سورة القصص

Verse 7 of 88

28:7

وَ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّ مُوسى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَ لاتَخافِي وَ لاتَحْزَنِي إِنّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَ جاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ

ما به مادر موسى الهام كرديم كه: «او را شير ده؛ و هنگامى كه بر [جان] او ترسيدى، وى را در دريا [ى نيل] بيفكن؛ و نترس و غمگين مباش، كه ما او را به تو باز مى گردانيم، و او را از پيامبران قرار مى دهيم.»

And We revealed to Musa's mothers, saying: Give him suck, then when you fear for him, cast him into the river and do not fear nor grieve; surely We will bring him back to you and make him one of the apostles.

અને અમોએ મૂસાની વાલેદાની તરફ વહી કરી કે તે પોતાના તે (બચ્ચા)ને દૂધ પીવડાવ જ્યારે તેના બારામાં ડર લાગે ત્યારે (પેટીમાં રાખી) દરિયામાં ફેંકી દેજે, ન ડરજે, ન ગમગીન થજે કારણકે અમે તેને તારી પાસે પાછો મોકલશું અને તેને રસૂલોમાંથી એક બનાવશું.

أمیرالمومنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

و أما تفسیر وحی النبوهًْ و الرسالهًْ فهو قوله تعالی إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلی نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنا إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ إلی آخر الآیهًْ و أما وحی الإلهام فهو قوله عزوجل وَ أَوْحی رَبُّکَ إِلَی النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبالِ بُیُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ و مثله وَ أَوْحَیْنا إِلی أُمِّ مُوسی أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ.

امام علی (علیه السلام)- در تفسیر نعمانی از امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمده است که فرمود: تفسیر وحی نبوّت و رسالت، این فرموده‌ی خداوند است: ما به تو وحی کردیم هم چنان که به نوح و پیامبران بعد از او وحی کرده‌ایم و به ابراهیم و اسماعیل ... ( نساء/۱۶۳ ) ... و وحی الهام این فرموده‌ی خداوند عزّ‌وجلّ است: پروردگار تو به زنبور عسل وحی کرد که: از کوه‌ها و درختان و در بناهایی که می‌سازند خانه‌هایی برگزین ( نحل/۶۸ ) و نیز این فرموده: وَأَوْحَیْنَا إِلَی أُمِّ مُوسَی أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ است.

Imam Ali (peace be upon him): In Tafsir al-Nu'mani, it is narrated from Amir al-Mu'minin (peace be upon him) that he said: The explanation of the revelation of prophethood and messengership is this saying of Allah: إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلی نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنا إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ [Indeed We have revealed to you as We revealed to Nuh and the prophets after him, and We revealed to Ibrahim and Isma'il...] (al-Nisa/163)... and the revelation of inspiration is this saying of Allah the Mighty and Majestic: وَ أَوْحی رَبُّکَ إِلَی النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبالِ بُیُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ [Your Lord revealed to the bee, saying: Choose houses in the mountains and in the trees and in the structures they build] (al-Nahl/68), and also this saying: وَأَوْحَیْنَا إِلَی أُمِّ مُوسَی أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ [And We revealed to the mother of Musa, saying: Suckle him, and when you fear for him, cast him into the river].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): તફસીરે નોઅમાનીમાં અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ થયું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: નબુવ્વત અને રિસાલતની વહીની તફસીર અલ્લાહનું આ ફરમાન છે: إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلی نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنا إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ [ખરેખર અમે તમારા તરફ વહી કરી છે જેમ નૂહ અને તેમના પછીના પયગંબરો તરફ વહી કરી અને અમે ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ તરફ પણ વહી કરી...] (નિસા/૧૬૩)... અને ઇલ્હામની વહી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું આ ફરમાન છે: وَ أَوْحی رَبُّکَ إِلَی النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبالِ بُیُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا یَعْرِشُونَ [તમારા પરવરદિગારે મધમાખીને વહી કરી કે: પર્વતોમાં, ઝાડોમાં અને લોકો જે બાંધકામ કરે છે તેમાંથી ઘર બનાવ] (નહલ/૬૮), અને એ પણ આ ફરમાન: وَأَوْحَیْنَا إِلَی أُمِّ مُوسَی أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ [અને અમે મૂસાની માતાને વહી કરી કે તેને દૂધ પીવડાવ, અને જ્યારે તેના પર ડર લાગે તો તેને દરિયામાં નાખી દે].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ مُوسَی (علیه السلام) لَمَّا حَمَلَتْ أُمُّهُ بِهِ لَمْ یَظْهَرْ حَمْلُهَا إِلَّا عِنْدَ وَضْعِهِ وَ کَانَ فِرْعَوْنُ قَدْ وَکَّلَ بِنِسَاءِ بَنِی إِسْرَائِیلَ نِسَاءً مِنَ الْقِبْطِ تَحْفَظُهُنَّ وَ ذَلِکَ أَنَّهُ لَمَّا کَانَ بَلَغَهُ عَنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ أَنَّهُمْ یَقُولُونَ إِنَّهُ یُولَدُ فِینَا رَجُلٌ یُقَالُ لَهُ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ (علیه السلام) یَکُونُ هَلَاکُ فِرْعَوْنَ وَ أَصْحَابِهِ عَلَی یَدَیْهِ فَقَالَ فِرْعَوْنُ عِنْدَ ذَلِکَ لَأَقْتُلَنَّ ذُکُورَ أَوْلَادِهِمْ حَتَّی لَا یَکُونَ مَا یُرِیدُونَ وَ فَرَّقَ بَیْنَ الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ وَ حَبَسَ الرِّجَالَ فِی الْمَحَابِسِ فَلَمَّا وَضَعَتْ أُمُّ مُوسَی بِمُوسَی (علیه السلام) نَظَرَتْ وَ حَزِنَتْ وَ اغْتَمَّتْ وَ بَکَتْ وَ قَالَتْ یُذْبَحُ السَّاعَهًَْ فَعَطَفَ اللَّهُ قَلْبَ الْمُوَکَّلَهًِْ بِهَا عَلَیْهِ فَقَالَتْ لِأُمِّ مُوسَی (علیه السلام) مَا لَکِ قَدِ اصْفَرَّ لَوْنُکِ فَقَالَتْ أَخَافُ أَنْ یُذْبَحَ وَلَدِی فَقَالَتْ لَا تَخَافِی وَ کَانَ مُوسَی لَا یَرَاهُ أَحَدٌ إِلَّا أَحَبَّهُ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أَلْقَیْتُ عَلَیْکَ مَحَبَّةً مِنِّی فَأَحَبَّتْهُ الْقِبْطِیَّهًُْ الْمُوَکَّلَهًُْ بِهِ وَ أُنْزِلَ عَلَی أُمِّ مُوسَی (علیه السلام) التَّابُوتُ وَ نُودِیَتْ ضَعْهُ فِی التَّابُوتِ فَاقْذِفِیهِ فِی الْیَمِّ وَ هُوَ الْبَحْرُ وَ لا تَخافِی وَ لا تَحْزَنِی إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ وَ جاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ فَوَضَعَتْهُ فِی التَّابُوتِ وَ أَطْبَقَتْ عَلَیْهِ وَ أَلْقَتْهُ فِی النِّیلِ.

