سورة النور

Verse 13 of 64

24:13

لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِكَ عِنْدَ اللهِ هُمُ الْكاذِبُونَ

چرا چهار شاهد بر آن نياوردند؟! و هنگامى‌كه گواهان را نياوردند، آنان در پيشگاه خدا دروغگويانند.

Why did they not bring four witnesses of it? But as they have not brought witnesses they are liars before Allah.

પછી તેઓ ચાર ગવાહ કેમ ન લાવ્યા? હવે જ્યારે તેઓ ચાર ગવાહ નથી લાવ્યા તો હકીકતમાં તેઓ અલ્લાહની પાસે જૂઠા છે.

#1 به یقین کسانی که آن تهمت عظیم را عنوان کردند گروهی [متشکّل و توطئه‌گر] از شما بودند؛ امّا گمان نکنید این ماجرا به زیان ش… Indeed, those who brought forth the great slander were a group from among you; do not think it is bad for you, rather it is good for you નિશ્ચિતરૂપે જેઓએ તે મોટો આરોપ મૂક્યો તેઓ તમારામાંથી એક [સંગઠિત અને કાવતરાખોર] જૂથ હતા; પરંતુ એમ ન સમજો કે આ ઘટના તમારા નુકસાનમાં છે, બલ્કે તમારા માટે તેમાં ભલાઈ છે

الباقر ( لَمَّا هَلَکَ إِبْرَاهِیمُ‌بْنُ‌رَسُولِ اللَّه (حَزِنَ عَلَیْهِ رَسُولُ اللَّهِ (حُزْناً شَدِیداً فَقَالَتْ عَائِشَهًُْ مَا الَّذِی یَحْزُنُکَ عَلَیْهِ فَمَا هُوَ إِلَّا ابْنُ جَرِیحٍ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ (عَلِیّاً (وَ أَمَرَهُ بِقَتْلِهِ فَذَهَبَ عَلِیٌّ إِلَیْهِ وَ مَعَهُ السَّیْفُ وَ کَانَ جَرِیحٌ الْقِبْطِیُّ فِی حَائِطٍ فَضَرَبَ عَلِیٌّ (بَابَ الْبُسْتَانِ فَأَقْبَلَ إِلَیْهِ جَرِیحٌ لِیَفْتَحَ لَهُ الْبَابَ فَلَمَّا رَأَی عَلِیّاً (عَرَفَ فِی وَجْهِهِ الشَّرَّ فَأَدْبَرَ رَاجِعاً وَ لَمْ یَفْتَحِ الْبَابَ فَوَثَبَ عَلِیٌّ (عَلَی الْحَائِطِ وَ نَزَلَ إِلَی الْبُسْتَانِ وَ اتَّبَعَهُ وَ وَلَّی جَرِیحٌ مُدْبِراً فَلَمَّا خَشِیَ أَنْ یُرْهِقَهُ صَعِدَ فِی نَخْلَهًٍْ وَ صَعِدَ عَلِیٌّ (فِی أَثَرِهِ فَلَمَّا دَنَا مِنْهُ رَمَی جَرِیحٌ بِنَفْسِهِ مِنْ فَوْقِ النَّخْلَهًِْ فَبَدَتْ عَوْرَتُهُ فَإِذَا لَیْسَ لَهُ مَا لِلرِّجَالِ وَ لَا لَهُ مَا لِلنِّسَاءِ فَانْصَرَفَ عَلِیٌّ (إِلَی النَّبِیِّ (فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (إِذَا بَعَثْتَنِی فِی الْأَمْرِ أَکُونُ فِیهِ کَالْمِسْمَارِ الْمُحْمَی أَمْ أَثَّبَّتُ قَالَ لَا بَلِ اثَّبَّتْ قَالَ وَ الَّذِی بَعَثَکَ بِالْحَقِّ مَا لَهُ مَا لِلرِّجَالِ وَ مَا لَهُ مَا لِلنِّسَاءِ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی صَرَفَ عَنَّا السُّوءَ أَهْلَ الْبَیْتِ.

امام باقر ( وقتی ابراهیم فرزند رسول خدا (از دنیا رفت، پیامبر بسیار اندوهگین شد. عایشه گفت: «چه چیزی باعث شده تا این‌گونه ناراحت شوی؟ ابراهیم که فرزند جُریح است. رسول خدا (که این حرف را شنید، علی (را فرستاد تا جُریح را به قتل برساند. علی (شمشیر خود را برداشت و به‌سوی او شتافت. جُریح قبطی در باغی بود. علی (در باغ را زد. جُریح آمد که در را باز کند. وقتی دید چهره‌ی علی (خشمناک است، بازگشت و در را باز نکرد و علی (از دیوار وارد باغ شد و او را دنبال کرد. جُریح که پا به فرار گذاشته بود، از سر ترس به بالای درخت خرمایی پناه برد و علی (هم به‌دنبال او از درخت بالا رفت و هنگامی‌که به جریح نزدیک شد، او خود را از بالای درخت به پایین انداخت و عورت او نمایان شد و مشخص شد در او نه نشان مردانگی و نه نشان زنانگی است. دراین‌حال بود که علی (به نزد پیامبر (بازگشت و عرض کرد: «ای رسول خدا (وقتی مرا درپی مأموریت می‌فرستی، آیا همچون میخ گداخته نهاده در پشم باشم یا اینکه تحقیق کنم»؟ رسول خدا (فرمود: «تحقیق کن». حضرت (عرضه داشت: «سوگند به کسی که تو را به حق برانگیخت، جریح را نه نشان از مردانگی است و نه نشان از زنانگی». پس رسول خدا (فرمود: «سپاس خدایی را که شر و بدی را از ما اهل بیت دور می‌گرداند».

