کَانَ مِنْ زُهْدِ یَحْیَیبْنِزَکَرِیَّا (علیه السلام) أَنَّهُ أَتَی بَیْتَ الْمَقْدِسِ فَنَظَرَ إِلَی الْمُجْتَهِدِینَ مِنَ الْأَحْبَارِ وَ الرُّهْبَانِ عَلَیْهِمْ مَدَارِعُ الشَّعْرِ وَ بَرَانِسُ الصُّوفِ وَ إِذَا هُمْ قَدْخَرَقُوا تَرَاقِیَهُمْ وَ سَلَکُوا فِیهَا السَّلَاسِلَ وَ شَدُّوهَا إِلَی سَوَارِی الْمَسْجِدِ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَی ذَلِکَ أَتَی أُمَّهُ فَقَالَ یَا أُمَّاهْ انْسِجِی لِی مِدْرَعَهًًْ مِنْ شَعْرٍ وَ بُرْنُساً مِنْ صُوفٍ حَتَّی آتِیَ بَیْتَ الْمَقْدِسِ فَأَعْبُدَ اللَّهَ مَعَ الْأَحْبَارِ وَ الرُّهْبَانِ فَقَالَتْ لَهُ أُمُّهُ حَتَّی یَأْتِیَ نَبِیُّ اللَّهِ وَ أُؤَامِرَهُ فِی ذَلِکَ فَلَمَّا دَخَلَ زَکَرِیَّا (علیه السلام) أَخْبَرَتْهُ بِمَقَالَهًِْ یَحْیَی (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ زَکَرِیَّا (علیه السلام) یَا بُنَیَّ مَا یَدْعُوکَ إِلَی هَذَا وَ إِنَّمَا أَنْتَ صَبِیٌّ صَغِیرٌ فَقَالَ لَهُ یَا أَبَتِ أَ مَا رَأَیْتَ مَنْ هُوَ أَصْغَرُ سِنّاً مِنِّی قَدْ ذَاقَ الْمَوْتَ قَالَ بَلَی ثُمَّ قَالَ لِأُمِّهِ انْسِجِی لَهُ مِدْرَعَهًًْ مِنْ شَعْرٍ وَ بُرْنُساً مِنْ صُوفٍ فَفَعَلَتْ فَتَدَرَّعَ الْمِدْرَعَهًَْ عَلَی بَدَنِهِ وَ وَضَعَ الْبُرْنُسَ عَلَی رَأْسِهِ ثُمَّ أَتَی بَیْتَ الْمَقْدِسِ فَأَقْبَلَ یَعْبُدُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مَعَ الْأَحْبَارِ حَتَّی أَکَلَتِ الْمِدْرَعَهًُْ مِنَ الشَّعْرِ لَحْمَهُ فَنَظَرَ ذَاتَ یَوْمٍ إِلَی مَا قَدْ نَحَلَ مِنْ جِسْمِهِ فَبَکَی فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ یَا یَحْیَی (علیه السلام) أَ تَبْکِی مِمَّا قَدْ نَحَلَ مِنْ جِسْمِکَ وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَوِ اطَّلَعْتَ إِلَی النَّارِ اطِّلَاعَهًًْ لَتَدَرَّعْتَ مِدْرَعَهًَْ الْحَدِیدِ فَضْلًا عَنِ الْمَنْسُوجِ فَبَکَی حَتَّی أَکَلَتِ الدُّمُوعُ لَحْمَ خَدَّیْهِ وَ بَدَا لِلنَّاظِرِینَ أَضْرَاسُهُ فَبَلَغَ ذَلِکَ أُمَّهُ فَدَخَلَتْ عَلَیْهِ وَ أَقْبَلَ زَکَرِیَّا وَ اجْتَمَعَ الْأَحْبَارُ وَ الرُّهْبَانُ فَأَخْبَرُوهُ بِذَهَابِ لَحْمِ خَدَّیْهِ فَقَالَ مَا شَعَرْتُ بِذَلِکَ فَقَالَ زَکَرِیَّا (علیه السلام) یَا بُنَیَّ مَا یَدْعُوکَ إِلَی هَذَا إِنَّمَا سَأَلْتُ رَبِّی أَنْ یَهَبَکَ لِی لِتَقَرَّ بِکَ عَیْنِی قَالَ أَنْتَ أَمَرْتَنِی بِذَلِکَ یَا أَبَتِ قَالَ وَ مَتَی ذَلِکَ یَا بُنَیَّ قَالَ أَ لَسْتَ الْقَائِلَ إِنَّ بَیْنَ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ لَعَقَبَهًًْ لَا یَجُوزُهَا إِلَّا الْبَکَّاءُونَ مِنْ خَشْیَهًِْ اللَّهِ قَالَ بَلَی فَجِدَّ وَ اجْتَهِدْ وَ شَأْنُکَ غَیْرُ شَأْنِی فَقَامَ یَحْیَی فَنَفَضَ مِدْرَعَتَهُ فَأَخَذَتْهُ أُمُّهُ فَقَالَتْ أَ تَأْذَنُ لِی یَا بُنَیَ أَنْ أَتَّخِذَ لَکَ قِطْعَتَیْ لُبُودٍ تُوَارِیَانِ أَضْرَاسَکَ وَ ینشفان {تُنَشِّفَانِ} دُمُوعَکَ فَقَالَ لَهَا شَأْنَکِ فَاتَّخَذَتْ لَهُ قِطْعَتَیْ لُبُودٍ تُوَارِیَانِ أَضْرَاسَهُ وَ تُنَشِّفَانِ دُمُوعَهُ فَبَکَی حَتَّی ابْتَلَّتَا مِنْ دُمُوعِ عَیْنَیْهِ فَحَسَرَ عَنْ ذِرَاعَیْهِ ثُمَّ أَخَذَهُمَا فَعَصَرَهُمَا فَتَحَدَّرَ الدُّمُوعُ مِنْ بَیْنِ أَصَابِعِهِ فَنَظَرَ زَکَرِیَّا إِلَی ابْنِهِ وَ إِلَی دُمُوعِ عَیْنَیْهِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا ابْنِی وَ هَذِهِ دُمُوعُ عَیْنَیْهِ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ وَ کَانَ زَکَرِیَّا (علیه السلام) إِذَا أَرَادَ أَنْ یَعِظَ بَنِی إِسْرَائِیلَ یَلْتَفِتُ یَمِیناً وَ شِمَالًا فَإِنْ رَأَی یَحْیَی (علیه السلام) لَمْ یَذْکُرْ جَنَّهًًْ وَ لَا نَاراً فَجَلَسَ ذَاتَ یَوْمٍ یَعِظُ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ أَقْبَلَ یَحْیَی (علیه السلام) قَدْ لَفَّ رَأْسَهُ بِعَبَاءَهًٍْ فَجَلَسَ فِی غُمَارِ النَّاسِ وَ الْتَفَتَ زَکَرِیَّا یَمِیناً وَ شِمَالًا فَلَمْ یَرَ یَحْیَی (علیه السلام) فَأَنْشَأَ یَقُولُ حَدَّثَنِی حَبِیبِی جَبْرَئِیلُ عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنَّ فِی جَهَنَّمَ جَبَلًا یُقَالُ لَهُ السَّکْرَانُ فِی أَصْلِ ذَلِکَ الْجَبَلِ وَادٍ یُقَالُ لَهُ الْغَضْبَانُ لِغَضَبِ الرَّحْمَنِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی فِی ذَلِکَ الْوَادِی جُبٌّ قَامَتُهُ مِائَهًُْ عَامٍ فِی ذَلِکَ الْجُبِّ تَوَابِیتُ مِنْ نَارٍ فِی تِلْکَ التَّوَابِیتِ صَنَادِیقُ مِنْ نَارٍ وَ ثِیَابٌ مِنْ نَارٍ وَ سَلَاسِلُ مِنْ نَارٍ وَ أَغْلَالٌ مِنْ نَارٍ فَرَفَعَ یَحْیَی (علیه السلام) رَأْسَهُ فَقَالَ وَا غَفْلَتَاهْ مِنَ السَّکْرَانِ ثُمَّ أَقْبَلَ هَائِماً عَلَی وَجْهِهِ فَقَامَ زَکَرِیَّا (علیه السلام) مِنْ مَجْلِسِهِ فَدَخَلَ عَلَی أُمِّ یَحْیَی فَقَالَ لَهَا یَا أُمَّ یَحْیَی قُومِی فَاطْلُبِی یَحْیَی فَإِنِّی قَدْ تَخَوَّفْتُ أَنْ لَا نَرَاهُ إِلَّا وَ قَدْ ذَاقَ الْمَوْتَ فَقَامَتْ فَخَرَجَتْ فِی طَلَبِهِ حَتَّی مَرَّتْ بِفِتْیَانٍ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالُوا لَهَا یَا أُمَّ یَحْیَی أَیْنَ تُرِیدِینَ قَالَتْ أُرِیدُ أَنْ أَطْلُبَ وَلَدِی یَحْیَی ذُکِرَ النَّارُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَهَامَ عَلَی وَجْهِهِ فَمَضَتْ أُمُّ یَحْیَی وَ الْفِتْیَهًُْ مَعَهَا حَتَّی مَرَّتْ بِرَاعِی غَنَمٍ فَقَالَتْ لَهُ یَا رَاعِی هَلْ رَأَیْتَ شَابّاً مِنْ صِفَتِهِ کَذَا وَ کَذَا فَقَالَ لَهَا لَعَلَّکِ تَطْلُبِینَ یَحْیَیبْنَزَکَرِیَّا قَالَتْ نَعَمْ ذَاکَ وَلَدِی ذُکِرَتِ النَّارُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَهَامَ عَلَی وَجْهِهِ قَالَ إِنِّی تَرَکْتُهُ السَّاعَهًَْ عَلَی عَقَبَهًِْ ثَنِیَّهًِْ کَذَا وَ کَذَا فَأَقْعَی قَدَمَیْهِ فِی الْمَاءِ رَافِعاً بَصَرَهُ إِلَی السَّمَاءِ یَقُولُ وَ عِزَّتِکَ مَوْلَایَ لَا ذُقْتُ بَارِدَ الشَّرَابِ حَتَّی أَنْظُرَ إِلَی مَنْزِلَتِی مِنْکَ وَ أَقْبَلَتْ أُمُّهُ فَلَمَّا رَأَتْهُ أُمُّ یَحْیَی دَنَتْ مِنْهُ فَأَخَذَتْ بِرَأْسِهِ فَوَضَعَتْهُ بَیْنَ ثَدْیَیْهَا وَ هِیَ تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ أَنْ یَنْطَلِقَ مَعَهَا إِلَی الْمَنْزِلِ فَانْطَلَقَ مَعَهَا حَتَّی أَتَی الْمَنْزِلَ فَقَالَتْ لَهُ أُمُّ یَحْیَی هَلْ لَکَ أَنْ تَخْلَعَ مِدْرَعَهًَْ الشَّعْرِ وَ تَلْبَسَ مِدْرَعَهًَْ الصُّوفِ فَإِنَّهُ أَلْیَنُ فَفَعَلَ وَ طُبِخَ لَهُ عَدَسٌ فَأَکَلَ وَ اسْتَوْفَی فَنَامَ فَذَهَبَ بِهِ النَّوْمُ فَلَمْ یَقُمْ لِصَلَاتِهِ فَنُودِیَ فِی مَنَامِهِ یَا یَحْیَیبْنَزَکَرِیَّا (علیه السلام) أَرَدْتَ دَاراً خَیْراً مِنْ دَارِی وَ جِوَاراً خَیْراً مِنْ جِوَارِی فَاسْتَیْقَظَ فَقَامَ فَقَالَ یَا رَبِّ أَقِلْنِی عَثْرَتِی إِلَهِی فَبِعِزَّتِکَ لَا أَسْتَظِلُّ بِظِلٍّ سِوَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ وَ قَالَ لِأُمِّهِ نَاوِلِینِی مِدْرَعَهًَْ الشَّعْرِ فَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّکُمَا سَتُورِدَانِیَ الْمَهَالِکَ فَتَقَدَّمَتْ أُمُّهُ فَدَفَعَتْ إِلَیْهِ الْمِدْرَعَهًَْ وَ تَعَلَّقَتْ بِهِ فَقَالَ لَهَا زَکَرِیَّا (علیه السلام) یَا أُمَّ یَحْیَی دَعِیهِ فَإِنَّ وَلَدِی قَدْ کُشِفَ لَهُ عَنْ قِنَاعِ قَلْبِهِ وَ لَنْ یَنْتَفِعَ بِالْعَیْشِ فَقَامَ یَحْیَی فَلَبِسَ مِدْرَعَتَهُ وَ وَضَعَ الْبُرْنُسَ عَلَی رَأْسِهِ ثُمَّ أَتَی بَیْتَ الْمَقْدِسِ فَجَعَلَ یَعْبُدُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مَعَ الْأَحْبَارِ حَتَّی کَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا کَانَ.
