الرّسول ( کَانَ النَّبِیُّ (ذَاتَ یَوْمٍ فِی مَسْجِدِ قُبَاء وَ عِنْدَهُ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَال (یَا بَاذَرٍّ أَحْبَبْتُ أَنْ یَعْلَمَ قَوْمِی أَنَّکَ رَجُلٌ مِنَ الْجَنَّهًْ وَ کَیْفَ لَا تَکُونُ کَذَلِکَ وَ أَنْتَ الْمَطْرُودُ عَنْ حَرَمِی بَعْدِی لِمَحَبَّتِکَ لِأَهْلِ بَیْتِی فَتَعِیشُ وَحْدَکَ وَ تَمُوتُ وَحْدَکَ وَ یَسْعَدُ بِکَ قَوْمٌ یَتَوَلَّوْنَ تَجْهِیزَکَ وَ دَفْنَکَ أُولَئِکَ رُفَقَائِی فِی جَنَّةِ الْخُلْدِ الَّتِی وُعِدَ الْمُتَّقُونَ.
پیامبر ( روزی پیامبر (در مسجد قبا نشسته بود و عدّه‌ای از اصحاب نیز در کنارش بودند، آن حضرت به ابوذر (گفت: «دوست دارم قومم بدانند که تو فردی از اهل بهشتی، چرا اینگونه نباشد تو کسی هستی که به خاطر عشقت به اهل بیتم از شهر مدینه تبعید خواهی شد، تو تنها خواهی زیست، و تنها می‌میری، امّا عدّه‌ای عهده‌دار کفن و دفن تو خواهند گشت، آنان دوستان من در بهشت جاویدانی که به پرهیزگاران وعده داده شده هستند.
The Prophet (peace be upon him and his family): One day the Prophet (peace be upon him and his family) was seated in the Masjid of Quba, and a group of his companions were beside him. He said to Abu Dharr (may Allah have mercy on him): "I would like my people to know that you are one of the people of Paradise. How could it be otherwise, when you are the one who, because of your love for my Ahl al-Bayt, will be exiled from the city of Madina after me? You will live alone and die alone, but a group will undertake your shrouding and burial — they are my companions in the eternal Paradise which has been promised to the Allah-fearing."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): એક દિવસ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મસ્જિદે કુબામાં બેઠા હતા અને કેટલાક અસહાબ પણ તેમની પાસે હતા. તે હઝરતે અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને કહ્યું: "મને પસંદ છે કે મારી કૌમ જાણે કે તું જન્નતવાળાઓમાંનો એક છે. આવું કેમ ન હોય, તું એવો છે જે મારા અહલેબૈત પ્રત્યેના પ્રેમને કારણે મદીના શહેરમાંથી દેશનિકાલ કરવામાં આવશે, તું એકલો જીવીશ, અને એકલો મરીશ, પરંતુ કેટલાક લોકો તારા કફન અને દફનની જવાબદારી લેશે, તેઓ મારા મિત્રો છે જન્નતે જાવેદાનીમાં જે પરહેજગારોને વાયદો કરવામાં આવ્યો છે."