الرّسول ( أَبُوعُبَیْدٍ وَ الثَّعْلَبِیُّ وَ النَّقَّاشُ وَ سُفْیَانُبْنُعُیَیْنَهًَْ وَ الرَّازِیُّ وَ الْقَزْوِینِیُّ وَ النَّیْسَابُورِیُّ وَ الطَّبْرِسِیُّ وَ الطُّوسِیُّ فِی تَفَاسِیرِهِم: أَنَّهُ لَمَّا بَلَّغَ رَسُولُ اللَّهِ (بِغَدِیرِ خُمٍّ مَا بَلَّغَ وَ شَاعَ ذَلِکَ فِی الْبِلَادِ أَتَی الْحَارِثُبْنُالنُّعْمَانِ الْفِهْرِیُّ وَ فِی رِوَایَهًِْ أَبِی‌عُبَیْدٍ جَابِرُبْنُالنَّضْرِبْنِالْحَارِثِبْنِکَلَدَهًَْ العیدری {الْعَبْدَرِیُ} فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (أَمَرْتَنَا عَنِ اللَّهِ بِشَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ وَ بِالصَّلَاهًِْ وَ الصَّوْمِ وَ الْحَجِّ وَ الزَّکَاهًِْ فَقَبِلْنَا مِنْکَ ثُمَّ لَمْ تَرْضَ بِذَلِکَ حَتَّی رَفَعْتَ بِضَبُعِ ابْنِ عَمِّکَ فَفَضَّلْتَهُ عَلَیْنَا وَ قُلْتَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلَاهُ فَهَذَا شَیْءٌ مِنْکَ أَمْ مِنَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (وَ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّ هَذَا مِنَ اللَّهِ فَوَلَّی الْحَارِثُ یُرِیدُ رَاحِلَتَهُ وَ هُوَ یَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ کَانَ مَا یَقُولُ مُحَمَّدٌ حَقّاً فَأَمْطِرْ عَلَیْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَلِیمٍ فَمَا وَصَلَ إِلَیْهَا حَتَّی رَمَاهُ اللَّهُ بِحَجَرٍ فَسَقَطَ عَلَی هَامَتِهِ وَ خَرَجَ مِنْ دُبُرِهِ وَ قَتَلَهُ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ الْآیَهًَْ.
پیامبر ( هنگامی‌که رسول خدا (در غدیر خمّ، ولایت امیرمؤمنان علی (را ابلاغ فرمود و این خبر در همه جا منتشر شد حارث‌بن‌نعمان‌فِهریّ و طبق نقل ابوعُبَید، جابربن‌نضربن‌حارث بن‌کلده عَیدَری نزد پیامبر (آمد و عرض کرد: «ای محمّد (! از جانب خدا به ما دستور دادی شهادت دهیم معبودی جز خدای یگانه نیست و محمّد فرستاده‌ی خداست و به نماز و روزه و حج و زکات فرمان دادی و ما از تو پذیرفتیم؛ ولی به این دستورات راضی نشدی تا اینکه بازوی پسر عمویت (علیّ‌بن‌ابیطالب () را گرفتی و بالا برده و او را بر ما برتری دادی و گفتی هرکس من مولای او هستم علی مولای اوست، آیا این سخنی از پیش خودت می‌باشد یا دستوری از طرف خداست»؟ رسول خدا (فرمود: «قسم به خدایی که معبودی جز او نیست این دستوری از ناحیه‌ی خداوند است». نعمان با شنیدن این سخن برگشت و به‌طرف شترش حرکت کرد درحالی‌که می‌گفت: «خداوندا! اگر آنچه محمّد (می‌گوید حقیقت دارد و از ناحیه‌ی توست، بارانی از سنگ از آسمان بر ما فرود آر! یا عذاب دردناکی برای ما بفرست. ( انفال/۳۲ ). هنوز به شترش نرسیده بود که خداوند سنگی به‌سویش فرو فرستاد و بر مغزش فرود آمد و از پشتش خارج شد و او را به هلاکت رساند و خداوند آیه‌ی تقاضاکننده‌ای تقاضای عذابی کرد که واقع شد! را نازل فرمود».