Imam Baqir (peace be upon him): When Ibrahim, the son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), passed away, the Prophet grieved intensely over him. A'isha said: "What is it that has made you grieve so? Ibrahim is only the son of Jurayh." When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) heard this, he sent Ali (peace be upon him) to kill Jurayh. Ali (peace be upon him) took up his sword and hurried towards him. Jurayh the Copt was in a garden. Ali (peace be upon him) knocked on the garden gate. Jurayh came to open the gate. When he saw that Ali's (peace be upon him) face was wrathful, he turned back and did not open the gate. So Ali (peace be upon him) climbed over the wall into the garden and pursued him. Jurayh took to flight, and out of fear took refuge at the top of a date palm. Ali (peace be upon him) also climbed the tree after him, and when he drew near to Jurayh, Jurayh flung himself down from the top of the tree, and his private parts became exposed, and it became clear that he had neither the sign of a man nor the sign of a woman. At that point Ali (peace be upon him) returned to the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), when you send me on a mission, should I be like a red-hot nail placed in wool, or should I investigate?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Investigate." He (peace be upon him) said: "By the One who raised you with the truth, Jurayh has neither the sign of a man nor the sign of a woman." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Praise be to Allah who turns away evil and wickedness from us, the Ahl al-Bayt."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પુત્ર ઇબ્રાહીમનું અવસાન થયું, ત્યારે પયગંબર ખૂબ જ ગમગીન થયા. આયશાએ કહ્યું: "તમને આટલા ગમગીન થવાનું શું કારણ છે? ઇબ્રાહીમ તો જુરૈહનો પુત્ર છે." જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ આ સાંભળ્યું, ત્યારે તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને જુરૈહને કત્લ કરવા મોકલ્યા. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાની તલવાર લીધી અને તેમની તરફ ધસી ગયા. જુરૈહ કિબ્તી એક બગીચામાં હતો. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ બગીચાનો દરવાજો ખખડાવ્યો. જુરૈહ દરવાજો ખોલવા આવ્યો. જ્યારે તેણે અલી (અલયહિસ્સલામ) નો ચહેરો ગુસ્સાવાળો જોયો, ત્યારે તે પાછો વળી ગયો અને દરવાજો ન ખોલ્યો, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) દીવાલ ઓળંગીને બગીચામાં દાખલ થયા અને તેની પાછળ પડ્યા. જુરૈહ ભાગી નીકળ્યો હતો, ડરના માર્યા ખજૂરના ઝાડની ટોચ પર ચઢી ગયો, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેની પાછળ ઝાડ પર ચઢ્યા, અને જ્યારે તેઓ જુરૈહની નજીક પહોંચ્યા, ત્યારે તેણે પોતાની જાતને ઝાડની ટોચ પરથી નીચે ફેંકી દીધી, અને તેની શરમગાહ ખુલ્લી થઈ ગઈ, અને સ્પષ્ટ થઈ ગયું કે તેનામાં ન તો પુરુષત્વની નિશાની હતી, ન સ્ત્રીત્વની. તે વખતે અલી (અલયહિસ્સલામ) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા આવ્યા અને અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), જ્યારે તમે મને કોઈ કામગીરી પર મોકલો, ત્યારે શું હું ઊનમાં મૂકેલી તપાવેલી ખીલી જેવો બની જાઉં, કે તપાસ કરું?" રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તપાસ કર." હઝરત (અલયહિસ્સલામ) એ અરજ કરી: "તે ઝાતની કસમ જેણે તમને હક સાથે મબઊસ કર્યા, જુરૈહમાં ન તો પુરુષત્વની નિશાની છે, ન સ્ત્રીત્વની." તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "અલ્હમ્દુલિલ્લાહ, જે અમ અહલેબૈતથી બુરાઈ અને ખરાબીને દૂર કરે છે."

