الصّادق ( لَمَّا بَعَثَ اللَّهُ مُوسَی (إِلَی فِرْعَوْنَ أَتَی بَابَهُ فَاسْتَأْذَنَ عَلَیْهِ وَ لَمْ یُؤْذَنْ لَهُ فَضَرَبَ بِعَصَاهُ الْبَابَ فَاصْطَکَّتِ الْأَبْوَابُ مُفَتَّحَهًًْ ثُمَّ دَخَلَ عَلَی فِرْعَوْنَ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَ سَأَلَهُ أَنْ یُرْسِلَ مَعَهُ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالَ لَهُ فِرْعَوْنُ کَمَا حَکَی اللَّهُ أَ لَمْ نُرَبِّکَ فِینا وَلِیداً وَ لَبِثْتَ فِینا مِنْ عُمُرِکَ سِنِینَ وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَکَ الَّتِی فَعَلْتَ أَیْ قَتَلْتَ الرَّجُلَ وَ أَنْتَ مِنَ الْکافِرِینَ یَعْنِی کَفَرْتَ نِعْمَتِی فَقَالَ مُوسَی (کَمَا حَکَی اللَّهُ فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّینَ* فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ إِلَی قَوْلِهِ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِی إِسْرائِیلَ فَ قَالَ فِرْعَوْنُ وَ ما رَبُّ الْعالَمِینَ وَ إِنَّمَا سَأَلَهُ عَنْ کَیْفِیَّهًِْ اللَّهِ فَقَالَ مُوسَی (رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُمَا إِنْ کُنْتُمْ مُوقِنِینَ فَقَالَ فِرْعَوْنُ مُتَعَجِّباً لِأَصْحَابِهِ أَلا تَسْتَمِعُونَ أَسْأَلُهُ عَنِ الْکَیْفِیَّهًِْ فِیُجِیبُنِی عَنِ الْخَلْقِ فَقَالَ مُوسَی (رَبُّکُمْ وَ رَبُّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِینَ ثُمَّ قَالَ لِمُوسَی (لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَیْرِی لَأَجْعَلَنَّکَ مِنَ الْمَسْجُونِینَ قالَ مُوسَی أَوَ لَوْ جِئْتُکَ بِشَیْءٍ مُبِینٍ قالَ فِرْعَوْنُ فَأْتِ بِهِ إِنْ کُنْتَ مِنَ ألصّادقینَ فَأَلْقی عَصاهُ فَإِذا هِیَ ثُعْبانٌ مُبِینٌ فَلَمْ یَبْقَ أَحَدٌ مِنْ جُلَسَاءِ فِرْعَوْنَ إِلَّا هَرَبَ وَ دَخَلَ فِرْعَوْنَ مِنَ الرُّعْبِ مَا لَمْ یَمْلِکْ نَفْسَهُ فَقَالَ فِرْعَوْنُ یَا مُوسَی (أَنْشُدُکَ اللَّهَ وَ ألرِّضَاعَ إِلَّا مَا کَفَفْتَهَا عَنِّی فَکَفَّهَا ثُمَّ نَزَعَ یَدَهُ فَإِذا هِیَ بَیْضاءُ لِلنَّاظِرِینَ فَلَمَّا أَخَذَ مُوسَی (الْعَصَا رَجَعَتْ إِلَی فِرْعَوْنَ نَفْسُهُ وَ هَمَّ بِتَصْدِیقِهِ فَقَامَ إِلَیْهِ هَامَانُ فَقَالَ لَهُ بَیْنَمَا أَنْتَ إِلَهٌ تُعْبَدُ إِذْ صِرْتَ تَابِعاً لِعَبْدٍ ثُمَّ قَالَ فِرْعَوْنُ لِلْمَلَإِ الَّذِی حَوْلَهُ إِنَّ هذا لَساحِرٌ عَلِیمٌ یُرِیدُ أَنْ یُخْرِجَکُمْ مِنْ أَرْضِکُمْ بِسِحْرِهِ فَماذا تَأْمُرُونَ إِلَی قَوْلِهِ لِمِیقاتِ یَوْمٍ مَعْلُومٍ وَ کَانَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ قَدْ تَعَلَّمَا السِّحْرَ وَ إِنَّمَا غَلَبَا النَّاسَ بِالسِّحْرِ وَ ادَّعَی فِرْعَوْنُ الرُّبُوبِیَّهًَْ بِالسِّحْرِ فَلَمَّا أَصْبَحَ بَعَثَ فِی الْمَدَائِنِ حَاشِرِینَ مَدَائِنِ مِصْرَ کُلِّهَا وَ جَمَعُوا أَلْفَ سَاحِرٍ وَ اخْتَارُوا مِنَ الْأَلْفِ مِائَهًًْ وَ مِنَ الْمِائَهًِْ ثَمَانِینَ فَقَالَ السَّحَرَهًُْ لِفِرْعَوْنَ قَدْ عَلِمْتَ أَنَّهُ لَیْسَ فِی الدُّنْیَا أَسْحَرُ مِنَّا فَإِنْ غَلَبْنَا مُوسَی (فَمَا یَکُونُ لَنَا عِنْدَکَ قَالَ إِنَّکُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِینَ عِنْدِی أُشَارِکُکُمْ فِی‌مُلْکِی قَالُوا فَإِنْ غَلَبَنَا مُوسَی (وَ أَبْطَلَ سِحْرَنَا عَلِمْنَا أَنَّ مَا جَاءَ بِهِ لَیْسَ مِنْ قِبَلِ السِّحْرِ وَ لَا مِنْ قِبَلِ الْحِیلَهًِْ آمَنَّا بِهِ وَ صَدَّقْنَا فَقَالَ فِرْعَوْنُ إِنْ غَلَبَکُمْ مُوسَی (صَدَّقْتُهُ أَنَا أَیْضاً مَعَکُمْ وَ لَکِنْ أَجْمِعُوا کَیْدَکُمْ أَیْ حِیلَتَکُمْ قَالَ وَ کَانَ مَوْعِدُهُمْ یَوْمَ عِیدٍ لَهُمْ فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ مِنْ ذَلِکَ الْیَوْمِ وَ جَمَعَ فِرْعَوْنُ الْخَلْقَ وَ السَّحَرَهًَْ وَ کَانَتْ لَهُ قُبَّهًٌْ طُولُهَا فِی السَّمَاءِ ثَمَانُونَ ذِرَاعاً وَ قَدْ کَانَتْ لُبِسَتِ الْحَدِیدَ الْفُولَادَ وَ کَانَتْ إِذَا وَقَعَتِ الشَّمْسُ عَلَیْهَا لَمْ یَقْدِرْ أَحَدٌ أَنْ یَنْظُرَ إِلَیْهَا مِنْ لَمْعِ الْحَدِیدِ وَ وَهَجِ الشَّمْسِ وَ جَاءَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ وَ قَعَدَا عَلَیْهَا یَنْظُرَانِ وَ أَقْبَلَ مُوسَی (یَنْظُرُ إِلَی السَّمَاءِ فَقَالَتِ السَّحَرَهًُْ لِفِرْعَوْنَ إِنَّا نَرَی رَجُلًا یَنْظُرُ إِلَی السَّمَاءِ وَ لَمْ یَبْلُغْ سِحْرُنَا السَّمَاءَ وَ ضَمِنَتِ السَّحَرَهًُْ مَنْ فِی الْأَرْضِ فَقَالُوا لِمُوسَی (إِمَّا أَنْ تُلْقِیَ وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ نَحْنُ الْمُلْقِینَ قالَ لَهُمْ مُوسی (أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ فَأَلْقَوْا حِبالَهُمْ وَ عِصِیَّهُمْ فَأَقْبَلَتْ تَضْطَرِبُ مِثْلَ الْحَیَّاتِ وَ هَاجَتْ فَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغالِبُونَ فَأَوْجَسَ فِی نَفْسِهِ خِیفَهًًْ مُوسی (فَنُودِیَ لاتَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی فَأَلْقَی مُوسَی (الْعَصَا فَذَابَتْ فِی الْأَرْضِ مِثْلَ الرَّصَاصِ ثُمَّ طَلَعَ رَأْسُهَا وَ فَتَحَتْ فَاهَا وَ وَضَعَتْ شِدْقَهَا الْعُلْیَا عَلَی رَأْسِ قُبَّهًِْ فِرْعَوْنَ ثُمَّ دَارَتْ وَ الْتَقَمَتْ عِصِیَّ السَّحَرَهًِْ وَ حِبَالَهَا وَ غَلَبَ کُلَّهُمْ وَ انْهَزَمَ النَّاسُ حِینَ رَأَوْهَا وَ عِظَمَهَا وَ هَوْلَهَا مِمَّا لَمْ تَرَ الْعَیْنُ وَ لَاوَصَفَ الْوَاصِفُونَ مِثْلَهُ قَبْلُ فَقُتِلَ فِی الْهَزِیمَهًِْ مِنْ وَطْءِ النَّاسِ بَعْضِهُمْ بَعْضاً عَشَرَهًُْ آلَافِ رَجُلٍ وَ امْرَأَهًٍْ وَ صَبِیٍّ وَ دَارَتْ عَلَی قُبَّهًِْ فِرْعَوْنَ قَالَ فَأَحْدَثَ فِرْعَوْنُ وَ هَامَانُ فِی ثِیَابِهِمَا وَ شَابَ رَأْسُهُمَا وَ غُشِیَ عَلَیْهِمَا مِنَ الْفَزَعِ وَ مَرَّ مُوسَی (فِی الْهَزِیمَهًِْ مَعَ النَّاسِ فَنَادَاهُ اللَّهُ خُذْها وَ لاتَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی فَرَجَعَ مُوسَی (وَ لَفَّ عَلَی یَدِهِ عَبَاءَهًًْ کَانَتْ عَلَیْهِ ثُمَّ أَدْخَلَ یَدَهُ فِی فَمِهَا فَإِذَا هِیَ عَصًا کَمَاکَانَتْ وَ کَانَ کَمَا قَالَ اللَّهُ فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدِینَ لَمَّا رَأَوْا ذَلِکَ قالُواآمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِینَ رَبِّ مُوسی وَ هارُونَ فَغَضِبَ فِرْعَوْنُ عِنْدَ ذَلِکَ غَضَباً شَدِیداً وَ قالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَکُمْ إِنَّهُ لَکَبِیرُکُمُ یَعْنِی مُوسَی الَّذِی عَلَّمَکُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّکُمْ أَجْمَعِینَ فَقَالُوا لَهُ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لا ضَیْرَ إِنَّا إِلی رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ یَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطایانا