الباقر ( بَعَثَ اللَّهُ مُحَمَّداً (وَ هُوَ بِمَکَّهًَْ عَشْرَ سِنِینَ فَلَمْ یَمُتْ بِمَکَّهًَْ فِی تِلْکَ الْعَشْرِ سِنِینَ أَحَدٌ یَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً (رَسُولُ اللَّهِ (إِلَّا أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّهًَْ بِإِقْرَارِهِ وَ هُوَ إِیمَانُ التَّصْدِیقِ وَ لَمْ یُعَذِّبِ اللَّهُ أَحَداً مِمَّنْ مَاتَ وَ هُوَ مُتَّبِعٌ لِمُحَمَّدٍ (عَلَی ذَلِکَ إِلَّا مَنْ أَشْرَکَ بِالرَّحْمَنِ وَ تَصْدِیقُ ذَلِکَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَ عَلَیْهِ فِی سُورَهًِْ بَنِی إِسْرَائِیلَ بِمَکَّهًَْ وَ قَضی رَبُّکَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیَّاهُ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً إِلَی قَوْلِهِ تَعَالَی إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِیراً بَصِیراً أَدَبٌ وَ عِظَهًٌْ وَ تَعْلِیمٌ وَ نَهْیٌ خَفِیفٌ وَ لَمْ یَعِدْ عَلَیْهِ وَ لَمْ یَتَوَاعَدْ عَلَی اجْتِرَاحِ شَیْءٍ مِمَّا نَهَی عَنْهُ وَ أَنْزَلَ نَهْیاً عَنْ أَشْیَاءَ حَذَّرَ عَلَیْهَا وَ لَمْ یُغَلِّظْ فِیهَا وَ لَمْ یَتَوَاعَدْ عَلَیْهَا ... وَ أَنْزَلَ فِی طسم وَ بُرِّزَتِ الْجَحِیمُ لِلْغاوِینَ وَ قِیلَ لَهُمْ أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ هَلْ یَنْصُرُونَکُمْ أَوْ یَنْتَصِرُونَ فَکُبْکِبُوا فِیها هُمْ وَ الْغاوُونَ وَ جُنُودُ إِبْلِیسَ أَجْمَعُونَ جُنُودُ إِبْلِیسَ ذُرِّیَّتُهُ مِنَ الشَّیَاطِینِ وَ قَوْلُهُ وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ یَعْنِی الْمُشْرِکِینَ الَّذِینَ اقْتَدَوْا بِهِمْ هَؤُلَاءِ فَاتَّبَعُوهُمْ عَلَی شِرْکِهِمْ وَ هُمْ قَوْمُ مُحَمَّدٍ (لَیْسَ فِیهِمْ مِنَ الْیَهُودِ وَ النَّصَارَی أَحَدٌ وَ تَصْدِیقُ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ. کَذَّبَ أَصْحابُ الْأَیْکَةِ. کَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ. لَیْسَ فِیهِمُ الْیَهُودُ الَّذِینَ قَالُوا عُزَیْرٌ ابْنُ اللهِ وَ لَا النَّصَارَی الَّذِینَ قَالُوا الْمَسِیحُ ابْنُ اللهِ سَیُدْخِلُ اللهُ الْیَهُودَ وَ النَّصَارَی النَّارَ وَ یُدْخِلُ کُلَّ قَوْمٍ بِأَعْمَالِهِمْ وَ قَوْلُهُمْ وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ. إِذْ دَعَوْنَا إِلَی سَبِیلِهِمْ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهِمْ حِینَ جَمَعَهُمْ إِلَی النَّارِ قالَتْ أُخْراهُمْ لِأُولاهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا فَآتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النَّارِ وَ قَوْلُهُ کُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها حَتَّی إِذَا ادَّارَکُوا فِیها جَمِیعاً بَرِئَ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ وَ لَعَنَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً یُرِیدُ بَعْضُهُمْ أَنْ یَحُجَّ بَعْضاً رَجَاءَ الْفَلْجِ فَیُفْلِتُوا مِنْ عَظِیمِ مَا نَزَلَ بِهِمْ وَ لَیْسَ بِأَوَانِ بَلْوَی وَ لَا اخْتِبَارٍ وَ لَا قَبُولِ مَعْذِرَهًٍْ وَ لَاتَ حِینَ نَجَاهًٍْ وَ الْآیَاتُ وَ أَشْبَاهُهُنَّ مِمَّا نَزَلَ بِهِ بِمَکَّهًَْ وَ لَا یُدْخِلُ اللَّهُ النَّارَ إِلَّا مُشْرِکاً.