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی که مادر موسی (علیه السلام) به او حامله شد، حامله بودنش مشخّص نبود تا اینکه وضع حمل کرد و فرعون زنان قبطی را مأمور زنان بنی اسرائیل کرده بود تا مراقب آن‌ها باشند. چون زمانی که شنیده بود بنی اسرائیلی‌ها می‌گویند: مردی بین ما متولّد می‌شود که به او موسی‌بن‌عمران می‌گویند و نابودی فرعون و یارانش به دست او اتفاق می‌افتد. آنگاه فرعون گفت: فرزندان پسرتان را می‌کشم تا آنچه که می‌خواهید به وجود نیاید و زنان را از مردان جدا کرد و زنان را در زندان‌ها حبس کرد. هنگامی که مادر موسی (علیه السلام) او را به دنیا آورد به او نگاه کرد و ناراحت و غمگین شد و گریه کرد و گفت: «همین ساعت کشته می‌شود». خداوند دل زن مأمور موسی (علیه السلام) را به رحم آورد و به مادر موسی گفت: «چرا رنگت زرد شده است»؟ گفت: «می‌ترسم که بچه‌ام کشته شود». گفت: «نترس، هیچکس موسی را نمی‌بیند مگر اینکه او را دوست داشته باشد». که خداوند فرمود: و مهری از خودم بر تو افکندم ( طه/۳۹ ). پس آن زن قبطیِ مأمور موسی (علیه السلام) را دوست داشت و خداوند صندوقچه را بر مادر موسی (علیه السلام) نازل کرد و به او ندا داده شد که او را در صندوقچه بگذار و او را به دریا بینداز و نترس و ناراحت نشو، ما او را به سوی تو برمی گردانیم و او را از پیامبران خود قرار می‌دهیم. پس او را در صندوقچه گذاشت و سرش را بست. و آن را به دریا انداخت.