أَنْ کُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِینَ فَحَبَسَ فِرْعَوْنُ مَنْ آمَنَ بِمُوسَی ( فِی السِّجْنِ حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ فَأَطْلَقَ عَنْهُمْ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی مُوسَی (أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ فَخَرَجَ مُوسَی ( بِبَنِی إِسْرَائِیلَ لِیَقْطَعَ بِهِمُ الْبَحْرَ وَ جَمَعَ فِرْعَوْنُ أَصْحَابَهُ وَ بَعَثَ فِی الْمَدَائِنِ حَاشِرِینَ وَ حَشَرَ النَّاسَ وَ قَدَّمَ مُقَدِّمَتَهُ فِی سِتِّمِائَهًِْ أَلْفٍ وَ رَکِبَ هُوَ فِی أَلْفِ أَلْفٍ وَ خَرَجَ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَخْرَجْناهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ وَ کُنُوزٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها بَنِی إِسْرائِیلَ فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِینَ فَلَمَّا قَرُبَ مُوسَی (مِنَ الْبَحْرِ وَ قَرُبَ فِرْعَوْنُ مِنْ مُوسَی (قالَ أَصْحابُ مُوسی (إِنَّا لَمُدْرَکُونَ فَقالَ مُوسَی کَلَّا إِنَّ مَعِی رَبِّی سَیَهْدِینِ أَیْ سَیُنْجِینِ فَدَنَا مُوسَی (مِنَ الْبَحْرِ فَقَالَ لَهُ انْفَرِقْ فَقَالَ لَهُ الْبَحْرُ اسْتَکْبَرْتُ یَا مُوسَی (أَنْ أَنْفَرِقَ لَکَ وَ لَمْ أَعْصِ اللَّهَ طَرْفَهًَْ عَیْنٍ وَ قَدْ کَانَ فِیکُمُ الْمَعَاصِی فَقَالَ لَهُ مُوسَی (فَاحْذَرْ أَنْ تَعْصِیَ وَ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ آدَمَ (أُخْرِجَ مِنَ الْجَنَّهًِْ بِمَعْصِیَهًٍْ وَ إِنَّمَا لُعِنَ إِبْلِیسُ بِمَعْصِیَهًٍْ فَقَالَ الْبَحْرُ عَظِیمٌ رَبِّی مُطَاعٌ أَمْرُهُ وَ لَا یَنْبَغِی لِشَیْءٍ أَنْ یَعْصِیَهُ فَقَامَ یُوشَعُ‌بْنُ‌نُونٍ فَقَالَ لِمُوسَی (یَا رَسُولَ اللَّه مَا أَمَرَکَ رَبُّکَ فَقَالَ بِعُبُورِ الْبَحْرِ فَأَقْحَمَ یُوشَعٌ فَرَسَهُ الْمَاءَ وَ أَوْحَی اللَّهُ إِلَی مُوسَی (أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ فَضَرَبَهُ فَانْفَلَقَ فَکانَ کُلُّ فِرْقٍ کَالطَّوْدِ الْعَظِیمِ أَیْ کَالْجَبَلِ الْعَظِیمِ فَضَرَبَ لَهُ فِی الْبَحْرِ اثْنَا عَشَرَطَرِیقاً فَأَخَذَ کُلُّ سِبْطٍ فِی طَرِیقٍ فَکَانَ الْمَاءُ قَدِ ارْتَفَعَ وَ بَقِیَتِ الْأَرْضُ یَابِسَهًًْ طَلَعَتْ فِیهَا الشَّمْسُ فَیَبِسَتْ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِیقاً فِی الْبَحْرِ یَبَساً لاتَخافُ دَرَکاً وَ لاتَخْشی وَ دَخَلَ مُوسَی (وَ أَصْحَابُهُ الْبَحْرَ وَ کَانَ أَصْحَابُهُ اثْنَیْ عَشَرَ سِبْطاً فَضَرَبَ اللَّهُ لَهُمْ فِی الْبَحْرِ اثْنَیْ عَشَرَ طَرِیقاً فَأَخَذَ کُلُّ سِبْطٍ فِی طَرِیقٍ وَ کَانَ الْمَاءُ قَدِ ارْتَفَعَ عَلَی رُءُوسِهِمْ مِثْلَ الْجِبَالِ فَجَزِعَتِ الْفِرْقَهًُْ الَّتِی کَانَتْ مَعَ مُوسَی (فِی طَرِیقِهِ فَقَالُوا یَا مُوسَی (أَیْنَ إِخْوَانُنَا فَقَالَ لَهُمْ مَعَکُمْ فِی الْبَحْرِ فَلَمْ یُصَدِّقُوهُ فَأَمَرَ اللَّهُ الْبَحْرَ فَصَارَتْ طَاقَاتٍ حَتَّی کَانَ یَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَی بَعْضٍ وَ یَتَحَدَّثُونَ وَ أَقْبَلَ فِرْعَوْنُ وَ جُنُودُهُ فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی الْبَحْرِ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا تَعْلَمُونَ أَنِّی رَبُّکُمُ الْأَعْلَی قَدْ فُرِّجَ لِیَ الْبَحْرُ فَلَمْ یَجْسُرْ أَحَدٌ أَنْ یَدْخُلَ الْبَحْرَ وَ امْتَنَعَتِ الْخَیْلُ مِنْهُ لِهَوْلِ الْمَاءِ فَتَقَحَّمَ فِرْعَوْنُ حَتَّی جَاءَ إِلَی سَاحِلِ الْبَحْرِ فَقَالَ لَهُ مُنَجِّمُهُ لَا تَدْخُلِ الْبَحْرَ وَ عَارِضْهُ فَلَمْ یَقْبَلْ مِنْهُ وَ أَقْبَلَ عَلَی فَرَسٍ حِصَانٍ فَامْتَنَعَ الْفَرَسُ أَنْ یَدْخُلَ الْمَاءَ فَعَطَفَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ وَ هُوَ عَلَی مَادِیَانَهًٍْ فَتَقَدَّمَهُ وَ دَخَلَ فَنَظَرَ الْفَرَسُ إِلَی الرَّمَکَهًِْ فَطَلَبَهَا وَ دَخَلَ الْبَحْرَ وَ اقْتَحَمَ أَصْحَابُهُ خَلْفَهُ فَلَمَّا دَخَلُوا کُلُّهُمْ حَتَّی کَانَ آخِرُ مَنْ دَخَلَ مِنْ أَصْحَابِهِ وَ آخِرُ مَنْ خَرَجَ مِنْ أَصْحَابِ مُوسَی (أَمَرَ اللَّهُ الرِّیَاحَ فَضَرَبَتِ الْبَحْرَ بَعْضَهُ بِبَعْضٍ فَأَقْبَلَ الْمَاءُ یَقَعُ عَلَیْهِمْ مِثْلَ الْجِبَالِ فَقَالَ فِرْعَوْنُ عِنْدَ ذَلِکَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِی آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِیلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِینَ فَأَخَذَ جَبْرَئِیلُ کَفّاً مِنْ حَمْأَهًٍْ فَدَسَّهَا فِی فِیهِ ثُمَّ قَالَ آلْآنَ وَ قَدْ عَصَیْتَ قَبْلُ وَ کُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِینَ.
امام صادق ( هنگامی‌که خداوند، موسی (را نزد فرعون فرستاد، به در قصر او رفت و از او اجازه ورود خواست، امّا فرعون اجازه نداد، موسی (با عصایش به در کوبید و درها به هم خوردند و باز شدند؛ آنگاه بر فرعون وارد شده و او را از اینکه فرستاده‌ی پروردگار عالمیان است آگاه ساخت و از او خواست که بنی‌اسرائیل را با وی همراه سازد. فرعون چنانکه خداوند نقل می‌فرماید گفت: أَلَمْ نُرَبِّکَ فِینَا وَلِیدًا وَ لَبِثْتَ فِینَا مِنْ عُمُرِکَ سِنِینَ * وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَکَ الَّتِی فَعَلْتَ یعنی اینکه آن مرد را کشتی، وَ أَنتَ مِنَ الْکَافِرِینَ یعنی اینکه تو کفران نعمت مرا کردی، و موسی (نیز همان‌طور که خداوند حکایت کرده است، گفت: «فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّینَ* فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ ... أَنْ عَبَّدتَّ بَنِی إِسْرَائِیل تا قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِینَ» فرعون در اینجا از چگونگی و کیفیّت خداوند از موسی (می‌پرسد و او جواب می‌دهد: پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است، اگر اهل یقین هستید!. ( شعراء/۲۴ ) فرعون سپس با تعجّب به یارانش می‌گوید: «آیا نمی‌شنوید [این مرد چه می‌گوید]؟. ( شعراء/۲۵ ). من در مورد چگونگی خداوند از او می‌پرسم و او صفاتش را برایم بیان می‌کند»؟! سپس موسی (فرمود: «او پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!. ( شعراء/۲۶ )». فرعون با شنیدن این به اطرافیانش می‌گوید: «بشنوید، می‌گوید که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شما»! سپس به موسی (گفت: «اگر معبودی غیر از من برگزینی، تو را از زندانیان قرار خواهم داد»!. ( شعراء/۲۹ )». موسی (گفت: «حتّی اگر نشانه آشکاری برای تو بیاورم [باز ایمان نمی‌آوری]؟ ( شعراء/۳۰ )». فرعون گفت: «اگر راست می‌گویی آن را بیاور! در این هنگام موسی عصای خود را افکند، و ناگهان مار عظیم و آشکاری شد. ( شعراء/۳۲۳۱ )». سپس تمامی همنشینان فرعون ترسیدند، و فرعون به حدّی دچار ترس شد که اختیار خود را از دست داد، و گفت: «تو را به خداوند و به حرمت شیری که خوردی (اینکه فرزند رضاعی ما بودی) سوگند می‌دهم، که آن را از من دور کنی» و موسی (آن را از فرعون دور کرد. سپس دستش را بیرون آورد و ناگهان برای افراد حاضر به شکلی درخشان نمایان گشت. هنگامی‌که موسی (عصا را گرفت، فرعون به خود آمد و تصمیم گرفت که او را تصدیق کند. امّا هامان نزد او آمد و به او گفت: «تو که اکنون خدا هستی و مورد پرستش قرار می‌گیری، به یک‌باره می‌خواهی پیرو یکی از بندگان خود شوی»! سپس فرعون به اطرافیان خود گفت: «این ساحری ماهر و دانا است! او می‌خواهد با سحرش شما را از سرزمینتان بیرون کند؛ شما چه نظر می‌دهید؟ گفتند: «او و برادرش را مهلت ده؛ و مأموران را برای گردآوری [ساحران] به تمام شهرها اعزام کن، تا هر ساحر ماهر و دانایی را نزد تو آورند». سرانجام ساحران برای وعده‌گاهِ روز معیّنی جمع آوری شدند. ( شعراء/۳۸۳۴ )». فرعون و هامان از جادو آگاهی‌داشتند و با آن مردم را تحت سلطه‌ی خود در آورده بودند و با جادو بود که فرعون ادّعای خدایی کرد. صبح آن روز در تمامی شهرهای مصر افرادی را فرستاد و هزار جادوگر را جمع کرد و از میان این هزار کس، صد تن را انتخاب نمود و از میان آن صد نفر، هشتاد نفر را برگزیدند. آن ساحران به فرعون گفتند: «می‌دانی که در دنیا جادوگرتر از ما وجود ندارد، حال اگر ما بر موسی (غلبه کردیم، چه به ما می‌رسد»؟ فرعون جواب داد «و در آن صورت شما از مقرّبان خواهید بود. ( شعراء/۴۲ )». آن‌ها گفتند: «اگر موسی (بر ما غلبه کرد و جادوی ما را باطل ساخت، ما مطمئن می‌شویم کاری که انجام می‌دهد، از قبیل جادو و نیرنگ نیست، و به او ایمان می‌آوریم و او را تصدیق می‌کنیم». فرعون گفت: «اگر موسی (بر شما پیروز گشت، من هم به همراه شما او را تصدیق می‌کنم؛ امّا هر نیرنگی که دارید، آماده کنید». موعد آن‌ها در یکی از اعیادشان بود. هنگام صبح، فرعون مردم و ساحران را جمع کرد. گنبدی برایش بر پا شده بود که هشتاد ذرع ارتفاع داشت و با آهن و فولاد صیقلی شده، پوشانده شده بود، و وقتی که خورشید بر آن می‌تابید، از شدّت درخشش آهن و گرمی نور خورشید کسی نمی‌توانست به آن نگاه کند. فرعون و هامان آمدند و بر جایگاه خویش نشستند و نگاه می‌کردند. موسی (نیز درحالی‌که به آسمان می‌نگریست، آمد. جادوگران به فرعون گفتند: «ما می‌بینیم که این مرد به آسمان می‌نگرد و جادوی ما به آسمان نمی‌رسد»؛ و آن‌ها تنها پیروزی بر ساحران زمینی را تضمین نمودند. سپس به موسی (گفتند: «یا تو [وسایل سحرت را] بیفکن، یا ما می‌افکنیم!. ( اعراف/۱۱۵ )». موسی (به آن‌ها گفت: «آنچه را می‌اندازید بیاندازید، پس‌آنان ریسمان‌ها و چوب دستی هایشان را انداختند. ( شعراء/۴۴۴۳ )». ریسمان‌های آنان شروع به حرکت کرده و به مارهایی حمله‌ور تبدیل شدند و به جنبش در آمدند. سپس جادوگران گفتند: «به‌عزّت فرعون، ما قطعاً پیروزیم. ( شعراء/۴۴ )». مردم با مشاهده‌ی این صحنه ترسیدند و موسی (نیز در درون خود ترسی احساس کرد، تا اینکه ندا آمد «نترس! تو مسلّماً [پیروز و] برتری! و آنچه را در دست راست داری بیفکن، تمام آنچه را ساخته‌اند می‌بلعد! آنچه ساخته‌اند تنها مکر ساحر است و ساحر هرجا رود رستگار نخواهد شد»!. ( طه/۶۹۶۸ )». سپس موسی (عصایش را انداخت و به مانند مس در زمین آب شد. سپس اژدهایی بیرون آمد و دهانش را باز کرد و لبه‌ی بالایی دهانش را بر روی قبّه‌ی فرعون قرار داد، و دوری زد و لبه‌ی پایینی دهانش را آویزان نمود و عصاها و ریسمان‌های جادوگران را بلعید و همگی‌شان را مغلوب کرد. مردم وقتی آن اژدها و بزرگی و عظمت آن را که هیچ چشمی آن را ندیده و هیچ وصفی از آن نرفته بود، دیدند، پا به فرار گذاشتند. دراین‌حین، در اثر ازدحام، ده‌هزار مرد و زن و پیر در زیر دست و پاها له شدند و جان باختند. اژدها بر گرد قبّه‌ی فرعون و هامان چرخید و آن دو لباس‌هایشان را از ترس خیس نمودند و موی سرشان سپید گردید و از فرط ترس، هوش از سرشان رفت. موسی (نیز می‌خواست به همراه مردم پا به فرار بگذارد که خداوند او را ندا داد «آن را بگیر و نترس، ما آن را به صورت اوّلش بازمی‌گردانیم. ( طه/۲۱ )». موسی (بازگشت و عبایی را که بر تنش بود، به دستش پیچید و دستش را در دهانش گذاشت، و آن به همان شکل اوّل خود بازگشت، و چنان که خداوند متعال بیان می‌کند «فوراً همه‌ی ساحران به سجده افتادند. ( شعراء/۴۶ )». و با مشاهده‌ی این صحنه گفتند: «ما به پروردگار عالمیان ایمان آوردیم، پروردگار موسی و هارون»!. ( شعراء/۴۸۴۷ )». فرعون به‌شدّت عصبانی شد و گفت: «[فرعون] گفت: «آیا پیش از اینکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟! مسلّماً او بزرگ و استاد شماست که به شما سحر آموخته [و این یک توطئه است]! امّا به‌زودی خواهید دانست! دست‌ها و پاهای شما را بعکس یکدیگر قطع می‌کنم، و همه‌ی شما را به دار می‌آویزم»!. ( شعراء/۴۹ )». آنان چنانکه خداوند نیز حکایت می‌کند، گفتند: «مهمّ نیست، [هر کاری از دستت ساخته است بکن]! ما به‌سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم! ما امیدواریم که پروردگارمان خطاهای ما را ببخشد، چرا که ما نخستین ایمان‌آورندگان بودیم»!. ( شعراء/۵۱۵۰ )». فرعون در ادامه هرکس را که به موسی (ایمان می‌آورد، در زندان می‌افکند تا اینکه خداوند بلاهای طوفان و ملخ و شپش و قورباغه و خون را بر آنان نازل کرد و فرعون نیز آن‌ها را آزاد کرد و خداوند به موسی (وحی کرد «که شبانه بندگانم را [از مصر] کوچ ده، زیرا شما مورد تعقیب هستید. ( شعراء/۵۲ )». پس موسی (بنی‌اسرائیل را بیرون برد، تا دریا را برای آنان بشکافد. فرعون نیز یارانش را جمع کرد و مردم را از شهرهای مختلف در یک مکان گرد آورد و پیشاهنگ لشکرش را شش هزار نفر قرار داد و خود نیز با هزارهزار تن در پشت سر آن‌ها به راه افتاد. همان‌طور که خداوند نیز درباره‌ی آنان می‌فرماید «[سرانجام فرعونیان مغلوب شدند]، و ما آن‌ها را از باغ‌ها و چشمه‌ها بیرون راندیم، و از گنج‌ها و قصرهای مجلّل! [آری]، اینچنین کردیم! و بنی‌اسرائیل را وارث آن‌ها ساختیم! آنان به تعقیب بنی‌اسرائیل پرداختند، و به هنگام طلوع آفتاب به آن‌ها رسیدند. ( شعراء/۶۰۵۷ )». هنگامی‌که موسی (به نزدیکی دریا رسید، فرعون به موسی (نزدیک شد، یاران موسی (گفتند: «ما در چنگال فرعونیان گرفتار شدیم!. ( شعراء/۶۱ )»، [موسی] گفت: «چنین نیست! یقیناً پروردگارم با من است، به‌زودی مرا هدایت خواهد کرد»!. ( شعراء/۶۲ )». موسی (به دریا نزدیک شد و به دریا فرمود: «شکافته شو». دریا به او گفت: «ای موسی (! از اینکه به من گفتی برایت شکافته شوم، تکبّر ورزیدی، حال آنکه من به‌اندازه‌ی سر سوزنی از فرامین خداوند سرپیچی نمی‌کنم و در میان شما گناهان بسیاری انجام گرفته است»؟ موسی (به او گفت: «بترس از اینکه از خداوند نافرمانی کنی و تو می‌دانی که آدم به خاطر معصیت از بهشت رانده شد و ابلیس به خاطر گناهش مورد نفرین قرار گرفت». دریا به موسی (گفت: «پروردگار من بزرگ است و فرمانش پذیرفتنی است و هیچ چیز نمی‌تواند از او نافرمانی کند». یوشع‌بن‌نون برخاست و به موسی (گفت: «ای رسول خدا (! فرمان پروردگارت چیست»؟ موسی (گفت: «گذر از دریا». یوشع با اسبش به‌سوی دریا تاخت؛ سپس خداوند به موسی (وحی کرد «عصایت را به دریا بزن. ( شعراء/۶۳ )». و موسی (این کار را انجام داد و دریا از هم شکافته شد، و هر بخشی همچون کوه عظیمی بود!. ( شعراء/۶۳ ). و خداوند برای آن‌ها دوازده راه درست کرد و هر طایفه‌ای از آنان یک راه را انتخاب کردند. آب بالا آمده بود و خورشید بر زمین تابید و آن را کاملاً خشک گرداند، همان‌طور که خداوند خود نیز می‌فرماید «و برای آن‌ها راهی خشک در دریا بگشا که نه از تعقیب [فرعونیان] خواهی ترسید، و نه از غرق شدن در دریا!. ( طه/۷۷ )». موسی (و یارانش وارد دریا شدند، آنان دوازده طایفه بودند و خداوند برای آنان در دریا دوازده راه باز کرد و هرکدام یک راه را انتخاب کردند، درحالی‌که آب به مانند کوهی بر بالای سر آنان قرار گرفته بود. گروهی‌که همراه موسی (بودند، شروع به بی‌صبری نمودند و گفتند: «ای موسی (برادران ما کجایند»؟ موسی (به آنان گفت: «در دریا همراه شمایند». آنان موسی (را تصدیق نکردند و خداوند به دریا دستور داد که تبدیل به طبقاتی بشود تا اینکه آن‌ها بتوانند یکدیگر را ببینند و با هم سخن گویند. فرعون و سپاهیانش به راه افتادند و هنگامی‌که به دریا رسیدند، به یارانش گفت: «هان بدانید که من پروردگار بزرگ شما هستم و اکنون دریا برای من شکافته شده است». هیچ‌کس جرأت نمی‌کرد که وارد دریا شود، اسب‌ها نیز از ترس، از واردشدن به آب خودداری می‌کردند. فرعون جلو رفت تا اینکه به ساحل دریا رسید. پیشگوی فرعون به او گفت: «وارد دریا نشو» و جلویش را گرفت. امّا فرعون حرفش را قبول نکرد و با اسب نجیب و نر خود جلو رفت. امّا اسب از واردشدن به آب امتناع ورزید. جبرئیل که بر روی اسب ماده‌ای سوار بود جلو رفت و داخل در آب شد و اسب فرعون به اسب جبرئیل نگاه کرد و درپی او افتاد و داخل آب شد و درپی آن یاران فرعون نیز به آب زدند. هنگامی‌که همگی آنان وارد شدند، آخرین فرد از یاران موسی (خارج شده بود. خداوند به بادها دستور داد که شروع به وزش کنند و آن‌ها نیز دریا را به هم کوفتند و آب به مانند کوه بر فرعون و یارانش سرازیر شد و فرعون در آن هنگام گفت: «ایمان آوردم که هیچ معبودی، جز کسی که بنی‌اسرائیل به او ایمان آورده‌اند، وجود ندارد و من از مسلمین هستم!. ( یونس/۹۰ )». سپس جبرئیل مشتی از گل برداشت و آن را در دهان فرعون فرو کرد [امّا به او خطاب شد]: الآن؟!! درحالی‌که قبلاً عصیان کردی، و از مفسدان بودی!. ( یونس/۹۱ )».
Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah sent Musa (peace be upon him) to Firon, he went to the door of his palace and asked permission to enter, but Firon did not grant it. Musa (peace be upon him) struck the door with his staff and the doors clashed together and flew open. Then he entered upon Firon and informed him that he was the messenger of the Lord of the worlds, and asked him to send the Children of Israel with him. Firon, as Allah has related, said: أَلَمْ نُرَبِّکَ فِینَا وَلِیدًا وَ لَبِثْتَ فِینَا مِنْ عُمُرِکَ سِنِینَ [Did we not bring you up as a child among us, and you tarried among us for years of your life] * وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَکَ الَّتِی فَعَلْتَ [and you did the deed of yours that you did] — meaning that you killed that man — وَ أَنتَ مِنَ الْکَافِرِینَ [and you are of the ungrateful] — meaning that you were ungrateful for my favour. And Musa (peace be upon him), as Allah has related, said: فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّینَ * فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ [I did it then, when I was of those who go astray. So I fled from you] … أَنْ عَبَّدتَّ بَنِی إِسْرَائِیل [that you have enslaved the Children of Israel], until قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِینَ [Firon said: And what is the Lord of the worlds?]. Here Firon was asking Musa (peace be upon him) about the how and quality of Allah, and he answered: رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُمَا إِنْ کُنْتُمْ مُوقِنِینَ [The Lord of the heavens and the earth and what is between them, if you are people of certainty]. (Ash-Shu'ara/24). Then Firon in astonishment said to his companions: أَلا تَسْتَمِعُونَ [Do you not hear (what this man is saying)?]. (Ash-Shu'ara/25). 'I ask him about the how of Allah and he describes His attributes to me!' Then Musa (peace be upon him) said: رَبُّکُمْ وَ رَبُّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِینَ [He is your Lord and the Lord of your forefathers]. (Ash-Shu'ara/26). Firon on hearing this said to those around him: 'Listen, he says: your Lord and the Lord of your earlier fathers!' Then he said to Musa (peace be upon him): لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلهَاً غَیْرِی لَأَجْعَلَنَّکَ مِنَ الْمَسْجُونِینَ [If you take a god other than me, I will surely make you one of the imprisoned]. (Ash-Shu'ara/29). Musa (peace be upon him) said: أَوَ لَوْ جِئْتُکَ بِشَیْءٍ مُبِینٍ [Even if I bring you a clear sign (would you still not believe)?]. (Ash-Shu'ara/30). Firon said: فَأْتِ بِهِ إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ [Then bring it, if you are of the truthful]. At that moment Musa cast down his staff, and suddenly it became a great and manifest serpent. (Ash-Shu'ara/31-32). Then all of Firon's companions were terrified, and Firon was so seized with fear that he lost control of himself, and said: 'I adjure you by Allah and by the sanctity of the milk you drank (that you were our foster-child) to keep it away from me.' And Musa (peace be upon him) kept it away from Firon. Then he drew out his hand and suddenly, for those present, it appeared shining white. When Musa (peace be upon him) took hold of the staff, Firon came back to himself and resolved to affirm him. But Haman came to him and said: 'You who are now a god and are worshipped — are you all at once going to become a follower of one of your own servants?' Then Firon said to those around him: 'This is a skilled and knowing sorcerer! He wants to drive you out of your land by his sorcery; what do you advise?' They said: 'Give him and his brother respite, and send agents to gather (sorcerers) in all the cities, to bring you every skilled and knowing sorcerer.' In the end the sorcerers were gathered for the appointed meeting on a fixed day. (Ash-Shu'ara/34-38). Firon and Haman had knowledge of sorcery and by it had brought the people under their sway, and it was through sorcery that Firon claimed divinity. On the morning of that day he sent men into all the cities of Egypt and gathered a thousand sorcerers, then from these thousand he chose a hundred, and from those hundred, eighty were selected. The sorcerers said to Firon: 'You know that there is no one on earth more skilled in sorcery than we are; now if we overcome Musa (peace be upon him), what shall we receive?' Firon replied: إِنَّکُمْ إِذاً لَمِنَ الْمُقَرَّبِینَ [Then indeed you will be among those brought near]. (Ash-Shu'ara/42). 