الصّادق ( دَعَا نُوحٌ (قَوْمَهُ عَلَانِیَهًًْ فَلَمَّا سَمِعَ عَقِبُ هِبَهًِْ اللَّهِ مِنْ نُوحٍ (تَصْدِیقَ مَا فِی أَیْدِیهِمْ مِنَ الْعِلْمِ صَدَّقُوهُ فَأَمَّا وُلْدُ قَابِیلَ فَإِنَّهُمْ کَذَّبُوهُ وَ قَالُوا ما سَمِعْنا بِهذا فِی آبائِنَا الْأَوَّلِینَ وَ قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَکَ وَ اتَّبَعَکَ الْأَرْذَلُونَ یَعْنُونَ عَقِبَ هِبَهًِْ اللَّهِ.
امام صادق ( نوح (قومش را آشکارا [به خدا] دعوت کرد. وقتی فرزندان و نسل هبهًْالله از نوح (تصدیق آنچه را که از علم در دستانشان هست شنیدند، او را تصدیق کردند ولی فرزندان قابیل او را تکذیب کرده و گفتند: ما سَمِعْنا بِهذا فِی آبائِنَا الْأَوَّلِینَ و گفتند: آیا ما به تو ایمان بیاوریم درحالی که افراد پست و بی ارزش از تو پیروی کرده اند؟! ( شعراء/۱۱۱ ) و منظورشان از افراد پست و بیارزش فرزندان هبهًْالله (بود.
Imam Sadiq (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) called his people [to Allah] openly. When the children and descendants of Hibatullah heard from Nuh (peace be upon him) the confirmation of the knowledge that was in their hands, they believed him. But the children of Qabil denied him and said: ما سَمِعْنا بِهذا فِی آبائِنَا الْأَوَّلِینَ [We have not heard of this among our forefathers of old], and they said: "Shall we believe in you while the lowly and worthless follow you?!" (Shu'ara/111), and by "the lowly and worthless" they meant the children of Hibatullah (peace be upon him).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની કૌમને જાહેર રીતે [અલ્લાહ તરફ] દાવત આપી. જ્યારે હિબતુલ્લાહના સંતાનો અને વંશજોએ નૂહ (અલયહિસ્સલામ)થી તેમના હાથોમાં જે ઇલ્મ હતું તેની પુષ્ટિ સાંભળી, તો તેમણે તેમને સાચા માન્યા, પરંતુ કાબીલના સંતાનોએ તેમને જૂઠલાવ્યા અને કહ્યું: ما سَمِعْنا بِهذا فِی آبائِنَا الْأَوَّلِینَ [અમે અમારા પૂર્વજોમાં આવું સાંભળ્યું નથી], અને કહ્યું: "શું અમે તમારા પર ઈમાન લાવીએ જ્યારે કે નીચ અને તુચ્છ લોકોએ તમારું અનુસરણ કર્યું છે?!" (શોઅરા/111), અને તેમનો નીચ અને તુચ્છ લોકોથી મતલબ હિબતુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનો હતા.