Imam Baqir (peace be upon him): When the mother of Musa (peace be upon him) became pregnant with him, her pregnancy was not apparent until she gave birth. Pharaoh had assigned Coptic women to watch over the women of Bani Israil, because he had heard that the people of Bani Israil were saying: 'A man will be born among us called Musa ibn Imran, at whose hands the destruction of Pharaoh and his companions will take place.' At that, Pharaoh said: 'I will kill your male children so that what you want does not come to pass,' and he separated the women from the men and imprisoned the men in prisons. When the mother of Musa (peace be upon him) gave birth to him, she looked at him and became distressed and grieved and wept, and said: 'This very hour he will be killed.' Allah softened the heart of the woman appointed over Musa (peace be upon him), and she said to the mother of Musa: 'Why has your colour turned yellow?' She said: 'I fear that my child will be killed.' She said: 'Do not fear; no one sees Musa but that he loves him.' As Allah said: وَ أَلْقَیْتُ عَلَیْکَ مَحَبَّةً مِنِّی [And I cast upon you love from Me] (Ta-Ha/39). So that Coptic woman appointed over Musa (peace be upon him) loved him, and Allah sent down a chest to the mother of Musa (peace be upon him), and she was called: 'Put him in the chest and cast him into the sea, and do not fear and do not grieve; indeed We shall return him to you and make him one of Our messengers.' So she placed him in the chest and closed its lid and cast it into the sea.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા તેમનાથી ગર્ભવતી થયાં, ત્યારે તેમનું ગર્ભવતી હોવું જાહેર થયું નહીં, ત્યાં સુધી કે તેમણે બાળકને જન્મ આપ્યો. ફિરઔને કિબ્તી સ્ત્રીઓને બની ઇસ્રાઇલની સ્ત્રીઓ પર નિયુક્ત કરી હતી કે તેઓ તેમની દેખરેખ રાખે, કારણ કે તેણે સાંભળ્યું હતું કે બની ઇસ્રાઇલવાળા કહે છે: 'અમારી વચ્ચે એક પુરુષ જન્મ લેશે જેને મૂસા બિન ઇમરાન કહેવામાં આવશે, અને ફિરઔન અને તેના સાથીઓનો વિનાશ તેમના હાથે થશે.' ત્યારે ફિરઔને કહ્યું: 'હું તમારા પુત્રોને મારી નાખીશ જેથી જે તમે ઇચ્છો છો તે થાય નહીં,' અને તેણે સ્ત્રીઓને પુરુષોથી અલગ કરી અને પુરુષોને જેલોમાં કેદ કર્યા. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ તેમને જન્મ આપ્યો, ત્યારે તેમણે તેમની તરફ જોયું અને દુ:ખી અને ગમગીન થયાં અને રડ્યાં અને કહ્યું: 'આ જ ઘડીએ મારી નાખવામાં આવશે.' અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર નિયુક્ત સ્ત્રીના દિલમાં દયા નાખી, અને તેણે મૂસાની માતાને કહ્યું: 'તમારો રંગ કેમ પીળો પડી ગયો છે?' તેમણે કહ્યું: 'મને ભય છે કે મારું બાળક મારી નાખવામાં આવશે.' તેણે કહ્યું: 'ભય પામશો નહીં, કોઈ પણ મૂસાને જુએ છે તો તેમને પ્રેમ કર્યા વિના રહી શકતું નથી.' જેમ કે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ أَلْقَیْتُ عَلَیْکَ مَحَبَّةً مِنِّی [અને મેં તમારા પર મારા તરફથી મહોબ્બત નાખી] (તાહા/૩૯). તો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર નિયુક્ત તે કિબ્તી સ્ત્રીએ તેમને પ્રેમ કર્યો, અને અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા પર એક પેટી ઉતારી અને તેમને પોકારવામાં આવ્યું કે તેમને પેટીમાં મૂકો અને દરિયામાં નાખી દો અને ભય પામશો નહીં અને દુ:ખી થશો નહીં, અમે તેમને તમારી તરફ પાછા લાવીશું અને તેમને અમારા પયગંબરોમાંથી બનાવીશું. તો તેમણે તેમને પેટીમાં મૂક્યા અને તેનું ઢાંકણ બંધ કરી દીધું અને તેને દરિયામાં નાખી દીધી.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدٍ الْحَلَبِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ یُوسُفَ بْنَ یَعْقُوبَ (علیه السلام) حِینَ حَضَرَتْهُ الْوَفَاهًُْ جَمَعَ آلَ یَعْقُوبَ وَ هُمْ ثَمَانُونَ رَجُلًا فَقَالَ إِنَّ هَؤُلَاءِ الْقِبْطَ سَیَظْهَرُونَ عَلَیْکُمْ وَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ وَ إِنَّمَا یُنَجِّیکُمُ اللَّهُ مِنْ أَیْدِیهِمْ بِرَجُلٍ مِنْ وُلْدِ لَاوَی بْنِ یَعْقُوبَ اسْمُهُ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ غُلَامٌ طَوِیلٌ جَعْدٌ آدَمُ فَجَعَلَ الرَّجُلُ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ یُسَمِّی ابْنَهُ عِمْرَانَ وَ یُسَمِّی عِمْرَانُ ابْنَهُ مُوسَی (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- وقتی وفات یوسف فرزند یعقوب (علیها السلام) فرارسید، خاندان یعقوب (علیه السلام) را که هشتاد نفر بودند گردآورد و فرمود: «این قبطیان به زودی بر شما پیروزشده و به عذابهای سختتان می‌آزردند. ( اعراف/۱۴۱ ) و خداوند نجات شما را به دست مردی از فرزندان لاوی پسر یعقوب (علیه السلام) که نامش موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) است، قرار داده است. او جوانی بلند قامت با گیسوانی مجعّد و گندمگون است [به خاطر همین بشارت و برای نجات از دست قبطیان] اکثر مردهای بنی‌اسرائیل نام فرزند خود را عمران می‌گذاشتند و آن فرزند نیز پس از آنکه بزرگ می‌شد و صاحب فرزند می‌شد نام فرزند خود را موسی می‌گذاشت به این امید که او موسی‌بن‌عمران باشد».

