ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પછી અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ પોતાના આસમાનોમાં વસાવવા માટે અને પોતાના મલકૂતના સર્વોચ્ચ પટને આબાદ કરવા માટે પોતાના ફરિશ્તાઓમાંથી અદ્વિતીય મખલૂક પેદા કરી, અને તેમના દ્વારા આસમાનની ફિઝાની ખાલી જગ્યાઓને ભરી દીધી, અને જવ્વના ખુલ્લા પટોને તેમનાથી ભરપૂર કરી દીધા. કુદ્સના દરબારના તે ફરિશ્તાઓમાંથી તસ્બીહ કરનારાઓની બુલંદ સદાઓ, આસમાનના ખુલ્લા પટ વચ્ચે, હિજાબના પડદાઓમાં, અને જલાલ તથા મજ્દની સરાપરદાઓમાં ગુંજી રહી છે. અને તે બુલંદ સદાઓની પાછળ, જેમને સાંભળીને કાન બહેરા થઈ જાય છે, નૂરની તબકાત છે જે નજરોને તેમના સુધી પહોંચવાથી પાછી હટાવી દે છે, અને લાચાર થઈને તે નૂરની હદમાં પોતાની જગ્યાએ ધુત્કારાઈને ઊભી રહી જાય છે.
ફરિશ્તાઓને જુદી જુદી સૂરતોમાં, જુદા જુદા કદમાં, પર અને પાંખો સાથે પેદા કર્યા, જેઓ હકની ઇઝ્ઝતના જલાલની તસ્બીહ કરે છે, અને ખુદાની ખિલ્કતના જે અજાયબાત ઝાહિર છે તેને પોતાની તરફ મનસૂબ કરતા નથી, અને જે વસ્તુની ખિલ્કત ફક્ત ખુદા માટે ખાસ છે તેને પેદા કરવાનો દાવો કરતા નથી, બલ્કે "તેઓ હકના ઇઝ્ઝત આપાયેલા બંદાઓ છે જેઓ ગુફ્તારમાં ખુદા પર સબકત લેતા નથી અને તેના હુકમને અમલમાં લાવે છે" [بَلْ عِبَادٌ مُکْرَمُونَ لَا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ]. અલ્લાહે ફરિશ્તાઓને તે આલમમાં વહીના અમીન બનાવ્યા, અને તેમના દ્વારા પોતાના અમ્ર અને નહીની અમાનતોને પયગંબરો તરફ મોકલી, અને તે બધાને ભૂલોથી મહફૂઝ રાખ્યા, તેથી તેમનામાંથી કોઈ એવો નથી જે ખુદાની રિઝાના રસ્તાથી મુન્હરિફ થાય. તેમને પોતાની મદદના ફાયદાઓથી યારી આપી, અને તેમના દિલોને તવાઝો, ખુશૂઅ અને શાંતિ સાથે જોડ્યા, પોતાની તમજીદોના સહલ અને આસાન દરવાજા તેમના પર ખોલ્યા, અને તેમના માટે પોતાની તૌહીદની નિશાનીઓ પર રોશન મશાલો સ્થાપી.
તેમના ગુનાહોના બોજને ભારી કર્યો નથી, રાત અને દિવસનું આવવું-જવું તેમને મૌત તરફ લઈ ગયું નથી, શક અને શુબ્હાના તીરો પોતાની કમાનોમાંથી તેમના ઈમાનની મજબૂતીને નિશાન બનાવી શક્યા નથી, અને ગુમાનો તથા ખયાલો તેમના યકીનની મુસ્તહકમ જગ્યા પર ભીડ કરી શક્યા નથી, દુશ્મનીની આગ તેમની વચ્ચે સળગી નથી, હૈરાની અને પરેશાની તે ઈમાનને, જે તેમના બાતિન સાથે જોડાયેલું છે, અને તે હૈબત તથા જલાલને, જે હકથી તેમના દિલોમાં જગ્યા લઈ ચૂક્યું છે, તેમનાથી છીનવી શકી નથી, અને વસવસાઓએ તેમનામાં લાલચ કરી નથી કે શક તથા શુબ્હો પોતાની આલૂદગી સાથે તેમના પાક વિચાર પર કુરઆ (ચિઠ્ઠી) નાખી શકે.
તેમનામાંથી એક જૂથ પાણીથી ભરેલા વાદળોમાં, બુલંદ મોટા પહાડોમાં, અને એવી અંધારીઓમાં છે જેમાંથી બહાર નીકળવાનો કોઈ રસ્તો નથી. બીજું જૂથ એ ફરિશ્તાઓ છે જેમના કદમો જમીનની નીચલી તબકાતોમાં ધસી ગયા છે, જાણે સફેદ અલમો છે જે હવાની તિરાડોમાં નફૂઝ કરી ચૂક્યા છે, અને તેમની નીચે એક શાંત અને ખુશગવાર હવા છે જે તેમને તે જગ્યાએ, જ્યાં તેઓ પહોંચ્યા છે અને સ્થાપિત થયા છે, રોકી રાખે છે. હકની બંદગીમાં મશગૂલ રહેવાએ તેમને બીજા કામથી રોકી રાખ્યા છે, અને ઈમાનની હકીકતોએ તેમની અને હકની મઅરેફત વચ્ચે જોડાણ કર્યું છે, અને અલ્લાહ પરના યકીને તેમને દરેક વસ્તુથી કાપી નાખ્યા છે અને તેના મુશ્તાક તથા રાગિબ બનાવ્યા છે, અને તેમની રઘબત જે અલ્લાહની પાસે છે તેનાથી જે ગૈરૂલ્લાહની પાસે છે તેના તરફ ઓળંગી નથી.
