سورة النمل

Verse 30 of 93

27:30

إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمانِ الرَّحِیمِ

این نامه از سلیمان است و چنین است؛ به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان.

Surely it is from Sulaiman, and surely it is in the name of Allah, the Beneficent, the Merciful;

બેશક તે સુલયમાન તરફથી છે અને તેમાં લખેલું છે કે શરૂં કરૂં છું ખુદાના નામથી જે મહેરબાન અને દયાળુ છે :

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ آیَهًٌْ مِنْ فَاتِحَهًِْ الْکِتَابِ وَ هِیَ سَبْعُ آیَاتٍ تَمَامُهَا بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَالَ لِی یَا مُحَمَّدُ وَ لَقَدْ آتَیْناکَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِی وَ الْقُرْآنَ الْعَظِیمَ فَأَفْرَدَ الِامْتِنَانَ عَلَیَّ بِفَاتِحَهًِْ الْکِتَابِ وَ جَعَلَهَا بِإِزَاءِ الْقُرْآنِ الْعَظِیمِ وَ إِنَّ فَاتِحَهًَْ الْکِتَابِ أَشْرَفُ مَا فِی کُنُوزِ الْعَرْشِ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ خَصَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ شَرَّفَهُ بِهَا وَ لَمْ یُشْرِکْ مَعَهُ فِیهَا أَحَداً مِنْ أَنْبِیَائِهِ مَا خَلَا سُلَیْمَانَ (علیه السلام) فَإِنَّهُ أَعْطَاهُ مِنْهَا بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أَ لَا تَرَاهُ یَحْکِی عَنْ بِلْقِیسَ حِینَ قَالَتْ إِنِّی أُلْقِیَ إِلَیَّ کِتابٌ کَرِیمٌ إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أَلَا فَمَنْ قَرَأَهَا مُعْتَقِداً لِمُوَالَاهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ مُنْقَاداً لِأَمْرِهِمَا مُؤْمِناً بِظَاهِرِهِمَا وَ بَاطِنِهِمَا أَعْطَاهُ اللَّهُ بِکُلِّ حَرْفٍ مِنْهَا حَسَنَهًًْ کُلُّ وَاحِدَهًٍْ مِنْهَا أَفْضَلُ لَهُ مِنَ الدُّنْیَا بِمَا فِیهَا مِنْ أَصْنَافِ أَمْوَالِهَا وَ خَیْرَاتِهَا وَ مَنِ اسْتَمَعَ إِلَی قَارِئٍ یَقْرَؤُهَا کَانَ لَهُ قَدْرُ ثُلُثِ مَا لِلْقَارِی فَلْیَسْتَکْثِرْ أَحَدُکُمْ مِنْ هَذَا الْخَیْرِ الْمُعْرِضِ لَکُمْ فَإِنَّهُ غَنِیمَهًٌْ لَا یَذْهَبَنَّ أَوَانُهُ فَتَبْقَی فِی قُلُوبِکُمُ الْحَسْرَهًُْ.

امام علی (علیه السلام)- امام عسکری از پدران بزرگوار خود از امیر مؤمنان (علیه السلام) چنین نقل فرمودند: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ؛ آیه‌ای از سوره حمد است، سوره حمد هفت آیه است که بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به تمام و کمال می‌رسد. از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرمود: «خدای عزّوجلّ به من فرمود: یا محمّد (صلی الله علیه و آله)! ما به تو سوره‌ی حمد و قرآن عظیم دادیم!. ( حجر/۸۷ ). و اوّل با سوره حمد بر من امتنان فرمود و آن را در ازاء قرآن عظیم قرار داد، و فاتحهًْ الکتاب شریف‌ترین چیزی است که در گنج‌های عرش وجود دارد، و خداوند عزّ و جلّ آن را مختصّ به محمّد (صلی الله علیه و آله) نمود و وی را بدان شرافت داد، و احدی از پیامبران جز سلیمان را با او در این فضیلت شریک نکرد، زیرا به سلیمان (علیه السلام) آیه: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ را عطا فرمود، خداوند از قول بلقیس چنین حکایت می‌کند: إِنِّی أُلْقِیَ إِلَیَّ کِتابٌ کَرِیمٌ إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. و هر کس آن را با اعتقاد به موالات محمّد و آل پاکش بخواند و مطیع اوامر آنان بوده، به ظاهر و باطنشان ایمان داشته باشد، خداوند برابر هر حرف آن، حسنه‌ای به او می‌دهد که برای او از دنیا و تمام خیرات و اموالش برتر است، و هر کس به قاری‌ای که آن را می‌خواند گوش دهد، همانند اجر قاری را خواهد داشت. پس تا می‌توانید از این خیری که به شما عرضه شده است بیشتر استفاده کنید که غنیمت است، و مبادا وقتش برود و قلوبتان در حسرت بماند.

