعَذَابِ الَّتِی هَلَکَتْ بِهَا الْأُمَمُ الْخَالِیَهًُْ وَ إِنَّ اللَّهَ عَلِمَ مِنْ نَبِیِّنَا (وَ مِنَ الْحُجَجِ فِی الْأَرْضِ الصَّبْرَ عَلَی مَا لَمْ یُطِقْ مَنْ تَقَدَّمَهُمْ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ (الصَّبْرُ عَلَی مِثْلِهِ.
امام علی ( در خبر زندیقی که ادّعای تناقض در قرآن داشت ... امیرالمؤمنین (فرمود: «امّا سخن خدا به پیامبرش (: وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ، پس تو اهل ملّت‌های مخالف ایمان و کافرانی را که جاری مجرای آن‌ها هستند می‌بینی که تا این زمان بر کفرشان اقامت دارند و اگر پیامبر (رحمت بر آن‌ها بود، همگی هدایت می‌شدند و از عذاب جهنّم نجات می‌یافتند. مقصود خدای تبارک‌وتعالی اینست که پیامبر (را راهی برای فرصت‌دادن به اهل این دیار قرار داده است؛ به خاطر آنکه پیامبران، قبل از او برای صریح و آشکارا سخن‌گفتن مبعوث شده‌اند و نه برای سخن‌گفتن به کنایه. پیامبر (که در بین قومش بود وقتی امر خدا را آشکار می‌کرد و قومش اجابت می‌کردند، سالم می‌ماندند و سایر خلق از اهل دیارشان سالم می‌ماند و اگر با او مخالفت می‌کردند، هلاک می‌شدند و اهل دیارشان با آفتی چون فروبردن [در زمین]، یا کوبیدن، یا صیحه‌ی عظیم، یا باد، یا زلزله و یا غیر آن از انواع عذاب که پیامبرشان به‌وسیله‌ی آن تهدیدشان می‌کرد و آن‌ها را از فرودآمدن و نزول آن به ساحتشان می‌ترساند. هلاک می‌شدند و امّت‌های گذشته به‌وسیله‌ی آن [عذاب‌ها] هلاک شدند و خداوند صبر پیامبر ما و حجّت‌های روی زمین را بر آنچه انبیای قبل از آن‌ها، توان صبر بر مثل آن را نداشتند می‌دانست؛ [به‌همین‌خاطر پیامبر ما (را به کنایه برانگیخت نه به تصریح].
Imam Ali (peace be upon him) — in the report of the heretic who claimed contradiction in the Quran... Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "As for the word of Allah to His Prophet (peace be upon him and his family): وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ [And We have not sent you but as a mercy to the worlds] — you see the people of the religions opposing faith, and the disbelievers who follow their course, persisting in their disbelief up to this time; and if the Prophet (peace be upon him and his family) had been a mercy upon them, they would all have been guided and delivered from the punishment of the Blaze. What Allah, blessed and exalted, means by this is that He has made the Prophet (peace be upon him and his family) a means of granting respite to the people of this abode; because the prophets before him were sent to speak plainly and openly, not by way of allusion. So the prophet who was among his people, when he made Allah's command manifest and his people responded, they were saved and the rest of creation from the people of their land were saved; but if they opposed him, they perished, and the people of their land perished by an affliction such as being swallowed [into the earth], or being pelted, or a great cry, or a wind, or an earthquake, or something else from the kinds of punishment by which their prophet was threatening them and frightening them from its descent and landing in their courtyard. They perished, and the past nations perished by these [punishments]. And Allah knew of the patience of our Prophet and the Proofs upon the earth over what the prophets before them had no capacity to endure the like of; [and for this reason He raised our Prophet (peace be upon him and his family) by way of allusion, not by explicit statement]."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) — કુરઆનમાં વિરોધાભાસનો દાવો કરનાર ઝિન્દીકના અહેવાલમાં... અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "અલ્લાહનું પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહેવું: وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِینَ [અને અમે તમને સમગ્ર જગતો માટે રહમત તરીકે જ મોકલ્યા છે] — તો તમે ઈમાનની વિરોધી મિલ્લતોના લોકોને અને તેમના જેવા કાફિરોને જુઓ છો કે તેઓ આ સમય સુધી પોતાના કુફ્ર પર કાયમ છે, અને જો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના પર રહમત હોત, તો સૌ હિદાયત પામી જાત અને જહન્નમના અઝાબથી બચી જાત. અલ્લાહ તબારક વ તઆલાનો ઉદ્દેશ એ છે કે તેણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આ દુનિયાના લોકોને મુદ્દત આપવાનું માધ્યમ બનાવ્યા છે; કારણ કે તેમની પહેલાના પયગંબરો સ્પષ્ટ અને ખુલ્લી રીતે વાત કરવા માટે મોકલવામાં આવ્યા હતા, ઇશારાથી નહીં. પયગંબર જે પોતાની કૌમમાં હતા, જ્યારે અલ્લાહનો હુકમ સ્પષ્ટ કરતા અને તેમની કૌમ કબૂલ કરતી, તો સલામત રહેતા અને તેમના દયારના બાકી લોકો પણ સલામત રહેતા; અને જો તેઓ તેમનો વિરોધ કરતા, તો હલાક થતા અને તેમના દયારના લોકો કોઈ આફત વડે — જેમ કે [જમીનમાં] ધસી જવું, અથવા પથ્થરમારો, અથવા મહાન ચીસ, અથવા વાવાઝોડું, અથવા ધરતીકંપ અથવા બીજા પ્રકારના અઝાબ કે જેની ધમકી તેમના પયગંબર તેમને આપતા હતા અને તેમને તેના ઉતરવા અને તેમના આંગણમાં નાઝિલ થવાથી ડરાવતા હતા — હલાક થતા, અને પાછલી ઉમ્મતો તે [અઝાબો] વડે હલાક થઈ. અને અલ્લાહ અમારા પયગંબર અને ધરતી પરની હુજ્જતોના તે વસ્તુ પર સબ્રને જાણતો હતો કે જેના જેવા પર તેમની પહેલાના અંબિયા સબ્ર કરવાની તાકાત ન ધરાવતા હતા; [એ જ કારણે અમારા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ઇશારાથી મબઊસ કરવામાં આવ્યા, સ્પષ્ટ રીતે નહીં]."