عن صَفْوَانَ‌بْنِ‌یَحْیَی قَالَ سَأَلَنِی أَبُوقُرَّهًَْ الْمُحَدِّثُ صَاحِبُ شُبْرُمَهًَْ أَنْ أُدْخِلَهُ إِلَی أَبِی‌الْحَسَنِ الرِّضَا (علیه السلام) فَاسْتَأْذَنْتُهُ فَأَذِنَ لَهُ فَدَخَلَ فَسَأَلَهُ عَنْ أَشْیَاءَ مِنَ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ الْفَسورهًُْ الأنبیَاء (رَائِضِ وَ الْأَحْکَامِ حَتَّی بَلَغَ سُؤَالُهُ إِلَی التَّوْحِیدِ فَقَالَ لَهُ أَخْبِرْنِی جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ عَنْ کَلَامِ اللَّهِ لِمُوسَی (علیه السلام) فَقَالَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِأَیِّ لِسَانٍ کَلَّمَهُ بِالسُّرْیَانِیَّهًِْ أَمْ بِالْعِبْرَانِیَّهًِْ فَأَخَذَ أَبُوقُرَّهًَْ بِلِسَانِهِ فَقَالَ إِنَّمَا أَسْأَلُکَ عَنْ هَذَا اللِّسَانِ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا تَقُولُ وَ مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ یُشْبِهَ خَلْقَهُ أَوْ یَتَکَلَّمَ بِمِثْلِ مَا هُمْ مُتَکَلِّمُونَ وَ لَکِنَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ وَ لَا کَمِثْلِهِ قَائِلٌ فَاعِلٌ قَالَ کَیْفَ ذَلِکَ قَالَ کَلَامُ الْخَالِقِ لِمَخْلُوقٍ لَیْسَ کَکَلَامِ الْمَخْلُوقِ لِمَخْلُوقٍ وَ لَا یَلْفَظُ بِشِقِّ فَمٍ وَ لَا لِسَانٍ وَ لَکِنْ یَقُولُ لَهُ کُنْ فَکَانَ بِمَشِیَّتِهِ مَا خَاطَبَ بِهِ مُوسَی (علیه السلام) مِنَ الْأَمْرِ وَ النَّهْیِ مِنْ غَیْرِ تَرَدُّدٍ فِی نَفَسٍ فَقَالَ أَبُوقُرَّهًَْ فَمَا تَقُولُ فِی الْکُتُبِ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) التَّوْرَاهًُْ وَ الْإِنْجِیلُ وَ الزَّبُورُ وَ الْفُرْقَانُ وَ کُلُّ کِتَابٍ أُنْزِلَ کَانَ کَلَامَ اللَّهِ تَعَالَی أَنْزَلَهُ لِلْعَالَمِینَ نُوراً وَ هُدًی وَ هِیَ کُلُّهَا مُحْدَثَهًٌْ وَ هِیَ غَیْرُ اللَّهِ حَیْثُ یَقُولُ أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْراً وَ قَالَ ما یَأْتِیهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ یَلْعَبُونَ وَ اللَّهُ أَحْدَثَ الْکُتُبَ کُلَّهَا الَّتِی أَنْزَلَهَا فَقَالَ أَبُوقُرَّهًَْ فَهَلْ یَفْنَی فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) أَجْمَعَ الْمُسْلِمُونَ عَلَی أَنَّ مَا سِوَی اللَّهِ فَانٍ وَ مَا سِوَی اللَّهِ فِعْلُ اللَّهِ وَ التَّوْرَاهًُْ وَ الْإِنْجِیلُ وَ الزَّبُورُ وَ الْفُرْقَانُ فِعْلُ اللَّهِ تَعَالَی أَ لَمْ تَسْمَعِ النَّاسَ یَقُولُونَ رَبُّ الْقُرْآنِ وَ إِنَّ الْقُرْآنَ یَقُولُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ یَا رَبِّ هَذَا فُلَانٌ وَ هُوَ أَعْرَفُ بِهِ قَدْ أَظْمَأْتُ نَهَارَهُ وَ أَسْهَرْتُ لَیْلَهُ فَشَفِّعْنِی فِیهِ وَ کَذَلِکَ التَّوْرَاهًُْ وَ الْإِنْجِیلُ وَ الزَّبُورُ کُلُّهَا مُحْدَثَهًٌْ مَرْبُوبَهًٌْ أَحْدَثَهَا مَنْ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ هُدًی لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُنَّ لَمْ یَزَلْنَ فَقَدْ أَظْهَرَ أَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِأَوَّلِ قَدِیمٍ وَ لَا وَاحِدٍ وَ أَنَّ الْکَلَامَ لَمْ یَزَلْ مَعَهُ وَ لَیْسَ لَهُ بَدْءٌ وَ لَیْسَ بِإِلَه.