The Prophet (peace be upon him and his family): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) proclaimed the wilayah of the Commander of the Faithful, Ali (peace be upon him), at Ghadir Khumm, and this news spread everywhere, al-Harith ibn al-Nu'man al-Fihri — and, according to the report of Abu Ubayd, Jabir ibn al-Nadr ibn al-Harith ibn Kalada al-Abdari — came to the Prophet (peace be upon him and his family) and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You commanded us, on Allah's behalf, to testify that there is no god but the One Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, and you commanded us to pray, fast, perform Hajj and pay zakat, and we accepted from you. But you were not satisfied with this, until you took the arm of your cousin (Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)) and raised it, and gave him preference over us, and said: "Whoever I am the mawla (guardian) of, Ali is his mawla." Is this a saying from you yourself, or a command from Allah?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "By the One besides whom there is no god, this is indeed a command from Allah." On hearing this, Nu'man turned back and made for his mount, saying: "O Allah! If what Muhammad (peace be upon him and his family) says is true and is from You, then rain down stones upon us from the sky, or bring upon us a painful punishment!" (Surah al-Anfal, verse 32). He had not yet reached his mount when Allah sent a stone down upon him; it fell upon the crown of his head and came out from beneath him, killing him. And Allah, the Exalted, revealed the verse: "سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ" [A questioner asked about a punishment bound to happen].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે રસૂલુલ્લાહે (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીર ખુમ્મમાં અમીરુલ મુઅમિનીન અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત જાહેર કરી અને આ ખબર બધે ફેલાઈ ગઈ, ત્યારે હારિસ બિન નુઅમાન ફિહરી — અને અબુ ઉબૈદની રિવાયત મુજબ, જાબિર બિન નઝ્ર બિન હારિસ બિન કલદહ અબ્દરી — પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અલ્લાહ તરફથી અમને હુકમ આપ્યો કે અમે સાક્ષી આપીએ કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી અને મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે, અને નમાઝ, રોઝા, હજ અને ઝકાતનો હુકમ આપ્યો, અને અમે તમારાથી સ્વીકાર્યું; પણ તમે આ હુકમોથી સંતુષ્ટ ન થયા ત્યાં સુધી કે તમે તમારા પિતરાઈ ભાઈનો (અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો) હાથ પકડ્યો અને ઊંચો કર્યો અને તેમને અમારા પર શ્રેષ્ઠતા આપી અને કહ્યું: "જેનો હું મવલા (વાલી) છું, અલી તેનો મવલા છે." શું આ તમારી પોતાની વાત છે કે અલ્લાહ તરફથી હુકમ છે?" રસૂલુલ્લાહે (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવ્યું: "કસમ છે તે અલ્લાહની જેના સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, આ ખરેખર અલ્લાહ તરફથી હુકમ છે." આ સાંભળીને નુઅમાન પાછો ફર્યો અને પોતાના ઊંટ તરફ ગયો, અને કહેતો હતો: "ઓ અલ્લાહ! જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કહે છે તે સાચું છે અને તારા તરફથી છે, તો અમારા પર આસમાનથી પથ્થરોનો વરસાદ કર! અથવા અમારા પર દર્દનાક સજા લાવ!" (સૂરએ અન્ફાલ, આયત ૩૨). તે હજુ પોતાના ઊંટ સુધી પહોંચ્યો નહોતો કે અલ્લાહે તેના પર એક પથ્થર ઉતાર્યો; તે તેના માથાની ટોચ પર પડ્યો અને તેની નીચેથી નીકળી ગયો, અને તેને મારી નાખ્યો. અને અલ્લાહ તઆલાએ આયત ઉતારી: "سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ" [એક પૂછનારે એવી સજા વિશે પૂછ્યું જે થવાની જ છે].