#2 به یقین کسانی که آن تهمت عظیم را عنوان کردند گروهی [متشکّل و توطئه‌گر] از شما بودند؛ امّا گمان نکنید این ماجرا به زیان ش… Indeed, those who brought forth the great slander were a group from among you; do not think it is bad for you, rather it is good for you નિશ્ચિતરૂપે જેઓએ તે મોટો આરોપ મૂક્યો તેઓ તમારામાંથી એક [સંગઠિત અને કાવતરાખોર] જૂથ હતા; પરંતુ એમ ન સમજો કે આ ઘટના તમારા નુકસાનમાં છે, બલ્કે તમારા માટે તેમાં ભલાઈ છે

الرّضا ( الْحُسَیْنُ‌بْنُ‌حَمْدَانَ الْخَصِیبِیُ بِإِسْنَادِه: فَبَلَغَ الْخَبَرُ إِلَی عَلِیِّ‌بْنِ‌مُوسَی (وَ مَا صُنِعَ بِابْنِهِ مُحَمَّدٍ (فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ، ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَی مَنْ بِحَضْرَتِهِ مِنْ شِیعَتِهِ فَقَالَ لَهُمْ: هَلْ عَلِمْتُمْ مَا قُذِفَتْ بِهِ مَارِیَهًُْ الْقِبْطِیَّهًُْ؟ وَ مَا ادُّعِیَ عَلَیْهَا فِی وِلَادَتِهَا إِبْرَاهِیمَ‌بْنَ‌رَسُولِ اللَّهِ (؟ فَقَالُوا: یَا سَیِّدَنَا أَنْتَ أَعْلَمُ خَبِّرْنَا لِنَعْلَمَ، فَقَالَ: إِنَّ مَارِیَهًَْ أَهْدَاهَا الْمُقَوْقِسُ إِلَی جَدِّی رَسُولِ اللَّهِ (وَ تَحَظَّی بِمَارِیَهًَْ مِنْ دُونِهِمْ وَ کَانَ مَعَهَا خَادِمٌ یُقَالُ لَهُ جُرَیْحٌ وَ حَسُنَ إِیمَانُهَا وَ إِسْلَامُهَا، ثُمَّ مَلَکَتْ مَارِیَهًُْ قَلْبَ رَسُولِ اللَّهِ (فَحَسَدَهَا بَعْضُ أَزْوَاجِهِ، وَ أَقْبَلَتْ عَائِشَهًُْ وَ حَفْصَهًُْ تَشْکُوَانِ إِلَی أَبَوَیْهِمَا مَیْلَ رَسُولِ اللَّهِ (إِلَی مَارِیَهًَْ وَ إِیثَارَهُ إِیَّاهَا عَلَیْهِمَا حَتَّی سَوَّلَتْ لِأَبَوَیْهِمَا أَنْفُسُهُمَا بِأَنْ یَقْذِفُوا مَارِیَهًَْ بِأَنَّهَا حَمَلَتْ بِإِبْرَاهِیمَ مِنْ جُرَیْحٍ الْخَادِمِ، وَ کَانُوا لَا یَظُنُّونَ جُرَیْحاً خَادِماً فَأَقْبَلَ أَبَوَاهُمَا إِلَی النَّبِیِّ (وَ هُوَ جَالِسٌ فِی مَسْجِدِهِ فَجَلَسَا بَیْنَ یَدَیْهِ، ثُمَّ قَالا: یَا رَسُولَ اللَّهِ مَا یَحِلُّ لَنَا وَ لَا لِشِیعَتِنَا أَنْ نَکْتُمَ عَلَیْکَ مَا یَظْهَرُ مِنْ خِیَانَهًٍْ وَاقِعَهًٍْ بِکَ، قَالَ: مَا ذَا تَقُولَانِ؟ قَالا: یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ جُرَیْحاً یَأْتِی مِنْ مَارِیَهًَْ الْفَاحِشَهًَْ الْعُظْمَی، وَ إِنَّ حَمْلَهَا مِنْ جُرَیْحٍ لَیْسَ هُوَ مِنْکَ، فَارْبَدَّ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ (وَ عَرَضَتْ لَهُ سَهْوَهًٌْ لِعَظِیمِ مَا تَلَقَّیَاهُ بِهِ، ثُمَّ قَالَ: وَیْحَکُمَا مَا تَقُولَانِ؟ قَالا: یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا خَلَّفْنَا جُرَیْحاً وَ مَارِیَهًَْ فِی مَشْرَبَتِهَا یَعْتِبُهَا فِی حُجْرَتِهَا وَ یُفَاکِهُهُا وَ یُلَاعِبُهَا وَ یَرُومُ مِنْهَا مَا یَرُومُ الرِّجَالُ مِنَ النِّسَاءِ فَابْعَثْ إِلی جُرَیْحٍ فَإِنَّکَ تَجِدُهُ عَلَی هَذِهِ الْحَالِ فَأَنْفِذْ فِیهِمَا حُکْمَ اللَّهِ وَ حُکْمَکَ. فَأَتَی النَّبِیُّ إِلَی عَلِیٍّ (قَالَ: قُمْ یَا أَبَاالْحَسَنِ بِسَیْفِکَ ذِی الْفَقَارِ حَتَّی تَمْضِیَ مَشْرَبَهًَْ مَارِیَهًَْ فَإِنْ صَادَفْتَهَا وَ جُرَیْحاً کَمَا یَصِفَانِ فَأَخْمِدْهُمَا بِسَیْفِکَ ضَرْباً. وَ قَامَ عَلِیٌّ (وَ مَسَحَ سَیْفَهُ وَ أَخَذَهُ تَحْتَ ثَوْبِهِ فَلَمَّا وَلَّی مِنْ بَیْنِ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (انْثَنَی إِلَیْهِ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ: أَکُونُ کَالشِّکَّهًِْ، وَ الشَّاهِدُ یَرَی مَا لَا یَرَی الْغَائِبُ، فَقَالَ لَهُ: فَدَیْتُکَ یَا أَبَاالْحَسَنِ امْضِ، فَمَضَی وَ سَیْفُهُ فِی یَدِهِ حَتَّی تَسَوَّرَ مِنْ فَوْقِ مَشْرَبَهًِْ مَارِیَهًَْ وَ هِیَ فِی جَوْفِ الْمَشْرَبَهًِْ، وَ جُرَیْحٌ مَعَهَا یُؤَدِّبُهَا بِآدَابِ الْمُلُوکِ، وَ یَقُولُ لَهَا: عَظِّمِی رَسُولَ اللَّهِ وَ لَبِّیهِ وَ أَکْرِمِیهِ حَتَّی الْتَفَتَ جُرَیْحٌ فَنَظَرَ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ سَیْفُهُ مَشْهُورٌ فِی یَدِهِ فَفَزِعَ جُرَیْحٌ، وَ صَعِدَ إِلَی نَخْلَهًٍْ فِی الْمَشْرَبَهًِْ فَصَعِدَ إِلَی رَأْسِهَا فَنَزَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ إِلَی الْمَشْرَبَهًِْ، فَکَشَفَ الرِّیحُ عَنْ أَثْوَابِ جُرَیْحٍ فَرَآهُ خَادِماً مَمْسُوحاً لَیْسَ لَهُ مَا لِلْآدَمِیِّینَ، فَقَالَ: انْزِلْ یَا جُرَیْحُ، قَالَ: یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ آمِناً عَلَی نَفْسِی؟ فَقَالَ: آمِناً عَلَی نَفْسِکَ، فَنَزَلَ جُرَیْحٌ وَ أَخَذَ بِیَدِهِ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ فَأَوْقَفَهُ بَیْنَ یَدَیْهِ، وَ قَالَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ جُرَیْحاً خَادِمٌ مَمْسُوحٌ، فَوَلَّی النَّبِیُّ وَجْهَهُ إِلَی الْجِدَارِ، وَ قَالَ: حُلَّ لَهُمَا لَعَنَهُمَا اللَّهُ یَا جُرَیْحُ حَتَّی یَتَبَیَّنَ کَذِبُهُمَا وَ یَحْتَقِبَا خِزْیَهُمَا، بِجُرْأَتِهِمَا عَلَی اللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَکَشَفَ جُرَیْحٌ عَنْ أَثْوَابِهِ فَإِذَا هُوَ خَادِمٌ مَمْسُوحٌ فَسَقَطَا بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ قَالا: یَا رَسُولَ اللَّهِ التَّوْبَهًَْ، اسْتَغْفِرْ لَنَا وَ لَنْ نَعُودَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لَا تَابَ اللَّهُ عَلَیْکُمَا فَمَا یَنْفَعُکُمَا اسْتِغْفَارِی وَ مَعَکُمَا هَذِهِ الْجُرْأَهًُْ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَلَی رَسُولِهِ فَقَالا: یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِ اسْتَغْفَرْتَ لَنَا رَجَوْنَا أَنْ یَغْفِرَ اللَّهُ لَنَا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ الْآیَهًَْ بِهِمَا وَ فِی بَرَاءَهًِْ مَارِیَهًَْ: إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَیْدِیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ.