پیامبر ( از نمونه‌های زهد یحیی (این است که او یک‌بار به بیت‌المقدّس رفت و به احبار و راهبان زاهد نگاه کرد که لباس‌هایی از مو و کلاهی از پشم به تن دارند و گلویشان را چاک داده‌اند و زنجیرهایی در آن فروکرده‌اند و آن را به دیوارهای مسجد بسته‌اند. هنگامی‌که آن را دید، نزد مادرش آمد و به او گفت: «ای مادرم! برایم لباسی از مو و کلاهی از پشم بباف تا به بیت‌المقدّس بروم و به همراه دیگر راهبان و احبار به پرستش خدا بپردازم». مادرش به او گفت: «صبر کن تا اینکه پیامبر خدا بیاید تا دراین‌مورد از او اجازه بگیرم». هنگامی‌که زکریّا (به خانه آمد، او را از گفته‌ی یحیی (باخبر ساخت و او نیز به یحیی (گفت: «ای پسرکم! چه‌چیز تو را به این امر فرا می‌خواند، تو هنوز بچّه هستی»؟ یحیی (به زکریّا (گفت: «ای پدر، آیا ندیدی که مرگ، کودکان کم‌سنّ‌وسال‌تر از من را مورد هدف قرار دهد»؟ زکریّا (فرمود: «آری». سپس به مادرش گفت: «لباسی از مو و کلاهی از پشم برایم بدوز». او نیز این‌کار را انجام داد و یحیی (لباس را پوشید و کلاه را نیز به سرش گذاشت و به بیت‌المقدّس رفت و به همراه دیگر احبار، شروع به عبادت خداوند نمود تا جایی‌که لباس بافته شده از موی، پوستش را زخمی نمود. روزی متوجّه شد که خیلی لاغر شده است و به همین خاطر به گریه افتاد و خداوند عزّوجلّ به او الهام نمود که: «ای یحیی (! آیا از لاغرشدن جسمت گریه می‌کنی! قسم به عزّت و عظمتم! اگر یک لحظه آتش جهنّم را ببینی، به‌جای لباسی از مو، لباسی آهنی می‌پوشیدی». سپس یحیی (به گریه افتاد به حدّی که اشک ها در گوشت گونه‌هایش خوردگی ایجاد نمودند و دندان‌های کناری‌اش نمایان گشت. این خبر به مادرش رسید و نزد یحیی (آمد و زکریّا (نیز به صومعه آمد و تمامی راهبان نزد او جمع شدند و او را از خوردگی گوشت گونه‌ی زکریّا (باخبر نمودند. او گفت: «چیزی از این بابت احساس نکرده‌ام». سپس زکریّا (گفت: «پسرم! چه چیز تو را بر این‌کار واداشته است و حال آن که من از پروردگار خواستم تا تو را به من ببخشد تا نور چشم من باشی». یحیی (گفت: «ای پدر! تو خود مرا به انجام این‌کار دستور دادی». زکریّا (گفت: «کی من چنین چیزی گفتم»؟ او در جواب پدر گفت: «مگر تو این حرف را نگفتی؛ بین بهشت و دوزخ گردنه‌ایست که تنها افرادی که از ترس خدا می‌گریند از آن می‌گذرند»؟ زکریّا (گفت: «آری، حال تلاش کن و ادامه بده؛ موضوع تو با من فرق می‌کند». سپس یحیی (بلند شد و لباسش را تکان داد و مادرش او را در بغل گرفت و گفت: «ای پسرم! آیا اجازه می‌دهی که دو تکّه نمد برایت بسازم تا دندان‌هایت را بپوشاند و اشک هایت را پاک کند». او گفت: «هرکار که می‌خواهی انجام بده». پس دو تکّه نمد برایش ساخت تا دندان‌هایش را بپوشاند و اشک هایش را پاک کند. سپس شروع کرد به گریه‌کردن تا اینکه از اشک خیس شد. سپس ساعدهایش را از لباس بیرون آورد و نمدها را فشار داد. اشک‌های جمع شده در آن از بین انگشتانش جاری شد. زکریّا (با مشاهده فرزندش و اشک‌هایی که می‌ریزد، سرش را به آسمان بلند کرد و گفت: «خداوندا! این فرزندم می‌باشد و این هم اشک‌هایش. و تو نیز مهربان‌ترین مهربانانی». زکریّا (هر وقت می‌خواست بنی‌اسرائیل را پند دهد، به اطراف نگاه می‌کرد و اگر یحیی (را می‌دید، از بهشت و جهنّم چیزی نمی‌گفت. روزی شروع به ایراد موعظه برای بنی‌اسرائیل نمود و یحیی (نیز درحالی‌که سرش را با عبایی پوشانده بود، جلو آمد و در میان مردم نشست. زکریّا (به اطراف نگاهی انداخت و یحیی (را ندید و شروع به صحبت نمود و گفت: «حبیب من! جبرئیل (از خداوند برایم نقل کرده که در جهنّم کوهی است که به آن سکران می‌گویند و در پای آن کوه، وادی‌ای است که به خاطر غضب خداوند تبارک‌وتعالی [آنجا] غضبان نامیده شده است. در آن وادی چاهی است که عمق آن به‌اندازه‌ی هزار سال است، و در آن چاه تابوت‌هایی از آتش است و در آن تابوت‌ها، صندوق‌ها و لباس‌ها و غل و زنجیرهایی آتشین قرار دارد». سپس یحیی (سرش را بالا گرفت و گفت: «امان از غفلت و فراموشی ما از غضبان». سپس بی‌هدف به راه افتاد و زکریّا (نیز از جایش بلند شد و نزد مادر یحیی (رفت و به او گفت: «ای مادر یحیی (! برو و یحیی (را پیدا کن، چرا که می‌ترسم زمانی آن را پیدا کنیم که مرده باشد». سپس مادر بلند شد و به دنبال او به راه افتاد تا اینکه از کنار دو جوان بنی‌اسرائیل گذر کرد و آن‌ها به او گفتند: «ای مادر یحیی (! کجا می‌روی»؟ او گفت: «به‌دنبال فرزندم یحیی (می‌روم؛ در برابرش از آتش صحبت شده و او هم بی‌هدف به راه افتاده است. آن‌دو جوان به همراه مادر یحیی ( به راه افتادند تا اینکه به یک چوپان رسیدند و به او گفتند: «ای چوپان! آیا جوانی را با این مشخّصات دیده‌ای»؟ او گفت: «حتماً به‌دنبال یحیی‌بن‌زکریّا (هستید»؟ او گفت: «آری، ای فرزندم، در برابرش از آتش سخن گفته شده و او هم سر به بیابان نهاده است». چوپان گفت: «همین چند لحظه پیش در فلان گردنه از کنار او رد شدم، درحالی‌که پاهایش خیس آب بود و نگاهش را به آسمان دوخته بود و می‌گفت: «قسم به عزّتت، ای سرورم! به خدا آب سرد نمی‌نوشم تا اینکه جایگاه خود را درنظر تو بدانم»». سپس مادرش به راه افتاد و هنگامی‌که یحیی (را دید، به او نزدیک شد و سرش را در بغل گرفت و او را سوگند می‌داد تا همراهش به خانه بیاید. یحیی (نیز همراه مادرش به راه افتاد تا اینکه به منزل رسید. سپس مادرش به او گفت: «آیا می‌خواهی لباس دوخته شده از مویت را در بیاوری و لباسی پشمی بپوشی، چرا که این نرم‌تر است»؟ او این‌کار را انجام داد و مادرش برایش عدس مهیّا کرد. او آن را خورد و خوابید و غرق در خواب شد، به حدّی که برای نماز بیدار نشد. در خواب به او الهام شد: ای یحیی‌بن‌زکریّا (! آیا می‌خواهی منزل و همنشینی جز منزل و همنشینی من را برگزینی»؟ با شنیدن این سخن به‌سرعت از خواب بیدار شد، و گفت: «پروردگارا! از خطایم درگذر. خداوندا! به عظمتت قسم که سایه‌ای به جز سایه‌ی بیت‌المقدّس اختیار نمی‌کنم». و به مادرش گفت: «لباسی از مو به من بده، من مطمئن شدم که شما دو نفر مرا به هلاکت می‌اندازید». مادرش رفت و لباس را برایش آورد و او آن را گرفت و زکریّا (به او گفت: «ای مادر یحیی (! او را رها کن. همانا پرده قلب فرزندمان باز شده است و از زندگی هیچ سودی نمی‌برد». سپس یحیی (بلند شد و لباس را پوشید و کلاه را برسر گذاشت و به بیت‌المقدّس رفت و به همراه راهبان شروع به پرستش خدا نمود تا اینکه به جایگاهی رسید که باید می‌رسید».
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Among the examples of the asceticism of Yahya (peace be upon him) is that he once went to Bayt al-Maqdis and looked at the ascetic rabbis and monks who were wearing garments of hair and caps of wool. They had slit their throats and passed chains through them and fastened them to the walls of the mosque. When he saw this, he came to his mother and said to her: "O my mother! Weave for me a garment of hair and a cap of wool so that I may go to Bayt al-Maqdis and worship Allah alongside the other monks and rabbis." His mother said to him: "Wait until the prophet of Allah comes so that I may seek his permission in this matter." When Zakariya (peace be upon him) came home, she informed him of Yahya's (peace be upon him) words, and he said to Yahya (peace be upon him): "O my little son! What calls you to this? You are still a child." Yahya (peace be upon him) said to Zakariya (peace be upon him): "O father, have you not seen that death takes children younger than me?" Zakariya (peace be upon him) said: "Yes." Then he said to his mother: "Sew for him a garment of hair and a cap of wool." She did so, and Yahya (peace be upon him) put on the garment and placed the cap on his head and went to Bayt al-Maqdis, and together with the other rabbis he began to worship Allah, to the point that the garment woven from hair wounded his skin. One day he noticed that he had become very thin, and because of this he began to weep. Allah the Mighty and Majestic inspired him: "O Yahya (peace be upon him)! Do you weep over the thinness of your body! By My might and