سورة المؤمنون

Verse 44 of 118

23:44

ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا كُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها كَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحاديثَ فَبُعْداً لِقَوْمٍ لايُؤْمِنُونَ

سپس پيامبران خود را يكى پس از ديگرى فرستاديم هر زمان پيامبرى براى [هدايت] قومى مى آمد، او را تكذيب مى كردند و ما اين امّت هاى سركش را يكى پس از ديگرى هلاك نموديم و آن‌ها را خبرهايى قرار داديم [كه تنها نامى از آنان باقى ماند]. دور باد [از رحمت خدا] قومى كه ايمان نمى آورند!

Then We sent Our apostles one after another; whenever there came to a people their apostle, they called him a liar, so We made some of them follow others and We made them stories; so away with a people who do not believe!

પછી અમો અમારા રસૂલોને સતત મોકલ્યા, અને જયારે પણ રસૂલ તેમની ઉમ્મત પાસે આવ્યા ત્યારે તેઓએ તેને જૂઠલાવ્યો, પછી અમોએ પણ તેમનો (નાસ્તિકોનો) વારાફરતી નાશ કરી નાખ્યો અને તેઓને કહાનીનુ સ્વરૂપ આપી દીધુ, જે લોકો ઇમાન નથી લાવતા તેઓ માટે (અલ્લાહની રહેમતથી) દૂરી છે.

#1 سپس پیامبران خود را یکی پس از دیگری فرستادیم هر زمان پیامبری برای [هدایت] قومی می‌آمد، او را تکذیب می‌کردند و ما این امّ… Then We sent Our Messengers one after another પછી અમે અમારા પયગંબરોને એક પછી એક મોકલ્યા, જ્યારે પણ કોઈ કૌમ પાસે તેમનો પયગંબર આવ્યો, તેમણે તેને જુઠલાવ્યો, અને અમે આ સરકશ ઉમ્મતોને એક પછી એક હલાક કરી અને તેમને વાર્તાઓ બનાવી દીધા

الباقر ( فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مُوسَی (وَ هَارُونَ إِلَی فِرْعَوْنَ وَ هَامَانَ وَ قَارُونَ ثُمَّ أَرْسَلَ اللهُ الرُّسُلَ تَتْرَی کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها کَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ فَکَانَتْ بَنُو إِسْرَائِیلَ تَقْتُلُ فِی الْیَوْمِ نَبِیَّیْنِ وَ ثَلَاثَهًًْ وَ أَرْبَعَهًًْ حَتَّی إِنَّهُ کَانَ یُقْتَلُ فِی الْیَوْمِ الْوَاحِدِ سَبْعُونَ نَبِیّاً وَ یَقُومُ سُوقُ بَقْلِهِمْ فِی آخِرِ النَّهَارِ.

امام باقر ( خدای تعالی موسی (و هارون (را به سوی فرعون، هامان و قارون فرستاد و بعد از آن خدای تعالی رسولان را پی‌در پی ارسال کرد؛ کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها کَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ؛ بنی اسراییل روزانه دو یا سه یا چهار پیامبر را می‌کشتند و کارشان به جایی رسید که تنها در یک روز هفتاد پیامبر را کشتند و بازار کشت و کشتارشان تا آخر روز باز بود.

Imam Baqir (peace be upon him): Allah the Exalted sent Musa (peace be upon him) and Harun (peace be upon him) to Pharaoh, Haman and Qarun, and after that Allah the Exalted sent the messengers one after another; کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها کَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ [whenever there came to a people their messenger, they called him a liar, so We made some of them follow others and We made them stories]; the Children of Israel would kill two, three or four prophets in a single day, and their affair reached the point that in one day alone they killed seventy prophets, and their market of slaughter remained open until the end of the day.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અને હારૂન (અલયહિસ્સલામ)ને ફિરઔન, હામાન અને કારૂન તરફ મોકલ્યા અને ત્યાર બાદ અલ્લાહ તઆલાએ રસૂલોને એક પછી એક મોકલ્યા; کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها کَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ [જ્યારે પણ કોઈ ઉમ્મત પાસે તેમનો રસૂલ આવ્યો, તેઓએ તેમને જુઠલાવ્યા, તો અમે તેમને એક પછી એક કરી નાખ્યા અને તેમને વાર્તાઓ બનાવી દીધા]; બની ઇસરાઈલ રોજ બે, ત્રણ કે ચાર પયગંબરોને કત્લ કરતા હતા અને તેમનું કામ એ હદ સુધી પહોંચ્યું કે માત્ર એક જ દિવસમાં તેમણે સિત્તેર પયગંબરોને કત્લ કર્યા અને તેમનું કત્લેઆમનું બજાર દિવસના અંત સુધી ખુલ્લું રહ્યું.

