فِی تَفسِیرِ عَلِیِّبنِإبرَاهِیم (رحمة الله علیه) مُتَّصِلٌ بِقَولِهِ حَتَّی یَقتُلُوهُم وَ قَدْ ضَرَبَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی أَعْدَائِهِ مَثَلًا مِثْلَ مَا ضَرَبَهُ اللَّهُ لَهُمْ فِی أَعْدَائِهِمْ بِفِرْعَوْنَ وَ هَامَانَ فَقَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَوَّلَ مَنْ بَغَی عَلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ عَنَاقُ ابْنَهًُْ آدَمَ (علیه السلام) خَلَقَ اللَّهُ لَهَا عِشْرِینَ إِصْبَعاً فِی کُلِّ إِصْبَعٍ مِنْهَا ظُفُرَانِ طَوِیلَانِ کَالْمِنْجَلَیْنِ الْعَظِیمَیْنِ وَ کَانَ مَجْلِسُهَا فِی الْأَرْضِ مَوْضِعَ جَرِیبٍ فَلَمَّا بَغَتْ بَعَثَ اللَّهُ لَهَا أَسَداً کَالْفِیلِ وَ ذِئْباً کَالْبَعِیرِ وَ نَسْراً کَالْحِمَارِ وَ کَانَ ذَلِکَ فِی الْخَلْقِ الْأَوَّلِ فَسَلَّطَهُمُ اللَّهُ عَلَیْهَا فَقَتَلُوهَا أَلَا وَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ فِرْعَوْنَ وَ هَامَانَ وَ خَسَفَ بِقَارُونَ وَ إِنَّمَا هَذَا مَثَلُ أَعْدَائِهِ الَّذِینَ غَصَبُوا حَقَّهُ فَأَهْلَکَهُمُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) عَلَی أَثَرِ هَذَا الْمَثَلِ الَّذِی ضَرَبَهُ وَ قَدْ کَانَ لِی حَقٌّ حَازَهُ دُونِی مَنْ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَ لَمْ أَکُنْ أُشْرِکُهُ فِیهِ وَ لَا تَوْبَهًَْ لَهُ إِلَّا بِکِتَابٍ مُنَزَّلٍ أَوْ بِرَسُولٍ مُرْسَلٍ وَ أَنَّی لَهُ بِالرِّسَالَهًِْ بَعْدَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ لَا نَبِیَّ بَعْدَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) فَأَنَّی یَتُوبُ وَ هُوَ فِی بَرْزَخِ الْقِیَامَهًِْ غَرَّتْهُ الْأَمَانِیُّ وَ غَرَّهُ بِاللَّهِ الْغَرُورُ وَ قَدْ أَشْفَی عَلَی جُرُفٍ هارٍ فَانْهارَ بِه فِی نارِ جَهَنَّمَ وَ الله لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ وَ کَذَلِکَ مَثَلُ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فِی غَیْبَتِهِ وَ هَرَبِهِ وَ اسْتِتَارِهِ مَثَلُ مُوسَی (علیه السلام) خَائِفٌ مُسْتَتِرٌ إِلَی أَنْ یَأْذَنَ اللَّهُ فِی خُرُوجِهِ وَ طَلَبِ حَقِّهِ وَ قَتْلِ أَعْدَائِهِ فِی قَوْلِهِ أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍ وَ قَدْ ضَرَبَ بِالْحُسَیْنِبْنِعَلِیٍّ (علیه السلام) مَثَلًا فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ بِإِدَالَتِهِمْ مِنْ أَعْدَائِهِم.