Imam Ali (peace be upon him): Imam Askari, from his noble forefathers, narrated from the Commander of the Faithful (peace be upon him): "بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful] is a verse of Surah al-Hamd. Surah al-Hamd has seven verses, which reach completion with بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) say: 'Allah the Mighty and Majestic said to me: O Muhammad (peace be upon him and his family)! We have given you Surah al-Hamd and the Great Qur'an! (al-Hijr/87). He first bestowed His favour upon me with Surah al-Hamd and placed it as the counterpart of the Great Qur'an. Fatihat al-Kitab is the most honoured of what is contained in the treasures of the Throne. Allah the Mighty and Majestic reserved it exclusively for Muhammad (peace be upon him and his family) and ennobled him with it, and did not associate any of the prophets with him in this excellence except Sulayman, for He granted Sulayman (peace be upon him) the verse بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. Allah relates the words of Bilqis thus: إِنِّی أُلْقِیَ إِلَیَّ کِتابٌ کَرِیمٌ إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [Indeed, a noble letter has been delivered to me. Surely it is from Sulayman, and surely it is in the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful]. Whoever recites it believing in the wilaya of Muhammad and his pure family, obedient to their commands, believing in their outward and inward, Allah grants him for every letter of it a good deed, each of which is better for him than the world and all its blessings and wealth. And whoever listens to a reciter reciting it will have the same reward as the reciter. So make the most, as far as you can, of this good which is being offered to you, for it is a spoil; let its time not pass so that regret remains in your hearts.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અસ્કરીએ પોતાના બુઝુર્ગ પૂર્વજો દ્વારા અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) થી આ પ્રમાણે નકલ કર્યું છે: "بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે ઘણો કૃપાળુ અને દયાળુ છે] એ સૂરએ હમ્દની એક આયત છે. સૂરએ હમ્દ સાત આયતોની છે જે بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ સાથે સંપૂર્ણ થાય છે. મેં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: 'અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મને ફરમાવ્યું: હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે તમને સૂરએ હમ્દ અને કુરઆને અઝીમ આપ્યું! (હિજ્ર/૮૭). અને પહેલા સૂરએ હમ્દ દ્વારા મારા પર ઉપકાર કર્યો અને તેને કુરઆને અઝીમના બરાબર કરાર દીધું, અને ફાતિહતુલ કિતાબ અર્શના ખજાનાઓમાં જે કંઈ છે તે બધામાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે ખાસ કરી અને તેમને તેનાથી શરાફત આપી, અને સુલયમાન સિવાય કોઈ પણ પયગંબરને આ ફઝીલતમાં તેમની સાથે ભાગીદાર બનાવ્યા નહીં, કારણ કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ને بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ની આયત આપી હતી. અલ્લાહ બિલ્કીસના કથનને આ પ્રમાણે વર્ણવે છે: إِنِّی أُلْقِیَ إِلَیَّ کِتابٌ کَرِیمٌ إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [ખરેખર મારી તરફ એક પ્રતિષ્ઠિત પત્ર નાખવામાં આવ્યો છે. ખરેખર તે સુલયમાન તરફથી છે અને ખરેખર તે અલ્લાહના નામથી છે જે ઘણો કૃપાળુ અને દયાળુ છે]. અને જે કોઈ તેને મુહમ્મદ અને તેમના પવિત્ર આલની વિલાયતના અકીદા સાથે વાંચે અને તેમના આદેશોનું પાલન કરતો હોય, તેમના ઝાહિર અને બાતિન પર ઈમાન ધરાવતો હોય, અલ્લાહ તેને તેના દરેક અક્ષરના બદલામાં એક નેકી આપશે જે તેના માટે દુનિયા અને તેની બધી નેઅમતો અને માલ કરતાં શ્રેષ્ઠ છે, અને જે કોઈ તેને વાંચનાર કારીની વાત સાંભળે, તેને પણ કારી જેવો જ સવાબ મળશે. તો જ્યાં સુધી શક્ય હોય, આ ખૈરથી જે તમને પેશ કરવામાં આવ્યું છે વધુમાં વધુ ફાયદો ઉઠાવો કારણ કે તે ગનીમત છે, અને એવું ન થાય કે તેનો સમય જતો રહે અને તમારા દિલોમાં હસરત બાકી રહી જાય.'"