امام رضا ( حسین‌بن‌حمدان با سند خود از امام رضا (نقل می‌کند که آن حضرت (به گروهی از شیعیانش که در محضرش بودند، فرمود: «آیا از تهمتی که به ماریه قبطی درباره‌ی فرزندش ابراهیم پسر رسول خدا (زدند، آگاهید»؟ گفتند: «ای سرور ما! تو آگاهتری و ما را آگاه کن». آن حضرت (فرمود: «مُقَوقَس، ماریه را به جدّم رسول خدا (اهدا کرد و رسول خدا (او را به‌عنوان همسر خود برگزید». ماریه خادمی خواجه به نام جُریح داشت و هر دو در اسلام و ایمان جایگاهی رفیع داشتند، ماریه مهر و محبّت رسول خدا (را به دست آورد و همسران وی نسبت به او حسادت کردند و از این‌رو عایشه و حفصه نزد پدرانشان رفته، از مهر و محبّتی که آن حضرت (در حقّ ماریه داشت و او را بر آن‌ها ترجیح می‌داد شکایت بردند. تا اینکه عایشه و حفصه و پدرانشان دستخوش وسوسه‌های شیطانی شدند که ماریه را تهمت زنند که او از جریح، ابراهیم را باردار شده است درحالی‌که گمان نمی‌کردند که جُریح خواجه است. پدران عایشه و حفصه نزد رسول خدا (که در مسجد نشسته بود آمده و کنار حضرت (نشستند و گفتند: «بر ما حلال و شایسته نیست که خیانتی را که در حقّ تو شده پنهان کنیم». رسول خدا (فرمود: «چه می‌گویید»؟! گفتند: «جریح با ماریه، عملی قبیح و بزرگ مرتکب شده و او به‌واسطه‌ی جُریح باردار شده، نه به‌واسطه‌ی تو». چهره‌ی رسول خدا (از خشم کبود شد و به خاطر گفته‌ی سنگین آن دو مبهوت گردیده و فرمود: «وای بر شما، چه می‌گویید»؟ گفتند: «ای رسول خدا (! ما جریح و ماریه را تا مشربه‌اش مرادشان از مشربه، اتاق ماریه بود که جریح با او به مزاح و بازی مشغول است و از او چیزی طلب می‌کند که مردان از زنانشان طلب دارند، تعقیب کرده ایم». پس به‌دنبال جریح بفرست و دراین‌صورت، بی‌گمان او را در چنین وضعی خواهی دید؛ آنگاه حکم‌الهی را درباره‌ی او اجرا کن». رسول خدا (رو به‌سوی علی (کرد و فرمود: «برخیز ای برادرم! و با ذوالفقارت برو تا به اتاق ماریه برسی و همان‌طور که او و جریح را همان‌گونه که این دو می‌گویند، دیدی، آن دو را از دم شمشیرت بگذران». علی (از جا برخاست، شمشیر را در غلاف کرد و زیر جامه‌اش گرفت. وقتی خواست از نزد رسول خدا (برود، رو به ایشان نمود و عرض کرد: «ای رسول خدا (! در آنچه به من امر فرموده‌ای همچون آهن گداخته در پشم باشم یا همچون حاضری که می‌بیند آنچه را غایب نمی‌بیند»؟ پیامبر (فرمود: «ای علی جانم به فدایت، بلکه همچون حاضری باش که می‌بیند آنچه را غایب نمی‌بیند». علی (درحالی‌که شمشیر در دست داشت حرکت کرد تا از دیوار حجره‌ی ماریه بالا رفت. ماریه در میان حجره نشسته و جریح که همراه او بود، آداب و رسوم پادشاهان را به او می‌آموخت و به او می‌گفت: «رسول خدا (را بزرگ و گرامی دار و درخواست او را پاسخ گوی». و به‌همین‌صورت سخن می‌گفت تا اینکه متوجّه حضور امیرمؤمنان (شد که شمشیر از نیام بر کشید. جریح که این صحنه را دید هراسناک شد و از درخت خرمایی که در مشربه بود بالا رفت و امیرمؤمنان (داخل مشربه شد. دراین‌هنگام باد لباس جریح را کنار زد. ناگهان مشخص شد که او خادمی خواجه است، امیرمؤمنان (به او فرمود: «ای جُریح پایین بیا». او عرض کرد: «ای امیرمؤمنان (! آیا جانم در امان است»؟ حضرت فرمود: «بله تو در امان هستی». جریح پایین آمد و امیرمؤمنان (دست او را گرفت و نزد رسول خدا (آورد و فرمود: «ای رسول خدا (جریح خادمی مخنّث (خواجه) است. رسول خدا (صورتش را به‌سمت دیوار برگرداند و فرمود: «ای جریح! خودت را به آن دو بنمایان تا دروغ و رسوایی آنان و گستاخی‌شان علیه خدا و رسولش برملا شود». جُریح لباس خویش را کنار زد و مشخص شد که جُریح خادمی مخنّث است، آن دو به دامن رسول خدا (افتادند و گفتند: «ای رسول خدا (توبه‌ی ما را بپذیر و برای ما طلب آمرزش کن». رسول خدا (فرمود: «خدا توبه‌تان را نمی‌پذیرد. با این گستاخی، طلب آمرزش من برای شما سودی ندارد. پس خدا این دو آیه را در شأن آن دو نازل فرمود: إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ المُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ المُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ * یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ.