امام باقر ( خداوند محمّد (را در مکّه به رسالت مبعوث کردند، و تا مدّت ده سال اعتقاد پیروان حضرت رسول (این بود که خداوند یکی است و شریکی ندارد و اینکه محمّد (رسول او می‌باشد، هرکس به این دو اعتقاد داشت و از دنیا می‌رفت وارد بهشت می‌شد، و همه‌ی پیروان محمّد (که به این عقیده مردند از پیروان او به حساب می‌آیند، مگر آنهایی که مشرک مرده باشند. گواه بر این مطلب این است که خداوند عزّوجلّ در سوره‌ی بنی‌اسرائیل که در مکّه فرود آمده گفته است: و پروردگارت فرمان داده؛ جز او را نپرستید، و به پدرو مادر نیکی کنید. هرگاه یکی از آن دو، یا هر دو، نزد تو به سنّ پیری رسند، کمترین اهانتی به آنها روا مدار؛ و بر آنها فریاد مزن؛ و گفتار [لطیف و سنجیده و] بزرگوارانه به آنها بگو.* و پر و بال تواضع خویش را از روی محبّت و لطف، در برابر آنان فرود آر؛ و بگو: «پروردگارا! همان‌گونه که آنها مرا در کودکی تربیت کردند، مشمول رحمتشان قرار ده».* پروردگار شما از درون دل‌هایتان آگاهتر است؛ [هرگاه لغزشی در این زمینه داشتید] اگر صالح باشید [و جبران کنید] او بازگشت‌کنندگان را می‌آمرزد.* و حقِّ خویشاوندان را بپرداز، و [همچنین حقِّ] مستمند و وامانده در راه را؛ و هرگز اسراف و تبذیر مکن،* چرا که تبذیرکنندگان، برادران شیاطینند؛ و شیطان در برابر پروردگارش، بسیار ناسپاس بود.* و هرگاه از آنان (مستمندان) روی برتابی، و انتظار رحمت [و نعمت] پروردگارت را داشته باشی، [تا توانایی یابی و به آنها کمک کنی] با گفتار نرم و آمیخته با لطف با آنها سخن بگو.* هرگز دستت را برگردنت بسته مگذار، [و ترک انفاق و بخشش منما] و بیش از حدّ [نیز] دست خود را مگشای، که مورد سرزنش قرار گیری و از کار فرومانی.* به یقین، پروردگارت روزی را برای هرکس بخواهد، گشاده یا محدود می‌دارد؛ به یقین او نسبت به بندگانش، آگاه و بیناست. ( اسراء/۳۰۲۳ )». در اینجا فقط به موعظه و نصیحت و تعلیم و نهی خفیفی اکتفا کرده است، و برای کسانی که مرتکب منهیات می‌شوند وعده و وعیدی در نظر گرفته نشده است. ... در سوره‌ی طسم فرموده است: طسم دوزخ برای گمراهان آشکار می‌گردد*، و به آنان گفته می‌شود: «کجا هستند معبودانی که آنها را پرستش می‌کردید ... * معبودهایی غیر از خدا؟! آیا آنها شما را یاری می‌کنند،* یا کسی به یاری آنها می‌آید؟!» در آن هنگام همه آن معبودان با عابدان گمراه به دوزخ افکنده می‌شوند و همچنین همگی لشکریان ابلیس!. ( شعراء/۹۵۹۱ ). در جای دیگر فرمود: وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ یعنی مشرکان و کسانی که به آنها اقتدا کردند در شرک با آنها همراهی نمودند، و آنها قوم محمّد (می‌باشند در میان این جماعت یک نفر یهودی و نصرانی نیست. گفتار خداوند در قرآن بر این گواه است در آنجا که فرمود: پیش از آنها قوم نوح تکذیب کردند. ( قمر/۹ ). قوم لوط تکذیب کردند. ( شعراء/۱۶۰ ) و یا گفت: اصحاب لوط آن را تکذیب کردند، آنها یهود و نصاری نیستند و گفتند: عزیر فرزند خدا می‌باشد و یا عیسی (پسر خدا هست. به‌زودی خداوند یهود و نصاری را وارد دوزخ می‌کند و هر قوم و ملّتی را به خاطر اعمال آنها وارد جهنّم می‌گرداند، گفتار دوزخیان که گفتند: «وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ». یعنی آنها ما را به راه خود دعوت نمودند، و لذا خداوند از قول آنها هنگامی‌که همه در دوزخ جمع می‌شوند نقل می‌کند که (در این هنگام) گروه پیروان درباره پیشوایان خود می‌گویند: «خداوندا! اینها بودند که ما را گمراه ساختند پس کیفر آنها را از آتش دو برابر کن! [کیفری برای