سورة النور

Verse 54 of 64

24:54

قُلْ أَطيعُوا اللهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَيْكُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطيعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبينُ

بگو: «اطاعت كنيد خدا را، و اطاعت كنيد پيامبر [خدا] را؛ و اگر سرپيچى نماييد، پيامبر مسؤول تكاليف خويش است و شما مسؤول تكاليف خود؛ و اگر از او اطاعت كنيد، هدايت خواهيد شد؛ و بر پيامبر چيزى جز ابلاغ آشكار نيست».

Say: Obey Allah and obey the Apostle; but if you turn back, then on him rests that which is imposed on him and on you rests that which is imposed on you; and if you obey him, you are on the right way; and nothing rests on the Apostle but clear delivering (of the message).

તું કહે કે તમે અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને (અલ્લાહના) રસૂલની ઇતાઅત કરો જો તમે મોઢુ ફેરવશો તો તેના ઊપર ફકત તે (પહોંચાડવા)નો બોજ છે અને તમારા ઊપર તમારો (કબૂલ કરવાનો) બોજ છે જો તમે ઇતાઅત કરશો તો હિદાયત પામશો અને રસૂલ માથે ફકત સ્પષ્ટ પહોંચાડવાની જવાબદારી છે.

#1 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

الصّادق ( لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ قَالَ النَّبِیُّ (أَیُّهَا النَّاسُ عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ لا یَضُرُّکُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ وَ عَلِیٌّ (نَفْسِی وَ أَخِی أَطِیعُوا عَلِیّاً (فَإِنَّهُ مُطَهَّرٌ مَعْصُومٌ لَا یَضِلُّ وَ لَا یَشْقَی ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِین.

امام صادق ( وقتی خداوند عزّوجلّ این فقره از آیه را نازل فرمود: عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُم پیامبر اکرم (فرمود: «ای مردم مراقب نفس خود باشید، وقتی هدایت شدید گمراه‌شدن دیگران ضرری به شما نمی‌رساند و علی (نفس و برادر من است؛ او را اطاعت کنید زیرا مطهّر و معصوم بوده؛ نه ضلالت به او رسد و نه شقاوت، سپس این آیه را قرائت فرمود: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ».

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah the Mighty and Majestic revealed this portion of the verse: عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُم [Take care of your own souls], the Noble Prophet (peace be upon him and his family) said: 'O people, take care of your own souls; when you are guided, the going astray of others will not harm you. And Ali (peace be upon him) is my soul and my brother; obey him, for he is purified and infallible — neither misguidance reaches him nor wretchedness.' Then he recited this verse: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn back, then on him rests that which is imposed on him and on you rests that which is imposed on you; and if you obey him, you will be guided; and nothing rests on the Messenger but clear delivery of the message].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આયતનો આ ભાગ નાઝિલ ફરમાવ્યો: عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُم [તમે તમારા નફ્સોની સંભાળ રાખો], ત્યારે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો! તમારા નફ્સોની સંભાળ રાખો; જ્યારે તમે હિદાયત પામી ગયા, તો બીજાઓનું ગુમરાહ થવું તમને નુકસાન નહીં પહોંચાડે. અને અલી (અલયહિસ્સલામ) મારો નફ્સ અને મારા ભાઈ છે; તમે તેમની ઇતાઅત કરો કારણ કે તેઓ પવિત્ર અને મઅસૂમ છે; ન તો ગુમરાહી તેમને પહોંચે અને ન બદબખ્તી.' પછી આ આયત તિલાવત ફરમાવી: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [કહો: અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલની ઇતાઅત કરો; અને જો તમે મોઢું ફેરવશો તો તેમના પર જે નાખવામાં આવ્યું છે તે તેમના પર છે અને તમારા પર જે નાખવામાં આવ્યું છે તે તમારા પર છે; અને જો તમે તેમની ઇતાઅત કરશો તો હિદાયત પામશો; અને રસૂલ પર સ્પષ્ટ પયગામ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી].

#2 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

الصّادق ( عَن أَبِی‌الْحَسَنِ مُوسَی‌عَنْ أَبِیهِ (فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ مِنَ السَّمْعِ وَ الطَّاعَهًِْ وَ الْأَمَانَهًِْ وَ الصَّبْرِ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ مِنَ الْعُهُودِ الَّتِی أَخَذَهَا اللَّهُ عَلَیْکُمْ فِی عَلِیٍّ (وَ مَا بَیَّنَ لَکُمْ فِی الْقُرْآنِ مِنْ فَرْضِ طَاعَتِهِ فَقَوْلُهُ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا أَیْ وَ إِنْ تُطِیعُوا عَلِیّاً (تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ هَکَذَا نَزَلَت.

امام صادق ( امام کاظم (از پدرش (نقل کرده که درباره‌ی آیه: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ فرموده است: «آنچه پیامبر (به آن تکلیف شده، شنیدن، طاعت، امانتداری و صبر است». و درباره‌ی: وَ عَلَیْکُم مَّا حُمِّلْتُمْ فرموده است: «آنچه بر عهده‌ی شماست، پیمان‌هایی است که خداوند متعال در مورد امام علی (از شما گرفته و آنچه در قرآن برایتان تبیین نموده، لزوم فرمانبرداری از اوست. و منظور از وَ إِن تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا این است که اگر از علی (پیروی کنید، راه خواهید یافت و وَ مَا عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ المُبِینُ.

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Kazim (peace be upon him) narrated from his father (peace be upon him) that concerning the verse: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ [Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn back, then on him rests only that which is imposed on him], he said: 'What the Prophet (peace be upon him and his family) has been charged with is listening, obedience, trustworthiness and patience.' And concerning: وَ عَلَیْکُم مَّا حُمِّلْتُمْ [and on you rests that which is imposed on you], he said: 'What is upon you are the covenants which Allah the Exalted has taken from you concerning Imam Ali (peace be upon him), and what He has made clear for you in the Quran regarding the obligation of obedience to him. And the meaning of وَ إِن تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا [and if you obey him, you will be guided] is that if you follow Ali (peace be upon him), you will find the way; and وَ مَا عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ المُبِینُ [and nothing rests on the Messenger except the clear delivery of the message].'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતા (અલયહિસ્સલામ) થી નકલ કર્યું છે કે આયત: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ [કહો: અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલની ઇતાઅત કરો; અને જો તમે મોઢું ફેરવશો તો તેમના પર જે નાખવામાં આવ્યું છે તે તેમના પર છે] વિશે તેમણે ફરમાવ્યું: 'પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જેની જવાબદારી સોંપવામાં આવી છે તે સાંભળવું, ઇતાઅત, અમાનતદારી અને સબ્ર છે.' અને وَ عَلَیْکُم مَّا حُمِّلْتُمْ [અને તમારા પર જે નાખવામાં આવ્યું છે તે તમારા પર છે] વિશે ફરમાવ્યું: 'તમારી ઉપર જે છે તે તે વચનો છે જે અલ્લાહ તઆલાએ ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) બાબતે તમારી પાસેથી લીધા છે, અને જે કુરઆનમાં તમારા માટે બયાન કર્યું છે તે તેમની ઇતાઅતની જરૂરત છે. અને وَ إِن تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا [અને જો તમે તેમની ઇતાઅત કરશો તો હિદાયત પામશો] નો અર્થ એ છે કે જો તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની પૈરવી કરશો તો રસ્તો પામશો, અને وَ مَا عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ المُبِینُ [અને રસૂલ પર સ્પષ્ટ પયગામ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી].'

#3 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

علی‌بن‌إبراهیم ( قَولُهُ قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ قَالَ مَا حُمِّلَ النَّبِیِّ (مِنَ النُّبُوَّهًِْ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ مِنَ الطَّاعَهًِْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ؛ آنچه برعهده‌ی نبی اکرم (است نبوّت می‌باشد و آنچه بر دوش شماست، طاعت و فرمانبرداری می‌باشد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ [Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn back, then on him rests only that which is imposed on him]; what rests upon the Noble Prophet (peace be upon him and his family) is prophethood, and what rests upon your shoulders is obedience and compliance.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوا فَإِنَّمَا عَلَیْهِ مَا حُمِّلَ [કહો: અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલની ઇતાઅત કરો; અને જો તમે મોઢું ફેરવશો તો તેમના પર જે નાખવામાં આવ્યું છે તે તેમના પર છે]; નબીએ અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર જે છે તે નબુવ્વત છે, અને તમારા ખભા પર જે છે તે ઇતાઅત અને ફરમાંબરદારી છે.

