علی‌بن‌إبراهیم ( حَمَلَ إِبْرَاهِیمُ (سَارَهًَْ وَ هَاجَرَ فَنَزَلُوا الْبَادِیَهًَْ عَلَی مَمَرِّ طَرِیقِ الْیَمَنِ وَ الشَّامِ وَ جَمِیعِ الدُّنْیَا فَکَانَ یَمُرُّ بِهِ النَّاسُ فَیَدْعُوهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ وَ قَدْ کَانَ شَاعَ خَبَرُهُ فِی الدُّنْیَا أَنَّ الْمَلِکَ أَلْقَاهُ فِی النَّارِ فَلَمْ یَحْتَرِقْ وَ کَانُوا یَقُولُونَ لَهُ لَا تُخَالِفْ دِیْنَ الْمَلِکِ فَإِنَّ الْمَلِکَ یَقْتُلُ مَنْ خَالَفَهُ وَ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (کُلُّ مَنْ مَرَّ بِهِ یُضِیفُهُ وَ کَانَ عَلَی سَبْعَهًِْ فَرَاسِخَ مِنْهُ بِلَادٌ عَامِرَهًٌْ کَثِیرُ الشَّجَرِ وَ النَّبَاتِ وَ الْخَیْرِ وَ کَانَ الطَّرِیقُ عَلَیْهَا وَ کَانَ کُلُّ مَنْ یَمُرُّ بِتِلْکَ الْبِلَادِ یَتَنَاوَلُ مِنْ ثِمَارِهِمْ وَ زُرُوعِهِمْ فَجَزِعُوا مِنْ ذَلِک فَجَاءَهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ شَیْخٍ فَقَالَ لَهُمْ أَدُلُّکُمْ عَلَی مَا إِنْ فَعَلْتُمُوهُ لَمْ یَمُرَّ بِکُمْ أَحَدٌ فَقَالُوا مَا هُوَ فَقَالَ مَنْ مَرَّ بِکُمْ فَانْکِحُوهُ فِی دُبُرِهِ وَ اسْلُبُوهُ ثِیَابَهُ ثُمَّ تَصَوَّرَ لَهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ أَمْرَدَ أَحْسَنَ مَا یَکُونُ مِنَ الشَّبَابِ فَجَاءَهُمْ فَوَثَبُوا عَلَیْهِ فَفَجَرُوا بِهِ کَمَا أَمَرَهُمْ فَاسْتَطَابُوهُ فَکَانُوا یَفْعَلُونَهُ بِالرِّجَالِ فَاسْتَغْنَی الرِّجَالُ بِالرِّجَالِ وَ النِّسَاءُ بِالنِّسَاءِ فَشَکَا النَّاسُ ذَلِکَ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ لُوطاً یُحَذِّرُهُمْ وَ یُنْذِرُهُمْ فَلَمَّا نَظَرُوا إِلَی لُوطٍ (قَالُوا مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا ابْنُ خَالِ إِبْرَاهِیمَ (الَّذیِ أَلْقَاهُ الْمَلِکُ فِی النَّارِ فَلَمْ یَحْتَرِقْ وَ جَعَلَهَا اللَّهُ عَلَیْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً وَ هُوَ بِالْقُرْبِ مِنْکُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لَا تَفْعَلُوا هَذَا فَإِنَّ اللَّهَ یُهْلِکُکُمْ فَلَمْ یَجْسُرُوا عَلَیْهِ وَ خَافُوهُ وَ کَفُّوا عَنْهُ وَ کَانَ لُوطٌ (کُلَّمَا مَرَّ بِهِ رَجُلٌ یُرِیدُونَهُ بِسُوءٍ خَلَّصَهُ مِنْ أَیْدِیهِمْ وَ تَزَوَّجَ لُوطٌ (فِیهِمْ وَ وُلِدَ لَهُ بَنَاتٌ فَلَمَّا طَالَ ذَلِکَ عَلَی لُوطٍ (وَ لَمْ یَقْبَلُوا مِنْهُ قَالُوا لَهُ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِینَ أَیْ لَنَرْجُمَنَّکَ وَ لَنُخْرِجَنَّک فَدَعَا عَلَیْهِمْ لُوط (.
علیّ‌بن‌براهیم ( حضرت ابراهیم (ساره و هاجر را همراه خود برد تا در بیابانی که گذرگاه یمن، شام و دیگر نقاط دنیا بود فرود آمدند؛ [گروه‌های مختلفِ] مردم از آنجا عبور می‌کردند و ابراهیم (آن‌ها را به اسلام (دین حنیف) دعوت می‌نمود، این درحالی بود که جریان حضرت ابراهیم (که پادشاه (نمرود) او را در آتش افکنده ولی آسیبی به وی نرسیده بود در همه جا پراکنده شده بود، و مردم [که نمی‌دانستند او خود ابراهیم (است] به او می‌گفتند: «با آیین پادشاه مخالفت نکن که او هرکس با وی مخالفت نماید را خواهد کشت»! و شیوه‌ی حضرت ابراهیم (چنین بود که هرکس بر او می‌گذشت را مهمان می‌کرد؛ و در هفت فرسخی [مکانی که] ابراهیم ([زندگی می‌کرد] سرزمین‌های آبادِ پُر درخت و گیاه و حاصلخیزی بود و راه اصلی از میان آنجا عبور می‌کرد و هرکس از آن سرزمین‌ها می‌گذشت از میوه‌ها و کِشت ایشان چیزی برمی‌گرفت؛ و کار به جایی رسید که داد آن‌ها بلند شد. شیطان به صورت پیرمردی نزد آن‌ها آمد و گفت: «آیا کاری به شما یاد بدهم که اگر انجامش دهید دیگر کسی از اینجا عبور نکند»؟ گفتند: «چه کاری»؟! گفت: «هرکس به اینجا آمد با او لواط کرده و عریانش نمایید»! آنگاه خود شیطان به‌صورت جوانی نورَس و در نهایت زیبایی برایشان ظاهر شد و آن‌ها بر وی یورش برده و طبق دستور شیطان، با او لواط کردند و از اینکار خوششان آمد و از آن پس، اینکار را با دیگر مردان انجام می‌دادند و در نتیجه مردانشان با مردان و زنانشان با زنان دفع شهوت می‌کردند. دیگران از این کارشان به حضرت ابراهیم (شکایت بردند و حضرت ابراهیم (حضرت لوط (را به‌سوی ایشان فرستاد تا آن‌ها را [از انجام این کار] برحذرداشته و به ایشان هشدار دهد. چون نگاه آن‌ها به لوط (افتاد گفتند: «تو کیستی»؟ گفت: «من پسر داییِ ابراهیمی هستم که پادشاه او را در آتش انداخت و وی نسوخت و خداوند آتش را بر او سرد و سالم قرار داد؛ او در نزدیکی شما به سر می‌برد، پس تقوای الهی پیشه ساخته و این گناه را مرتکب نشوید چرا که خداوند [در صورت ادامه این کار] شما را هلاک خواهد ساخت». چون لوط (این سخنان را گفت آن‌ها نسبت به او گستاخی نکردند و از وی ترسیده و دست کشیدند (یعنی با او، با اینکه تازه وارد بود لواط ننمودند). و لوط (هر زمان‌که مردی از کنارش می‌گذشت و آن‌ها قصد سویی نسبت به او داشتند، او را از چنگ ایشان نجات می‌داد؛ و لوط (در میان ایشان ازدواج کرد و صاحب دخترانی شد. چون کار آن قوم به درازا کشید و حرف لوط (را نپذیرفته و گفتند: لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمخْرَجِینَ، لوط (نیز ایشان را نفرین نمود.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Ibrahim (peace be upon him) took Sarah and Hajar with him until they came down in a wilderness which was the passageway of Yemen, Syria and other parts of the world. [Various groups of] people would pass through there and Ibrahim (peace be upon him) would invite them to Islam (the pure religion). This was while the story of Ibrahim (peace be upon him) — that the king (Nimrod) had cast him into the fire but no harm had reached him — had spread everywhere, and the people [who did not know he was Ibrahim (peace be upon him) himself] would say to him: "Do not oppose the religion of the king, for he will kill anyone who opposes him!" It was Ibrahim's (peace be upon him) practice that he would host as his guest anyone who passed by him. Seven farsakhs from [the place where] Ibrahim (peace be upon him) [lived] there were prosperous lands full of trees, plants and abundance, and the main road passed through them. Everyone who passed through those lands would take some of their fruits and crops, and things reached the point where the outcry of the inhabitants rose up. Satan came to them in the form of an old man and said: "Shall I teach you a deed which, if you do it, no one will pass through here anymore?" They said: "What deed?" He said: "Whoever comes here, commit sodomy with him and strip him naked!" Then Satan himself appeared to them in the form of a young lad of the utmost beauty, and they attacked him and, in accordance with Satan's instruction, committed sodomy with him, and they enjoyed this act, and after that they would do this act with other men, so that as a result their men satisfied their lust with men and their women with women. Others complained about this deed of theirs to Ibrahim (peace be upon him), and Ibrahim (peace be upon him) sent Lut (peace be upon him) to them to warn them [against doing this] and give them a warning. When their gaze fell upon Lut (peace be upon him), they said: "Who are you?" He said: "I am the maternal cousin of Ibrahim, whom the king cast into the fire and he did not burn, and Allah made the fire cool and safe upon him; he is nearby you, so fear Allah and do not commit this sin, for Allah will destroy you [if you continue this act]." When Lut (peace be upon him) said these words, they were not insolent toward him and they feared him and refrained (that is, they did not commit sodomy with him even though he was a newcomer). And whenever a man passed by Lut (peace be upon him) and they intended evil toward him, he would rescue him from their clutches. Lut (peace be upon him) married among them and had daughters. When the matter dragged on for Lut (peace be upon him) and they did not accept his word and said: لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِینَ [If you do not desist, O Lut, you shall surely be of those who are expelled], Lut (peace be upon him) also cursed them.