امام رضا ( صفوان‌بن‌یحیی گوید: «: ابو قرّه محدّث رفیق شبرمه از من خواست تا ترتیب ملاقات او را با امام رضا (بدهم. من نیز اذن دخول گرفتم و آن حضرت اجازه فرمود. ابو قرّه داخل شد و از امام (مسائلی در حلال و حرام و فرایض و احکام پرسید، تا اینکه رسید به پرسش‌های توحیدی و گفت: «قربانت گردم! نحوه کلام خداوند با موسی (را توضیح فرمایید»؟ فرمود: «خدا و رسول او داناترند که به چه زبانی با او سخن راند، به زبان سریانی یا عبرانی». ابوقرّه با اشاره به زبان خود گفت: «فقط از این زبان از شما سؤال می‌کنم»! فرمود: «سبحان اللَّه از این طرز تفکّر! و پناه بر خدا در شباهت او به خلق، یا تکلّم حضرت حقّ همچون سخنرانان، و لیکن تبارک و تعالی هیچ چیزی مانند او نیست؛ نه گوینده و نه عمل‌کننده‌ای». پرسید: «پس چگونه بوده»؟ فرمود: «کلام آفریننده به مخلوق همچون کلام مخلوق با مخلوق نیست، و نه با حرکت لب و زبان، بلکه به او می‌فرماید: «بشو»! و کلام حضرت حقّ با موسی (بنا بر مشیّت او از امر و نهی بود، بدون آنکه تردّدی در نفس پیش آید». ابو قرّه پرسید: «نظر شما درباره کتب [آسمانی] چیست»؟ فرمود: «تورات و انجیل و زبور و فرقان و هر کتابی که نازل شده، همه و همه کلام خداوند است که آن‌ها را برای روشنایی و هدایت جهانیان نازل فرموده است. و همه آن‌ها محدّث (پدیده) می‌باشند و آن غیر خود خداوند است، آنجا که فرماید: أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْراً و نیز: ما یَأْتیهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ یَلْعَبُون و خود خداوند سبب تمام کتاب‌هایی می‌باشد که نازل فرموده است». ابو قرّه گفت: «آیا آن‌ها فنا و نابود نمی‌شوند»؟ فرمود: «اجماع مسلمین است که هرچه جز خدا نابود می‌شود، و همه چیز جز خدا فعل اوست، و تورات و انجیل و زبور و فرقان نیز فعل اویند. آیا نشنیده‌ای که مردم می‌گویند: «ربّ قرآن» و خود قرآن در روز قیامت می‌گوید: «یا ربّ! آن فلانی است. حال اینکه ربّ او را از خودش بهتر می‌شناسد روزش عطشان و شبش بیدار بود، شفاعت مرا درباره او بپذیر». و همچنان است کار تورات و انجیل و زبور، و همه آن‌ها محدّث (پدیده) و مخلوقند. محدّث (پدید آورنده) آن‌ها کسی است که هیچ کس مانند او نیست، و مایه هدایت برای عاقلان است. پس کسی که می‌پندارد پیوسته با او بوده‌اند، در اصل می‌گوید که خداوند نخست قدیم و یکتا نیست، و کلام پیوسته با او بوده و ابتدایی ندارد و معبود نیست».