majesty! If you were to see the fire of Hell for one moment, instead of a garment of hair you would wear a garment of iron." Then Yahya (peace be upon him) began to weep to such an extent that the tears eroded the flesh of his cheeks and his side teeth became visible. This news reached his mother, and she came to Yahya (peace be upon him), and Zakariya (peace be upon him) also came to the monastery, and all the monks gathered around him and informed him of the erosion of the flesh of Yahya's (peace be upon him) cheeks. He said: "I have not felt anything about this." Then Zakariya (peace be upon him) said: "My son! What has driven you to this act, when I only asked my Lord to grant you to me so that you might be the light of my eye." Yahya (peace be upon him) said: "O father! You yourself ordered me to do this act." Zakariya (peace be upon him) said: "When did I say such a thing?" He replied to his father: "Did you not say this — that between Paradise and Hell there is a pass which none crosses except those who weep from the fear of Allah?" Zakariya (peace be upon him) said: "Yes; now strive and continue; your matter is different from mine." Then Yahya (peace be upon him) stood up and shook out his garment, and his mother took him into her arms and said: "O my son! Will you allow me to make you two pieces of felt to cover your teeth and wipe your tears?" He said: "Do whatever you wish." So she made him two pieces of felt to cover his teeth and wipe his tears. Then he began to weep until they became soaked with tears. Then he took his forearms out of the garment and squeezed the felts, and the tears that had gathered in them flowed out from between his fingers. Zakariya (peace be upon him), on seeing his son and the tears he was shedding, raised his head to the sky and said: "O Allah! This is my son and these are his tears. And You are the Most Merciful of the merciful." Whenever Zakariya (peace be upon him) wanted to admonish the Children of Israel, he would look around, and if he saw Yahya (peace be upon him), he would not speak of Paradise or Hell. One day he began to deliver an admonition to the Children of Israel, and Yahya (peace be upon him), having covered his head with a cloak, came forward and sat among the people. Zakariya (peace be upon him) looked around and did not see Yahya (peace be upon him), and he began to speak and said: "My beloved Jibra'il (peace be upon him) has narrated to me from Allah that in Hell there is a mountain called al-Sakran, and at the foot of that mountain there is a valley which, because of the wrath of Allah the Blessed and Exalted, has been named al-Ghadban. In that valley there is a pit whose depth is of a thousand years, and in that pit there are coffins of fire, and in those coffins are chests and garments and shackles and chains of fire." Then Yahya (peace be upon him) raised his head and said: "Alas for our heedlessness and forgetfulness of al-Ghadban!" Then he set off aimlessly, and Zakariya (peace be upon him) also rose from his place and went to the mother of Yahya (peace be upon him) and said to her: "O mother of Yahya (peace be upon him)! Go and find Yahya (peace be upon him), for I fear that we will find him only when he has died." So the mother rose and set out after him, until she passed by two youths from the Children of Israel, and they said to her: "O mother of Yahya (peace be upon him)! Where are you going?" She