'I will share my kingdom with you.' They said: 'If Musa (peace be upon him) overcomes us and nullifies our sorcery, we will be certain that what he does is not of sorcery or trickery, and we will believe in him and affirm him.' Firon said: 'If Musa (peace be upon him) prevails over you, I too will affirm him along with you; but prepare whatever trickery you have.' Their appointment was on one of their feast-days. In the morning, Firon gathered the people and the sorcerers. A dome had been erected for him whose height was eighty cubits, covered with iron and polished steel; and when the sun struck it, from the intense gleam of the iron and the heat of the sun's light, no one could look at it. Firon and Haman came and sat in their place and watched. Musa (peace be upon him) also came, while looking up at the sky. The sorcerers said to Firon: 'We see that this man is looking at the sky, and our sorcery does not reach the sky' — and they only guaranteed victory over the sorcerers of the earth. Then they said to Musa (peace be upon him): إِمَّا أَنْ تُلْقِیَ وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ نَحْنُ الْمُلْقِینَ [Either you cast, or we shall be the ones to cast]. (Al-A'raf/115). Musa (peace be upon him) said to them: أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ [Cast down what you are going to cast]. So they cast down their ropes and staffs. (Ash-Shu'ara/43-44). Their ropes began to move and turned into striking snakes and stirred about. Then the sorcerers said: بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغالِبُونَ [By the might of Firon, we shall surely be the victors]. (Ash-Shu'ara/44). The people, seeing this scene, became afraid, and Musa (peace be upon him) too felt a fear within himself, until the call came: لاتَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی [Do not fear! Surely you are the higher! Cast what is in your right hand; it will swallow up what they have made. What they have made is only a sorcerer's trick, and the sorcerer will not succeed wherever he goes]. (Ta-Ha/68-69). Then Musa (peace be upon him) cast his staff, and it melted into the ground like copper. Then a dragon came out and opened its mouth and placed its upper jaw upon the dome of Firon, then turned round and let its lower jaw hang down, and swallowed the staffs and ropes of the sorcerers, and overcame them all. When the people saw that dragon and its greatness and magnitude, the like of which no eye had seen and no describer had described, they fled. In the crush, ten thousand men, women and elderly were trampled under foot and lost their lives. The dragon circled about the dome of Firon and Haman, and the two of them wet their clothes from fear, the hair of their heads turned white, and from the intensity of terror they lost consciousness. Musa (peace be upon him) too wanted to flee with the people, when Allah called to him: خُذْها وَ لاتَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی [Take it and do not fear; We shall return it to its former state]. (Ta-Ha/21). Musa (peace be upon him) returned and wrapped the cloak that was on his body around his hand and put his hand into its mouth, and it returned to its original form. And as Allah the Exalted states: فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدِینَ [At once the sorcerers fell down in prostration]. (Ash-Shu'ara/46). On seeing this scene they said: آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِینَ رَبِّ مُوسی وَ هارُونَ [We believe in the Lord of the worlds, the Lord of Musa and Harun]. (Ash-Shu'ara/47-48). Firon became severely enraged, and said: آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَکُمْ إِنَّهُ لَکَبِیرُکُمُ [Did you believe in him before I gave you permission? Indeed, he is your chief] — meaning Musa — الَّذِی عَلَّمَکُمُ السِّحْرَ [who taught you sorcery, and this is a conspiracy]! فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّکُمْ أَجْمَعِینَ [Soon you will know! I will cut off your hands and feet on opposite sides, and I will crucify you all]. (Ash-Shu'ara/49). They, as Allah the Mighty and Majestic has related, said: لا ضَیْرَ إِنَّا إِلی رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ یَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطایانا أَنْ کُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِینَ [It does not matter; indeed to our Lord we shall return. We hope that our Lord will forgive us our sins, since we are the first of the believers]. (Ash-Shu'ara/50-51). Firon thereafter cast into prison everyone who believed in Musa (peace be upon him), until Allah sent down upon them the calamities of the flood, the locusts, the lice, the frogs and the blood, and Firon then released them. And Allah revealed to Musa (peace be upon him): أَنْ أَسْرِ بِعِبادِی إِنَّکُمْ مُتَّبَعُونَ [Set out by night with My servants, for you will be pursued]. (Ash-Shu'ara/52). So Musa (peace be upon him) led the Children of Israel out, to part the sea for them. Firon too gathered his companions and assembled