#4 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

الرّسول ( یَا مَعَاشِرَ قُرَّاءِ الْقُرْآنِ اتَّقُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِیمَا حَمَّلَکُمْ مِنْ کِتَابِهِ فَإِنِّی مَسْئُولٌ وَ إِنَّکُمْ مَسْئُولُونَ إِنِّی مَسْئُولٌ عَنْ تَبْلِیغِ الرِّسَالَهًِْ وَ أَمَّا أَنْتُمْ فَتُسْأَلُونَ عَمَّا حُمِّلْتُمْ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ وَ سُنَّتِی.

پیامبر ( ای گروه‌های قاریان قرآن، از خداوند عزّوجل از آنچه از کتابش برعهده‌ی شما نهاد، پروا داشته باشید، چراکه هم من و هم شما مسئولید، من از رساندن رسالت [الهی] مسئولم و امّا شما، از آنچه از قرآن و سنّت من که [عهده‌دارش] شدید، پرسیده خواهید شد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): O groups of reciters of the Quran, fear Allah the Mighty and Majestic regarding what He has placed upon you from His Book, for I am accountable and you too are accountable. I am accountable for delivering the [divine] message, and as for you, you will be questioned about what you have taken on from the Quran and my Sunnah.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓ કુરઆનના કારીઓના જૂથો! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લથી ડરો તેના તે [આદેશો] વિશે જે તેની કિતાબમાંથી તમારા ઉપર મૂક્યા છે, કારણ કે હું પણ અને તમે પણ જવાબદાર છીએ. હું [ઇલાહી] રિસાલત પહોંચાડવા બાબતે જવાબદાર છું, અને તમે, કુરઆન અને મારી સુન્નતમાંથી જેના [જવાબદાર] બન્યા છો તે વિશે પૂછવામાં આવશે.

#5 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

الصّادق ( فَبَلَّغَ رَسُولُ اللَّهِ (مَا أُرْسِلَ بِهِ وَ صَدَعَ بِمَا أُمِرَ وَ أَدَّی مَا حُمِّلَ مِنْ أَثْقَالِ النُّبُوَّهًْ.

امام صادق ( و پیامبر (بار سنگین نبوّت که برعهده‌اش نهاده شده بود را به کامل‌ترین شکل، به منزل رسانید.

Imam Sadiq (peace be upon him): And the Prophet (peace be upon him and his family) delivered the heavy burden of prophethood, which had been placed upon him, to its destination in the most complete manner.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નબુવ્વતના ભારે બોજ, જે તેમના ઉપર મૂકવામાં આવ્યો હતો, તેને સૌથી સંપૂર્ણ રૂપે મંઝિલ પર પહોંચાડ્યો.

#6 بگو: «اطاعت کنید خدا را، و اطاعت کنید پیامبر [خدا] را؛ و اگر سرپیچی نمایید، پیامبر مسؤول تکالیف خویش است و شما مسؤول تکا… Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn away, upon him is only what he is charged with, and upon you is what you are charged with; and if you obey him, you will be guided કહી દો, અલ્લાહની આજ્ઞા માનો અને પયગંબરની આજ્ઞા માનો

الصّادق ( عَبْدُ الْجَبَّارِ‌بْنُ‌کَثِیرٍ التَّمِیمِیُّ الْیَمَانِیُّ قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ‌بْنَ‌حَرْبٍ الْهِلَالِیَّ أَمِیرَ الْمَدِینَهًِْ یَقُولُ سَأَلْتُ جَعْفَرَ‌بْنَ‌مُحَمَّدٍ (فَقُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (فِی نَفْسِی مَسْأَلَهًٌْ أُرِیدُ أَنْ أَسْأَلَکَ عَنْهَا فَقَالَ إِنْ شِئْتَ أَخْبَرْتُکَ بِمَسْأَلَتِکَ قَبْلَ أَنْ تَسْأَلَنِی وَ إِنْ شِئْتَ فَسَلْ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (وَ بِأَیِ شَیْءٍ تَعْرِفُ مَا فِی نَفْسِی قَبْلَ سُؤَالِی عَنْهُ قَالَ بِالتَّوَسُّمِ وَ التَّفَرُّسِ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ وَ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ (اتَّقُوا فِرَاسَهًَْ الْمُؤْمِنِ فَإِنَّهُ یَنْظُرُ بِنُورِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ قُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَأَخْبِرْنِی بِمَسْأَلَتِی قَالَ أَرَدْتَ أَنْ تَسْأَلَنِی عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (لِمَ لَمْ یُطِقْ حَمْلَهُ عَلِیٌّ (عِنْدَ حَطِّهِ الْأَصْنَامَ مِنْ سَطْحِ الْکَعْبَهًِْ مَعَ قُوَّتِهِ وَ شِدَّتِهِ وَ مَا ظَهَرَ مِنْهُ فِی قَلْعِ بَابِ الْقَمُوصِ بِخَیْبَرَ وَ الرَّمْیِ بِهَا وَرَاءَهُ أَرْبَعِینَ ذِرَاعاً وَ کَانَ لَا یُطِیقُ حَمْلَهُ أَرْبَعُونَ رَجُلًا وَ قَدْ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (یَرْکَبُ النَّاقَهًَْ وَ الْفَرَسَ وَ الْبَغْلَهًَْ وَ الْحِمَارَ وَ رَکِبَ الْبُرَاقَ لَیْلَهًَْ الْمِعْرَاجِ وَ کُلُّ ذَلِکَ دُونَ عَلِیٍّ (فِی الْقُوَّهًِْ وَ الشِدَّهًِْ قَالَ فَقُلْتُ لَه عَنْ هَذَا وَ اللَّهِ أَرَدْتُ أَنْ أَسْأَلَکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (فَأَخْبِرْنِی فَقَالَ إِنَّ عَلِیّاً (بِرَسُولِ اللَّهِ (شُرِّفَ وَ بِهِ ارْتَفَعَ وَ بِهِ وَصَلَ إِلَی إِطْفَاءِ نَارِ الشِّرْکِ وَ إِبْطَالِ کُلِّ مَعْبُودٍ دُونَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَوْ عَلَا النَّبِیُّ (لِحَطِّ الْأَصْنَامِ لَکَانَ بِعَلِیٍّ (مُرْتَفِعاً وَ شَرِیفاً وَ وَاصِلًا إِلَی حَطِّ الْأَصْنَامِ وَ لَوْ کَانَ ذَلِکَ کَذَلِکَ لَکَانَ أَفْضَلَ مِنْهُ أَ لَا تَرَی أَنَّ عَلِیّاً (قَالَ لَمَّا عَلَوْتُ ظَهْرَ رَسُولِ اللَّهِ (شُرِّفْتُ وَ ارْتَفَعْتُ حَتَّی لَوْ شِئْتُ أَنْ أَنَالَ السَّمَاءَ لَنِلْتُهَا أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ الْمِصْبَاحَ هُوَ الَّذِی یُهْتَدَی بِهِ فِی الظُّلْمَهًِْ وَ انْبِعَاثُ فَرْعِهِ مِنَ أَصْلِهِ وَ قَدْ قَالَ عَلِیٌّ (أَنَا مِنْ أَحْمَدَ کَالضَّوْءِ مِنَ الضَّوْءِ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ مُحَمَّداً وَ عَلِیّاً (کَانَا نُوراً بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ قَبْلَ خَلْقِ الْخَلْقِ بِأَلْفَیْ عَامٍ وَ إِنَّ الْمَلَائِکَهًَْ لَمَّا رَأَتْ ذَلِکَ النُّورَ رَأَتْ لَهُ أَصْلًا قَدِ انْشَعَبَ فِیهِ شُعَاعٌ لَامِعٌ فَقَالَتْ إِلَهَنَا وَ سَیِّدَنَا مَا هَذَا النُّورُ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِمْ هَذَا نُورٌ مِنْ نُورِی أَصْلُهُ نُبُوَّهًٌْ وَ فَرْعُهُ إِمَامَهًٌْ أَمَّا النُّبُوَّهًُْ فَلِمُحَمَّدٍ عَبْدِی وَ رَسُولِی وَ أَمَّا الْإِمَامَهًُْ فَلِعَلِیٍّ حُجَّتِی وَ وَلِیِّی وَ لَوْلَاهُمَا مَا خَلَقْتُ خَلْقِی أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (رَفَعَ یَدَیْ عَلِیٍّ (بِغَدِیرِ خُمٍّ حَتَّی نَظَرَ النَّاسُ إِلَی بَیَاضِ إِبْطَیْهِمَا فَجَعَلَهُ مَوْلَی الْمُسْلِمِینَ وَ إِمَامَهُمْ وَ قَدِ احْتَمَلَ (الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (یَوْمَ حَظِیرَهًِْ بَنِی النَّجَّارِ فَلَمَّا قَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ نَاوِلْنِی أَحَدَهُمَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ نِعْمَ الْحَامِلَانِ وَ نِعْمَ الرَّاکِبَانِ وَ أَبُوهُمَا خَیْرٌ مِنْهُمَا وَ رُوِیَ فِی خَبَرٍ آخَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (حَمَلَ الْحَسَنَ وَ حَمَلَ جَبْرَئِیلُ الْحُسَیْنَ فَلِهَذَا قَالَ نِعْمَ الْحَامِلَانِ وَ إِنَّهُ (کَانَ یُصَلِّی بِأَصْحَابِهِ فَأَطَالَ سَجْدَهًًْ مِنْ سَجَدَاتِهِ فَلَمَّا سَلَّمَ قِیلَ لَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (لَقَدْ أَطَلْتَ هَذِهِ السَّجْدَهًَْ فَقَالَ (نَعَمْ إِنَّ ابْنِی ارْتَحَلَنِی فَکَرِهْتُ أَنْ أُعَجِّلَهُ حَتَّی یَنْزِلَ وَ إِنَّمَا أَرَادَ (بِذَلِکَ رَفْعَهُمْ وَ تَشْرِیفَهُمْ فَالنَّبِیُّ (رَسُولُ بَنِی آدَمَ وَ عَلِیٌّ (إِمَامٌ لَیْسَ بِنَبِیٍّ وَ لَا رَسُولٍ فَهُوَ غَیْرُ مُطِیقٍ لِحَمْلِ أَثْقَالِ النُّبُوَّهًِْ قَالَ مُحَمَّدُ‌بْنُ‌حَرْبٍ الْهِلَالِیُّ فَقُلْتُ لَهُ زِدْنِی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (فَقَالَ إِنَّکَ لَأَهْلٌ لِلزِّیَادَهًِْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (حَمَلَ عَلِیّاً عَلَی ظَهْرِهِ یُرِیدُ بِذَلِکَ أَنَّهُ أَبُووُلْدِهِ وَ إِمَامُ الْأَئِمَّهًِْ مِنْ صُلْبِهِ کَمَا حَوَّلَ رِدَاءَهُ فِی صَلَاهًِْ الِاسْتِسْقَاءِ وَ أَرَادَ أَنْ یُعْلِمَ أَصْحَابَهُ بِذَلِکَ أَنَّهُ قَدْ تَحَوَّلَ الْجَدْبُ خَصْباً قَالَ فَقُلْتُ لَهُ زِدْنِی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (فَقَالَ احْتَمَلَ رَسُولُ اللَّهِ (عَلِیّاً (یُرِیدُ بِذَلِکَ أَنْ یُعْلِمَ قَوْمَهُ أَنَّهُ هُوَ الَّذِی یُخَفِّفُ عَنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ (مَا عَلَیْهِ مِنَ الدَّیْنِ وَ الْعِدَاتِ وَ الْأَدَاءِ عَنْهُ مِنْ بَعْدِهِ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (زِدْنِی فَقَالَ إِنَّهُ احْتَمَلَهُ لِیُعْلِمَ بِذَلِکَ أَنَّهُ قَدِ احْتَمَلَهُ وَ مَا حَمَلَ لِأَنَّهُ مَعْصُومٌ لَا یَحْتَمِلُ وِزْراً فَتَکُونُ أَفْعَالُهُ عِنْدَ النَّاسِ حِکْمَهًًْ وَ صَوَاباً وَ قَدْ قَالَ النَّبِیُّ (لِعَلِیٍّ (یَا عَلِیُّ (إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی حَمَّلَنِی ذُنُوبَ شِیعَتِکَ ثُمَّ غَفَرَهَا لِی وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِیَغْفِرَ لَکَ اللهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ وَ لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عَلَیْهِ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ قَالَ النَّبِیُّ (یَا أَیُّهَا النَّاسُ عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ لا یَضُرُّکُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ وَ عَلِیٌّ نَفْسِی وَ أَخِی أَطِیعُوا عَلِیّاً فَإِنَّهُ مُطَهَّرٌ مَعْصُومٌ فَلا یَضِلُّ وَ لا یَشْقی ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآیَهًَْ قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ وَ إِنْ تُطِیعُوهُ تَهْتَدُوا وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ قَالَ مُحَمَّدُ‌بْنُ‌حَرْبٍ الْهِلَالِیُّ ثُمَّ قَالَ لِی جَعْفَرُ‌بْنُ‌مُحَمَّدٍ (أَیُّهَا الْأَمِیرُ لَوْ أَخْبَرْتُکَ بِمَا فِی حَمْلِ النَّبِیِّ (عَلِیّاً (عِنْدَ حَطِّ الْأَصْنَامِ مِنْ سَطْحِ الْکَعْبَهًِْ مِنَ الْمَعَانِی الَّتِی أَرَادَهَا بِهِ لَقُلْتَ إِنَّ جَعْفَرَ‌بْنَ‌مُحَمَّدٍ لَمَجْنُونٌ فَحَسْبُکَ مِنْ ذَلِکَ مَا قَدْ سَمِعْتَهُ فَقُمْتُ إِلَیْهِ وَ قَبَّلْتُ رَأْسَهُ وَ قُلْتُ اللهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ.