#2 سپس پیامبران خود را یکی پس از دیگری فرستادیم هر زمان پیامبری برای [هدایت] قومی می‌آمد، او را تکذیب می‌کردند و ما این امّ… Then We sent Our Messengers one after another પછી અમે અમારા પયગંબરોને એક પછી એક મોકલ્યા, જ્યારે પણ કોઈ કૌમ પાસે તેમનો પયગંબર આવ્યો, તેમણે તેને જુઠલાવ્યો, અને અમે આ સરકશ ઉમ્મતોને એક પછી એક હલાક કરી અને તેમને વાર્તાઓ બનાવી દીધા

علی بن ابراهیم ( قَولُهُ ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا یَقُولُ بَعضُهُم فِی أَثَرِ بَعضٍ.

علیّ بن ابراهیم ( ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا؛ یعنی بعضی از پیامبران (را در پی یکدیگر می‌فرستاد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا [Then We sent Our messengers one after another]; that is, He sent some of the prophets (peace be upon them) following one another.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ثُمَّ أَرْسَلْنا رُسُلَنا تَتْرا [પછી અમે અમારા રસૂલોને એક પછી એક મોકલ્યા]; એટલે કે કેટલાક પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ)ને એક પછી એક મોકલ્યા.

#3 دور باد [از رحمت خدا] قومی که ایمان نمی‌آورند Away with a people who do not believe દૂર થાય [અલ્લાહની રહમતથી] એ કૌમ જે ઈમાન નથી લાવતી

الباقر ( إِذَا أَرَادَ اللَّهُ قَبْضَ الْکَافِر قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ انْطَلِقْ أَنْتَ وَ أَعْوَانُکَ إِلَی عَدُوِّی ... فیَنْزِلُ عَلَیْهِ مُنْکَرٌ وَ نَکِیرٌ وَ هُمَا مَلَکَانِ أَسْوَدَانِ أَزْرَقَانِ یَبْحَثَانِ الْقَبْرَ بِأَنْیَابِهِمَا وَ یَطَئَانِ فِی شُعُورِهِمَا حَدَقَتَاهُمَا مِثْلُ قِدْرِ النُّحَاسِ وَ کَلَامُهُمَا مِثْلُ الرَّعْدِ الْقَاصِفِ وَ أَبْصَارُهُمَا مِثْلُ الْبَرْقِ اللَّامِعِ فَیَنْتَهِرَانِهِ وَ یَصِیحَانِ بِهِ فَیَتَقَلَّصُ نَفْسُهُ حَتَّی یَبْلُغَ حَنْجَرَتَهُ فَیَقُولَانِ لَهُ مَنْ رَبُّکَ وَ مَا دِینُکَ وَ مَنْ نَبِیُّکَ وَ مَنْ إِمَامُکَ فَیَقُولُ لَا أَدْرِی قَالَ فَیَقُولَانِ شَاکٌّ فِی الدُّنْیَا وَ شَاکٌّ الْیَوْمَ لَا دَرَیْتَ وَ لَا هَدَیْتَ قَالَ فَیَضْرِبَانِهِ ضَرْبَهًًْ فَلَا یَبْقَی فِی الْمَشْرِقِ وَ لَا فِی الْمَغْرِبِ شَیْءٌ إِلَّا سَمِعَ صَیْحَتَهُ إِلَّا الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ قَالَ فَمِنْ شِدَّهًِْ صَیْحَتِهِ یَلُوذُ الْحِیتَانُ بِالطِّینِ وَ یَنْفِرُ الْوَحْشُ فِی الْخِیَاسِ وَ لَکِنَّکُمْ لَا تَعْلَمُونَ قَالَ ثُمَّ یُسَلِّطُ اللَّهُ عَلَیْهِ حَیَّتَیْنِ سَوْدَاوَیْنِ زَرْقَاوَیْنِ یُعَذِّبَانِهِ بِالنَّهَارِ خَمْسَ سَاعَاتٍ وَ بِاللَّیْلِ سِتَّ سَاعَاتٍ لِأَنَّهُ کَانَ یَسْتَخْفِی مِنَ النَّاسِ وَ لَا یَسْتَخْفِی مِنَ اللَّهِ فَبُعْداً لِقَوْمٍ لا یُؤْمِنُونَ.