the people from various cities in one place, and set the vanguard of his army at six hundred thousand men, and he himself, with a thousand thousand (a million) behind them, set out. As Allah has said concerning them: فَأَخْرَجْناهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ وَ کُنُوزٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ کَذلِکَ وَ أَوْرَثْناها بَنِی إِسْرائِیلَ فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِینَ [(In the end the people of Firon were vanquished), and We drove them out of gardens and springs, and treasures and noble stations. Thus (We did), and We made the Children of Israel inherit them. They pursued them at sunrise]. (Ash-Shu'ara/57-60). When Musa (peace be upon him) drew near to the sea and Firon drew near to Musa (peace be upon him), Musa's companions said: إِنَّا لَمُدْرَکُونَ [Surely we shall be overtaken]. (Ash-Shu'ara/61). Musa said: کَلَّا إِنَّ مَعِی رَبِّی سَیَهْدِینِ [By no means! Indeed with me is my Lord; He will guide me] — meaning He will soon save me. (Ash-Shu'ara/62). Musa (peace be upon him) approached the sea and said to it: 'Part!' The sea said to him: 'O Musa (peace be upon him)! You have shown pride in asking me to part for you, whereas I have not disobeyed Allah as much as the blink of an eye, and among you many sins have been committed.' Musa (peace be upon him) said to it: 'Beware of disobeying Allah — you know that Adam was driven from Paradise on account of a disobedience, and Iblis was cursed on account of his sin.' The sea said to Musa (peace be upon him): 'My Lord is great and His command must be obeyed, and nothing may disobey Him.' Yusha ibn Nun rose and said to Musa (peace be upon him): 'O Messenger of Allah! What is your Lord's command?' Musa (peace be upon him) said: 'The crossing of the sea.' Yusha spurred his horse into the sea; then Allah revealed to Musa (peace be upon him): اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ [Strike the sea with your staff]. (Ash-Shu'ara/63). Musa (peace be upon him) did so and the sea split, فَکانَ کُلُّ فِرْقٍ کَالطَّوْدِ الْعَظِیمِ [and every part was like a great mountain]. (Ash-Shu'ara/63). Allah made twelve paths for them, and each tribe took one path. The water had risen up and the sun shone upon the ground and dried it completely, as Allah Himself says: فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِیقاً فِی الْبَحْرِ یَبَساً لاتَخافُ دَرَکاً وَ لاتَخْشی [Make for them a dry path in the sea; you shall not fear being overtaken, nor drowning]. (Ta-Ha/77). Musa (peace be upon him) and his companions entered the sea; they were twelve tribes and Allah opened for them twelve paths in the sea, and each chose a path, while the water stood above their heads like mountains. The group that was with Musa (peace be upon him) began to grow impatient and said: 'O Musa (peace be upon him)! Where are our brothers?' Musa (peace be upon him) said to them: 'They are with you in the sea.' They did not affirm Musa (peace be upon him), and Allah commanded the sea to become like openings so that they could see each other and speak with one another. Firon and his troops set out, and when they reached the sea he said to his companions: 'Know now that I am your supreme lord, and now the sea has parted for me.' No one dared to enter the sea; even the horses, out of fear, refused to enter the water. Firon went forward until he came to the shore of the sea. Firon's soothsayer said to him: 'Do not enter the sea,' and stopped him. But Firon did not accept his words and advanced on his noble stallion. But the horse refused to enter the water. Jibril, who was mounted on a mare, went forward and entered the water, and Firon's horse looked at Jibril's mare and followed after her and entered the water, and Firon's companions followed and plunged in after him. When all of them had entered, the last of Musa's (peace be upon him) companions had come out. Allah commanded the winds to begin to blow, and they smashed the sea together and the water poured down on Firon and his companions like mountains. At that moment Firon said: آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِی آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِیلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِینَ [I believe that there is no god except the One in whom the Children of Israel believe, and I am of the Muslims]. (Yunus/90). Then Jibril took a handful of clay and thrust it into Firon's mouth, (and it was said to him): آلْآنَ وَ قَدْ عَصَیْتَ قَبْلُ وَ کُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِینَ [Now?! While you disobeyed before and were of those who spread corruption!]. (Yunus/91).
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ફિરઔન પાસે મોકલ્યા, ત્યારે તેઓ તેના મહેલના દરવાજા પર ગયા અને પ્રવેશની અનુમતિ માંગી, પરંતુ ફિરઔને અનુમતિ ન આપી. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની અસાથી દરવાજા પર માર્યું અને દરવાજા એકબીજા સાથે ટકરાઈને ખૂલી ગયા. પછી તેઓ ફિરઔન પાસે દાખલ થયા અને તેને જણાવ્યું કે તેઓ સર્વ સૃષ્ટિઓના રબના રસૂલ છે, અને તેની પાસે માંગણી કરી કે બની ઇસ્રાઈલને તેમની સાથે મોકલી આપે. ફિરઔને, જેમ કે અલ્લાહે વર્ણન કર્યું છે, કહ્યું: أَلَمْ نُرَبِّکَ فِینَا وَلِیدًا وَ لَبِثْتَ فِینَا مِنْ عُمُرِکَ سِنِینَ [શું અમે તને બાળપણમાં અમારી પાસે ઉછેર્યો ન હતો, અને તું અમારી પાસે તારી ઉંમરના ઘણા વર્ષો સુધી રહ્યો ન હતો?] * وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَکَ الَّتِی فَعَلْتَ [અને તેં તારું તે કૃત્ય કર્યું જે તેં કર્યું] — એટલે કે તેં તે માણસને મારી નાખ્યો, وَ أَنتَ مِنَ الْکَافِرِینَ [અને તું કૃતઘ્નોમાંનો છે] — એટલે કે તેં મારી નેઅમતની નાશુકરી કરી. અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પણ, જેમ કે અલ્લાહે વર્ણન કર્યું છે, કહ્યું: فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّینَ * فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ [મેં તે ત્યારે કર્યું જ્યારે હું પથભ્રષ્ટોમાંનો હતો. પછી હું તમારાથી નાસી ગયો] … أَنْ عَبَّدتَّ بَنِی إِسْرَائِیل [કે તેં બની ઇસ્રાઈલને ગુલામ બનાવ્યા] સુધી قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِینَ [ફિરઔને કહ્યું: અને સર્વ સૃષ્ટિઓનો રબ શું છે?]