امام صادق ( جبّاربن‌کثیر تمیمی گوید: شنیدم محمّدبن‌حرب هلالی امیر مدینه گوید: به امام صادق (گفتم: «ای پسر رسول خدا (! در ذهنم مسأله‌ای است که می‌خواهم از تو بپرسم». فرمود: «اگر بخواهی پیش از آنکه از من بپرسی تو را از سؤالت خبر خواهم داد! و اگر خواستی می‌توانی سؤال کنی». به او گفتم: «ای پسر پیامبر خدا! به چه وسیله‌ای پیش از پرسشم به آنچه که در دل دارم خبر می‌دهی»؟ فرمود: «به فراست و زیرکی، آیا نشنیدی سخن خداوند متعال را که می‌فرماید: در این (سرگذشت عبرت‌انگیز)، نشانه‌هایی است برای هوشیاران!. ( حجر/۷۵ ) و سخن رسول اکرم (که فرمود: «از فراست و زیرکی مؤمن بترسید؛ چرا که او به‌وسیله‌ی نور خداوند متعال می‌نگرد». گفتم: «ای پسر رسول خدا (! مرا از مسأله‌ام خبر ده». فرمود: «می‌خواهی از من بپرسی که چرا به هنگام درهم ریختن بت‌ها بر بام کعبه، علی (رسول خدا (را بر دوش نگرفت؛ با اینکه قوّت و قدرت علی (در باب کندن قلعه‌ی خیبر و دورانداختن آن به چهل ذرع پشت سر خود، درحالی‌که چهل نفر نمی‌توانستند آن را بر دارند [بر کسی پوشیده نیست] و از طرفی رسول خدا (بر اسب و شتر و الاغ سوار می‌شد و در شب معراج بر براق سوار گردید. و همه‌ی این‌ها در قوّت و قدرت بسی پایین‌تر از وی بودند»؟ گفتم: «به خدا سوگند همین را می‌خواستم بپرسم، ای پسر رسول خدا (! جوابم بده». فرمود: «علی (در پیشگاه پیامبر اکرم (شرف و فضیلتی [خاصّ] داشت. و به همین جهت پا بر دوش آن حضرت نهاد و بدان وسیله آتش شرک را خاموش و هر معبودی جز خدا را باطل نمود. و اگر علی (پیامبر را برای ریختن بت‌ها بالا می‌برد در آن صورت پیامبر به‌واسطه‌ی علی (مقام و مرتبت پیدا می‌کرد و به‌وسیله‌ی او به ریختن بت‌ها دست می‌یافت و اگر چنین می‌بود علی (افضل از او می‌شد، [و حال آنکه چنین نیست]. مگر ندیدی که علی (فرمود: «چون پا بر دوش رسول خدا (نهادم، شرافت و مرتبت پیدا کردم تا جایی که اگر می‌خواستم به آسمان برسم، هرآینه می‌رسیدم. آیا ندانستی که این چراغ است که به‌وسیله‌ی آن در تاریکی راه یافته می‌شود و شعاع نور از اصل نور است». علی (فرمود: «من از احمدم، همچون روشنایی که از نور است»؟ آیا ندانستی که محمّد و علی (دوهزار سال پیش از آنکه خلق شوند هر دو نوری در پیشگاه خداوند متعال بودند؛ و چون فرشتگان آن نور را دیدند که شعاعی تابان از آن درخشیدن گرفت، گفتند: «معبودا و بزرگوارا! این نور چیست»؟ آنگاه بود که خداوند متعال به آنان وحی فرستاد که این نور، نور من است؛ اصلش نبوّت و فرعش امامت است. امّا نبوّت برای بنده‌ام و فرستاده‌ام محمّد (است، و امّا امامت برای حجّتم و دوستم، علی (است، و اگر این دو نبودند مخلوقم را نمی‌آفریدم. آیا ندانستی که پیامبر اکرم (در غدیر خمّ دو دست علی (گرفت؛ به‌نحوی که مردم زیر بغل آن دو را می‌دیدند و او را سرپرست و امام مردم قرار داد؟ و روزی در «سرای بنی‌نجّار»، حسن و حسین (را به دوش گرفته بود یکی از اصحابش به آن حضرت گفت: «یکی از این دو را به من بده [به دوش بگیرم]». فرمود: «خودم خوب باربری هستم! و این دو هم خوب سواره‌ای هستند، و پدرشان از آن‌ها بهتر است». و روزی با اصحابش نماز می‌خواند، سجده‌ای از سجده‌هایش را طول داد. چون سلام داد، گفتند: «ای رسول خدا (سجده را طول دادی». فرمود: «پسرم بر من سوار شده بود، دوست نداشتم پیاده‌اش کنم تا خود پایین آید». و همه‌ی این امور برای نشان‌دادن رفعت و شرافت آنان بود و پیامبر اکرم (خود رسول، نبیّ و امام بود و علی (فقط امام بود نه رسول بود و نه نبیّ، پس او تحمّل سنگینی مقام نبوّت را نداشت. گفتم: «باز هم بیشتر بفرمایید». امام صادق (فرمود: «به‌راستی‌که تو شایسته‌ی آنی که بیشتر بگویم! رسول خدا (علی (را بر دوشش گرفت تا به مردم بفهماند که او پدر فرزندانش، و امام امامان از صلبش است، عبایش را در «نماز باران» وارونه پوشید تا به اصحابش فهماند [که این کار نشانه] تحوّل از سختی و خشکسالی به آسانی و فراخسالی است». به امام صادق (گفتم: «باز بیشتر بفرمایید». امام صادق (فرمود: «رسول خدا (هدفش از بر دوش‌گرفتن علی (این بود که امّتش بدانند، آن کسی که بعد از او بار سنگین بدهکاری‌ها و وعده‌ها و اداء [امانات] را از دوشش بر می‌دارد، او فقط علی (است». باز بیشتر بفرمایید. امام فرمود: «رسول خدا (که آن حضرت را به دوش گرفت، معصوم بود و گناهی مرتکب نمی‌شد. بنابراین جمیع گفتار و افعال او در حضور مردم براساس حکمت و مصلحتی بوده است. پیامبر (به علی (فرمود: «ای علی (! خداوند متعال گناهان شیعیانت را به عهده‌ی من نهاد و سپس همه را آمرزید و این است سخن خدای تعالی که می‌فرماید: تا خداوند گناهان گذشته و آینده‌ای را که به تو نسبت می‌دادند ببخشد. ( فتح/۲ ) و چون خدای تعالی آیه: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! مراقب خود باشید!. ( مائده/۱۰۵ ) را نازل کرد. پیامبر اکرم (فرمود، «هان ای مردم، به خودتان بپردازید، که هرگاه هدایت یابید آن کس که گمراه است نمی‌تواند به شما زیانی برساند و به من و برادرم بپردازید، علی (را اطاعت کنید زیرا که او پاکیزه و معصوم است، نه گمراه است و نه بدبخت. سپس این آیه را خواند؛ قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ. سپس امام صادق (فرمود: «ای امیر! اگر تو را از فلسفه‌ی تمام نکات و ریزه‌کاری‌های رسول خدا (در مورد بر دوش گرفتن علی مرتضی (و فرو ریختن بت‌ها بر بام کعبه خبر دهم، هر آینه خواهی گفت که جعفربن‌محمّد دیوانه شده است! پس همین مقدار که شنیدی برای تو کافی است». سرانجام به جانب آن حضرت رفتم و سرش را بوسیدم و گفتم: خداوند آگاه‌تر است که رسالت خویش را کجا قرار دهد!. ( انعام/۱۲۴ )