Imam Sadiq (peace be upon him): When the death of Yusuf son of Yaqub (peace be upon them) approached, he gathered the family of Yaqub (peace be upon him), who were eighty men, and said: 'These Copts will soon prevail over you and afflict you with grievous torment (A'raf/141), and Allah has placed your deliverance at the hands of a man from the sons of Lawi son of Yaqub (peace be upon him), whose name is Musa ibn Imran (peace be upon him). He is a tall youth with curly hair and a wheat-coloured complexion.' [Because of this glad tiding and to be saved from the hands of the Copts], most of the men of Bani Israil named their son Imran, and that son, after he grew up and had a son, would name his own son Musa, in the hope that he would be Musa ibn Imran.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે યાકૂબના પુત્ર યુસુફ (અલયહિમસ્સલામ)નું મૃત્યુ નજીક આવ્યું, ત્યારે તેમણે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ના કુટુંબને, જેઓ એંસી માણસો હતા, ભેગા કર્યા અને ફરમાવ્યું: 'આ કિબ્તીઓ જલ્દી જ તમારા પર વર્ચસ્વ મેળવશે અને તમને સખત યાતનાઓ આપશે (અઅરાફ/૧૪૧), અને અલ્લાહે તમારી નજાત યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ના પુત્ર લાવીના સંતાનોમાંથી એક પુરુષના હાથે નિર્ધારિત કરી છે, જેમનું નામ મૂસા બિન ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ) છે. તેઓ ઉંચા કદના, વાંકડિયા વાળવાળા અને ઘઉંવર્ણા યુવાન છે.' [આ બશારતના કારણે અને કિબ્તીઓના હાથમાંથી નજાત મેળવવા માટે] બની ઇસ્રાઇલના મોટાભાગના પુરુષો પોતાના પુત્રનું નામ ઇમરાન રાખતા હતા, અને તે પુત્ર પણ મોટો થઇ અને પુત્રનો બાપ બન્યા પછી પોતાના પુત્રનું નામ મૂસા રાખતો હતો, આ આશાએ કે તે મૂસા બિન ઇમરાન હોય.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ: مَا خَرَجَ مُوسَی (علیه السلام) حَتَّی خَرَجَ قَبْلَهُ خَمْسُونَ کَذَّاباً مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ کُلُّهُمْ یَدَّعِی أَنَّهُ مُوسَی بْنُ عِمْرَانَ (علیه السلام) فَبَلَغَ فِرْعَوْنَ أَنَّهُمْ یُرْجِفُونَ بِهِ وَ یَطْلُبُونَ هَذَا الْغُلَامَ وَ قَالَ لَهُ کَهَنَتُهُ وَ سَحَرَتُهُ إِنَّ هَلَاکَ دِینِکَ وَ قَوْمِکَ عَلَی یَدَیْ هَذَا الْغُلَامِ الَّذِی یُولَدُ الْعَامَ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ فَوَضَعَ الْقَوَابِلَ عَلَی النِّسَاءِ وَ قَالَ لَا یُولَدُ الْعَامَ غُلَامٌ إِلَّا ذُبِحَ وَ وَضَعَ عَلَی أُمِّ مُوسَی (علیه السلام) قَابِلَهًًْ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ بَنُو إِسْرَائِیلَ قَالُوا إِذَا ذَبَحَ الْغِلْمَانَ وَ اسْتَحْیَا النِّسَاءَ هَلَکْنَا فَلَمْ نَبْقَ فَتَعَالَوْا لَا نَقْرَبِ النِّسَاءَ فَقَالَ عِمْرَانُ أَبُو مُوسَی (علیه السلام) بَلْ بَاشِرُوهُنَّ فَإِنَّ أَمْرَ اللَّهِ وَاقِعٌ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ اللَّهُمَّ مَنْ حَرَّمَهُ فَإِنِّی لَا أُحَرِّمُهُ وَ مَنْ تَرَکَهُ فَإِنِّی لَا أَتْرُکُهُ وَ بَاشَرَ أُمَّ مُوسَی (علیه السلام) فَحَمَلَتْ بِهِ فَوَضَعَ عَلَی أُمِّ مُوسَی (علیه السلام) قَابِلَهًًْ تَحْرُسُهَا فَإِذَا قَامَتْ قَامَتْ وَ إِذَا قَعَدَتْ قَعَدَتْ فَلَمَّا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَقَعَتْ عَلَیْهَا الْمَحَبَّهًُْ وَ کَذَلِکَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَی خَلْقِهِ فَقَالَتْ لَهَا الْقَابِلَهًُْ مَا لَکِ یَا بُنَیَّهًِْ تَصْفَرِّینَ وَ تَذُوبِینَ قَالَتْ لَا تَلُومِینِی فَإِنِّی إِذَا وَلَدْتُ أُخِذَ وَلَدِی فَذُبِحَ قَالَتْ فَلَا تَحْزَنِی فَإِنِّی سَوْفَ أَکْتُمُ عَلَیْکِ فَلَمْ تُصَدِّقْهَا فَلَمَّا أَنْ وَلَدَتْ الْتَفَتَتْ إِلَیْهَا وَ هِیَ مُقْبِلَهًٌْ فَقَالَتْ مَا شَاءَ اللَّهُ فَقَالَتْ لَهَا أَ لَمْ أَقُلْ إِنِّی سَوْفَ أَکْتُمُ عَلَیْکِ ثُمَ حَمَلَتْهُ فَأَدْخَلَتْهُ الْمِخْدَعَ وَ أَصْلَحَتْ أَمْرَهُ ثُمَّ خَرَجَتْ إِلَی الْحَرَسِ فَقَالَتِ انْصَرِفُوا وَ کَانُوا عَلَی الْبَابِ فَإِنَّهُ خَرَجَ دَمٌ مُنْقَطِعٌ فَانْصَرَفُوا فَأَرْضَعَتْهُ فَلَمَّا خَافَتْ عَلَیْهِ الصَّوْتَ أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهَا اعْمَلِی التَّابُوتَ ثُمَّ اجْعَلِیهِ فِیهِ ثُمَّ أَخْرِجِیهِ لَیْلًا فَاطْرَحِیهِ فِی نِیلِ مِصْرَ فَوَضَعَتْهُ فِی التَّابُوتِ ثُمَّ دَفَعَتْهُ فِی الْیَم.

امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: قبل از بعثت موسی (علیه السلام) بر قوم بنی اسرائیل پنجاه نفر دروغگو خودشان را موسی‌بن‌عمران معرّفی کرده بودند، این موضوع به گوش فرعون رسید که مردم خودشان را برای رسیدن موسی (علیه السلام) آماده می کنند و مردم را تحریک می‌کنند. کاهنان و ساحرانش به او گفتند: «که دین و حکومتت به دست این کودکی که امسال در بین قوم بنی اسرائیل متولّد می‌شود از بین می رود». پس زنان قابله را به نزد زنان بنی اسرائیل فرستاد و به آن‌ها گفت: «که امسال هر بچّه‌ای متولّد می‌شود باید کشته شود». یک زن را نیز به نزد مادر موسی (علیه السلام) فرستاد. هنگامی که قوم بنی اسرائیل این وضع را دیدند گفتند: «اگر بچّه‌های ما کشته شوند و زنان را بگیرند همه ما نابود می‌شویم و چیزی از ما باقی نمی ماند. پس بیایید تا با زنانمان نزدیکی نکنیم». عمران پدر موسی (علیه السلام) گفت: «نه، با آن‌ها نزدیکی کنید چون امر خداوند واقع می شود هرچند که مشرکان از آن کراهت داشته باشند، پروردگارا، هرکس این کار را بر خودش حرام کند من آن را حرام نمی‌کنم و هرکس این کار را انجام ندهد من آن را انجام می‌دهم». پس با مادر موسی (علیه السلام) نزدیکی کرد. سپس زنش باردار شد سپس فرعون زن قابله‌ای را به نزد مادر موسی (علیه السلام) فرستاد تا از او مراقبت کند که هرجا برود با او باشد، هنگامی که مادر موسی (علیه السلام) وضع حمل کرد آن زن قابله محبّت موسی (علیه السلام) در دلش افتاد و حجّت های خداوند بر خلقش این چنین است. آن زن به مادر موسی (علیه السلام) گفت: «ای دخترم، چرا رنگت زرد شده و آب ضعیف می شوی»؟ گفت: «مرا سرزنش نکن چون اگر بچّه‌ام به دنیا بیاید، او را از من می‌گیرند و می کشند». گفت: «ناراحت نشو، من این جریان را مخفی می کنم»؛ امّا او باورش نشد. هنگامی که موسی (علیه السلام) متولّد شد آن زن موسی (علیه السلام) را گرفت و او را بوسید، و گفت: «ماشاالله». و به او گفت: «مگر به تو نگفتم که این راز را پیش خودم نگه می‌دارم». سپس موسی (علیه السلام) را برداشت و او را داخل صندوقخانه کرد و کارش را درست کرد، سپس به نزد نگهبانانی که در جلوی در بودند آمد و گفت: «برگردید، چند تکه خون از او خارج شد. هنگامی که مادرش به خاطر صدا نگران بود، خداوند به او الهام کرد که: «صندوقچه ای درست کن و او را در آن قرار بده سپس شبانه او را از خانه خارج کن و به رود نیل بیانداز». سپس او را در صندوقچه گذاشت و او را به دریا انداخت».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: Imam Baqir (peace be upon him) said: Before the mission of Musa (peace be upon him) to the Children of Israel, fifty liars had introduced themselves as Musa ibn Imran. This news reached Pharaoh — that people were preparing themselves for the coming of Musa (peace be upon him) and were stirring the people up. His soothsayers and magicians said to him, "Your religion and your rule will be destroyed at the hand of a boy who will be born this year among the Children of Israel." So he sent midwives to the women of the Children of Israel and told them, "Any child born this year must be killed." He also sent one woman to the mother of Musa (peace be upon him). When the Children of Israel saw this situation, they said, "If our children are killed and our women are taken, all of us will perish and nothing will remain of us. So come, let us not go in to our wives." Imran, the father of Musa (peace be upon him), said, "No, go in to them, for the command of Allah shall come to pass, even though the polytheists dislike it. O Lord, whoever makes this forbidden upon himself, I do not make it forbidden; and whoever does not do this act, I will do it." So he went in to the mother of Musa (peace be upon him). Then his wife became pregnant. Then Pharaoh sent a midwife to the mother of Musa (peace be upon him) to watch over her, so that wherever she went she would be with her. When the mother of Musa (peace be upon him) gave birth, love for Musa (peace be upon him) fell into the heart of that midwife — and thus are the proofs of Allah upon His creation. That woman said to the mother of Musa (peace be upon him), "O my daughter, why has your colour turned yellow and why are you wasting away?" She said, "Do not blame me, because when my child is born, they will take him from me and kill him." She said, "Do not grieve, I will keep this matter hidden." But she did not believe her. When Musa (peace be upon him) was born, that woman took Musa (peace be upon him) and kissed him, and said, "Masha'Allah." And she said to her, "Did I not tell you that I would keep this secret to myself?" Then she picked up Musa (peace be upon him) and put him inside a chamber and arranged his affair. Then she came out to the guards who were at the door and said, "Go back — several pieces of blood came out of her." When his mother was worried about his voice [being heard], Allah inspired her: "Make a chest and place him in it; then take him out of the house at night and cast him into the river Nile." So she placed him in the chest and cast him into the sea.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીરે કહ્યું: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની બિઅસત (પયગંબરી પર નિમાવા) પહેલા બની ઇસરાઈલ કૌમમાં પચાસ જૂઠા લોકોએ પોતાને મૂસા બિન ઇમરાન તરીકે ઓળખાવ્યા હતા. આ વાત ફિરઔનના કાન સુધી પહોંચી કે લોકો મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના આગમન માટે પોતાને તૈયાર કરી રહ્યા છે અને લોકોને ભડકાવી રહ્યા છે. તેના કાહિનો (જ્યોતિષી) અને જાદુગરોએ તેને કહ્યું: "તારા દીન અને હકૂમતનો નાશ એ બાળકના હાથે થશે જે આ વર્ષે બની ઇસરાઈલમાં જન્મ લેશે." તેથી તેણે દાયણો (કાબલો)ને બની ઇસરાઈલની સ્ત્રીઓ પાસે મોકલી અને તેમને કહ્યું: "આ વર્ષે જે પણ બાળક જન્મ લે તેને મારી નાખવામાં આવે." એક સ્ત્રીને પણ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા પાસે મોકલી. જ્યારે બની ઇસરાઈલ કૌમે આ પરિસ્થિતિ જોઈ ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "જો આપણા બાળકોને મારી નાખવામાં આવે અને સ્ત્રીઓને લઈ લેવામાં આવે તો આપણે બધા નાશ પામી જઈશું અને આપણું કંઈ બાકી નહીં રહે. તો ચાલો, આપણે આપણી સ્ત્રીઓ પાસે ન જઈએ." ઇમરાન, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના પિતાએ કહ્યું: "ના, તેઓ સાથે નિકટતા કરો, કારણ કે અલ્લાહનો હુકમ થઈને જ રહેશે, ભલે મુશરિકોને એ નાપસંદ હોય. ઓ પરવરદિગાર, જે કોઈ આ કામને પોતાના પર હરામ ઠરાવે, હું તેને હરામ ઠરાવતો નથી; અને જે કોઈ આ કામ ન કરે, હું તે કામ કરીશ." તેથી તેઓએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા સાથે નિકટતા કરી. પછી તેમની પત્ની ગર્ભવતી થઈ. પછી ફિરઔને એક દાયણને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા પાસે મોકલી કે તે તેમની દેખરેખ રાખે, જ્યાં પણ તેઓ જાય તેમની સાથે રહે. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ પ્રસવ કર્યો ત્યારે તે દાયણના દિલમાં મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની મોહબ્બત પડી ગઈ — અને અલ્લાહની હુજ્જતો (પ્રમાણો) તેની મખ્લૂક પર આ જ પ્રમાણે હોય છે. તે સ્ત્રીએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાને કહ્યું: "ઓ મારી દીકરી, તારો રંગ કેમ પીળો પડી ગયો છે અને તું કેમ નબળી પડી રહી છે?" તેમણે કહ્યું: "મને ઠપકો ન આપ, કારણ કે જો મારું બાળક દુનિયામાં આવશે તો તેને મારી પાસેથી લઈ લેશે અને મારી નાખશે." તેણે કહ્યું: "નારાજ ન થા, હું આ વાત છુપાવીશ"; પરંતુ તેમને એના પર વિશ્વાસ ન બેઠો. જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)નો જન્મ થયો ત્યારે તે સ્ત્રીએ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ઉપાડી લીધા અને તેમને ચૂમ્યા, અને કહ્યું: "માશાઅલ્લાહ." અને તેમને કહ્યું: "શું મેં તને કહ્યું ન હતું કે આ રાઝ હું મારી પાસે જ રાખીશ." પછી તેણે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ઉપાડીને ઓરડામાં લઈ ગઈ અને તેમનું કામ ઠીક કર્યું, પછી દરવાજા આગળ ઊભેલા પહેરેદારો પાસે આવી અને કહ્યું: "પાછા જાઓ, તેમાંથી લોહીના કેટલાક ટુકડા નીકળ્યા છે." જ્યારે તેમની માતા અવાજને લીધે ચિંતિત હતી, ત્યારે અલ્લાહે તેમને ઇલ્હામ કર્યું: "એક સંદૂક બનાવ અને તેમાં તેને મૂક, પછી રાત્રે તેને ઘરમાંથી બહાર કાઢ અને નીલ નદીમાં નાખી દે." પછી તેમણે તેમને સંદૂકમાં મૂક્યા અને દરિયામાં નાખી દીધા.