Imam Rida (peace be upon him): Husayn ibn Hamdan, with his chain, narrates from Imam Rida (peace be upon him) that he said to a group of his Shia who were in his presence: "Are you aware of the accusation made against Mariya al-Qibtiyya concerning her son Ibrahim, the son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)?" They said: "O our master! You know best, so inform us." He (peace be upon him) said: "Muqawqis gifted Mariya to my grandfather, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took her as his wife." Mariya had a eunuch servant named Jurayh, and both of them held a lofty station in Islam and faith. Mariya won the love and affection of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and his wives grew jealous of her. So Aisha and Hafsa went to their fathers and complained about the love and affection which the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) held for Mariya and how he preferred her over them. Then Aisha and Hafsa and their fathers gave in to satanic whisperings and accused Mariya of having become pregnant with Ibrahim by Jurayh — while they did not suspect that Jurayh was a eunuch. The fathers of Aisha and Hafsa came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) while he was sitting in his mosque, sat beside him and said: "It is not lawful or fitting for us to conceal from you a betrayal that has been committed against you." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "What are you saying?" They said: "Jurayh has committed a great and vile act with Mariya, and she has become pregnant by Jurayh, not by you." The face of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) turned dark with anger, and he was stunned by the gravity of what they had said, and he said: "Woe upon you, what are you saying?" They said: "O Messenger of Allah! We have followed Jurayh and Mariya to her mashraba [by mashraba they meant Mariya's chamber], where Jurayh is engaged in jesting and playing with her and is seeking from her what men seek from their women. So send for Jurayh, and you will undoubtedly find him in such a state; then execute the ruling of Allah concerning him." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) turned to Ali (peace be upon him) and said: "Rise, O my brother, and go with your Dhu'l-Fiqar until you reach Mariya's chamber. If you find her and Jurayh as these two have described, put them both to the edge of your sword." Ali (peace be upon him) rose, sheathed the sword and placed it under his garment. When he was about to leave from the presence of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), he turned to him and said: "O Messenger of Allah! In what you have commanded me, am I to be like a red-hot iron in wool, or like one present who sees what the absent one does not see?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Ali, may my life be your ransom, rather be like one present who sees what the absent one does not see." Ali (peace be upon him), with the sword in his hand, set out and climbed over the wall of Mariya's chamber. Mariya was sitting inside the chamber, and Jurayh, who was with her, was teaching her the etiquette and customs of kings and saying to her: "Honour and revere the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and respond to his call." He was speaking in this manner until he noticed the presence of the Commander of the Faithful (peace be upon him), who had drawn his sword from its scabbard. When Jurayh saw this scene, he became terrified and climbed up a date palm that was in the mashraba, and the Commander of the Faithful (peace be upon him) entered the mashraba. At that moment, the wind blew aside Jurayh's clothing. It suddenly became clear that he was a eunuch servant. The Commander of the Faithful (peace be upon him) said to him: "O Jurayh, come down." He said: "O Commander of the Faithful! Is my life safe?" He said: "Yes, you are safe." Jurayh came down, and the Commander of the Faithful (peace be upon him) took him by the hand and brought him to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah, Jurayh is a mukhannath (eunuch) servant." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) turned his face towards the wall and said: "O Jurayh! Show yourself to those two so that their lies and disgrace and their audacity against Allah and His Messenger may be exposed." Jurayh drew aside his garment, and it became clear that Jurayh was a mukhannath servant. The two [women] fell at the feet of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah, accept our repentance and seek forgiveness for us." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Allah will not accept your repentance. With such audacity, my seeking forgiveness for you is of no benefit." Then Allah revealed these two verses concerning them: إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ المُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ المُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ * یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ [Indeed those who accuse chaste, unwary, believing women are cursed in this world and the Hereafter, and for them is a great punishment, on the day when their tongues, their hands and their feet will testify against them concerning what they used to do].