Imam Sadiq (peace be upon him): Jabbar ibn Kathir al-Tamimi said: I heard Muhammad ibn Harb al-Hilali, the governor of Madinah, say: I said to Imam Sadiq (peace be upon him), "O son of the Messenger of Allah! There is a question on my mind that I wish to ask you." He said, "If you wish, I will inform you of your question before you ask me, and if you wish, you may ask." I said to him, "O son of the Messenger of Allah! By what means do you know what is in my heart before I ask?" He said, "By insight and perception. Have you not heard the word of Allah the Exalted: 'Indeed, in that are signs for the discerning' (al-Hijr/75), and the word of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): 'Beware the perception of the believer, for he sees by the light of Allah the Exalted.'" I said, "O son of the Messenger of Allah! Inform me of my question." He said, "You wish to ask me why, when the idols were being pulled down from the roof of the Ka'bah, Imam Ali (peace be upon him) did not carry the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on his shoulders — even though the strength and power of Imam Ali (peace be upon him) in tearing off the gate of the fortress of Khaybar and hurling it forty cubits behind him — a gate which forty men could not lift — [is known to no one hidden]; and moreover, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) used to ride the horse, the camel, and the donkey, and on the night of the Mi'raj he rode al-Buraq, and all of these were far below Imam Ali (peace be upon him) in strength and power?" I said, "By Allah, this is exactly what I wished to ask, O son of the Messenger of Allah! Answer me." He said, "Imam Ali (peace be upon him) held a [special] honour and merit in the presence of the noble Prophet (peace be upon him and his family), and for that reason he placed his foot upon the shoulder of that noble one, and thereby extinguished the fire of shirk (polytheism) and nullified every object of worship other than Allah. Had Imam Ali (peace be upon him) lifted the Prophet up in order to cast down the idols, then the Prophet would have gained rank and station through Imam Ali (peace be upon him) and would have reached the casting down of the idols through him, and if that had been so, then Imam Ali (peace be upon him) would have become superior to him — [but such is not the case]. Have you not seen that Imam Ali (peace be upon him) said: 'When I placed my foot upon the shoulder of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), I gained such nobility and rank that if I had wished to reach the sky, I surely would have reached it. Do you not know that it is the lamp by which one is guided in darkness, and the ray of light is from the source of light.' Imam Ali (peace be upon him) said: 'I am from Ahmad, like the radiance from the light.' Do you not know that Muhammad and Ali (peace be upon them) were two lights in the presence of Allah the Exalted two thousand years before they were created; and when the angels saw that light, and saw that a brilliant ray shone forth from it, they said, 'O our Lord and Master, what is this light?' Then Allah the Exalted revealed to them: 'This light is from My light; its root is nubuwwah (prophethood) and its branch is imamah (imamate). As for the prophethood, it is for My servant and My messenger Muhammad (peace be upon him and his family), and as for the imamate, it is for My proof and My friend, Ali (peace be upon him); and were it not for these two, I would not have created My creation.' Do you not know that the noble Prophet (peace be upon him and his family) at Ghadir Khumm took both hands of Imam Ali (peace be upon him) in such a manner that the people saw the whiteness of their armpits, and appointed him the master and imam of the people? And one day in the 'house of Banu al-Najjar', he had taken al-Hasan and al-Husayn (peace be upon them) on his shoulders. One of his companions said to that noble one, 'Give me one of these two [that I may carry him].' He said, 'I myself am a good bearer, and these two are also good riders, and their father is better than them.' And one day he was praying with his companions and prolonged one of his prostrations. When he gave the salam, they said, 'O Messenger of Allah, you prolonged the prostration.' He said, 'My son had mounted upon me; I did not wish to set him down until he came down himself.' And all these matters were to show their elevation and honour, and the noble Prophet (peace be upon him and his family) was himself a Messenger, a Prophet, and an Imam, while Imam Ali (peace be upon him) was only an Imam — neither a Messenger nor a Prophet — so he did not have the capacity to bear the weight of the station of prophethood." I said, "Say still more." Imam Sadiq (peace be upon him) said, "Indeed you are worthy that I should say more. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took Imam Ali (peace be upon him) upon his shoulder to make the people understand that he is the father of his children and the Imam of the Imams from his loins. He wore his cloak inside out in the 'prayer for rain' to make his companions understand [that this act is a sign of] the transformation from hardship and drought to ease and plenty." I said to Imam Sadiq (peace be upon him), "Say still more." Imam Sadiq (peace be upon him) said, "The Messenger of Allah's (peace be upon him and his family) purpose in taking Imam Ali (peace be upon him) on his shoulder was that his ummah should know that the one who, after him, would take up from his shoulders the heavy load of debts, promises, and the discharge of [trusts] would be only Imam Ali (peace be upon him)." Say still more. The Imam said, "When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took that noble one on his shoulder, he was infallible and would not commit any sin; therefore all his sayings and actions in the presence of the people are based on wisdom and expedience. The Prophet (peace be upon him and his family) said to Imam Ali (peace be upon him), 'O Ali! Allah the Exalted placed the sins of your Shi'a upon me, then forgave them all, and this is the word of Allah the Exalted: "That Allah may forgive you the past sins and the future sins attributed to you." (al-Fath/2). And when Allah the Exalted revealed the verse: "O you who believe! Take care of your own souls" (al-Ma'idah/105), the noble Prophet (peace be upon him and his family) said: "O people, attend to yourselves, for when you are guided, the one who is astray cannot harm you; and attend to me and my brother — obey Ali, for he is pure and infallible, neither astray nor wretched." Then he recited this verse: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ [Say: Obey Allah and obey the Messenger; but if you turn back, then on him rests that which is imposed on him and on you rests that which is imposed on you].' Then Imam Sadiq (peace be upon him) said to me, 'O Amir! If I were to inform you of the philosophy of all the fine points and subtleties of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) in taking Ali