گمراهیشان، و کیفری بخاطر گمراه ساختن ما] ( اعراف/۳۸ )». هر زمان که گروهی وارد می‌شوند، گروه دیگر را لعن می‌کنند تا همگی با ذلّت در آن قرار گیرند گروهی از دسته‌ای بیزاری می‌جویند، و جماعتی جماعت دیگری را لعن می‌کنند بعضی با بعضی احتجاج می‌نمایند تا شاید طرف را مغلوب نمایند. آنها همه تلاش می‌کنند تا از آن ورطه نجات پیدا کنند و از آن مشکلات و عذاب‌ها برهند دیگر آنجا محلّ گرفتاری و امتحان و آزمایش نیست، و معذرت هم قبول نمی‌شود، و راه نجاتی هم نیست، این آیات و آیات مشابه دیگر همه در مکّه نازل شده‌اند و خداوند مشرکان را وارد جهنّم می‌کند.
Imam Baqir (peace be upon him): Allah sent Muhammad (peace be upon him and his family) as a messenger in Mecca, and for ten years the belief of the Prophet's followers was that Allah is One and has no partner, and that Muhammad (peace be upon him and his family) is His messenger. Whoever held these two beliefs and passed from this world entered Paradise, and all the followers of Muhammad (peace be upon him and his family) who died holding this belief are counted among his followers, except those who died as polytheists. The proof of this matter is that Allah, the Mighty and Majestic, said in Surah Bani Isra'il, which was revealed in Mecca: "And your Lord has decreed that you worship none but Him, and be good to parents. If one or both of them reach old age with you, do not say to them a word of contempt, nor scold them, but speak to them a generous word [gentle and considerate]. And lower to them the wing of humility out of mercy, and say: 'My Lord, have mercy upon them as they raised me when I was small'. Your Lord is most knowing of what is within your hearts; [if you should slip in this] if you should be righteous [and make amends], He is Forgiving to those who often turn back to Him. And give the relative his right, and the needy, and the traveler [stranded on the way], and do not spend wastefully. Indeed, the wasteful are brothers of the devils, and the devil is ever ungrateful to his Lord. And if you turn away from them (the needy) seeking mercy [and provision] from your Lord which you expect, [until you are able and can help them] then speak to them a gentle word. And do not make your hand [as] chained to your neck, nor extend it completely, lest you become blamed and insolvent. Indeed, your Lord extends provision for whom He wills and restricts it; indeed He is ever, of His servants, Acquainted and Seeing. (al-Isra/23-30)". Here He has confined Himself only to admonition, counsel, teaching, and a mild prohibition, and no promise or threat has been set for those who commit these forbidden acts. ... In Surah Ta-Sin-Mim, He has said: Ta-Sin-Mim. Hell will be made manifest for the misguided, and it will be said to them: "Where are those you used to worship ... besides Allah? Do they help you, or are they helped?!" At that time, all those false deities and the misguided worshippers will be cast into Hell, along with all the armies