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હુસૈન બિન હમ્દાન પોતાની સનદ સાથે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે કે તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના શિયાઓના એક જૂથને, જેઓ તેમની હાજરીમાં હતા, ફરમાવ્યું: "શું તમે એ તોહમતથી માહિતગાર છો જે માારિયા કિબ્તિયા ઉપર તેમના પુત્ર ઇબ્રાહીમ, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર બાબતે લગાવવામાં આવ્યું હતું?" તેઓએ કહ્યું: "ઓ અમારા સરદાર! આપ વધુ જાણનાર છો, અમને જણાવો." તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મુકૌકિસે માારિયાને મારા દાદા રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ભેટમાં આપી હતી અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને પોતાની પત્ની તરીકે પસંદ કરી." માારિયાની પાસે જુરૈહ નામનો એક ખોજા ખાદિમ હતો, અને બંનેને ઇસ્લામ અને ઈમાનમાં ઊંચું સ્થાન હતું. માારિયાએ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પ્રેમ અને મોહબ્બત મેળવી લીધા અને તેમની પત્નીઓએ તેની સામે ઈર્ષ્યા કરી. તેથી આયશા અને હફસાએ પોતાના પિતાઓ પાસે જઈને તે પ્રેમ અને મોહબ્બતની ફરિયાદ કરી જે તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માારિયા પ્રત્યે રાખતા હતા અને તેને તેમના ઉપર પસંદ કરતા હતા. ત્યાં સુધી કે આયશા અને હફસા અને તેમના પિતાઓ શૈતાની વસવસાઓમાં ફસાઈ ગયા કે માારિયા ઉપર તોહમત લગાવે કે તેણી જુરૈહ થકી ઇબ્રાહીમથી ગર્ભવતી થઈ છે — જ્યારે તેઓને ગુમાન નહોતું કે જુરૈહ ખોજા છે. આયશા અને હફસાના પિતાઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા જ્યારે તેઓ મસ્જિદમાં બેઠા હતા, અને હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની બાજુમાં બેસી ગયા અને કહ્યું: "અમારા માટે હલાલ અને શાયદ્ય નથી કે એવી ખિયાનતને છુપાવીએ જે આપની સાથે થઈ છે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તમે શું કહો છો?" તેઓએ કહ્યું: "જુરૈહે માારિયા સાથે કબીહ અને મોટું કૃત્ય કર્યું છે અને તે જુરૈહ થકી ગર્ભવતી થઈ છે, આપ થકી નહીં." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ચહેરો ગુસ્સાથી કાળો પડી ગયો અને તે બંનેની ભારે વાતથી સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને ફરમાવ્યું: "તમારા ઉપર અફસોસ, તમે શું કહો છો?" તેઓએ કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે જુરૈહ અને માારિયાનો તેની મશરબા [મશરબાથી તેમનો મુરાદ માારિયાની ઓરડી હતી] સુધી પીછો કર્યો છે, જ્યાં જુરૈહ તેની સાથે મજાક અને રમતમાં મશગૂલ છે અને તેની પાસેથી એ વસ્તુ માંગે છે જે પુરુષો પોતાની સ્ત્રીઓ પાસેથી માંગે છે. તો જુરૈહને બોલાવો, અને એ સ્થિતિમાં ખરેખર તમે તેને એવી હાલતમાં જ જોશો; પછી તેના બાબતે અલ્લાહનો હુકમ અમલમાં લાવો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ) તરફ ફરીને ફરમાવ્યું: "ઊઠો, ઓ મારા ભાઈ! અને પોતાની ઝુલ્ફિકાર સાથે જાઓ ત્યાં સુધી કે માારિયાની ઓરડી સુધી પહોંચો, અને જો તમે તેને અને જુરૈહને એ જ રીતે જુઓ જેમ આ બંને કહે છે, તો બંનેને પોતાની તલવારના ધારે ઉતારી દો." અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊઠ્યા, તલવારને ગિલાફમાં કરી અને પોતાના જામા હેઠળ લીધી. જ્યારે તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી જવા લાગ્યા, ત્યારે તેમની તરફ ફર્યા અને અર્ઝ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આપે જે મને હુકમ કર્યો છે તેમાં હું ઊન ઉપર તપેલા લોખંડ જેવો બનું, અથવા હાજર જેવો બનું જે જુએ છે તે જે ગૈરહાજર જોતો નથી?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ અલી, મારો જીવ તમારા પર કુરબાન, બલ્કે તમે એવા હાજર જેવા બનો જે જુએ છે તે જે ગૈરહાજર જોતો નથી." અલી (અલયહિસ્સલામ) તલવાર હાથમાં લઈને નીકળ્યા ત્યાં સુધી કે માારિયાની ઓરડીની દીવાલ ઉપરથી ચઢી ગયા. માારિયા ઓરડી વચ્ચે બેઠી હતી અને જુરૈહ, જે તેની સાથે હતો, તેને બાદશાહોના રીતરિવાજ શીખવાડી રહ્યો હતો અને તેને કહી રહ્યો હતો: "રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મોટા અને ગ્રામી માનજે, અને તેમની વિનંતીનો જવાબ આપજે." અને એ જ રીતે વાત કરી રહ્યો હતો, ત્યાં સુધી કે તેને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની હાજરીનો ખ્યાલ આવ્યો, જેમણે તલવારને મ્યાનમાંથી કાઢી હતી. જુરૈહે જ્યારે આ દ્રશ્ય જોયું ત્યારે ભયભીત થઈ ગયો અને મશરબામાં આવેલા ખજૂરના ઝાડ ઉપર ચઢી ગયો, અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) મશરબાની અંદર દાખલ થયા. તે વખતે પવને જુરૈહનું વસ્ત્ર બાજુમાં હટાવી દીધું. અચાનક સ્પષ્ટ થયું કે તે ખોજા ખાદિમ છે. અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "ઓ જુરૈહ, નીચે ઉતર." તેણે અર્ઝ કરી: "ઓ અમીરુલ મોમેનીન! શું મારો જીવ સલામત છે?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "હા, તું સલામત છે." જુરૈહ નીચે ઉતર્યો અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેનો હાથ પકડ્યો અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે લાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), જુરૈહ મુખન્નથ (ખોજા) ખાદિમ છે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાનો ચહેરો દીવાલ તરફ ફેરવ્યો અને ફરમાવ્યું: "ઓ જુરૈહ! પોતાની જાતને તે બંનેને દેખાડ જેથી તેમનું જૂઠ અને રુસ્વાઈ અને અલ્લાહ અને તેના રસૂલ સામેની તેમની ધૃષ્ટતા ઉજાગર થાય." જુરૈહે પોતાનું વસ્ત્ર બાજુમાં કર્યું અને સ્પષ્ટ થયું કે જુરૈહ મુખન્નથ ખાદિમ છે. તે બંને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પગમાં પડી ગયા અને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમારી તૌબા કબૂલ કરો અને અમારા માટે માફી માંગો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તમારી તૌબા કબૂલ નહીં કરે. આવી ધૃષ્ટતા સાથે, તમારા માટે મારી માફીની ભીખ કોઈ ફાયદો નહીં આપે." પછી અલ્લાહે આ બે આયતો તેમની શાનમાં નાઝિલ કરી: إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ المُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ المُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ * یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ [ખરેખર જેઓ પાકદામન, બેખબર, ઈમાનવાળી સ્ત્રીઓ ઉપર તોહમત લગાવે છે તેઓ દુનિયા અને આખેરતમાં લઅનત કરાયેલા છે અને તેમના માટે મોટો અઝાબ છે, જે દિવસે તેમની જીભો, હાથો અને પગો તેમની વિરુદ્ધ સાક્ષી આપશે તે બાબતે જે તેઓ કરતા હતા].