al-Murtada (peace be upon him) upon his shoulder and casting down the idols from the roof of the Ka'bah, you would surely say that Ja'far ibn Muhammad has gone mad! So what you have heard is enough for you.' In the end I went towards that noble one and kissed his head and said: 'Allah knows best where to place His message.' (al-An'am/124)"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જબ્બાર બિન કસીર તમીમી કહે છે: મેં મદીનાના અમીર મુહમ્મદ બિન હર્બ હિલાલી પાસેથી સાંભળ્યું કે તેમણે કહ્યું: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહના પુત્ર! મારા મનમાં એક પ્રશ્ન છે જે તમને પૂછવા માંગુ છું." આપે ફરમાવ્યું: "જો તમે ઈચ્છો તો પૂછો તે પહેલાં જ હું તમને તમારા પ્રશ્નની ખબર આપી દઈશ, અને જો ઈચ્છો તો પૂછી શકો છો." મેં તેમને કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહના પુત્ર! કયા સાધનથી તમે મારા પૂછતાં પહેલાં જ મારા દિલમાં જે છે તેની ખબર આપો છો?" આપે ફરમાવ્યું: "ફિરાસત અને ચતુરાઈથી. શું તમે અલ્લાહ તઆલાનું કથન નથી સાંભળ્યું જે ફરમાવે છે: 'ખરેખર આમાં ચતુર લોકો માટે નિશાનીઓ છે.' (હિજ્ર/૭૫), અને રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું કથન જેમાં ફરમાવ્યું: 'મોમિનની ફિરાસતથી ડરો; કારણ કે તે અલ્લાહ તઆલાના નૂરથી જુએ છે.'" મેં કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહના પુત્ર! મને મારા પ્રશ્નની ખબર આપો." આપે ફરમાવ્યું: "તમે મને પૂછવા માંગો છો કે કાબાની છત પરથી બુતોને પાડવાના સમયે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને પોતાના ખભા પર કેમ ન લીધા; જ્યારે કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની તાકાત અને શક્તિ ખૈબરના કિલ્લાનો દરવાજો ઉખેડવાના અને તેને ચાલીસ હાથ પોતાની પાછળ ફેંકવાના મામલામાં — જ્યારે કે ચાલીસ માણસો તેને ઉઠાવી શકતા ન હતા — [કોઈથી છુપી નથી], અને બીજી બાજુ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઘોડા, ઊંટ અને ગધેડા પર સવાર થતા હતા અને મેરાજની રાત્રે બુરાક પર સવાર થયા. અને આ બધા તાકાત અને શક્તિમાં તેમનાથી ઘણા નીચે હતા?" મેં કહ્યું: "અલ્લાહની કસમ, હે રસૂલુલ્લાહના પુત્ર! હું આ જ પૂછવા માંગતો હતો, મને જવાબ આપો." આપે ફરમાવ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની હાજરીમાં [ખાસ] શરફ અને ફઝીલત હતી. અને એ જ કારણથી તેમણે તે હઝરતના ખભા પર પગ મૂક્યો અને તેના દ્વારા શિર્કની આગને બુઝાવી અને અલ્લાહ સિવાયના દરેક માબૂદને બાતિલ કર્યા. અને જો અલી (અલયહિસ્સલામ) પયગંબરને બુતો પાડવા માટે ઉપર લઈ જાત, તો તે સૂરતમાં પયગંબર અલી (અલયહિસ્સલામ)ના વસીલાથી મરતબો અને મંઝિલત મેળવત અને તેમના દ્વારા બુતોને પાડવા સુધી પહોંચત, અને જો એવું હોત તો અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમનાથી અફઝલ થઈ જાત, [જ્યારે કે એવું નથી]. શું તમે નથી જોયું કે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'જ્યારે મેં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ખભા પર પગ મૂક્યો, મને એટલી શરાફત અને મરતબો મળ્યો કે જો હું આસમાન સુધી પહોંચવા ઈચ્છત, તો ખરેખર પહોંચી જાત. શું તમે ન જાણ્યું કે આ તે ચિરાગ છે જેના દ્વારા અંધકારમાં માર્ગ મેળવવામાં આવે છે અને નૂરની કિરણ મૂળ નૂરમાંથી છે.' અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'હું અહમદથી છું, જેમ કે પ્રકાશ નૂરથી છે.' શું તમે ન જાણ્યું કે મુહમ્મદ અને અલી (અલયહેમસ્સલામ) ખલ્કના પેદા થવાના બે હજાર વર્ષ પહેલાં અલ્લાહ તઆલાની હાજરીમાં બે નૂર હતા; અને જ્યારે ફરિશ્તાઓએ તે નૂરને જોયું અને તેમાંથી એક ચમકતી કિરણ ચમકી, તો તેમણે કહ્યું: 'હે અમારા માબૂદ અને હે અમારા બુઝુર્ગ! આ નૂર શું છે?' ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ તેમના પર વહી કરી કે આ નૂર મારા નૂરમાંથી છે; તેનું મૂળ નબુવ્વત છે અને તેની શાખા ઇમામત છે. પરંતુ નબુવ્વત મારા બંદા અને મારા રસૂલ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે છે, અને ઇમામત મારી હુજ્જત અને મારા દોસ્ત, અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે છે, અને જો આ બે ન હોત તો હું મારી ખલ્કને પેદા ન કરત. શું તમે ન જાણ્યું કે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ગદીરે ખુમ્મ પર અલી (અલયહિસ્સલામ)ના બંને હાથ પકડ્યા; એવી રીતે કે લોકો તે બંનેની બગલોની સફેદી જોઈ શકતા હતા, અને તેમને લોકોના સરપરસ્ત અને ઇમામ કરાર દીધા? અને એક દિવસ 'બની નજ્જારના ઘર'માં, હસન અને હુસૈન (અલયહેમસ્સલામ)ને ખભા પર લીધા હતા. તેમના એક સહાબીએ તે હઝરતને કહ્યું: 'આ બેમાંથી એકને મને આપો [જેથી હું ખભા પર લઉં].' આપે ફરમાવ્યું: 'હું પોતે સારો બોજ ઉઠાવનાર છું! અને આ બંને પણ સારા સવારો છે, અને તેમના પિતા તેમનાથી શ્રેષ્ઠ છે.' અને એક દિવસ પોતાના સહાબીઓ સાથે નમાઝ પઢી રહ્યા હતા, પોતાના સજદાઓમાંથી એક સજદો લાંબો કર્યો. જ્યારે સલામ ફેરવ્યું, તો કહ્યું: 'હે રસૂલુલ્લાહ! તમે સજદો લાંબો કર્યો.' આપે ફરમાવ્યું: 'મારો પુત્ર મારા પર સવાર થયો હતો, મને પસંદ ન હતું કે તેને ઉતારું જ્યાં સુધી તે પોતે નીચે ન આવે.' અને આ બધા મામલા તેમની બુલંદી અને શરાફત દર્શાવવા માટે હતા, અને પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતે રસૂલ, નબી અને ઇમામ હતા, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ફક્ત ઇમામ હતા, ન રસૂલ હતા ન નબી, તેથી તેઓ નબુવ્વતના મરતબાના બોજને ઉઠાવવાની તાકાત ધરાવતા ન હતા." મેં કહ્યું: "હજી વધુ ફરમાવો." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ખરેખર તમે તેને લાયક છો કે હું વધુ કહું! રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના ખભા પર લીધા જેથી લોકોને સમજાવે કે તેઓ તેમના ફરઝંદોના પિતા છે, અને તેમના સુલ્બથી ઇમામોના ઇમામ છે, જેમ કે 'બારિશની નમાઝ'માં પોતાનો અબા ઉલટો પહેર્યો જેથી પોતાના સહાબીઓને સમજાવે [કે આ કામ] મુસીબત અને દુષ્કાળથી આસાની અને ફરાખસાલી તરફ પરિવર્તનની [નિશાની છે]." મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "હજી વધુ ફરમાવો." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ખભા પર લેવાનો ઉદ્દેશ્ય એ હતો કે તેમની ઉમ્મત જાણી લે કે તેમના પછી જે વ્યક્તિ તેમના ખભા પરથી કરજો, વાયદાઓ અને [અમાનતોના] અદાનો ભારે બોજ ઉતારશે, તે ફક્ત અલી (અલયહિસ્સલામ) જ છે." હજી વધુ ફરમાવો. ઇમામે ફરમાવ્યું: "રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જે તે હઝરતને ખભા પર લીધા, [તેઓ] મઅસૂમ હતા અને કોઈ ગુનાહ કરતા ન હતા. તેથી લોકોની હાજરીમાં તેમના તમામ કથન અને કાર્યો હિકમત અને મસલહત પર આધારિત હતા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! અલ્લાહ તઆલાએ તમારા શિયાઓના ગુનાહો મારા જિમ્મા મૂક્યા અને પછી બધાને માફ કર્યા અને આ છે અલ્લાહ તઆલાનું કથન જે ફરમાવે છે: તાકે અલ્લાહ તમારા આગળ પાછળના તે ગુનાહો જે તમારી તરફ મનસૂબ કરવામાં આવતા હતા માફ કરી દે. (ફત્હ/૨). અને જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ આયત: હે ઈમાનવાળાઓ! પોતાની જાતોનું ધ્યાન રાખો! (માએદહ/૧૦૫) નાઝિલ કરી, પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે લોકો, પોતાની જાતોનું ધ્યાન રાખો, કે જ્યારે તમે હિદાયત મેળવો છો ત્યારે જે ગુમરાહ છે તે તમને કોઈ નુકસાન પહોંચાડી શકતો નથી, અને મારા અને મારા ભાઈનું ધ્યાન રાખો, અલીની ઇતાઅત કરો કારણ કે તેઓ પાક અને મઅસૂમ છે, ન ગુમરાહ છે અને ન બદનસીબ. પછી આ આયત પઢી: قُلْ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَیْهِ ما حُمِّلَ وَ عَلَیْکُمْ ما حُمِّلْتُمْ [કહો: અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલની ઇતાઅત કરો; અને જો તમે મોઢું ફેરવો, તો તેમના પર તે છે જે તેમના પર મૂકવામાં આવ્યું છે અને તમારા પર તે છે જે તમારા પર મૂકવામાં આવ્યું છે].' પછી ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ મને ફરમાવ્યું: 'હે અમીર! જો હું તમને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અલી મુર્તઝા (અલયહિસ્સલામ)ને ખભા પર લેવાના અને કાબાની છત પરથી બુતોને પાડવાના તમામ મુદ્દાઓ અને બારીકીઓની ફિલસૂફીની ખબર આપું, તો ખરેખર તમે કહેશો કે જઅફર બિન મુહમ્મદ પાગલ થઈ ગયા છે! તેથી જેટલું તમે સાંભળ્યું છે તેટલું તમારા માટે કાફી છે.' આખરે હું તે હઝરત તરફ ગયો અને તેમનું માથું ચૂમ્યું અને કહ્યું: અલ્લાહ વધુ જાણનાર છે કે તે પોતાની રિસાલત ક્યાં મૂકે! (અન્આમ/૧૨૪)"