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

إنَّ اللَّهَ قَدْ فَضَّلَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) بِفَاتِحَهًِْ الْکِتَابِ عَلَی جَمِیعِ النَّبِیِّینَ مَا أَعْطَاهَا أَحَداً قَبْلَهُ إِلَّا مَا أَعْطَی سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) مِنْ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَرَآهَا أَشْرَفَ مِنْ جَمِیعِ مَمَالِکِهِ کُلِّهَا الَّتِی أُعْطِیَهَا فَقَالَ یَا رَبِّ مَا أَشْرَفَهَا مِنْ کَلِمَاتٍ إِنَّهَا لَآثَرُ مِنْ جَمِیعِ مَمَالِکِیَ الَّتِی وَهَبْتَهَا لِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی یَا سُلَیْمَانُ (علیه السلام) وَ کَیْفَ لَا تَکُونُ کَذَلِکَ وَ مَا مِنْ عَبْدٍ وَ لَا أَمَهًٍْ سَمَّانِی بِهَا إِلَّا أَوْجَبْتُ لَهُ مِنَ الثَّوَابِ أَلْفَ ضِعْفِ مَا أَوْجَبْتُ لِمَنْ تَصَدَّقَ بِأَلْفِ ضِعْفِ مَمَالِکِکَ یَا سُلَیْمَانُ (علیه السلام) هَذِهِ سُبْعُ مَا أَهَبُهُ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) سَیِّدِ النَّبِیِّینَ تَمَامَ فَاتِحَهًِْ الْکِتَابِ إِلَی آخِرِهَا فَقَالَ یَا رَبِّ أَتَأْذَنُ لِی أَنْ أَسْأَلَکَ تَمَامَهَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی یَا سُلَیْمَانُ (علیه السلام) اقْنَعْ بِمَا أَعْطَیْتُکَ فَلَنْ تَبْلُغَ شَرَفَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ إِیَّاکَ وَ أَنْ تَقْتَرِحَ عَلَی دَرَجَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ فَضْلِهِ وَ جَلَالِهِ فَأُخْرِجَکَ عَنْ مُلْکِکَ کَمَا أَخْرَجْتُ آدَمَ (علیه السلام) عَنْ مُلْکِ الْجِنَانِ لَمَّا اقْتَرَحَ دَرَجَهًَْ مُحَمَّدٍوَ عَلِیٍّ (علیها السلام) فِی الشَّجَرَهًِْ الَّتِی أَمَرْتُهُ أَنْ لَا یَقْرَبَهَا یَرُومُ أَنْ یَکُونَ لَهُ فَضْلُهَا وَ هِیَ شَجَرَهًٌْ أَصْلُهَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ أَکْبَرُ أَغْصَانِهَا عَلِیٌّ وَ سَائِرُ أَغْصَانِهَا آلُ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) عَلَی قَدْرِ مَرَاتِبِهِمْ وَ قُضْبَانُهَا شِیعَتُهُ وَ أُمَّتُهُ عَلَی مَرَاتِبِهِمْ وَ أَحْوَالِهِمْ إِنَّهُ لَیْسَ لِأَحَدٍ مِثْلُ دَرَجَاتِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَعِنْدَ ذَلِکَ قَالَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) یَا رَبِّ قَنِّعْنِی بِمَا رَزَقْتَنِی فَأَقْنَعَهُ فَقَالَ یَا رَبِّ سَلَّمْتُ وَ رَضِیتُ وَ قَنِعْتُ وَ عَلِمْتُ أَنْ لَیْسَ لِأَحَدٍ مِثْلُ دَرَجَاتِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله).