#3 به یقین کسانی که آن تهمت عظیم را عنوان کردند گروهی [متشکّل و توطئه‌گر] از شما بودند؛ امّا گمان نکنید این ماجرا به زیان ش… Indeed, those who brought forth the great slander were a group from among you; do not think it is bad for you, rather it is good for you નિશ્ચિતરૂપે જેઓએ તે મોટો આરોપ મૂક્યો તેઓ તમારામાંથી એક [સંગઠિત અને કાવતરાખોર] જૂથ હતા; પરંતુ એમ ન સમજો કે આ ઘટના તમારા નુકસાનમાં છે, બલ્કે તમારા માટે તેમાં ભલાઈ છે

الصّادق ( عَنْ عَبْدِ‌اللَّهِ‌بْنِ‌بُکَیْرٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (: جُعِلْتُ فِدَاکَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (أَمَرَ بِقَتْلِ الْقِبْطِیِّ وَ قَدْ عَلِمَ أَنَّهَا قَدْ کَذَبَتْ عَلَیْهِ، أَوْ لَمْ یَعْلَمْ وَ إِنَّمَا دَفَعَ اللَّهُ عَنِ الْقِبْطِیِ الْقَتْلَ بِتَثَبُّتِ عَلِیٍّ (فَقَالَ بَلَی قَدْ کَانَ وَ اللَّهِ أَعْلَمَ وَ لَوْ کَانَتْ عَزِیمَهًًْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (الْقَتْلُ مَا رَجَعَ عَلِیٌّ (حَتَّی یَقْتُلَهُ، وَ لَکِنْ إِنَّمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ (لِتَرْجِعَ عَنْ ذَنْبِهَا، فَمَا رَجَعَتْ وَ لَا اشْتَدَّ عَلَیْهَا قَتْلُ رَجُلٍ مُسْلِمٍ بِکَذِبِهَا.

امام صادق ( عبدالله‌بن‌بکیر گوید: به امام صادق (عرض کردم: «فدایت شوم، رسول خدا (دستور به قتل قبطی داد، درحالی‌که می‌دانست عایشه به او دروغ بسته یا اینکه این مسئله را نمی‌دانست و خداوند با دوراندیشی علی (قتل را از او دور گردانید»؟ حضرت (فرمود: «به خدا سوگند، پیامبر (این را می‌دانست و اگر قصد کشتن او را داشت، علی (باز نمی‌گشت مگر اینکه او را می‌کشت». امّا پیامبر (این کار را کرد تا عایشه از گناه خود باز گردد. امّا او بازنگشت و کشته‌شدن مردی مسلمان به خاطر دروغ او بر او گران نیامد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Bukayr said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "May I be your ransom, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered the killing of the Copt, while he knew that Aisha had lied against him — or did he not know this, and Allah, through the foresight of Ali (peace be upon him), turned the killing away from him?" The Imam (peace be upon him) said: "By Allah, the Prophet (peace be upon him and his family) knew this, and had he intended to kill him, Ali (peace be upon him) would not have returned until he had killed him. But the Prophet (peace be upon him and his family) did this so that Aisha would turn back from her sin. But she did not turn back, and the killing of a Muslim man on account of her lie did not weigh heavily upon her."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન બુકૈરે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થઈ જાઉં, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) કિબ્તીને કત્લ કરવાનો હુકમ આપ્યો, જ્યારે તેઓ જાણતા હતા કે આયશાએ તેના પર જૂઠું બોલ્યું હતું — કે પછી તેઓ આ બાબત જાણતા ન હતા, અને અલ્લાહે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની દૂરંદેશીથી કત્લને તેનાથી દૂર કર્યું?" હઝરત (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ જાણતા હતા, અને જો તેમનો તેને કત્લ કરવાનો ઇરાદો હોત, તો અલી (અલયહિસ્સલામ) તેને કત્લ કર્યા વગર પાછા ન ફરત. પરંતુ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) આ કામ એટલા માટે કર્યું કે આયશા પોતાના ગુનાહથી પાછી ફરે. પરંતુ તે પાછી ન ફરી, અને તેના જૂઠના કારણે એક મુસલમાન માણસનું કત્લ થવું તેના પર ભારે ન લાગ્યું."