તેમની મઅરેફતની મીઠાશ ચાખી છે, અને તેની મુહબ્બતનો સેરાબ કરનારો પ્યાલો પીધો છે, અને તેમના દિલોના સુવૈદામાં ખુદાના ખૌફની જડો જગ્યા લઈ ચૂકી છે, પછી તેમના સીધા કદ ઇબાદતની લંબાઈથી ઝુકી ગયા છે, અને તેમની તેના તરફ લાંબી રઘબતે તેમની આજિઝી અને ગિરિયા-ઝારીના સોતને ખતમ કર્યો નથી, તેમના બુલંદ મકામે તેમના વુજૂદની ગરદનમાંથી ખુશૂઅની દોરીને ખોલી નથી, અને ખુદપસંદી તેમના પર ગાલિબ થઈ નથી કે તેઓ પોતાની ગુઝશ્તા ઇબાદતોને ઘણી ગણે, હકની અઝમત સામે ખુઝૂએ તેમને પોતાની હસનાતને મોટી જોવા માટે કોઈ હિસ્સો છોડ્યો નથી, અને ઇબાદતમાં લાંબા સમય સુધીની કોશિશમાં સુસ્તી તેમના પર ગાલિબ થઈ નથી, અને હકના તરફ તેમની રઘબત ઘટી નથી કે તેઓ તેની ઉમેદથી મોં ફેરવે, લાંબા રાઝ-ઓ-નિયાઝે તેમની જીભને સૂકવી નથી, ગૈરે હકમાં મશગૂલ થવાએ તેમને પોતાનો મમલૂક બનાવ્યા નથી કે તેમની અલ્લાહ સાથેની ખાનગી મુનાજાતો અને રાઝ-ઓ-નિયાઝનો અવાજ કપાઈ જાય, ખભાથી ખભા મિલાવીને બંદગીના મકામ પર ઊભા છે, અને આરામ મેળવવાની ઈચ્છા તેમને હકના હુકમો પૂરા કરવામાં કુસૂર તરફ લઈ ગઈ નથી, ગફલતોની બલાદત તેમની કોશિશ અને જિદ્દની ઇરાદા પર ગાલિબ થતી નથી, અને ફરેબ આપતી શહવતો તેમની બુલંદ હિમ્મતોને હદફ બનાવતી નથી.
અર્શના માલિકને પોતાની જરૂરિયાતના દિવસ માટે ઝખીરો બનાવ્યા છે, અને જ્યારે મખલૂક ખુદાથી કપાઈ જાય અને મખલૂકાત તરફ ધ્યાન આપે, ત્યારે તેઓ ફક્ત ખુદા પર જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે. પોતાની ઇબાદતોના જમાનાને ખતમ કરતા નથી, પરવરદિગારની ઇબાદત તરફની તેમની રઘબત તેમને કોઈ પણ તરફ મુતવજ્જેહ કરતી નથી, સિવાય કે હકની રહમતની ઉમેદના અને તેના અઝાબના ખૌફના સોતો તરફ, જે ક્યારેય તેમના દિલોમાંથી કપાતા નથી. જે અઝાબના ખૌફનું કારણ છે તે તેમના દિલમાંથી દૂર થતું નથી કે તેઓ ઇબાદતમાં કોશિશ છોડી દે, તમાએ તેમને કૈદમાં લીધા નથી કે તેઓ ઝાહિરી ઉમૂરમાં કોશિશને આખિરતના અમ્રમાં કોશિશ પર મુકદ્દમ કરે, પોતાના ગુઝશ્તા આમાલને મોટા ન સમજે, કારણ કે જો મોટા સમજે તો હક પરની તેમની ઉમેદ તેમના અઝાબના ખૌફની દોરીઓને ભુસાડવાનું કારણ બને, હઝરતે હકના સંબંધમાં શૈતાની વસવસાઓના કારણે ઇખ્તિલાફ કર્યો નથી, નાગવાર કહરોએ તેમને એકબીજાથી જુદા કર્યા નથી, અને હસદની કીનાઓ તેમના પર ગાલિબ થઈ નથી, અને શક તથા બદદિલીના અસબાબે તેમને જૂથ-જૂથમાં વહેંચ્યા નથી, અને જુદા જુદા વિચારોએ તેમને તકસીમ કર્યા નથી. ફરિશ્તાઓ ઈમાનના અસીર અને પાબંદ છે, ન કોઈ ઇન્હિરાફે તેમને ઈમાનની મજબૂત દોરીથી કાપ્યા છે, અને ન સુસ્તી કે આળસે તેમને હકની દોરીથી જુદા કર્યા છે. આસમાનોની તબકાતોમાં ચામડાના તખ્તા જેટલી પણ જગ્યા નથી સિવાય કે તેના પર કોઈ ફરિશ્તો સિજદામાં છે, અથવા ખુદાની બંદગીમાં ચાલવા અને દોડવાની હાલતમાં છે. પોતાની ઇબાદતની લંબાઈથી પોતાની મઅરેફતમાં વધારો કરે છે, અને તેના દ્વારા ખુદાની ઇઝ્ઝત અને જલાલ તેમના દિલમાં વધુ મોટા બનતા જાય છે.