امام سجّاد (علیه السلام)- و اینکه خداوند به پیامبر اکرم به عنایت کردن سوره‌ی حمد به آن جناب فضیلت بخشید که به هیچ یک از پیمبران پیشین (این فضل را) نداده مگر به سلیمان‌بن‌داود که فقط بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ را از این سوره داد و این آیه را از تمام سلطنت و قدرتی که خدا به او عنایت کرده برتر شمرد و گفت: خدایا چه کلمات عالی و با ارزشی است، من این کلمات را از تمام مملکتی که عنایت کرده‌ای با ارزشتر می‌دانم. خداوند به او خطاب کرد ای سلیمان! چگونه با ارزش‌تر نباشد و حال اینکه هر بنده من از زن و مرد، مرا با این کلمات بخواند، ثوابی به او عنایت می‌کنم هزار برابر بیشتر از کسی که تمام مملکت تو را صدقه بدهد. این یک هفتم از تمام آن سوره‌ایست که به محمّد (صلی الله علیه و آله) سرور انبیاء داده‌ام (سوره فاتحهًْ الکتاب)». سلیمان گفت: «اجازه می‌فرمایی همه‌ی آن سوره را درخواست کنم»؟ خداوند فرمود: «به آنچه داده‌ام قانع باش. تو به مقام محمّد نمی‌رسی، از درخواست مقام او خودداری کن که این مقام را از تو می‌گیرم، چنانچه آدم را از بهشت خارج کردم». چون (آدم) مقام محمّد و علی را در مورد درختی که به او دستور داده بودم نزدیک آن نشود درخواست کرد. او مایل بود مقام آن دو را داشته باشد. آن درختی بود که ریشه‌اش محمّد (صلی الله علیه و آله) است و بزرگترین شاخه‌ی آن علی (علیه السلام) است و سایر شاخه‌هایش آل محمّدند، به ترتیب مقام و موقعیتشان، و شاخه های جدا شده‌ی آن درخت، شیعیان و امت او به ترتیب مراتب و احوالشان هستند؛ هیچ کس دارای درجات و مقام محمّد (صلی الله علیه و آله) نیست».

Imam Sajjad (peace be upon him): And Allah has favored the Noble Prophet (peace be upon him and his family) by granting him Surah al-Hamd — a grace He gave to none of the earlier prophets except Sulayman ibn Dawud (peace be upon him), to whom He gave only بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful] from this Surah; and he [Sulayman] regarded this verse as superior to all the kingdom and power that Allah had granted him, and said: 'O my Lord, what lofty and precious words these are! I regard these words as more precious than all the kingdom You have granted me.' Allah addressed him: 'O Sulayman! How could it not be more precious, when any servant of Mine, man or woman, who calls upon Me with these words, I grant him a reward a thousand times greater than the one who would give in charity a thousand times your entire kingdom. This is one seventh of the whole Surah that I have given to Muhammad (peace be upon him and his family), the master of the prophets (Surah Fatihat al-Kitab).' Sulayman said: 'Do You permit me to ask for the whole of that Surah?' Allah said: 'Be content with what I have given you. You will not reach the station of Muhammad. Refrain from requesting his station, or I will take this station away from you, as I expelled Adam from Paradise.' For (Adam) requested the station of Muhammad and Ali regarding the tree that I had ordered him not to approach. He desired to have the station of those two. That was a tree whose root is Muhammad (peace be upon him and his family), and its greatest branch is Ali (peace be upon him), and its other branches are the family of Muhammad, according to the order of their rank and position, and the offshoots of that tree are his Shia and his ummah, according to the order of their ranks and states; no one possesses the degrees and station of Muhammad (peace be upon him and his family).