of Iblis! (al-Shu'ara/91-95). Elsewhere He said: وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ [And none led us astray except the criminals] — meaning the polytheists and those who followed them into their idolatry; and they are the people of Muhammad (peace be upon him and his family); among this group there is not a single Jew or Christian. The word of Allah in the Quran testifies to this, where He says: "Before them, the people of Nuh denied" (al-Qamar/9), "The people of Lut denied" (al-Shu'ara/160), or He said: the companions of the thicket denied it — they are not Jews or Christians, who said: 'Uzayr is the son of Allah' or 'Isa is the son of Allah'. Soon Allah will make the Jews and Christians enter Hell, and He will make every people and nation enter Hell because of their deeds. The word of the people of Hell, when they said: "وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ", means that they invited us to their own way. So Allah relates their words when they are all gathered in Hell, where the group of followers say about their leaders: "Our Lord, these are the ones who led us astray, so give them a double punishment of the Fire! [a punishment for their misguidance, and a punishment for having misguided us] (al-A'raf/38)". Every time a group enters, it curses the other group, until all of them are placed in it with disgrace. Some groups disown other groups, and one community curses another; some argue with others, hoping perhaps to overcome the other side. They all strive to escape from that abyss and be freed from those hardships and punishments, but there it is no longer a place of trial or testing, no excuse is accepted, and there is no way of escape. These verses and other similar verses were all revealed in Mecca, and Allah causes the polytheists to enter Hell.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મક્કામાં રિસાલત માટે મોકલ્યા, અને દસ વર્ષ સુધી પયગંબરના અનુયાયીઓની માન્યતા એ હતી કે અલ્લાહ એક છે અને તેનો કોઈ ભાગીદાર નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના રસૂલ છે. જે કોઈ આ બંને માન્યતા ધરાવતો દુનિયાથી ગયો, તે જન્નતમાં દાખલ થયો, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના તમામ અનુયાયીઓ જેઓ આ માન્યતા પર મૃત્યુ પામ્યા તેમના અનુયાયીઓમાં ગણાય છે, સિવાય જેઓ મુશરિક તરીકે મૃત્યુ પામ્યા. આ વાતનો પુરાવો એ છે કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ સૂરએ બની ઇસ્રાઈલમાં, જે મક્કામાં ઉતરી, ફરમાવ્યું છે: "અને તારા પરવરદિગારે હુકમ કર્યો છે; તેના સિવાય કોઈની ઇબાદત ન કરો, અને માતાપિતા સાથે નેકી કરો. જ્યારે તેમાંથી એક અથવા બંને તારી પાસે વૃદ્ધાવસ્થાએ પહોંચે, તો તેમને 'ઉફ' પણ ન કહો; અને તેમને ધમકાવો નહીં; અને તેમને [નમ્ર અને વિચારપૂર્વક] આદરભર્યા શબ્દોમાં કહો. અને મુહબ્બત અને લુત્ફથી તેમની સામે નમ્રતાની પાંખો ફેલાવો; અને કહો: "પરવરદિગાર! જેમ તેમણે મને બાળપણમાં ઉછેર્યો, તેમ તેમના પર રહમત કર". તમારો પરવરદિગાર તમારા દિલોની અંદરની વાત વધુ સારી રીતે જાણે છે; [જો આમાં કોઈ ભૂલ થાય] જો તમે નેક હો [અને