امام باقر ( وقتی خدا بخواهد که جان کافر را بگیرد می فرماید: «ای فرشته‌ی مرگ! تو و یارانت سوی دشمن من روانه شوید. منکر و نکیر بر او فرود می آیند و آن‌ها دو فرشته‌ی سیاه رنگ و چشم کبود هستند که با دندان هایشان قبر را می کنند و روی موهای بلندشان که روی زمین کشیده می‌شود، راه می‌روند، کاسه‌ی چشمشان مانند دیگ مسی، سخن آن‌ها مانند صدای رعد بسیار بلند و چشمانشان مثل برِق درخشان است. او (کافر) را به‌شدّت آزار می دهند و بر سر او [چنان] فریاد ی می‌زنند [که در اثر آن] جانش درمی آید تا اینکه به گلویش می رسد. به او می‌گویند: «پروردگارت کیست؟، دینت چیست؟ پیامبرت کیست؟ و امامت کیست»؟ می گوید: «نمی دانم». می‌گویند: «در دنیا شک داشتی و امروز هم شک داری. ندانستی و هدایت نشدی». حضرت فرمود: «[چنان] ضربه ای به او می‌زنند که هرکس که در مشرق و مغرب هست به جز جنیّان و انسان ها، صدای ناله‌ی او را می‌شنوند. از شدّت صدای ناله‌ی او، ماهی ها در گِل پنهان می شوند و حیوانات وحشی در لانه های خود فرار می‌کنند؛ ولی شما نمی دانید. آنگاه خداوند دو مار سیاهِ چشم کبود را بر او مسلّط می کند که در روز پنج ساعت و در شب شش ساعت او را عذاب کنند؛ زیرا او از مردم پنهان می شد [حیا می کرد] و از خدا پنهان نمی شد؛ فَبُعْداً لقومٍ لایُومِنون»!

Imam Baqir (peace be upon him): When Allah wishes to take the soul of a disbeliever, He says: "O Angel of Death! Go, you and your helpers, to My enemy." Munkar and Nakir descend upon him, and they are two black angels with blue eyes who dig the grave with their fangs and walk on their long hair that trails on the ground; the sockets of their eyes are like copper cauldrons, their speech is like an extremely loud thunderclap, and their sight is like flashing lightning. They severely torment him (the disbeliever) and shout at him [so loudly that as a result] his soul comes forth until it reaches his throat. They say to him: "Who is your Lord? What is your religion? Who is your prophet? And who is your imam?" He says: "I do not know." They say: "In the world you were in doubt, and today too you are in doubt. You did not know and you were not guided." The Imam said: "They strike him [such] a blow that everyone in the east and the west, except the jinn and mankind, hears his cry. From the intensity of his cry, fish hide in the mud and wild animals flee into their dens; but you do not know. Then Allah sets upon him two black snakes with blue eyes, who torment him for five hours during the day and six hours during the night, because he used to hide from people [feeling shame before them] but did not hide from Allah; فَبُعْداً لقومٍ لایُومِنون [so away with a people who do not believe]!"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ કાફિરની જાન લેવા ઈચ્છે છે ત્યારે ફરમાવે છે: "હે મૌતના ફરિશ્તા! તું અને તારા સાથીઓ મારા દુશ્મન તરફ જાવ." મુન્કર અને નકીર તેના પર ઉતરે છે અને તેઓ બે કાળા રંગના અને ભૂરી આંખવાળા ફરિશ્તા છે જેઓ પોતાના દાંતથી કબરને ખોદે છે અને પોતાના લાંબા વાળ પર - જે જમીન પર ઘસડાય છે - ચાલે છે, તેમની આંખોની કીકી તાંબાના તપેલા જેવી, તેમનું બોલવું અત્યંત જોરદાર ગડગડાટ જેવું અને તેમની આંખો ચમકતી વીજળી જેવી છે. તેને (કાફિરને) સખત તકલીફ આપે છે અને તેના પર [એવી] ચીસ પાડે છે [કે તેના પરિણામે] તેની જાન નીકળી જાય છે અને તેના ગળા સુધી પહોંચે છે. તેને કહે છે: "તારો રબ કોણ છે? તારો દીન શું છે? તારો પયગંબર કોણ છે? અને તારો ઇમામ કોણ છે?" તે કહે છે: "મને ખબર નથી." તેઓ કહે છે: "દુનિયામાં પણ તું શંકામાં હતો અને આજે પણ શંકામાં છે. તું ન જાણ્યું અને ન હિદાયત પામ્યો." હઝરતે ફરમાવ્યું: "તેને [એવો] ફટકો મારે છે કે મશરિક અને મગરિબમાં જે પણ છે, જિન્નાત અને ઇન્સાનો સિવાય, તેની ચીસનો અવાજ સાંભળે છે. તેની ચીસના જોરથી માછલીઓ કીચડમાં છુપાઈ જાય છે અને જંગલી જાનવરો પોતાના દરમાં ભાગી જાય છે; પરંતુ તમે જાણતા નથી. ત્યાર બાદ અલ્લાહ બે કાળા ભૂરી આંખવાળા સાપોને તેના પર મુસલ્લત કરે છે જેઓ દિવસમાં પાંચ કલાક અને રાત્રે છ કલાક તેને અઝાબ આપે છે; કારણ કે તે લોકોથી છુપાતો હતો [શરમાતો હતો] અને અલ્લાહથી છુપાતો ન હતો; فَبُعْداً لقومٍ لایُومِنون [જે કૌમ ઈમાન નથી લાવતી તેના પર ફિટકાર હો]!"