#7 بر پیامبر چیزی جز رساندن آشکار نیست The Messenger's duty is only clear proclamation પયગંબર પર સ્પષ્ટ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી

أمیرالمؤمنین ( لَمَّا أَظْهَرَ رَسُولَ اللَّهِ (بِمَکَّهًَْ دَعْوَتَهُ وَ أَبَانَ عَنِ اللَّهِ مُرَادَهُ رَمَتْهُ الْعَرَبُ عَنْ قِسِیِّ عَدَاوَتِهَا بِضُرُوبِ إِمْکَانِهِمْ ... فَجَاءَهُ قَوْمٌ مِنَ الْمُشْرِکِینَ فَقَالُوا لَهُ یَا مُحَمَّدُ (تَزْعُمُ أَنَّکَ رَسُولُ (رَبِّ الْعَالَمِینَ ثُمَّ أَنَّکَ لَا تَرْضَی بِذَلِکَ حَتَّی تَزْعُمُ أَنَّکَ سَیِّدُهُمْ وَ أَفْضَلُهُمْ فَإِنْ کُنْتَ نَبِیّاً فَأْتِنَا بِآیَهًٍْ کَمَا تَذْکُرُهُ عَنِ الْأَنْبِیَاءِ (قَبْلَکَ مِثَالَ نُوحٍ (الَّذِی جَاءَ بِالْغَرَقِ وَ نَجَا فِی سَفِینَتِهِ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ إِبْرَاهِیمَ (الَّذِی ذَکَرْتَ أَنَّ النَّارَ جُعِلَتْ عَلَیْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً وَ مُوسَی (الَّذِی زَعَمْتَ أَنَّ الْجَبَلَ رُفِعَ فَوْقَ رُءُوسِ أَصْحَابِهِ حَتَّی انْقَادُوا لِمَا دَعَاهُمْ إِلَیْهِ صَاغِرِینَ دَاخِرِینَ وَ عِیسَی (الَّذِی کَانَ یُنَبِّئُهُمْ بِمَا یَأْکُلُونَ وَ مَا یَدَّخِرُونَ فِی بُیُوتِهِمْ وَ صَارَ هَؤُلَاءِ الْمُشْرِکُونَ فِرَقاً أَرْبَعَ هَذِهِ تَقُولُ أَظْهِرْ لَنَا آیَهًَْ نُوحٍ (وَ هَذِهِ تَقُولُ أَظْهِرْ لَنَا آیَهًَْ مُوسَی (وَ هَذِهِ تَقُولُ أَظْهِرْ لَنَا آیَهًَْ إِبْرَاهِیمَ (وَ هَذِهِ تَقُولُ أَظْهِرْ لَنَا آیَهًَْ عِیسَی (فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (إِنَّما أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ آتَیْتُکُمْ {أَتَیْتُکُمْ} بِآیَهًٍْ مُبَیِّنَهًٍْ هَذَا الْقُرْآنِ الَّذِی تَعْجِزُونَ أَنْتُمْ وَ الْأُمَمُ وَ سَائِرُ الْعَرَبِ عَنْ مُعَارَضَتِهِ وَ هُوَ بِلُغَتِکُمْ فَهُوَ حَجَّهًُْ اللَّهِ وَ حَجَّهًُْ نَبِیِّهِ عَلَیْکُمْ وَ مَا بَعْدَ ذَلِکَ فَلَیْسَ لِیَ الِاقْتِرَاحُ عَلَی رَبِّی وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ إِلَی الْمُقِرِّینَ بِحُجَّهًِْ صِدْقِهِ وَ آیَهًِْ حَقِّهِ وَ لَیْسَ عَلَیْهِ أَنْ یَقْتَرِحَ بَعْدَ قِیَامِ الْحُجَّهًِْ عَلَی رَبِّهِ مَا یَقْتَرِحُهُ عَلَیْهِ الْمُقْتَرِحُونَ الَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ هَلِ الصَّلَاحُ أَوِ الْفَسَادُ فِیمَا یَقْتَرِحُونَ.