સુધારો કરો] તો તે પાછા ફરનારાઓને માફ કરે છે. અને સગાસંબંધીનો હક અદા કરો, અને [તેમજ] જરૂરિયાતમંદ અને રસ્તામાં ફસાયેલાનો, અને ક્યારેય ફજૂલખર્ચી ન કરો, કારણ કે ફજૂલખર્ચી કરનારાઓ શેતાનોના ભાઈઓ છે; અને શેતાન પોતાના પરવરદિગાર પ્રત્યે ખૂબ જ નાશુક્ર હતો. અને જ્યારે તમે તેમનાથી (જરૂરિયાતમંદોથી) મોં ફેરવો, અને તમારા પરવરદિગારની રહમત [અને નેઅમત]ની આશા રાખો, [ત્યાં સુધી કે તમને શક્તિ મળે અને તેમને મદદ કરી શકો] તો તેમની સાથે નરમ અને લુત્ફભર્યા શબ્દોમાં વાત કરો. ક્યારેય તમારો હાથ તમારી ગરદન સાથે બાંધેલો ન રાખો, અને ખૂબ જ ન ફેલાવો, નહીં તો તમે ઠપકો પામશો અને લાચાર થઈ જશો. ખરેખર, તમારો પરવરદિગાર જેને ઇચ્છે તેના માટે રિઝક વિશાળ કરે છે અથવા મર્યાદિત કરે છે; ખરેખર તે પોતાના બંદાઓ પ્રત્યે જાણકાર અને દેખનાર છે. (અલ્-ઇસરા/૨૩-૩૦)". અહીં ફક્ત ઉપદેશ, નસીહત, શિક્ષણ અને હળવા નિષેધ પર જ સંતોષ માન્યો છે, અને જેઓ આ નિષિદ્ધ કાર્યો કરે છે તેમના માટે કોઈ વચન કે ધમકી નક્કી કરવામાં આવી નથી. ... સૂરએ તાસીન મીમમાં ફરમાવ્યું છે: તા સીન મીમ. દોઝખ ગુમરાહો માટે જાહેર કરવામાં આવે છે, અને તેમને કહેવામાં આવે છે: "ક્યાં છે તે જેમની તમે ઇબાદત કરતા હતા ... અલ્લાહ સિવાયના? શું તેઓ તમને મદદ કરે છે, કે તેમને પોતાને મદદ મળે છે?!" તે સમયે તે તમામ મઅબૂદો ગુમરાહ ઇબાદતકારો સાથે દોઝખમાં ફેંકવામાં આવે છે અને એ જ રીતે ઇબ્લીસનું આખું લશ્કર પણ! (અલ્-શુઅરા/૯૧-૯૫). બીજી જગ્યાએ ફરમાવ્યું: "وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ [અને અમને ફક્ત ગુનેગારોએ જ ગુમરાહ કર્યા]" એટલે મુશરિકો અને જેમણે તેમનું અનુસરણ કરી શિર્કમાં તેમનો સાથ આપ્યો, અને તેઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત છે, આ જૂથમાં એક પણ યહૂદી અને નસરાની નથી. કુરાનમાં અલ્લાહનું કથન આનો સાક્ષી છે જ્યાં ફરમાવ્યું: "તેમની પહેલા નૂહની કૌમે જુઠલાવ્યું" (અલ્-કમર/૯). "લૂતની કૌમે જુઠલાવ્યું" (અલ્-શુઅરા/૧૬૦) અથવા કહ્યું: અસ્હાબુલ અય્કાહ (ઝાડીવાળાઓ)એ તેને જુઠલાવ્યું, તેઓ યહૂદી અને નસરાની નથી, જેમણે કહ્યું: 'ઉઝૈર અલ્લાહનો પુત્ર છે' અથવા 'ઈસા (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહનો પુત્ર છે'. જલ્દી જ અલ્લાહ યહૂદીઓ અને નસરાનીઓને દોઝખમાં દાખલ કરશે, અને દરેક કૌમ અને ઉમ્મતને તેમના કાર્યોના કારણે જહન્નમમાં દાખલ કરશે, દોઝખવાસીઓનું કથન કે તેમણે કહ્યું: "وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ"؛ એટલે તેમણે અમને પોતાના માર્ગ તરફ બોલાવ્યા, અને તેથી અલ્લાહ તેમના શબ્દોને ટાંકે છે જ્યારે તેઓ બધા દોઝખમાં ભેગા થાય છે, (તે સમયે) અનુયાયીઓનું જૂથ પોતાના આગેવાનો વિષે કહે છે: "પરવરદિગાર! આ જ હતા જેમણે અમને ગુમરાહ કર્યા, તો તેમને આગની બમણી સજા આપ! [તેમની ગુમરાહી માટે એક સજા, અને અમને ગુમરાહ કરવા માટે એક સજા] (અલ્-અઅરાફ/૩૮)". જ્યારે પણ કોઈ જૂથ દાખલ થાય, તે બીજા જૂથ પર લાનત કરે છે ત્યાં સુધી કે બધા અપમાન સાથે તેમાં ભેગા થાય. કેટલાક જૂથો બીજા જૂથોથી બેજાર થાય છે, અને એક સમુદાય બીજા સમુદાય પર લાનત કરે છે, કેટલાક એકબીજા સાથે દલીલ કરે છે કે કદાચ સામેવાળાને હરાવી શકે. તેઓ બધા તે ઊંડી ખાઈમાંથી બચવા અને તે મુશ્કેલીઓ અને અઝાબોથી છૂટવા પ્રયત્ન કરે છે, પરંતુ ત્યાં હવે અજમાયશ કે પરીક્ષાની જગ્યા નથી, ન કોઈ બહાનું સ્વીકારાય છે, ન કોઈ છુટકારાનો માર્ગ છે. આ આયતો અને બીજી સમાન આયતો બધી મક્કામાં ઉતરી છે અને અલ્લાહ મુશરિકોને જહન્નમમાં દાખલ કરે છે.