. અહીં ફિરઔન અલ્લાહની કૈફિયત વિશે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછે છે, અને તેઓ જવાબ આપે છે: આસમાનો અને ઝમીન અને તે બંનેની વચ્ચે જે કંઈ છે તેનો રબ, જો તમે યકીન રાખનારા હો!. (શુઅરા/24). પછી ફિરઔન આશ્ચર્ય સાથે પોતાના સાથીઓને કહે છે: 'શું તમે સાંભળતા નથી [આ માણસ શું કહે છે]?'. (શુઅરા/25). 'હું તેને અલ્લાહની કૈફિયત વિશે પૂછું છું અને તે મારા સામે તેની સિફતોનું વર્ણન કરે છે!' પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'તે તમારો રબ છે અને તમારા પૂર્વજોનો રબ છે!'. (શુઅરા/26). ફિરઔન આ સાંભળીને પોતાના આજુબાજુવાળાઓને કહે છે: 'સાંભળો, કહે છે કે તમારો રબ અને તમારા પહેલાના બાપ-દાદાઓનો રબ!' પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'જો તું મારા સિવાય કોઈ બીજા મઅબૂદને પસંદ કરીશ, તો હું તને કેદીઓમાંનો બનાવી દઈશ!'. (શુઅરા/29). મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'જો હું તારા માટે સ્પષ્ટ નિશાની લાવું તો પણ [ઈમાન નહીં લાવે]?'. (શુઅરા/30). ફિરઔને કહ્યું: 'જો તું સાચો છે તો તેને લાવ! તે વખતે મૂસાએ પોતાની અસા નાખી, અને અચાનક તે એક મોટો અને સ્પષ્ટ સાપ બની ગઈ. (શુઅરા/31-32).' પછી ફિરઔનના તમામ સાથીઓ ગભરાઈ ગયા, અને ફિરઔન એટલો ડરી ગયો કે તેણે પોતાની જાત પરનો કાબૂ ગુમાવી દીધો, અને કહ્યું: 'હું તને અલ્લાહનો અને તે દૂધની હુરમતનો વાસ્તો આપું છું જે તેં પીધું હતું (એટલે કે તું અમારો દૂધ-પુત્ર હતો), કે તું આને મારાથી દૂર કર.' અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફિરઔનથી દૂર કર્યો. પછી પોતાનો હાથ બહાર કાઢ્યો અને અચાનક હાજર લોકો માટે તે એક ચમકતા સ્વરૂપમાં જાહેર થયો. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ અસાને પકડી, ત્યારે ફિરઔન ભાનમાં આવ્યો અને નિર્ણય કર્યો કે તેમની તસ્દીક કરે. પરંતુ હામાન તેની પાસે આવ્યો અને તેને કહ્યું: 'તું જે અત્યારે ખુદા છે અને પૂજાય છે, એકાએક તારા પોતાના બંદાઓમાંથી એકનો પૈરવ (અનુસરનાર) બનવા માંગે છે!' પછી ફિરઔન પોતાના આજુબાજુવાળાઓને કહ્યું: 'આ એક કુશળ અને જ્ઞાની જાદુગર છે! તે પોતાના જાદુથી તમને તમારી ધરતીથી બહાર કાઢવા માંગે છે; તમે શું અભિપ્રાય આપો છો?' તેઓએ કહ્યું: 'તેને અને તેના ભાઈને મુદત આપ; અને તમામ શહેરોમાં [જાદુગરોને] એકઠા કરવા માટે અધિકારીઓ મોકલ, જેથી દરેક કુશળ અને જ્ઞાની જાદુગરને તારી પાસે લાવે.' આખરે જાદુગરો નિર્ધારિત દિવસના મુલાકાત-સ્થળ પર એકત્રિત થયા. (શુઅરા/34-38). ફિરઔન અને હામાનને જાદુની જાણકારી હતી અને તેના દ્વારા લોકોને પોતાના તાબા હેઠળ કર્યા હતા અને જાદુ દ્વારા જ ફિરઔને ખુદાઈનો દાવો કર્યો હતો. તે દિવસે સવારે તેણે મિસ્રના તમામ શહેરોમાં માણસો મોકલ્યા અને એક હજાર જાદુગરોને એકઠા કર્યા, અને આ હજારમાંથી સો પસંદ કર્યા, અને તે સોમાંથી એંસી પસંદ કર્યા. તે જાદુગરોએ ફિરઔનને કહ્યું: 'તું જાણે છે કે દુનિયામાં અમારાથી વધુ કુશળ જાદુગર કોઈ નથી, હવે જો અમે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ગાલિબ થઈએ તો અમને શું મળશે?' ફિરઔને જવાબ આપ્યો: 'અને તે સ્થિતિમાં તમે નિકટવર્તીઓમાં થશો.'. (શુઅરા/42). તેઓએ કહ્યું: 'જો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અમારા પર ગાલિબ થાય અને અમારા જાદુને બાતિલ કરે, તો અમને ખાતરી થશે કે તેઓ જે કરી રહ્યા છે તે જાદુ કે યુક્તિનો પ્રકાર નથી, અને અમે તેમના પર ઈમાન લાવીશું અને તેમની તસ્દીક કરીશું.' ફિરઔને કહ્યું: 'જો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તમારા પર વિજયી થાય, તો હું પણ તમારી સાથે તેમની તસ્દીક કરીશ; પરંતુ જે યુક્તિ તમારી પાસે છે તે તૈયાર કરો.' તેમનો સમય તેમના એક ઈદના દિવસે હતો. સવારે ફિરઔને લોકો અને જાદુગરોને એકઠા કર્યા. તેના માટે એક ગુંબદ ઉભો કરાયો હતો જેની ઊંચાઈ એંસી હાથ હતી અને લોખંડ અને પોલાદ-સીકલથી ઢાંકેલો હતો, અને જ્યારે તેના પર સૂરજ પડતો ત્યારે લોખંડની ચમક અને સૂરજની ગરમીની તીવ્રતાથી કોઈ તેની તરફ જોઈ શકતું નહીં. ફિરઔન અને હામાન આવ્યા અને પોતાના સ્થાન પર બેઠા અને જોવા લાગ્યા. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પણ આસમાન તરફ જોતાં જોતાં આવ્યા. જાદુગરોએ ફિરઔનને કહ્યું: 'અમે જોઈ રહ્યા છીએ કે આ માણસ આસમાન તરફ જુએ છે, અને અમારો જાદુ આસમાન સુધી પહોંચતો નથી'; અને તેઓએ માત્ર ધરતીના જાદુગરો પરના વિજયની ખાતરી આપી હતી. પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: إِمَّا أَنْ تُلْقِیَ وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ نَحْنُ الْمُلْقِینَ [કાં તો તમે નાખો, અથવા અમે નાખનારા બનીશું]. (અઅરાફ/115). મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ [જે નાખવાના છો તે નાખો]. તેઓએ પોતાના દોરડાં અને લાકડીઓ નાખી. (શુઅરા/43-44). તેમના દોરડાં હલવા લાગ્યા અને હુમલો કરતા સાપોમાં ફેરવાઈ ગયા અને હલ-ચલ થવા લાગ્યા. પછી જાદુગરોએ કહ્યું: بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغالِبُونَ [ફિરઔનની ઇઝ્ઝતના સોગંદ, ખરેખર અમે જ વિજયી છીએ]. (શુઅરા/44). લોકો આ દ્રશ્ય જોઈને ડરી ગયા, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને પણ પોતાની અંદર ડર લાગ્યો, ત્યાં સુધી કે અવાજ આવ્યો: لاتَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلی وَ أَلْقِ ما فِی یَمِینِکَ تَلْقَفْ ما صَنَعُوا إِنَّما صَنَعُوا کَیْدُ ساحِرٍ وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُ حَیْثُ أَتی [ડરશો નહીં! ખરેખર તમે જ [વિજયી અને] ઉચ્ચતર છો! અને જે તમારા જમણા હાથમાં છે તે નાખો, જે તેઓએ બનાવ્યું છે તે બધું ગળી જશે! તેઓએ જે બનાવ્યું છે તે માત્ર જાદુગરની ચાલ છે અને જાદુગર જ્યાં પણ જાય નિષ્ફળ જ થશે]. (તાહા/68-69). પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાની અસા નાખી અને તે ઝમીનમાં તાંબાની જેમ ઓગળી ગઈ. પછી એક અજગર બહાર આવ્યો અને પોતાનું મુખ ખોલ્યું અને પોતાના ઉપરના જડબાને ફિરઔનના ગુંબદ પર મૂક્યું, અને ચક્કર માર્યું અને પોતાનું નીચેનું જડબુ લટકાવ્યું અને જાદુગરોની અસાઓ અને દોરડાં ગળી ગયો અને તે બધા પર ગાલિબ થયો. લોકોએ જ્યારે તે અજગર અને તેની મહાનતા અને ભવ્યતાને જોઈ, જેને કોઈ આંખે જોઈ ન હતી અને કોઈ વર્ણનકારે તેનું વર્ણન કર્યું ન હતું, ત્યારે તેઓ ભાગવા લાગ્યા. આ દરમિયાન, ભીડને કારણે, દસ હજાર પુરુષો, સ્ત્રીઓ અને વૃદ્ધો પગ નીચે કચડાઈ ગયા અને પ્રાણ ગુમાવી બેઠા. અજગર ફિરઔન અને હામાનના ગુંબદની આસપાસ ફર્યો અને તે બંનેએ ડરથી પોતાના કપડાં ભીના કરી નાખ્યા અને તેમના માથાના વાળ સફેદ થઈ ગયા અને ડરના અતિરેકથી તેમની હોશ ઉડી ગઈ. મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પણ લોકોની સાથે ભાગવા માંગતા હતા કે અલ્લાહે તેમને પુકાર્યા: خُذْها وَ لاتَخَفْ سَنُعِیدُها سِیرَتَهَا الْأُولی [તેને પકડો અને ડરશો નહીં, અમે તેને તેની પહેલી હાલતમાં પાછી લાવીશું]. (તાહા/21). મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પાછા ફર્યા અને જે અબા તેમના શરીર પર હતી તે પોતાના હાથ પર લપેટી, અને પોતાનો હાથ તેના મુખમાં નાખ્યો, અને તે પોતાની પહેલી હાલતમાં પાછી આવી ગઈ, અને જેમ કે અલ્લાહ તઆલા બયાન કરે છે: فَأُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدِینَ [તરત જ બધા જાદુગરો સજદામાં પડી ગયા]. (શુઅરા/46). અને આ દ્રશ્ય જોઈને કહ્યું: 'અમે સર્વ સૃષ્ટિઓના રબ પર ઈમાન લાવ્યા, મૂસા અને હારૂનના રબ પર!'