Imam Rida (peace be upon him): Safwan ibn Yahya said: "Abu Qurrah the muhaddith, the companion of Shubramah, asked me to arrange a meeting for him with Imam Rida (peace be upon him). I sought permission to enter and the Imam granted it. Abu Qurrah went in and asked the Imam (peace be upon him) about matters of the lawful and unlawful, the obligations and rulings, until his questions reached the subject of tawhid (divine unity), and he said: 'May I be made your ransom! Explain to me the manner of Allah's speech with Musa (peace be upon him).' He said: 'Allah and His Messenger know best in what tongue He spoke to him — in Syriac or in Hebrew.' Abu Qurrah, pointing to his own tongue, said: 'I am only asking you about this tongue!' He said: 'Glory be to Allah, far above such a way of thinking! And refuge is sought with Allah from His resembling His creation, or from His speaking as those speakers speak. Rather, blessed and exalted is He — there is nothing like Him, no speaker like Him, no doer like Him.' He asked: 'Then how was it?' He said: 'The speech of the Creator to a creature is not like the speech of a creature to a creature, nor is it uttered with the parting of lips or with a tongue. Rather He says to it: كُنْ [Be]! And the speech of the Truth, Blessed and Exalted, with Musa (peace be upon him) was by His will — command and prohibition — without any hesitation arising in the soul.' Abu Qurrah asked: 'What is your view about the [heavenly] books?' Abu al-Hasan (peace be upon him) said: 'The Tawrat, the Injil, the Zabur, the Furqan, and every book that has been sent down — all of them are the speech of Allah, which He sent down as light and guidance for the worlds. And all of them are muhdath (originated), and that is other than Allah Himself, as He says: أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً [Or that it may cause them to remember], and also: ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ [There comes not to them a new reminder from their Lord but they hear it while they sport]. And Allah Himself is the originator of all the books He has sent down.' Abu Qurrah said: 'Do they not perish and pass away?' He said: 'It is the consensus of the Muslims that whatever is other than Allah perishes, and everything other than Allah is the act of Allah, and the Tawrat, the Injil, the Zabur and the Furqan are also His act. Have you not heard people say: "the Lord of the Quran"? And the Quran itself on the Day of Resurrection says: "O Lord! This is so-and-so" — while the Lord knows him better than he knows himself — "his day was in thirst and his night in wakefulness; accept my intercession on his behalf." So too is the matter of the Tawrat, the Injil and the Zabur; all of them are muhdath (originated) and created. Their originator is One like whom there is nothing, and they are a source of guidance for those who use their intellect. Whoever supposes that they have always been with Him has in effect said that Allah is not the First, the Eternal, the One, and that speech has always been with Him and has no beginning — and He is not [then] a god.'"