امام علی ( هنگامی‌که رسول خدا (دعوت خود را در مکّه علنی ساخته و خواسته‌ی خداوند را آشکار نمود، عرب‌ها به خاطر شدّت خصومتی که داشتند پیامبر (را با انواع نیرنگ‌ها متّهم ساختند. ... تا اینکه گروهی از مشرکان نزد حضرت آمده و به او عرض کرد: «ای محمّد (! تو گمان می‌کنی فرستاده‌ی پروردگار جهانیان هستی و به این مقدار هم بسنده نکرده می‌پنداری سرور و برترینِ پیامبرانی! اگر [چنانکه خود گمان می‌کنی] پیامبری، معجزه‌ای همچون معجزاتی که از پیامبرانِ قبل خود بیان می‌کنی بیاور؛ معجزه‌ای همچون نوح (که بلای غرق‌شدن را آورد و خود به همراه مؤمنان در کِشتی‌اش نجات یافت؛ و همچون ابراهیم (که گفتی آتش برایش سرد و سالم شد؛ و همچون موسی (که گمان بُردی کوه بر فراز سرهای پیروانش بالا برده شد تا در نهایتِ ذلّت و خواری، به آنچه موسی (ایشان را دعوت می‌کرد گردن نهادند؛ و همچون عیسی (که مردم را از آنچه می‌خوردند و در خانه‌های خود ذخیره می‌کردند، باخبر می‌ساخت. دراین‌هنگام مشرکان چهار گروه شدند، گروهی [به پیامبر اسلام (] می‌گفت: «برایمان معجزه‌ی نوح (را بیاور، گروهی دیگر معجزه‌ی موسی (دسته‌ای معجزه‌ی ابراهیم (و دسته‌ای دیگر معجزه‌ی عیسی (را تقاضا کردند». رسول خدا (فرمود: من تنها بیم‌دهنده‌ای آشکارم!. ( عنکبوت/۵۰ ) همین قرآنی که شما و امّت‌ها و دیگر عرب‌ها از مقابله با آن، ناتوان هستید با اینکه به زبان خود شماست؛ به همین خاطر قرآن، حجّت خداوند و پیامبرش بر شماست؛ و پس از [نازل‌شدنِ] قرآن، من حقّ دادنِ هیچ پیشنهادی [برای آوردن معجزه‌ای دیگر] به خدا را ندارم، وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ؛ به اعتراف‌کنندگان به دلیلِ راستگویی او و نشانه‌ی حقانیّتش [نیست]؛ و بعد از اتمام حجّت [بر مخالفان]، پیامبر حقّ ندارد به پیشنهادِ دیگران که نمی‌دانند در آنچه پیشنهاد می‌دهند خیر و صلاحشان است یا تباهی‌شان، [آوردنِ] معجزه‌ای را به خداوند پیشنهاد دهد.

Imam Ali (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made his call public in Makkah and disclosed what Allah desired, the Arabs, out of the intensity of their enmity, accused the Prophet (peace be upon him and his family) with all kinds of ruses. ... Until a group of the polytheists came to him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You claim you are the Messenger of the Lord of the worlds, and not content with this much, you also claim you are the master and the most excellent of the prophets! If [as you claim] you are a prophet, then bring us a miracle like the miracles you mention concerning the prophets before you; a miracle like Nuh (peace be upon him) who brought the calamity of the flood and was saved together with the believers in his ship; and like Ibrahim (peace be upon him) about whom you said the fire became cool and safe for him; and like Musa (peace be upon him) about whom you claimed that the mountain was raised above the heads of his followers until, in utmost humiliation and lowliness, they submitted to that to which Musa (peace be upon him) was calling them; and like Isa (peace be upon him) who used to inform the people of what they were eating and what they were storing in their homes." At this point the polytheists became four groups: one group would say [to the Prophet of Islam (peace be upon him and his family)]: "Bring us the miracle of Nuh (peace be upon him)," another group [asked for] the miracle of Musa (peace be upon him), one party [asked for] the miracle of Ibrahim (peace be upon him), and another party asked for the miracle of Isa (peace be upon him). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: إِنَّما أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ [I am only a plain warner!] (al-Ankabut/50). This very Qur'an, which you and the nations and the rest of the Arabs are incapable of matching even though it is in your own language — for this reason the Qur'an is the proof of Allah and His Prophet over you; and after [the revelation of] the Qur'an, I have no right to make any proposal [for bringing another miracle] to Allah, وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [and nothing rests on the Messenger but clear delivering]; to those who acknowledge the proof of his truthfulness and the sign of his rightfulness [there is nothing more]; and after the completion of the proof [against the opponents], the Prophet has no right to propose to Allah [the bringing of] a miracle at the suggestion of others who do not know whether in what they propose lies their good and welfare or their ruin.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ મક્કામાં પોતાની દાવત જાહેર કરી અને અલ્લાહની ઇચ્છા પ્રગટ કરી, ત્યારે અરબોએ પોતાની તીવ્ર દુશ્મનીના કારણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વિવિધ પ્રકારના કપટોના આરોપ મૂક્યા. ... એટલે સુધી કે મુશરિકોનો એક જૂથ હજરત પાસે આવ્યો અને તેમને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તું માને છે કે તું જગતોના પરવરદિગારનો ફરિષ્ટાદો છે અને આટલા પર જ સંતોષ ન કરીને તું માને છે કે તું પયગંબરોનો સરદાર અને શ્રેષ્ઠ છે! જો [જેમ તું પોતે માને છે] તું પયગંબર છે, તો તારા પહેલાના પયગંબરો વિશે તું જે મોઅજિઝાઓ બયાન કરે છે તેમના જેવો મોઅજિઝો લાવ; નૂહ (અલયહિસ્સલામ) જેવો મોઅજિઝો જેઓ ડૂબવાની આફત લાવ્યા અને પોતે મોમિનો સાથે પોતાની કિશ્તીમાં નજાત પામ્યા; અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) જેવો જેમના વિશે તેં કહ્યું કે આગ તેમના માટે ઠંડી અને સલામત થઈ ગઈ; અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જેવો જેમના વિશે તેં માન્યું કે પહાડ તેમના પૈરવોના માથાઓ ઉપર ઉઠાવવામાં આવ્યો ત્યાં સુધી કે અંતિમ ઝિલ્લત અને ખ્વારીમાં, જેની તરફ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેમને દાવત આપતા હતા તેને તેઓએ સ્વીકારી લીધું; અને ઈસા (અલયહિસ્સલામ) જેવો જેઓ લોકોને, તેઓ જે ખાતા હતા અને પોતાના ઘરોમાં જે સંઘરી રાખતા હતા તેની ખબર આપતા હતા." તે વખતે મુશરિકો ચાર જૂથોમાં વહેંચાઈ ગયા, એક જૂથ [ઇસ્લામના પયગંબરને (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)] કહેતું: "અમારા માટે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નો મોઅજિઝો લાવો," બીજું જૂથ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)નો મોઅજિઝો, એક દળ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો અને બીજું દળ ઈસા (અલયહિસ્સલામ)નો મોઅજિઝો માગતું હતું. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: إِنَّما أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ [હું તો ફક્ત ખુલ્લી રીતે ડરાવનારો છું!] (અન્કબૂત/૫૦). આ જ કુરઆન કે જેનો મુકાબલો કરવાથી તમે અને ઉમ્મતો અને બીજા અરબો અસમર્થ છો, જ્યારે કે તે તમારી જ ભાષામાં છે; આ કારણથી કુરઆન તમારા પર અલ્લાહની અને તેના પયગંબરની હુજ્જત છે; અને કુરઆન [નાઝિલ થયા] પછી, મને અલ્લાહને કોઈ પણ સૂચન [બીજો મોઅજિઝો લાવવા માટે] આપવાનો હક નથી, وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [અને રસૂલ પર ખુલ્લી રીતે પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી]; તેમની સચ્ચાઈની દલીલ અને તેમના હકના નિશાનનો સ્વીકાર કરનારાઓ પ્રત્યે [કંઈ વધુ નથી]; અને [વિરોધીઓ પર] હુજ્જત પૂર્ણ થયા પછી, પયગંબરને એ હક નથી કે તેઓ બીજાઓના સૂચન પર—જેઓ જાણતા નથી કે તેઓ જે સૂચવે છે તેમાં તેમનું ભલું અને હિત છે કે તેમની બરબાદી છે—અલ્લાહને કોઈ મોઅજિઝો [લાવવા] નું સૂચન આપે.