said: "I am looking for my son Yahya (peace be upon him); the fire was spoken of before him and he has set off aimlessly." Those two youths set out together with the mother of Yahya (peace be upon him) until they reached a shepherd and said to him: "O shepherd! Have you seen a young man with these characteristics?" He said: "Are you surely looking for Yahya ibn Zakariya (peace be upon him)?" She said: "Yes, O my son, the fire was spoken of before him and he has set his face to the wilderness." The shepherd said: "Just a few moments ago I passed by him at such and such a pass, while his feet were soaked in water and his gaze was fixed upon the sky, and he was saying: 'By Your might, O my Master! By Allah, I will not drink cold water until I know my station in Your sight.'" Then his mother set off, and when she saw Yahya (peace be upon him), she drew near him and took his head into her arms and adjured him to come home with her. Yahya (peace be upon him) went with his mother until they reached the house. Then his mother said to him: "Will you take off the garment sewn from hair and wear a woollen garment, for it is softer?" He did so, and his mother prepared lentils for him. He ate them and slept and became so immersed in sleep that he did not wake up for the prayer. In his sleep he was inspired: "O Yahya ibn Zakariya (peace be upon him)! Do you wish to choose a dwelling and a companionship other than My dwelling and My companionship?" On hearing these words he quickly awoke from sleep and said: "O my Lord! Overlook my slip. O Allah! By Your majesty, I will take no shade other than the shade of Bayt al-Maqdis." And he said to his mother: "Give me a garment of hair; I am certain that the two of you would cause me to perish." His mother went and brought him the garment, and he took it, and Zakariya (peace be upon him) said to her: "O mother of Yahya (peace be upon him)! Leave him. Indeed, the veil of our son's heart has been lifted, and he derives no benefit from life." Then Yahya (peace be upon him) stood up and put on the garment and placed the cap on his head and went to Bayt al-Maqdis, and together with the monks he began to worship Allah until his affair reached the point it reached.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ના ઝુહ્દ (સંન્યાસ)ના નમૂનાઓમાંથી એ છે કે એક વખત તેઓ બૈતુલ મુકદ્દસ ગયા અને ત્યાં જે ઝાહિદ અહબાર (વિદ્વાનો) અને રાહિબો (સંન્યાસી પાદરીઓ) હતા તેમને જોયા, જેઓ વાળના કપડાં અને ઊનની ટોપી પહેરેલા હતા, અને તેમણે પોતાના ગળા ચીરી નાખ્યા હતા અને તેમાં સાંકળો પરોવી હતી અને તેને મસ્જિદની દીવાલો સાથે બાંધી હતી. જ્યારે તેમણે આ જોયું, ત્યારે તેઓ પોતાની માતા પાસે આવ્યા અને તેમને કહ્યું: "ઓ મારી માતા! મારા માટે વાળનું કપડું અને ઊનની ટોપી વણી આપો જેથી હું બૈતુલ મુકદ્દસ જાઉં અને બીજા રાહિબો અને અહબાર સાથે અલ્લાહની ઇબાદત કરું." તેમની માતાએ કહ્યું: "રાહ જુઓ ત્યાં સુધી કે અલ્લાહના પયગંબર આવે અને હું આ બાબતમાં તેમની પરવાનગી લઉં." જ્યારે ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ) ઘરે આવ્યા, ત્યારે તેમણે યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની વાત તેમને જણાવી, અને તેમણે પણ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "ઓ મારા નાનકડા પુત્ર! શું બાબત તમને આ કાર્ય તરફ બોલાવે છે, જ્યારે તમે હજી બાળક છો?" યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)એ ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "ઓ પિતા, શું તમે નથી જોયું કે મૃત્યુ મારાથી નાની ઉંમરના બાળકોને પણ પોતાનું નિશાન બનાવે છે?" ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હા." પછી તેમણે માતાને કહ્યું: "તેમના માટે વાળનું કપડું અને ઊનની ટોપી સીવો." તેણીએ પણ આ કાર્ય કર્યું, અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)એ કપડું પહેર્યું અને ટોપી માથે મૂકી અને બૈતુલ મુકદ્દસ ગયા અને બીજા અહબાર સાથે અલ્લાહની ઇબાદત શરૂ કરી, ત્યાં સુધી કે વાળથી વણેલા કપડાએ તેમની ચામડીને ઝખ્મી કરી નાખી. એક દિવસ તેમને ખ્યાલ આવ્યો કે તેઓ ખૂબ દૂબળા થઇ ગયા છે અને એ કારણે તેઓ રડવા લાગ્યા, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને ઇલ્હામ કર્યું: "ઓ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે તમારા શરીરના દૂબળા થવા પર રડો છો! મારી ઇઝ્ઝત અને અઝમતના કસમ! જો તમે એક ક્ષણ માટે જહન્નમની આગ જુઓ, તો વાળના કપડાની જગ્યાએ લોખંડનું કપડું પહેરો." પછી યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) એટલા રડ્યા કે આંસુઓએ તેમના ગાલોના માંસને ખાઇ નાખ્યું અને તેમના બાજુના દાંતો દેખાવા લાગ્યા. આ ખબર તેમની માતાને પહોંચી અને તેઓ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા, અને ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ) પણ સૌમામાં (મઠમાં) આવ્યા અને બધા રાહિબો તેમની પાસે એકત્રિત થયા અને તેમને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ના ગાલોના માંસ ખવાઇ જવાની ખબર આપી. તેમણે કહ્યું: "મને આ બાબતે કંઈ મહેસૂસ થયું નથી." પછી ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મારા પુત્ર! શું બાબત તમને આ કાર્ય પર મજબૂર કરી છે, જ્યારે મેં તો પાલનહાર પાસે એ માંગ્યું હતું કે તમને મને બક્ષે જેથી તમે મારી આંખોનું નૂર બનો." યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ઓ પિતા! તમે પોતે જ મને આ કાર્ય કરવાનો હુકમ આપ્યો હતો." ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મેં ક્યારે એવું કહ્યું હતું?" તેમણે પિતાના જવાબમાં કહ્યું: "શું તમે એ વાત નહોતા કહી કે જન્નત અને દોઝખ વચ્ચે એક ઘાટ છે જેમાંથી માત્ર તે લોકો જ પસાર થાય છે જેઓ અલ્લાહના ડરથી રડે છે?" ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "હા, હવે તમે પ્રયત્ન કરો અને ચાલુ રાખો; તમારો મામલો મારાથી અલગ છે." પછી યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને પોતાનું કપડું ઝાટક્યું, અને તેમની માતાએ તેમને ગોદમાં લીધા અને કહ્યું: "ઓ મારા પુત્ર! શું તમે મને ઇજાઝત આપો છો કે હું તમારા માટે નમદાના (ઊનની ગાદી) બે ટુકડા બનાવું જે તમારા દાંતોને ઢાંકે અને તમારા આંસુઓને લૂછે?" તેમણે કહ્યું: "જે તમે ઈચ્છો તે કરો." તો તેણીએ તેમના માટે નમદાના બે ટુકડા બનાવ્યા જે તેમના દાંતોને ઢાંકે અને તેમના આંસુઓને લૂછે. પછી તેઓ રડવા લાગ્યા ત્યાં સુધી કે તે આંસુઓથી ભીના થઇ ગયા. પછી તેમણે પોતાના હાથ કપડામાંથી બહાર કાઢ્યા અને નમદાઓને દબાવ્યા. તેમાં ભેગા થયેલા આંસુઓ તેમની આંગળીઓ વચ્ચેથી વહી ગયા. ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના ફરઝંદ અને તેમના વહી રહેલા આંસુઓ જોઈને પોતાનું માથું આકાશ તરફ ઊંચું કર્યું અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહ! આ મારો ફરઝંદ છે અને આ તેમના આંસુઓ છે. અને તું જ સૌથી વધારે મહેરબાનોમાં મહેરબાન છે." ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે પણ બની ઇસરાઈલને નસીહત આપવા ઈચ્છતા, ત્યારે ચારે તરફ જોતા, અને જો યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને જુએ, તો જન્નત અને જહન્નમની કંઈ વાત ન કરતા. એક દિવસ તેમણે બની ઇસરાઈલ માટે મવઇઝા (નસીહત) આપવાની શરૂઆત કરી, અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) પણ પોતાના માથે અબા (ચાદર) ઓઢીને આવ્યા અને લોકોની વચ્ચે બેસી ગયા. ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ ચારે તરફ નજર નાખી અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને ન જોયા અને બોલવાનું શરૂ કર્યું અને કહ્યું: "મારા હબીબ જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ મને અલ્લાહ તરફથી બયાન કર્યું છે કે જહન્નમમાં એક પર્વત છે જેને 'સકરાન' કહેવામાં આવે છે, અને એ પર્વતના પગ પાસે એક વાદી છે જેને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાના ગઝબના કારણે [ત્યાં] 'ગઝબાન' નામ આપવામાં આવ્યું છે. એ વાદીમાં એક કૂવો છે જેની ઊંડાઇ હજાર વર્ષ જેટલી છે, અને એ કૂવામાં આગના તાબૂત છે અને એ તાબૂતોમાં આગની પેટીઓ અને કપડાં અને આગની બેડીઓ અને સાંકળો છે." પછી યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાનું માથું ઊંચું કર્યું અને કહ્યું: "અફસોસ છે અમારી ગફલત અને ગઝબાનથી અમારી ભૂલી જવા પર!" પછી તેઓ બિનમકસદ ચાલવા લાગ્યા, અને ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ) પણ પોતાની જગ્યાએથી ઊભા થયા અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા પાસે ગયા અને તેમને કહ્યું: "ઓ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા! જાઓ અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને શોધો, કારણ કે મને ડર છે કે અમે તેમને ત્યારે જ પામીશું જ્યારે તેઓ મરી ગયા હશે." પછી માતા ઊભા થયા અને તેમની પાછળ નીકળી પડ્યા ત્યાં સુધી કે બની ઇસરાઈલના બે જુવાનોની પાસેથી પસાર થયા અને તેમણે તેમને કહ્યું: "ઓ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા! ક્યાં જાઓ છો?" તેમણે કહ્યું: "હું મારા ફરઝંદ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને શોધવા જાઉં છું; તેમની સામે આગની વાત કરવામાં આવી અને તેઓ પણ બિનમકસદ ચાલવા લાગ્યા છે." તે બે જુવાન યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા સાથે ચાલ્યા ત્યાં સુધી કે એક ભરવાડ પાસે પહોંચ્યા અને તેને કહ્યું: "ઓ ભરવાડ! શું તેં આવી ઓળખાણવાળા એક જુવાનને જોયો છે?" તેણે કહ્યું: "ખરેખર તમે યહ્યા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)ને શોધો છો?" તેમણે કહ્યું: "હા, ઓ મારા દીકરા, તેમની સામે આગની વાત કરવામાં આવી અને તેઓ પણ જંગલ તરફ મોઢું ફેરવીને ચાલવા લાગ્યા છે." ભરવાડે કહ્યું: "થોડીક ક્ષણો પહેલાં જ ફલાણી ઘાટમાં તેમની પાસેથી હું પસાર થયો, જ્યારે તેમના પગ પાણીમાં ભીના હતા અને તેમની નજર આકાશ તરફ મંડાયેલી હતી અને તેઓ કહી રહ્યા હતા: 'તારી ઇઝ્ઝતના કસમ, ઓ મારા મૌલા! અલ્લાહની કસમ કે હું ઠંડું પાણી નહીં પીવું ત્યાં સુધી કે તારી નજરમાં મારૂં સ્થાન જાણી ન લઉં.'" પછી તેમની માતા ચાલ્યા અને જ્યારે યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા, તો તેમની નજીક ગયા અને તેમનું માથું ગોદમાં લીધું અને તેમને કસમ આપી કે તેમની સાથે ઘરે આવે. યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) પણ પોતાની માતા સાથે ચાલ્યા ત્યાં સુધી કે ઘરે પહોંચ્યા. પછી તેમની માતાએ તેમને કહ્યું: "શું તમે વાળનું સીવેલું કપડું ઉતારી ઊનનું કપડું પહેરશો, કારણ કે એ વધુ નરમ છે?" તેમણે એ કાર્ય કર્યું અને તેમની માતાએ તેમના માટે મસૂરની દાળ તૈયાર કરી. તેમણે તે ખાધી અને સૂઈ ગયા અને ઊંઘમાં એટલા ડૂબી ગયા કે નમાઝ માટે જાગૃત ન થયા. ઊંઘમાં તેમને ઇલ્હામ થયું: "ઓ યહ્યા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે મારા ઘર અને મારી સોબત સિવાય કોઈ બીજું ઘર અને સોબત પસંદ કરવા ઈચ્છો છો?" આ વાત સાંભળીને તેઓ જલદી ઊંઘમાંથી જાગી ગયા, અને કહ્યું: "પાલનહાર! મારી ભૂલથી પસાર થા. ઓ અલ્લાહ! તારી અઝમતના કસમ કે બૈતુલ મુકદ્દસના પડછાયા સિવાય કોઈ પડછાયો ન સ્વીકારીશ." અને પોતાની માતાને કહ્યું: "મને વાળનું કપડું આપો, મને યકીન થઈ ગયું છે કે તમે બંને મને હલાકતમાં નાખશો." તેમની માતા ગયા અને કપડું તેમના માટે લાવ્યા અને તેમણે તે લીધું, અને ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: "ઓ યહ્યા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા! તેમને છોડી દો. ખરેખર આપણા ફરઝંદના દિલનો પડદો ખૂલી ગયો છે અને તેઓ જિંદગીથી કોઈ લાભ નથી પામતા." પછી યહ્યા (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને કપડું પહેર્યું અને ટોપી માથે મૂકી અને બૈતુલ મુકદ્દસ ગયા અને રાહિબો સાથે અલ્લાહની ઇબાદત શરૂ કરી ત્યાં સુધી કે તેઓ એ સ્થાને પહોંચ્યા જ્યાં તેમને પહોંચવાનું હતું.