. (શુઅરા/47-48). ફિરઔન ખૂબ ગુસ્સે થયો અને કહ્યું: '[ફિરઔને] કહ્યું: શું મેં તમને અનુમતિ આપી તે પહેલાં જ તમે તેમના પર ઈમાન લાવ્યા?! ખરેખર તે તમારો મોટો અને ઉસ્તાદ છે જેણે તમને જાદુ શીખવ્યું છે [અને આ એક ષડયંત્ર છે]! પરંતુ જલ્દી જ તમે જાણી લેશો! તમારા હાથ અને પગને એકબીજાથી ઉલટી બાજુએ કાપી નાખીશ, અને તમારા બધાને સૂળી પર ચઢાવીશ!'. (શુઅરા/49). તેઓએ, જેમ કે અલ્લાહે વર્ણન કર્યું છે, કહ્યું: 'કોઈ વાંધો નથી, [જે કંઈ કરી શકે તે કર]! અમે અમારા રબ તરફ પાછા ફરી રહ્યા છીએ! અમે આશા રાખીએ છીએ કે અમારો રબ અમારી ખતાઓને માફ કરે, કારણ કે અમે પ્રથમ ઈમાન લાવનારા છીએ!'. (શુઅરા/50-51). ફિરઔન ત્યારપછી જે કોઈ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવતું તેને કેદમાં નાખતો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે તેમના પર તૂફાન અને તીડ અને જૂ અને દેડકાં અને લોહીની બલાઓ ઉતારી, અને ફિરઔને પણ તેમને છોડી દીધા, અને અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી કે 'મારા બંદાઓને રાત્રે [મિસ્રથી] લઈ જાવ, કારણ કે તમારો પીછો કરવામાં આવશે.'. (શુઅરા/52). પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ) બની ઇસ્રાઈલને લઈ ગયા, જેથી તેમના માટે દરિયો ચીરે. ફિરઔને પણ પોતાના સાથીઓને એકઠા કર્યા અને વિવિધ શહેરોના લોકોને એક જગ્યાએ એકત્ર કર્યા અને પોતાના લશ્કરના મોખરેના દળને છ લાખ માણસો કર્યા અને પોતે પણ દસ લાખ સાથે તેમની પાછળ નીકળી પડ્યો, જેમ કે અલ્લાહ તેમના વિશે ફરમાવે છે: '[આખરે ફિરઔનીઓ પરાજિત થયા], અને અમે તેમને બગીચાઓ અને ઝરણાઓમાંથી, અને ખજાનાઓ અને ભવ્ય મહેલોમાંથી બહાર કાઢ્યા! [હા], આમ કર્યું! અને બની ઇસ્રાઈલને તેમના વારસદાર બનાવ્યા! તેઓએ બની ઇસ્રાઈલનો પીછો કર્યો, અને સૂર્યોદય સમયે તેમને પકડી પાડ્યા.'. (શુઅરા/57-60). જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) દરિયાની નજીક પહોંચ્યા, ફિરઔન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની નજીક આવ્યો, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સાથીઓએ કહ્યું: 'અમે ફિરઔનીઓના પંજામાં ફસાઈ ગયા!'. (શુઅરા/61). [મૂસાએ] કહ્યું: 'એવું નથી! ખરેખર મારો રબ મારી સાથે છે, જલ્દી જ મને હિદાયત કરશે!'. (શુઅરા/62). મૂસા (અલયહિસ્સલામ) દરિયાની નજીક ગયા અને દરિયાને ફરમાવ્યું: 'ચીરાઈ જા'. દરિયાએ તેમને કહ્યું: 'હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! તમે તકબ્બુર કર્યું કે તમે મને કહ્યું કે તમારા માટે ચીરાઈ જાઉં, જ્યારે કે હું આંખના પલકારા જેટલો પણ અલ્લાહના હુકમનું ઉલ્લંઘન કરતો નથી અને તમારામાં ઘણા ગુનાહો થયા છે.' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: 'અલ્લાહની નાફરમાની કરવાથી ડર અને તું જાણે છે કે આદમને ગુનાહને કારણે જન્નતથી કાઢી મુકવામાં આવ્યા હતા અને ઇબ્લિસ પોતાના ગુનાહને કારણે લાનતનો પાત્ર બન્યો.' દરિયાએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'મારો રબ મહાન છે અને તેનો હુકમ માનવા યોગ્ય છે અને કોઈ પણ વસ્તુ તેની નાફરમાની કરી શકતી નથી.' યુશા બિન નૂન ઉભા થયા અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ! તમારા રબનો હુકમ શું છે?' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'દરિયો પાર કરવાનો'. યુશા પોતાના ઘોડા સાથે દરિયા તરફ દોડ્યા; પછી અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને વહી કરી: 'તમારી અસાને દરિયા પર માર'. (શુઅરા/63). અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ આ કાર્ય કર્યું અને દરિયો ચીરાઈ ગયો, અને દરેક ભાગ મોટા પર્વત જેવો હતો!. (શુઅરા/63). અને અલ્લાહે તેમના માટે બાર રસ્તાઓ બનાવ્યા અને તેમનામાંથી દરેક કબીલાએ એક રસ્તો પસંદ કર્યો. પાણી ઉપર ઉઠ્યું હતું અને સૂરજ ઝમીન પર ચમક્યો અને તેને સંપૂર્ણપણે સૂકવી નાખી, જેમ કે અલ્લાહ પોતે પણ ફરમાવે છે: 'અને તેમના માટે દરિયામાં એક સૂકો રસ્તો ખોલો કે નહીં [ફિરઔનીઓ] પકડી લેશે તેનો ડર થશે, અને નહીં દરિયામાં ડૂબવાનો ડર!'. (તાહા/77). મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના સાથીઓ દરિયામાં દાખલ થયા, તેઓ બાર કબીલા હતા અને અલ્લાહે તેમના માટે દરિયામાં બાર રસ્તાઓ ખોલ્યા અને દરેક કબીલાએ એક રસ્તો પસંદ કર્યો, જ્યારે કે પાણી પર્વત જેવું તેમના માથા પર ઉભું હતું. જે ગ્રુપ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) સાથે હતું તેઓ અધીરા થવા લાગ્યા અને કહ્યું: 'હે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)! અમારા ભાઈઓ ક્યાં છે?' મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: 'દરિયામાં તમારી સાથે છે'. તેઓએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની તસ્દીક ન કરી અને અલ્લાહે દરિયાને હુકમ કર્યો કે વર્ગોમાં ફેરવાઈ જાય જેથી તેઓ એકબીજાને જોઈ શકે અને એકબીજા સાથે વાત કરી શકે. ફિરઔન અને તેના લશ્કરો નીકળ્યા અને જ્યારે દરિયા પર પહોંચ્યા, તેણે પોતાના સાથીઓને કહ્યું: 'સાંભળી લો કે હું તમારો સર્વોચ્ચ રબ છું અને હવે દરિયો મારા માટે ચીરાઈ ગયો છે'. કોઈની હિંમત ન થઈ કે દરિયામાં ઉતરે, ઘોડાઓ પણ ડરથી પાણીમાં ઉતરવાનો ઇનકાર કરતા હતા. ફિરઔન આગળ વધ્યો ત્યાં સુધી કે દરિયાના કિનારે પહોંચ્યો. ફિરઔનના જ્યોતિષીએ તેને કહ્યું: 'દરિયામાં ન ઉતર' અને તેને રોક્યો. પરંતુ ફિરઔને તેની વાત ન સ્વીકારી અને પોતાના ઉમદા નર ઘોડા સાથે આગળ વધ્યો. પરંતુ ઘોડાએ પાણીમાં ઉતરવાનો ઇનકાર કર્યો. જિબ્રઈલ જે એક માદા ઘોડી પર સવાર હતા આગળ વધ્યા અને પાણીમાં ઉતર્યા અને ફિરઔનના ઘોડાએ જિબ્રઈલની ઘોડી તરફ જોયું અને તેની પાછળ પડ્યો અને પાણીમાં ઉતરી ગયો અને તેની પાછળ ફિરઔનના સાથીઓ પણ પાણીમાં કૂદી પડ્યા. જ્યારે તે બધા દાખલ થઈ ગયા, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના સાથીઓમાંથી છેલ્લો પણ બહાર નીકળી ગયો હતો. અલ્લાહે પવનોને હુકમ કર્યો કે વાવાનું શરૂ કરે અને તેમણે પણ દરિયાને એકબીજા સાથે ટકરાવ્યો અને પાણી પર્વત જેમ ફિરઔન અને તેના સાથીઓ પર પડ્યું અને ફિરઔને તે વખતે કહ્યું: 'હું ઈમાન લાવ્યો કે તે સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, જેના પર બની ઇસ્રાઈલ ઈમાન લાવ્યા છે, અને હું મુસલમાનોમાંનો છું!'. (યુનુસ/90). પછી જિબ્રઈલે એક મુઠ્ઠી માટી લીધી અને તેને ફિરઔનના મુખમાં ઠુસી દીધી [પરંતુ તેને સંબોધન કરાયું]: અત્યારે?!! જ્યારે કે તેં અગાઉ નાફરમાની કરી અને ફસાદીઓમાંનો હતો!. (યુનુસ/91).