امام علی (علیه السلام)- در تفسیر علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) آمده است: [امیرالمؤمنین (علیه السلام)] درباره‌ی دشمنان خود مثلی‌زده مانند مثالی که خدا در مورد فرعون و هامان زده است. امام (علیه السلام) فرموده است: «ای مردم! اوّل کسی که ستمگری را در زمین شروع کرد عناق دختر آدم (علیه السلام) بود. خداوند برای او بیست انگشت آفرید و در هر انگشت دو ناخن دراز هرکدام به اندازه‌ی یک داس بزرگ قرار داشت و محل نشستن او اندازه‌ی یک جریب [هر جریب معادل چهار متر مربع است] می‌شد وقتی ستمکاری را پیش گرفت، خداوند شیری به اندازه‌ی فیل و گرگی به اندازه‌ی شتر و عقابی مانند الاغ برای نابودی او فرستاد که این مخلوقات باقیمانده‌های مربوط به خلقت‌های اولیّه بود و خداوند شیر و گرگ و عقاب را بر آن زن مسلّط گردانید تا او را کشتند». خداوند فرعون و هامان را نیز کشت و قارون را در زمین فروبرد این عذاب‌ها نمونه‌ای است برای دشمنان خدا که حق را غصب کردند و خداوند آن‌ها را هلاک کرد. سپس امیرالمؤمنین (علیه السلام) بعد از بیان این مثال‌ها فرمود: «مرا حقّی بود که اشخاص نا اهل آن را غصب کردند با اینکه در آن امر شریک من نبودند و آن فرد غاصب نمی‌تواند از این عمل توبه نماید مگر اینکه [برای پذیرش توبه‌ی او] از جانب خدا آیه‌ای نازل شود و یا پیامبری ارسال گردد. و چطور امکان دارد که پس از پیامبراکرم محمّد مصطفی (صلی الله علیه و آله) پیامبری بیاید با اینکه نبوّت به او ختم شده پس با توجه به شرط پیشین و نبود پیامبری پس از محمد (صلی الله علیه و آله)) چطور می‌تواند توبه کند؟! این در حالی است که او در برزخ قیامت به سر می‌برد و فریب آرزوهای خود را خورده و گمراه شده، بر کنار پرتگاه سستی قرار گرفته که ناگهان در آتش دوزخ فرو می‌ریزد؟ و خداوند گروه ستمگران را هدایت نمی‌کند! ( توبه/۱۰۹ ) مثل قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در غیبت و فرار از اجتماع و پنهان زیستنش مانند موسی (علیه السلام) که ترسان و پنهان می‌زیست، است تا آنکه خداوند اجازه‌ی ظهور و پس گرفتن حقّ و کشتن دشمنانش را بدهد که در این آیه می‌فرماید: به کسانی که به جنگ بر سرشان تاخت آورده‌اند و مورد ستم قرار گرفته‌اند، رخصت داده شد و خدا بر پیروز گردانیدنشان تواناست* آن‌هایی که به ناحق از دیارشان رانده شده‌اند. ( حج/۴۰۳۹ ) خداوند در مقابل آن گروهی از بنی‌اسرائیل که [در این آیه معرفی شده‌اند ودر مقابل دشمنانشان شکست خوردند، از این امّت امام حسین (علیه السلام) را عنوان مثال و نمونه قرار داده [که به ناحق از شهر خود رانده شد لذا به او اجازه‌ی جهاد داده شد].
Imam Ali (peace be upon him): In the Tafsir of Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) it is narrated: [Amir al-Mu'minin (peace be upon him)] gave a parable about his enemies, like the parable Allah gave concerning Firon and Haman. The Imam (peace be upon him) said: "O people! The first one to begin oppression on the earth was Anaq, the daughter of Adam (peace be upon him). Allah created twenty fingers for her, and on each finger were two long nails, each the size of a large sickle, and the place where she sat was the size of one jarib [each jarib equals four square metres]. When she took to oppression, Allah sent against her a lion the size of an elephant, a wolf the size of a camel, and an eagle like a donkey, to destroy her — these creatures were remnants of the earliest creations — and Allah gave the lion, the wolf and the eagle power over that woman until they killed her." Allah also killed Firon and Haman, and caused Qarun to sink into the earth. These punishments are an example for the enemies of Allah who usurped the truth, and Allah destroyed them. Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him), after mentioning these parables, said: "I had a right which unfit persons usurped, though they had no share with me in that matter, and that usurper cannot repent of this act unless [for the acceptance of his repentance] a verse is sent down from Allah or a prophet is sent. And how is it possible that after the noble Prophet Muhammad al-Mustafa (peace be upon him and his family) a prophet should come, when prophethood has been sealed with him? So, given the previous condition and the absence of any prophet after Muhammad (peace be upon him and his family), how can he repent?! And this while he is in the barzakh of the resurrection, deceived by his own wishes and led astray, standing on the edge of a crumbling precipice, so that suddenly فَانْهارَ بِهِ فِی نارِ جَهَنَّمَ وَ اللهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ [it will collapse with him into the fire of Hell, and Allah does not guide the wrongdoing people] (al-Tawbah/109). The likeness of al-Qa'im (may Allah hasten his noble relief) in his occultation, his flight from society and his concealed life is like that of Musa (peace be upon him), who lived in fear and hiding, until Allah gives permission for his appearance, for the taking back of his right, and for the killing of his enemies — as He says in this verse: أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ * الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ [Permission has been given to those against whom war has been waged, because they have been wronged, and indeed Allah is able to help them * those who have been expelled from their homes unjustly] (al-Hajj/39-40). Allah, in contrast to that group of the Children of Israel who [are described in this verse and were defeated by their enemies], has set up from this ummah Imam Husayn (peace be upon him) as an example and a case [who was unjustly expelled from his city, and so was granted permission for jihad].