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): અને અલ્લાહે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને સૂરએ હમ્દ અતા કરીને એ ફઝીલત આપી કે અગાઉના પયગંબરોમાંથી કોઈને (આ ફઝીલત) આપી નથી સિવાય કે સુલયમાન બિન દાઉદ (અલયહિસ્સલામ)ને, જેમને આ સૂરહમાંથી ફક્ત بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે] આપી અને તેમણે આ આયતને અલ્લાહે તેમને અતા કરેલી તમામ સલ્તનત અને કુદરત કરતાં શ્રેષ્ઠ ગણી અને કહ્યું: 'હે અલ્લાહ! કેવા ઉચ્ચ અને કિંમતી શબ્દો છે, હું આ શબ્દોને તે તમામ મમલકત કરતાં કિંમતી માનું છું જે તેં મને અતા કરી છે.' અલ્લાહે તેમને સંબોધીને કહ્યું: 'હે સુલયમાન! તે કેમ કિંમતી ન હોય, જ્યારે કે મારા દરેક બંદા—સ્ત્રી કે પુરુષ—જે મને આ શબ્દોથી પોકારે છે, હું તેને એવો સવાબ અતા કરું છું જે તારી તમામ મમલકતને સદકામાં આપનાર કરતાં હજાર ગણો વધારે છે. આ તે સંપૂર્ણ સૂરહનો એક સાતમો ભાગ છે જે મેં અમ્બિયાના સરદાર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આપી છે (સૂરએ ફાતિહતુલ કિતાબ).' સુલયમાને કહ્યું: 'શું આપ ઇજાઝત આપશો કે હું આખી સૂરહની દરખાસ્ત કરું?' અલ્લાહે ફરમાવ્યું: 'જે મેં આપ્યું છે તેનાથી કાનેઅ [સંતુષ્ટ] રહે. તું મુહમ્મદના મુકામ સુધી નહીં પહોંચી શકે, તેમના મુકામની દરખાસ્ત કરવાથી બચ, નહીંતર આ મુકામ પણ તારી પાસેથી લઈ લઈશ, જેમ કે આદમને જન્નતમાંથી બહાર કાઢ્યા.' કારણ કે (આદમે) મુહમ્મદ અને અલીના મુકામની બાબતમાં તે વૃક્ષ અંગે દરખાસ્ત કરી, જેની નજીક ન જવાનો હુકમ મેં તેમને આપ્યો હતો. તેઓ ઇચ્છતા હતા કે તે બંનેનો મુકામ મેળવે. તે એવું વૃક્ષ હતું જેનું મૂળ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે અને તેની સૌથી મોટી ડાળી અલી (અલયહિસ્સલામ) છે અને તેની બાકીની ડાળીઓ આલે મુહમ્મદ છે, તેમના મુકામ અને હોદ્દા મુજબ, અને તે વૃક્ષની અલગ થયેલી ડાળીઓ તેમના શિયાઓ અને ઉમ્મત છે તેમના મરાતિબ અને હાલાત મુજબ; કોઈ પણ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દરજ્જાઓ અને મુકામનો માલિક નથી.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فِی الْقُطْبُ الرَّاوَنْدِیُّ فِی لُبِّ اللُّبَاب: عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ کَانَ یَأْمُرُ کَاتِبَهُ أَنْ یَکْتُبَ بِاسْمِکَ اللَّهُمَّ فَلَمَّا نَزَلَتْ بِسْمِ اللهِ مَجْراها أَمَرَ أَنْ یَکْتُبَ بِسْمِ اللَّهِ فَلَمَّا نَزَلَتْ قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَمَرَ أَنْ یَکْتُبَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ فَلَمَّا نَزَلَتْ إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ (علیه السلام) وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أَمَرَ بِکِتَابَتِهِ تَامّاً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- نقل شده که پیامبر (صلی الله علیه و آله) به کاتب‌خویش دستور می‌فرمود که [در ابتدای نامه‌ها و سایر نوشته‌ها] بِاسْمِکَ اللَّهُم بنویسد؛ چون آیه: به نام خدا بر آن سوار شوید. ( هود/۴۱ ) نازل شد دستور فرمود که بسم الله بنویسد؛ چون آیه‌ِ: بگو: خدا را بخوانید یا رحمان را بخوانید. ( اسراء/۱۱۰ ) دستور فرمود که بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ بنویسد؛ و چون آیه: إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ؛ نازل شد دستور فرمود که بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به‌صورت کامل نوشته شود.

The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated that the Prophet (peace be upon him and his family) used to instruct his scribe to write [at the beginning of letters and other writings] بِاسْمِکَ اللَّهُم [In Your name, O Allah]. When the verse بِسْمِ اللهِ مَجْراها [In the name of Allah be its sailing] (Hud/41) was revealed, he ordered him to write بسم الله [In the name of Allah]. When the verse قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ [Say: call upon Allah or call upon al-Rahman] (Isra/110) was revealed, he ordered him to write بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ [In the name of Allah, the Beneficent]; and when the verse إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [Surely it is from Sulayman, and surely it is: In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful] was revealed, he ordered that بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ be written in its complete form.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): વર્ણવવામાં આવ્યું છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના કાતિબને હુકમ ફરમાવતા હતા કે [પત્રો અને અન્ય લખાણોની શરૂઆતમાં] بِاسْمِکَ اللَّهُم [તારા નામથી, હે અલ્લાહ] લખે; જ્યારે આયત: بِسْمِ اللهِ مَجْراها [અલ્લાહના નામથી તેને ચલાવો] (હૂદ/૪૧) નાઝિલ થઈ, ત્યારે હુકમ ફરમાવ્યો કે બિસ્મિલ્લાહ લખે; જ્યારે આયત: قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ [કહો: અલ્લાહને પોકારો કે રહમાનને પોકારો] (ઇસરા/૧૧૦) નાઝિલ થઈ, ત્યારે હુકમ ફરમાવ્યો કે بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ લખે; અને જ્યારે આયત: إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [ખરેખર તે સુલયમાન તરફથી છે અને ખરેખર તે: અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે] નાઝિલ થઈ, ત્યારે હુકમ ફરમાવ્યો કે بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ સંપૂર્ણ રીતે લખવામાં આવે.