سُئِلَ رسول الله (صلی الله علیه و آله) فَقِیلَ لَهُ مَا کَانَ ذُو الْکِفْلِ فَقَالَ کَانَ رَجُلٌ {رَجُلًا} مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَ اسْمُهُ عویدیابْنِ‌إدریم قَالَ مَنْ یَلِی أَمْرَ النَّاسِ بَعْدِی عَلَی أَنْ لَا یَغْضَبَ قَالَ فَقَامَ فَتًی فَقَالَ أَنَا فَلَمْ یَلْتَفِتْ إِلَیْهِ ثُمَّ قَالَ کَذَلِکَ فَقَامَ الْفَتَی فَمَاتَ ذَلِکَ النَّبِیُّ (علیه السلام) وَ بَقِیَ ذَلِکَ الْفَتَی وَ جَعَلَهُ اللَّهُ نَبِیّاً وَ کَانَ الْفَتَی یَقْضِی أَوَّلَ النَّهَارِ فَقَالَ إِبْلِیسُ لِأَتْبَاعِهِ مَنْ لَهُ فَقَالَ وَاحِدٌ مِنْهُمْ یُقَالُ لَهُ الْأَبْیَضُ أَنَا فَقَالَ إِبْلِیسُ فَاذْهَبْ إِلَیْهِ لَعَلَّکَ تُغْضِبُهُ فَلَمَّا انْتَصَفَ النَّهَارُ جَاءَ الْأَبْیَضُ إِلَی ذِی الْکِفْلِ وَ قَدْ أَخَذَ مَضْجَعَهُ فَصَاحَ وَ قَالَ إِنِّی مَظْلُومٌ فَقَالَ قُلْ لَهُ تَعَالَ فَقَالَ لَا أَنْصَرِفُ قَالَ فَأَعْطَاهُ خَاتَمَهُ فَقَالَ اذْهَبْ وَ أْتِنِی بِصَاحِبِکَ فَذَهَبَ حَتَّی إِذَا کَانَ مِنَ الْغَدِ جَاءَ تِلْکَ السَّاعَهًَْ الَّتِی أَخَذَ هُوَ مَضْجَعَهُ فَصَاحَ أَنِّی مَظْلُومٌ وَ أَنَّ خَصْمِی لَمْ یَلْتَفِتْ إِلَی خَاتَمِکَ فَقَالَ لَهُ الْحَاجِبُ وَیْحَکَ دَعْهُ یَنَمْ فَإِنَّهُ لَمْ یَنَمِ الْبَارِحَهًَْ وَ لَا أَمْسِ قَالَ لَا أَدَعُهُ یَنَامُ وَ أَنَا مَظْلُومٌ فَدَخَلَ الْحَاجِبُ وَ أَعْلَمَهُ فَکَتَبَ لَهُ کِتَاباً وَ خَتَمَهُ وَ دَفَعَهُ إِلَیْهِ فَذَهَبَ حَتَّی إِذَا کَانَ مِنَ الْغَدِ حِینَ أَخَذَ مَضْجَعَهُ جَاءَ فَصَاحَ فَقَالَ مَا الْتَفَتَ إِلَی شَیْءٍ مِنْ أَمْرِکَ وَ لَمْ یَزَلْ یَصِیحُ حَتَّی قَامَ وَ أَخَذَ بِیَدِهِ فِی یَوْمٍ شَدِیدِ الْحَرِّ لَوْ وُضِعَتْ فِیهِ بَضْعَهًُْ لَحْمٍ عَلَی الشَّمْسِ لَنَضِجَتْ فَلَمَّا رَأَی الْأَبْیَضُ ذَلِکَ انْتَزَعَ یَدَهُ مِنْ یَدِهِ وَ یَئِسَ مِنْهُ أَنْ یَغْضَبَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی جَلَّ وَ عَلَا قِصَّتَهُ عَلَی نَبِیِّهِ (علیه السلام) لِیَصْبِرَ عَلَی الْأَذَی کَمَا صَبَرَ الْأَنْبِیَاءُ (عَلَی الْبَلَاءِ.
