أَحْسَنُ الْمَوَاعِظِ مَا لَا یُجَاوِزُ الْقَوْلُ حَدَّ الصِّدْقِ وَ الْفِعْلُ حَدَّ الْإِخْلَاصِ فَإِنَّ مَثَلَ الْوَاعِظِ وَ الْمَوْعُوظِ کَالْیَقْظَانِ وَ الرَّاقِدِ فَمَنِ اسْتَیْقَظَ عَنْ رَقْدَتِهِ وَ غَفْلَتِهِ وَ مُخَالَفَتِهِ وَ مَعَاصِیهِ صَلَحَ أَنْ یُوقِظَ غَیْرَهُ مِنْ ذَلِکَ الرُّقَادِ وَ أَمَّا السَّائِرُ فِی مَفَاوِزِ الِاعْتِدَاءِ وَ الْخَائِضُ فِی مَرَاتِعِ الْغَیِّ وَ تَرْکِ الْحَیَاءِ بِاسْتِحْبَابِ السُّمْعَهًِْ وَ الرِّیَاءِ وَ الشُّهْرَهًِْ وَ التَّصَنُّعِ فِی الْخَلْقِ الْمُتَزَیِّی بِزِیِّ الصَّالِحِینَ الْمُظْهِرُ بِکَلَامِهِ عُمَارَهًَْ بَاطِنِهِ وَ هُوَ فِی الْحَقِیقَهًِْ خَالٍ عَنْهَا قَدْ غَمَرَتْهَا وَحْشَهًُْ حُبِّ الْمَحْمَدَهًِْ وَ غَشِیَتْهَا ظُلْمَهًُْ الطَّمَعِ فَمَا أَفْتَنَهُ بِهَوَاهُ وَ أَضَلَّ النَّاسَ بِمَقَالِهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَبِئْسَ الْمَوْلی وَ لَبِئْسَ الْعَشِیر.
امام صادق ( بهترین پند و اندرز آن است که گفتار از مرز راست‌گویی و کردار از مرز اخلاص عبور نکند، چراکه موعظه‌گر و موعظه‌پذیر همچون شخص بیدار و خواب هستند؛ کسی که خود از خواب و غفلت و مخالفت [با دستورات الهی] و گناهان رهایی یابد می‌تواند دیگری را از آن غفلت‌ها رهایی بخشد؛ امّا کسی که در بیابان‌های تجاوز و ستم سیر کرده و در چراگاه‌های گمراهی و بی‌شرمی فرورفته است و به‌خاطر خوش‌نامی، خودنمایی، شهرت‌طلبی و ظاهرسازی در میان مردمان خود را به شکل و ظاهر نیکان درمی‌آورد و پیوسته در کلمات خود، تظاهر به طهارت و تهذیب نفس می‌کند درصورتی‌که از این کمالات بی‌بهره است، چنین کسی در حقیقت، دلش را وحشت علاقه به ستایش و اقبال مردم فراگرفته و تیرگی آزمندی، باطنش را پوشانیده است؛ پس چه بسیار به سبب هواپرستی مفتون و فریفته گشته و چه بسیار مردمان را گمراه ساخته است؛ خداوند عزّوجلّ فرموده است: لَبِئْسَ الْمَوْلی وَ لَبِئْسَ الْعَشِیر.
Imam Sadiq (peace be upon him): The best admonition is that whose speech does not cross the boundary of truthfulness and whose action does not cross the boundary of ikhlas (sincerity), for the admonisher and the one admonished are like a person awake and a person asleep. Whoever frees himself from sleep, heedlessness, opposition [to the divine commands] and sins can free another from those heedless states. But as for one who has journeyed through the wildernesses of transgression and oppression, and plunged into the pastures of misguidance and shamelessness, and who, for the sake of a good name, showing off, seeking fame and putting on appearances among the people, presents himself in the form and outward shape of the righteous, and who continually in his words pretends to purity and refinement of the soul while he is devoid of these perfections — such a person, in reality, has his heart overtaken by the wildness of love for people's praise and acceptance, and the darkness of greed has covered his inner self. How often has he been infatuated and deluded by following his desires, and how many people has he led astray! Allah the Mighty and Majestic has said: لَبِئْسَ الْمَوْلی وَ لَبِئْسَ الْعَشِیر [evil certainly is the guardian and evil certainly is the associate].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સૌથી ઉત્તમ ઉપદેશ એ છે કે જેની વાત સચ્ચાઈની હદથી અને જેનું કાર્ય ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા)ની હદથી બહાર ન જાય, કારણ કે ઉપદેશક અને ઉપદેશ સ્વીકારનાર જાગેલા અને સૂતેલા વ્યક્તિ જેવા છે; જે વ્યક્તિ પોતે ઊંઘ, ગફલત, [ઇલાહી આદેશો સાથે] વિરોધ અને ગુનાહોથી મુક્ત થઈ જાય તે બીજાને એ ગફલતોમાંથી મુક્ત કરી શકે છે; પરંતુ જે વ્યક્તિ અતિક્રમણ અને જુલમના રણોમાં ફરતો રહ્યો છે અને ગુમરાહી અને બેશરમીના ચરાગાહોમાં ડૂબી ગયો છે અને સારા નામ, દેખાડો, પ્રસિદ્ધિની ઇચ્છા અને લોકોમાં દેખાવ કરવા માટે પોતાને નેક લોકોના રૂપ અને દેખાવમાં પેશ કરે છે અને પોતાના શબ્દોમાં સતત પવિત્રતા અને નફ્સની તહઝીબનો દેખાવ કરે છે જ્યારે તે આ કમાલોથી વંચિત છે, આવો વ્યક્તિ હકીકતમાં તેના દિલને લોકોની પ્રશંસા અને સ્વીકાર પ્રત્યેની આસક્તિની વહેશતે ઘેરી લીધું છે અને લોભની અંધારાઈએ તેના બાતિનને ઢાંકી દીધું છે; તો કેટલી વાર હવસપરસ્તીના કારણે તે ભરમાયો અને ફસાયો છે અને કેટલા લોકોને તેણે ગુમરાહ કર્યા છે; અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું છે: لَبِئْسَ الْمَوْلی وَ لَبِئْسَ الْعَشِیر [ખરેખર ખરાબ છે તે વલી અને ખરેખર ખરાબ છે તે સાથી].