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): સફવાન બિન યહ્યા કહે છે: "અબૂ કુર્રહ મુહદ્દિસ, જે શુબ્રમહનો સાથી હતો, તેણે મને કહ્યું કે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) સાથે તેની મુલાકાતની વ્યવસ્થા કરી આપું. મેં પ્રવેશની રજા માંગી અને હઝરતે રજા આપી. અબૂ કુર્રહ અંદર ગયો અને ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ને હલાલ અને હરામ, ફરાઇઝ અને અહકામ વિશે પ્રશ્નો પૂછ્યા, ત્યાં સુધી કે તૌહીદના પ્રશ્નો પર પહોંચ્યો અને કહ્યું: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં! અલ્લાહ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) સાથે કેવી રીતે વાત કરી તે સમજાવો.' આપે ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ વધુ જાણે છે કે તેમણે કઈ ભાષામાં તેમની સાથે વાત કરી — સુરિયાની ભાષામાં કે ઇબરાની ભાષામાં.' અબૂ કુર્રહે પોતાની જીભ તરફ ઇશારો કરીને કહ્યું: 'હું આપને ફક્ત આ જ ભાષા વિશે પૂછું છું!' આપે ફરમાવ્યું: 'સુબ્હાનલ્લાહ, આવી વિચારસરણીથી! અને અલ્લાહની પનાહ કે તે પોતાની ખલ્કત સાથે સામ્ય ધરાવે, અથવા બોલનારાઓની જેમ બોલે. બલ્કે તબારક વ તઆલા — તેના જેવી કોઈ ચીજ નથી; ન કોઈ બોલનાર તેના જેવો છે, ન કોઈ કરનાર.' તેણે પૂછ્યું: 'તો પછી કેવી રીતે હતું?' આપે ફરમાવ્યું: 'સર્જનહારનો મખ્લૂક સાથેનો કલામ મખ્લૂકના મખ્લૂક સાથેના કલામ જેવો નથી, અને ન હોઠ કે જીભની હલચલ સાથે છે, બલ્કે તે તેને કહે છે: كُنْ [થા]! અને હઝરત હકનો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) સાથેનો કલામ તેની મશીય્યત મુજબ અમ્ર અને નહી (આજ્ઞા અને મનાઈ) નો હતો, નફ્સમાં કોઈ પણ તરદ્દુદ (સંશય) આવ્યા વગર.' અબૂ કુર્રહે પૂછ્યું: '[આસમાની] કિતાબો વિશે આપનો શું અભિપ્રાય છે?' અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: 'તૌરાત, ઇન્જીલ, ઝબૂર, ફુરકાન અને દરેક કિતાબ જે નાઝિલ થઈ છે — તે બધું જ અલ્લાહનો કલામ છે, જેને તેણે જહાનવાળાઓ માટે નૂર અને હિદાયત તરીકે નાઝિલ ફરમાવી છે. અને એ બધી મુહદસ (પેદા થયેલી) છે, અને તે ખુદ અલ્લાહ સિવાય છે, જ્યાં તે ફરમાવે છે: أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً [અથવા તે તેમના માટે યાદ પેદા કરે] અને વળી: ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ [તેમની પાસે તેમના રબ તરફથી કોઈ પણ નવી યાદ આવતી નથી સિવાય કે તેઓ તેને રમતાં રમતાં સાંભળે છે]. અને અલ્લાહ પોતે જ એ બધી કિતાબોનો સબબ છે જે તેણે નાઝિલ ફરમાવી છે.' અબૂ કુર્રહે કહ્યું: 'શું તે ફના અને નાબૂદ નથી થતી?' આપે ફરમાવ્યું: 'મુસલમાનોનો ઇજમાઅ છે કે અલ્લાહ સિવાય જે કંઈ છે તે નાબૂદ થાય છે, અને અલ્લાહ સિવાય દરેક ચીજ તેનું ફેઅલ છે, અને તૌરાત, ઇન્જીલ, ઝબૂર અને ફુરકાન પણ તેનું ફેઅલ છે. શું તમે નથી સાંભળ્યું કે લોકો કહે છે: "કુરઆનનો રબ"? અને ખુદ કુરઆન કયામતના દિવસે કહેશે: "યા રબ! આ ફલાણો છે" — જ્યારે કે રબ તેને તેના પોતાના કરતાં વધુ સારી રીતે ઓળખે છે — "તેનો દિવસ તરસ્યો હતો અને તેની રાત જાગતી હતી, તેના વિશે મારી શફાઅત કબૂલ ફરમાવ." અને એવો જ મામલો તૌરાત, ઇન્જીલ અને ઝબૂરનો છે, એ બધી મુહદસ (પેદા થયેલી) અને મખ્લૂક છે. તેમનો પેદા કરનાર એ છે જેના જેવો કોઈ નથી, અને તે અકલમંદો માટે હિદાયતનું સાધન છે. તો જે એમ સમજે છે કે તે હંમેશા તેની સાથે રહી છે, તે અસલમાં એમ કહે છે કે અલ્લાહ પ્રથમ કદીમ અને એકતા નથી, અને કલામ હંમેશા તેની સાથે રહ્યો છે અને તેની કોઈ શરૂઆત નથી અને તે માબૂદ નથી.'"