#8 بر پیامبر چیزی جز رساندن آشکار نیست The Messenger's duty is only clear proclamation પયગંબર પર સ્પષ્ટ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી

الرّسول ( عَن أبی جَعفَر (خَطَبَ رَسُولُ اللهِ (فِی الیَومِ الغَدِیرِ فَقَالَ (... مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ إِبْلِیسَ أَخْرَجَ آدَمَ (مِنَ الْجَنَّهًِْ بِالْحَسَدِ فَلَا تَحْسُدُوهُ فَتَحْبَطَ أَعْمَالُکُمْ وَ تَزِلَّ أَقْدَامُکُمْ فَإِنَّ آدَمَ (أُهْبِطَ إِلَی الْأَرْضِ بِخَطِیئَهًٍْ وَاحِدَهًٍْ وَ هُوَ صَفْوَهًُْ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ کَیْفَ بِکُمْ وَ أَنْتُمْ أَنْتُمْ وَ مِنْکُمْ أَعْدَاءُ اللَّهِ أَلَا إِنَّهُ لَا یُبْغِضُ عَلِیّاً (إِلَّا شَقِیٌّ وَ لَا یَتَوَالَی عَلِیّاً (إِلَّا تَقِیٌّ وَ لَا یُؤْمِنُ بِهِ إِلَّا مُؤْمِنٌ مُخْلِصٌ فِی عَلِیٍّ (وَ اللَّهِ نَزَلَتْ سُورَهًُْ الْعَصْرِ؛ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، وَ الْعَصْر ... مَعَاشِرَ النَّاسِ قَدْ أَشْهَدْتُ اللَّهَ وَ بَلَّغَتْکُمْ رِسَالَتِی وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ.

پیامبر ( امام باقر (در روز عید غدیر این خطبه را ایراد کرد: «ای مردم! همانا ابلیس آدم (را با حسد و رشک از بهشت بیرون کرد، شما بر او حسادت نکنید که اعمال شما تباه و قدم‌های شما لغزان شود. همانا آدم (با اینکه برگزیده‌ی خداوند بود با یک ترک اولی به زمین فرستاده شد و این موضوع درباره‌ی شما چگونه خواهد بود؟ و حال آنکه شما نه تنها معصوم نیستید، بلکه برخی از شما دشمنان خدا هستند. همانا کسی جز بدبخت و شقیّ علی (را دشمن نمی‌دارد و کسی جز پرهیزگار او را دوست نمی‌دارد و کسی جز مؤمن مخلص به او ایمان نمی‌آورد. به خدا سوگند سوره‌ی و العصر درباره‌ی علی (نازل شده است بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ الْعَصْرِ ( عصر/۱ ) ای مردم! من خدا را گواه گرفتم و پیام و رسالت او را به شما تبلیغ کردم بر پیامبر چیزی جز رساندن آشکار نیست.

The Messenger (peace be upon him and his family): Imam Baqir (peace be upon him) [reported that] on the day of Eid al-Ghadir the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) delivered this sermon: "O people! Indeed Iblis expelled Adam (peace be upon him) from Paradise through envy and jealousy; do not envy him, lest your deeds be ruined and your feet slip. Indeed Adam (peace be upon him), despite being the chosen one of Allah, was sent down to the earth for a single tark al-awla (leaving what was more preferable); so how will the matter be regarding you? — when you are not only not infallible, but some of you are enemies of Allah. Indeed none holds enmity toward Ali (peace be upon him) except a wretched, miserable one, and none loves him except one who is godfearing, and none believes in him except a sincere believer. By Allah, Surah wa'l-Asr was revealed concerning Ali (peace be upon him): بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ الْعَصْرِ [In the Name of Allah, the Beneficent, the Merciful. By the time!] (al-Asr/1). O people! I have taken Allah as witness and I have conveyed His message and mission to you, and nothing rests on the Messenger but clear delivering."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) [એ ફરમાવ્યું કે] ઈદે ગદીરના દિવસે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ આ ખુત્બો આપ્યો: "ઓ લોકો! ખરેખર ઇબ્લીસે આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને હસદ અને ઈર્ષ્યાથી જન્નતમાંથી બહાર કાઢ્યા, તમે તેમના પર હસદ ન કરો કે તમારા આમાલ બરબાદ થાય અને તમારા કદમ ડગમગી જાય. ખરેખર આદમ (અલયહિસ્સલામ), અલ્લાહના પસંદ કરાયેલા હોવા છતાં, એક તર્કે ઔલા (વધુ સારું છોડવા)ના કારણે ઝમીન પર મોકલવામાં આવ્યા, અને તમારા વિશે આ મામલો કેવો હશે? જ્યારે કે તમે માત્ર માસૂમ નથી, પરંતુ તમારામાંથી કેટલાક અલ્લાહના દુશ્મન છે. ખરેખર બદનસીબ અને શકી સિવાય કોઈ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને દુશ્મન નથી રાખતું અને પરહેજગાર સિવાય કોઈ તેમને દોસ્ત નથી રાખતું અને મુખ્લિસ મોમિન સિવાય કોઈ તેમના પર ઈમાન નથી લાવતું. અલ્લાહની કસમ, સૂરએ વલ્ અસ્ર અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે નાઝિલ થઈ છે: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَ الْعَصْرِ [શરૂ કરું છું અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે. કસમ છે ઝમાનાની!] (અસ્ર/૧). ઓ લોકો! મેં અલ્લાહને ગવાહ બનાવ્યો છે અને તેમનો પયગામ અને રિસાલત તમને પહોંચાડી છે; રસૂલ પર ખુલ્લી રીતે પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી."

#9 بر پیامبر چیزی جز رساندن آشکار نیست The Messenger's duty is only clear proclamation પયગંબર પર સ્પષ્ટ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી

الرّسول ( أَیُّهَا النَّاسُ لَا تَسُبُّوا عَلِیّاً (وَ لَا تَحْسُدُوهُ فَإِنَّهُ وَلِیُّ کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ بَعْدِی فَأَحِبُّوهُ بِحُبِّی إیّاهُ وَ أَکْرِمُوهُ لِکَرَامَتِی وَ أَطِیعُوهُ للهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ اسْتَرْشِدُوهُ تَوَفَّقُوا وَ تَرْشُدُوا فَإِنَّهُ الدَّلِیلُ لَکُمْ عَلَی اللَّهِ بَعْدِی فَقَدْ بَیَّنْتُ لَکُمْ أَمْرَ عَلِیٍّ فَاعْقِلُوهُ وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ.

پیامبر ( ای مردم! به علی (دشنام ندهید و نسبت به او حسادت نورزید چرا که علی (بعد از من، سرپرست [و امامِ] هر مرد و زن با ایمان است؛ پس او را به خاطر اینکه من او را دوست می‌دارم دوست بدارید و به خاطر اینکه من او را گرامی می‌دارم گرامی بدارید، أَطِیعُوهُ لِلهِ وَ لِرَسُولِهِ و به خاطر خدا و رسولش از او پیروی کرده و از او راهنمایی بخواهید تا کامیاب شده و هدایت یابید؛ چرا که او بعد از من، راهنمای شما به‌سوی خداوند است. من آنچه مربوط به علی (است را برای شما بیان کردم، پس در آنچه گفتم بیاندیشید؛ وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): O people! Do not revile Ali (peace be upon him) and do not envy him, for Ali (peace be upon him) is, after me, the guardian [and Imam] of every believing man and woman. So love him because I love him, and honour him because I honour him, أَطِیعُوهُ لِلهِ وَ لِرَسُولِهِ [obey him for the sake of Allah and His Messenger], and for the sake of Allah and His Messenger follow him and seek guidance from him, so that you may prosper and be guided; for he, after me, is your guide to Allah. I have explained to you what pertains to Ali (peace be upon him), so reflect on what I have said; وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [and nothing rests on the Messenger but clear delivering of the message].

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓ લોકો! અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ગાળ ન આપો અને તેમની સાથે ઈર્ષ્યા ન કરો, કારણ કે અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા પછી, દરેક ઈમાનવાળા પુરુષ અને સ્ત્રીના સરપરસ્ત [અને ઇમામ] છે; તો તેમને એટલા માટે પ્રેમ કરો કે હું તેમને પ્રેમ કરું છું, અને તેમને એટલા માટે માન આપો કે હું તેમને માન આપું છું, أَطِیعُوهُ لِلهِ وَ لِرَسُولِهِ [અલ્લાહ અને તેના રસૂલ માટે તેમનું અનુસરણ કરો], અને અલ્લાહ અને તેના રસૂલ માટે તેમનું અનુસરણ કરો અને તેમની પાસેથી માર્ગદર્શન માંગો જેથી તમે સફળ થાઓ અને હિદાયત પામો; કારણ કે તેઓ મારા પછી, અલ્લાહ તરફ તમારા માર્ગદર્શક છે. મેં તમારા માટે અલી (અલયહિસ્સલામ) સંબંધિત જે કંઈ છે તે બયાન કરી દીધું, તો મેં જે કહ્યું તેમાં વિચાર કરો; وَ ما عَلَی الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ المُبِینُ [અને રસૂલ પર સ્પષ્ટ સંદેશ પહોંચાડવા સિવાય કંઈ નથી].