پیامبر ( از عبدالله‌بن‌عمر روایت است که از پیامبر (پرسیدند: «ذوالکفل چه کسی بود»؟ پیامبر فرمود: «مردی از منطقه حضرموت بود که اسمش عویدیا بن ادریم بود. روزی پیامبر آن قوم به مردم گفت: «چه کسی بعد از من مسئولیّت مردم را بر عهده می گیرد به شرط آنکه خشمگین نشود»؟ جوانی بلند شد و گفت: «من». ولی به او توجّهی نکرد و دوباره همان سؤال را پرسید و دوباره همان جوان بلند شد. پس آن پیامبر (فوت کرد و خداوند آن جوان را پیامبر قومش کرد. آن جوان اوّلین روز پیامبریش را می‌گذراند که ابلیس به پیروانش گفت: «چه کسی مسئول خشمگین کردن او می‌شود»؟ یکی از آن‌ها که اسمش ابیض بود گفت: «من». شیطان به او گفت: «به نزد او برو شاید بتوانی او را عصبانی کنی». هنگام ظهر ابیض نزد آن مرد جوان آمد در حالیکه در رختخواب بود. ابیض فریاد زد: «به من ظلم شده است». آن مرد جوان گفت: «به کسی که به تو ظلم کرده بگو به اینجا بیاید». ابیض گفت: «نمی‌آید». آن مرد جوان مهرش را به او داد و گفت: «برو و طرفت را بیار». ابیض رفت و فردای همان روز در همان ساعت که او خوابیده بود، آمد و فریاد زد که به من ظلم شده است و دشمنم به مهرت توجه نکرد. نگهبان به او گفت: «وای بر تو، بگذار ایشان بخوابد». او دیشب و پریشب را نخوابیده است. ابیض گفت: «اجازه نمی دهم که او بخوابد در حالیکه به من ظلم شده است». نگهبان نزد پیامبر رفت و او را باخبر کرد. پیامبر یک نامه نوشت و آن را مهر کرد و به او داد و رفت و ابیض فردای آن روز در همان ساعت که او خوابیده بود آمد و فریاد زد: «به دستور تو توجه نمی کند». و همچنان ابیض فریاد می زد تا پیامبر بلند شد و دستش را در آن روز بسیار گرم و سوزان گرفت که اگر یک تکه گوشت را در برابر نور خورشید می گذاشتی پخته می شد. هنگامی که ابیض این را دید دستش از اذیت کردن او کشید و از خشمگین کردن او ناامید شد. خداوند بر وی وحی فرستاد و داستان او را برایش تعریف کرد، تا بر اذیّت و آزار مردم صبر کند آنچنانکه پیامبران بر سختی و مصیبت صبر کردند».
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): It is narrated from Abdullah ibn Umar that the Prophet (peace be upon him and his family) was asked: "Who was Zulkifl?" The Prophet said: "He was a man from the region of Hadramawt whose name was Uwaydiya ibn Idrim. One day the prophet of that people said to the people: 'Who will take on the responsibility of the people after me on the condition that he does not become angry?' A young man stood up and said: 'I will.' But he paid no attention to him and asked the same question again, and the same young man stood up again. Then that prophet (peace be upon him) passed away, and Allah made that young man a prophet for his people. That young man was spending the first day of his prophethood when Iblis said to his followers: 'Who will take on the task of making him angry?' One of them, whose name was Abyad, said: 'I will.' Satan said to him: 'Go to him, perhaps you can make him angry.' At midday, Abyad came to that young man while he was in bed. Abyad cried out: 'I have been wronged.' The young man said: 'Tell the one who wronged you to come here.' Abyad said: 'He will not come.' The young man gave him his seal and said: 'Go and bring your opponent.' Abyad went, and the next day at the same hour when he had gone to sleep, he came and cried out that he had been wronged and that his adversary had paid no heed to the seal. The guard said to him: 'Woe to you, let him sleep. He has not slept last night nor the night before.' Abyad said: 'I will not let him sleep while I have been wronged.' The guard went to the prophet and informed him. The prophet wrote a letter, sealed it, gave it to him, and he went. The next day at the same hour when he had gone to sleep, Abyad came and cried out: 'He is paying no attention to your order.' And Abyad kept crying out until the prophet got up and took his hand on that day which was so extremely hot and burning that if you had placed a piece of meat in the sunlight it would have been cooked. When Abyad saw this, he withdrew his hand from bothering him and gave up hope of making him angry. Allah sent revelation to him [the Prophet Muhammad] and related to him his story, so that he would be patient with the harm and annoyance of people just as the prophets were patient with hardship and calamity."
અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબ્દુલ્લાહ બિન ઉમરથી રિવાયત છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "ઝુલકિફ્લ કોણ હતા?" પયગંબરે ફરમાવ્યું: "તેઓ હઝરમૌત વિસ્તારના એક વ્યક્તિ હતા જેમનું નામ ઉવય્દિયા બિન ઇદ્રીમ હતું. એક દિવસ તે કૌમના પયગંબરે લોકોને કહ્યું: 'મારા પછી લોકોની જવાબદારી કોણ સંભાળશે એ શરતે કે તે ગુસ્સે ન થાય?' એક જુવાન ઊભો થયો અને કહ્યું: 'હું.' પરંતુ તેમણે તેની તરફ ધ્યાન ન આપ્યું અને ફરી એ જ પ્રશ્ન પૂછ્યો, અને ફરી એ જ જુવાન ઊભો થયો. પછી તે પયગંબર (અલયહિસ્સલામ) અવસાન પામ્યા અને અલ્લાહે તે જુવાનને તેની કૌમનો પયગંબર બનાવ્યો. તે જુવાન પોતાની નબુવ્વતનો પહેલો દિવસ પસાર કરી રહ્યો હતો ત્યારે ઇબ્લીસે પોતાના અનુયાયીઓને કહ્યું: 'તેને ગુસ્સે કરવાની જવાબદારી કોણ લેશે?' તેમાંથી એક, જેનું નામ અબ્યઝ હતું, તેણે કહ્યું: 'હું.' શેતાને તેને કહ્યું: 'તેની પાસે જા, કદાચ તું તેને ગુસ્સે કરી શકે.' બપોરે અબ્યઝ તે જુવાન પાસે આવ્યો જ્યારે તે પથારીમાં હતો. અબ્યઝે બૂમ પાડી: 'મારા પર ઝુલ્મ થયો છે.' તે જુવાને કહ્યું: 'જેણે તારા પર ઝુલ્મ કર્યો છે તેને કહે કે અહીં આવે.' અબ્યઝે કહ્યું: 'તે નહીં આવે.' તે જુવાને પોતાની મહોર તેને આપી અને કહ્યું: 'જા અને તારા વિરોધીને લઈ આવ.' અબ્યઝ ગયો અને બીજા દિવસે એ જ સમયે જ્યારે તે સૂતો હતો ત્યારે આવ્યો અને બૂમ પાડી કે મારા પર ઝુલ્મ થયો છે અને મારા દુશ્મને તારી મહોર પર ધ્યાન ન આપ્યું. ચોકીદારે તેને કહ્યું: 'તારા પર અફસોસ, તેમને સૂવા દે. તેઓ ગઈ રાત અને પરમ રાત્રે સૂતા નથી.' અબ્યઝે કહ્યું: 'હું તેમને સૂવા નહીં દઉં જ્યારે મારા પર ઝુલ્મ થયો છે.' ચોકીદાર પયગંબર પાસે ગયો અને તેમને જાણ કરી. પયગંબરે એક પત્ર લખ્યો અને તેને મહોર મારી અને તેને આપ્યો, અને તે ગયો. અબ્યઝ બીજા દિવસે એ જ સમયે જ્યારે તે સૂતો હતો ત્યારે આવ્યો અને બૂમ પાડી: 'તે તારા હુકમ પર ધ્યાન નથી આપતો.' અને અબ્યઝ સતત બૂમ પાડતો રહ્યો ત્યાં સુધી કે પયગંબર ઊભા થયા અને તેનો હાથ પકડ્યો તે દિવસે જે ખૂબ ગરમ અને દઝાડનાર હતો કે જો સૂરજના તડકામાં માંસનો એક ટુકડો મૂકવામાં આવે તો પાકી જાય. જ્યારે અબ્યઝે આ જોયું ત્યારે તેણે તેમને હેરાન કરવાથી હાથ ખેંચી લીધો અને તેમને ગુસ્સે કરવાથી નિરાશ થઈ ગયો. અલ્લાહે તેમના પર વહી નાઝિલ કરી અને તેમની વાર્તા તેમને કહી, જેથી તેઓ લોકોની હેરાનગતિ અને તકલીફ પર સબર કરે જેમ પયગંબરોએ મુશ્કેલી અને મુસીબત પર સબર કરી."