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ની તફસીરમાં આવ્યું છે કે: [અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)]એ પોતાના દુશ્મનો વિશે એક દ્રષ્ટાંત આપ્યું, જેવું દ્રષ્ટાંત અલ્લાહે ફિરઔન અને હામાનના સંદર્ભમાં આપ્યું છે. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! જમીન પર સૌથી પહેલા જુલ્મ કરવાની શરૂઆત આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની દીકરી અનાકે કરી. અલ્લાહે તેના માટે વીસ આંગળીઓ પેદા કરી અને દરેક આંગળી પર બે લાંબા નખ હતા, દરેક એક મોટા દાતરડા જેટલા, અને તેની બેસવાની જગ્યા એક જરીબ [દરેક જરીબ ચાર ચોરસ મીટર બરાબર છે] જેટલી હતી. જ્યારે તેણે જુલ્મ કરવાનું શરૂ કર્યું, ત્યારે અલ્લાહે તેની હલાકી માટે હાથી જેવડો સિંહ, ઊંટ જેવડો વરુ અને ગધેડા જેવડું ગરુડ મોકલ્યા, અને આ મખલૂક પ્રારંભિક રચનાઓના અવશેષો હતાં, અને અલ્લાહે સિંહ, વરુ અને ગરુડને તે સ્ત્રી પર પ્રભુત્વ આપ્યું ત્યાં સુધી કે તેમણે તેને મારી નાખી." અલ્લાહે ફિરઔન અને હામાનને પણ મારી નાખ્યા અને કારૂનને જમીનમાં ધસાવી દીધો. આ અઝાબો અલ્લાહના તે દુશ્મનો માટે એક નમૂનો છે જેમણે હકને ગસબ કર્યો અને અલ્લાહે તેમને હલાક કર્યા. પછી અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ આ દ્રષ્ટાંતો બયાન કર્યા બાદ ફરમાવ્યું: "મારો એક હક હતો જેને નાલાયક લોકોએ ગસબ કર્યો, જ્યારે તેઓ તે બાબતમાં મારા ભાગીદાર ન હતા, અને તે ગાસિબ આ કૃત્યની તૌબા કરી શકતો નથી સિવાય કે [તેની તૌબાની કબૂલી માટે] અલ્લાહ તરફથી કોઈ આયત નાઝિલ થાય અથવા કોઈ પયગંબર મોકલવામાં આવે. અને પયગંબરે અકરમ મુહમ્મદ મુસ્તફા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી કોઈ પયગંબર આવે એ કેવી રીતે શક્ય છે, જ્યારે નબુવ્વત તેમના પર ખતમ થઈ ગઈ છે? તો પૂર્વોક્ત શરત અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી પયગંબરના અભાવને ધ્યાનમાં લેતાં તે કેવી રીતે તૌબા કરી શકે?! અને આ સ્થિતિમાં જ્યારે તે કયામતના બરઝખમાં છે, પોતાની ઈચ્છાઓથી છેતરાયો છે અને ગુમરાહ થયો છે, એક ભંગુર ખાડાની ધાર પર ઊભો છે કે અચાનક فَانْهارَ بِهِ فِی نارِ جَهَنَّمَ وَ اللهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ [તે તેની સાથે જહન્નમની આગમાં તૂટી પડશે, અને અલ્લાહ ઝાલિમ કૌમને હિદાયત આપતો નથી] (તૌબા/૧૦૯). કાઈમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)નું ઉદાહરણ તેમની ગૈબત, સમાજથી છુપાવવા અને છુપા જીવન વિતાવવામાં મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જેવું છે, જેઓ ડરીને છુપાઈને જીવતા હતા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ તેમના ઝુહૂર, હકને પાછો લેવા અને દુશ્મનોને મારવાની ઇજાઝત આપે, જેમ કે આ આયતમાં ફરમાવે છે: أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ * الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ [જેઓની સામે યુદ્ધ કરવામાં આવ્યું અને જેઓ પર જુલ્મ થયો છે, તેઓને ઇજાઝત આપવામાં આવી, અને અલ્લાહ તેમને વિજય અપાવવા પર સક્ષમ છે * તેઓ કે જેઓને નાહકે તેમના ઘરોમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા] (હજ્જ/૩૯-૪૦). અલ્લાહે બની ઇસરાઈલના તે જૂથ સામે જેઓ [આ આયતમાં પરિચય આપવામાં આવ્યા છે અને પોતાના દુશ્મનો સામે હાર્યા હતા], આ ઉમ્મતમાંથી ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને ઉદાહરણ અને નમૂના તરીકે રજૂ કર્યા છે [કે જેઓને નાહકે તેમના શહેરમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા, તેથી તેમને જિહાદની ઇજાઝત આપવામાં આવી].