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સારા અને હાજરાને પોતાની સાથે લઈ ગયા યાંસુધી કે તેઓ એક જંગલમાં ઉતર્યા જે યમન, શામ અને દુનિયાના બીજા સ્થાનોનો ગુજરવાનો માર્ગ હતો; [વિવિધ જૂથોના] લોકો ત્યાંથી પસાર થતા હતા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેમને ઇસ્લામ (દીને હનીફ) તરફ બોલાવતા હતા. આ એ સમયે હતું જ્યારે હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની ઘટના — કે બાદશાહ (નમરૂદ)એ તેમને આગમાં નાખ્યા હતા પરંતુ તેમને કોઈ નુકસાન પહોંચ્યું નહોતું — બધે ફેલાઈ ગઈ હતી, અને લોકો [જેઓ જાણતા નહોતા કે તેઓ પોતે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છે] તેમને કહેતા: "બાદશાહના દીનનો વિરોધ ન કરો, કારણ કે તે દરેક એવા વ્યક્તિને મારી નાખશે જે તેનો વિરોધ કરે!" અને હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની રીત આ હતી કે જે કોઈ તેમની પાસેથી પસાર થતું તેને મહેમાન બનાવતા; અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) [જ્યાં રહેતા હતા ત્યાંથી] સાત ફરસખ પર આબાદ, ઝાડ, ઘાસ અને ફળદ્રુપતાથી ભરપૂર ભૂમિ હતી અને મુખ્ય રસ્તો ત્યાંથી પસાર થતો હતો, અને જે કોઈ તે ભૂમિમાંથી પસાર થતું તેમના ફળો અને ખેતરોમાંથી કંઈક લઈ લેતું; અને વાત એ સ્થિતિ પર પહોંચી કે તેમની બૂમાબૂમ ઊંચી થઈ. શેતાન એક વૃદ્ધ પુરુષના રૂપમાં તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "શું હું તમને એવું કામ શીખવાડું જે જો તમે કરો તો કોઈ અહીંથી પસાર ન થાય?" તેમણે કહ્યું: "શું કામ?" તેણે કહ્યું: "જે કોઈ અહીં આવે તેની સાથે લવાત કરો અને તેને નગ્ન કરી નાખો!" પછી શેતાન પોતે એક નવજુવાન અને પરાકાષ્ઠાની સુંદરતાવાળા યુવાનના રૂપમાં તેમની સામે પ્રગટ થયો, અને તેમણે તેના પર હુમલો કર્યો અને શેતાનની આજ્ઞા મુજબ તેની સાથે લવાત કરી અને આ કામ તેમને ગમ્યું અને ત્યાર બાદ આ કામ બીજા પુરુષો સાથે કરવા લાગ્યા અને પરિણામે તેમના પુરુષો પુરુષો સાથે અને તેમની સ્ત્રીઓ સ્ત્રીઓ સાથે શહવત પૂરી કરવા લાગ્યા. બીજા લોકોએ તેમના આ કામની હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે ફરિયાદ કરી અને હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ હઝરત લૂત (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની તરફ મોકલ્યા જેથી તેઓ તેમને [આ કામ કરવાથી] બચાવે અને ચેતવણી આપે. જ્યારે તેમની નજર લૂત (અલયહિસ્સલામ) પર પડી ત્યારે તેમણે કહ્યું: "તમે કોણ છો?" ફરમાવ્યું: "હું ઇબ્રાહીમનો મામાનો દીકરો છું જેમને બાદશાહે આગમાં નાખ્યા હતા અને તેઓ સળગ્યા નહીં અને અલ્લાહે આગને તેમના પર ઠંડી અને સલામત બનાવી; તેઓ તમારી નજીક છે, તો અલ્લાહનો તકવા અખત્યાર કરો અને આ ગુનાહ ન કરો કારણ કે અલ્લાહ [જો આ કામ ચાલુ રાખ્યું તો] તમને હલાક કરી નાખશે." જ્યારે લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ આ વાતો કહી ત્યારે તેમણે તેમની સાથે ગુસ્તાખી કરી નહીં અને તેમનાથી ડરી ગયા અને હાથ ખેંચી લીધો (એટલે કે તેમની સાથે, જો કે તેઓ નવા આવ્યા હતા, લવાત કરી નહીં). અને લૂત (અલયહિસ્સલામ) જ્યારે પણ કોઈ પુરુષ તેમની બાજુથી પસાર થતો અને તેઓ તેની સાથે કંઈક ખરાબ કરવાનો ઇરાદો ધરાવતા હોય ત્યારે તેને તેમના પંજામાંથી બચાવી લેતા; અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની વચ્ચે નિકાહ કર્યા અને તેમને દીકરીઓ થઈ. જ્યારે તે કૌમનો મામલો લાંબો થયો અને લૂત (અલયહિસ્સલામ)ની વાત તેમણે ન સ્વીકારી અને કહ્યું: لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِینَ [જો તમે અટકશો નહીં, ઓ લૂત, તો તમે અવશ્ય કાઢી મુકાયેલાઓમાંથી થશો], લૂત (અલયહિસ્સલામ)એ પણ તેમના પર બદ્દુઆ કરી.