إبن‌عباس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَالَ انْطَلَقَتْ أُمُّ مُوسَی (علیه السلام) إِلَی نَجَّارٍ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ فَاشْتَرَتْ مِنْهُ تَابُوتاً صَغِیراً فَقَالَ لَهَا مَا تَصْنَعِینُ بِهِ قَالَتْ ابْنٌ لِی أُخْبِئُهُ فِیهِ وَ کَرِهَتْ أَنْ تَکْذِبَ فَانْطَلَقَ النَّجَّارُ إِلَی الذَّبَّاحِینَ لِیُخْبِرَهُمْ بِأَمْرِهَا فَلَمَّا هَمَّ بِالْکَلَامِ أَمْسَکَ اللَّهُ لِسَانَهُ وَ جَعَلَ یُشِیرُ بِیَدِهِ فَلَمْ یَدْرِ الْأُمَنَاءُ فَلَمَّا أَعْیَاهُمْ أَمْرُهُ قَالَ کَبِیرُهُمْ اضْرِبُوهُ فَضَرَبُوهُ وَ أَخْرَجُوهُ فَوَقَعَ فِی وَادٍ یَهْوِی فِیهِ حَیْرَانَ فَجَعَلَ اللَّهَ عَلَیْهِ إِنْ رَدَّ لِسَانَهُ وَ بَصَرَهُ أَنْ لَا یَدُلَّ عَلَیْهِ وَ یَکُونَ مَعَهُ یَحْفَظُهُ فَرَدَّ اللَّهُ عَلَیْهِ بَصَرَهُ وَ لِسَانَهُ فَآمَنَ بِهِ وَ صَدَّقَهُ فَانْطَلَقَتْ أُمُّ مُوسَی وَ أَلْقَتْهُ فِی الْبَحْرِ وَ ذَلِکَ بَعْدَ مَا أَرْضَعَتْهُ ثَلَاثَهًَْ أَشْهُرٍ وَ کَانَ لِفِرْعَوْنَ یَوْمَئِذٍ بِنْتٌ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلَدٌ غَیْرُهَا وَ کَانَتْ مِنْ أَکْرَمِ النَّاسِ عَلَیْهِ وَ کَانَ بِهَا بَرَصٌ شَدِیدٌ وَ قَدْ قَالَتْ أَطِبَّاءُ مِصْرَ وَ السَّحَرَهًُْ إِنَّهَا لَا تَبْرَأُ إِلَّا مِنْ قِبَلِ الْبَحْرِ یُوجَدُ مِنْهُ شَیْءٌ شِبْهُ الْإِنْسَانِ فَیُؤْخَذُ مِنْ رِیقِهِ فَیُلَطَّخُ بِهِ بَرَصُهَا فَتَبْرَأُ مِنْ ذَلِکَ وَ ذَلِکَ فِی یَوْمِ کَذَا مِنْ سَاعَهًِْ کَذَا فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الْإِثْنَیْنِ غَدَا فِرْعَوْنُ إِلَی مَجْلِسٍ کَانَ لَهُ عَلَی شَفِیرِ النِّیلِ وَ مَعَهُ آسِیَهًُْ فَأَقْبَلَتْ بِنْتُ فِرْعَوْنَ فِی جَوَارِیهَا حَتَّی جَلَسَتْ عَلَی شَاطِئِ النِّیلِ مَعَ جَوَارِیهَا تُلَاعِبُهُنَّ إِذْ أَقْبَلَ النِّیلُ بِالتَّابُوتِ تَضْرِبُهُ الْأَمْوَاجُ فَأَخَذُوهُ فَدَنَتْ آسِیَهًُْ فَرَأَتْ فِی جَوْفِ التَّابُوتِ نُوراً لَمْ یَرَهُ غَیْرُهَا لِلَّذِی أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یُکْرِمَهَا فَفَتَحَتِ الْبَابَ فَإِذَا نُورُ مَا بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَی رِزْقَهُ فِی إِبْهَامِهِ یَمَصُّهُ لَبَناً فَأَلْقَی اللَّهُ حُبَّهُ فِی قَلْبِهَا وَ أَحَبَّهُ فِرْعَوْنُ فَلَمَّا أَخْرَجُوهُ عَمَدَتْ بِنْتُ فِرْعَوْنَ إِلَی مَا کَانَ یَسِیلُ مِنْ رِیقِهِ فَلَطَخَتْ بِهِ بَرَصَهَا فَبَرَأَتْ فَضَمَّتْهُ إِلَی صَدْرِهَا وَ قَبَّلَتْهُ فَقَالَ الْغُوَاهًُْ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَیُّهَا الْمَلِکُ إِنَّا نَظُنُّ أَنَّ هَذَا الْمَوْلُودَ هُوَ ذَلِکَ الَّذِی تَحْذَرُ مِنْهُ فَهَمَّ فِرْعَوْنُ بِقَتْلِهِ فَاسْتَوْهَبَتْهُ آسِیَهًُْ فَوَهَبَهُ لَهَا ثُمَّ قَالَ لَهَا: سَمِّیهِ. فَقَالَتْ: سَمَّیْتُهُ مُوشَی لِأَنَّهُ وُجِدَ بَیْنَ الْمَاءِ وَ الشَّجَرِ. قَالُوا: وَ قَالَتْ أُمُّ مُوسَی (علیه السلام) لِأُخْتِهِ وَ کَانَتْ تُسَمَّی مَرْیَمَ قُصِّیهِ أَیِ اتَّبِعِی أَثَرَهُ وَ اطْلُبِیهِ هَلْ تَسْمَعِینَ لَهُ ذِکْراً؟ أَ حَیٌّ ابْنِی أَمْ قَدْ أَکَلَتْهُ دَوَابُّ الْبَحْرِ؟ وَ نَسِیَتْ وَعْدَ اللَّهِ تَعَالَی. فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ أَنَّهَا أُخْتُهُ فَلَمَّا امْتَنَعَ أَنْ یَأْخُذَ مِنَ الْمَرَاضِعِ ثَدْیاً، قَالَتْ: هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلی أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ وَ هُمْ لَهُ ناصِحُونَ. فَلَمَّا أَتَتْ بِأُمِّهِ ثَارَ إِلَی ثَدْیِهَا حَتَّی امْتَلَأَ جَنْبَاهُ فَقَالَتِ: امْکُثِی عِنْدِی تُرْضِعِینَ ابْنِی هَذَا. فَقَالَتْ: لَا أَسْتَطِیعُ أَنْ أَدَعَ بَیْتِی وَ وُلْدِی، فَإِنْ طَابَتْ نَفْسُکِ أَنْ تُعْطِینِی فَأَذْهَبُ إِلَی بَیْتِی لَا آلُوهُ خَیْراً. فَعَلَتْ وَ ذَکَرَتْ أُمُّ مُوسَی وَعْدَ اللَّهِ تَعَالَی فَرَجَعَتْ بِهِ إِلَی بَیْتِهَا مِنْ یَوْمِهَا.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- مادر موسی (علیه السلام) نزد نجّاری از قوم فرعون رفت و صندوق کوچکی از او خرید. نجّار به او گفت: «می خواهی با این چکار کنی»؟ گفت: «پسری دارم و می‌خواهم او را در آن مخفی کنم». چون نمی‌خواست که دروغ بگوید. سپس نجّار به طرف قاتلان بچه‌ها رفت تا آن‌ها را باخبر کند هنگامی که می خواست حرف بزند خداوند جلوی زبانش را گرفت سپس شروع به اشاره کردن با دستش کرد ولی کسی از او چیزی نمی‌فهمید. هنگامی که فهمیدند خبری ندارد و از او به ستوه آمدند، بزرگ ایشان گفت: «او را بزنید، پس آن‌ها هم او را زدند و از آنجا به بیرون انداختند. سپس در یک بیابان سرگردان شد. سپس خداوند زبان و بیناییش را به او بازگرداند به شرط اینکه جای موسی را فاش نکند و بلکه آن راز را پیش خودش نگه دارد. به راه خداوند رو آورد و سخنان او را قبول کرد. مادر موسی (علیه السلام) به راه افتاد و او را به دریا انداخت این در حالی بود که به مدت سه ماه او را شیر داده بود. در آن هنگام فرعون دختری داشت غیر از او بچه‌ای نداشت که مهربان‌ترین کس نسبت به فرعون بود. و بیماری پیسی شدیدی داشت که طبیبان و ساحران مصر گفته بودند که آن بیماری فقط از طریق آب دریا شفا پیدا می‌کند که در آن چیزی شبیه انسان وجود دارد و از آب دهان آن گرفته می شود و باید آن آب را به بدنش بمالند تا بیماریش شفا یابد. این اتفاق در چنان روز و فلان ساعت به هنگام طلوع آفتاب می افتد. چون روز دوشنبه فرارسید فرعون با آسیه به طرف استراحتگاهی که در کنار ساحل رود نیل داشت، رفت. پس دختر فرعون همراه کنیزکانش به ساحل دریا آمد و با هم بازی می‌کردند که ناگهان امواج رود نیل صندوقچه را آورد پس آن را گرفتند. آسیه نزدیک شد و در داخل صندوقچه نوری را دید که قبل از آن برای کسی که خداوند می خواست او را گرامی بدارد، ندیده بود. پس آن را گرفت و در آن را باز کرد که ناگهان دید آن نور در بین چشمانش است و خداوند متعال رزقش را در انگشت ابهامش قرار داده بود که وقتی آن را می مکید شیر از آن بیرون می‌آمد. پس خداوند عشق آن کودک را در دل او قرار داد و فرعون او را دوست داشت. هنگامی که او را از صندوقچه گرفتند، دختر فرعون دستش را به آبی که از دهان موسی سرازیر شده بود مالید و آن را به بدنش زد و از آن بیماری شفا یافت. سپس موسی (علیه السلام) را بوسید و او را در آغوش گرفت. بعضی از مبالغه گران و متعصّبان قوم فرعون گفتند: «ای پادشاه، ما فکر می‌کنیم که آن بچّه بنی اسرائیل که قرار است متولد شود و از او می‌ترسی، این بچّه است که به خاطر ترس از تو او را به دریا انداخته‌اند. پس فرعون تصمیم به کشتن او گرفت ولی آسیه از او خواست تا آن کودک را به او ببخشد. فرعون نیز او را به آسیه بخشید. سپس به او گفت: «اسمی برای او انتخاب کن». گفت: «اسم او را نهادم موشی چون او را بین ماء (آب) و شجر (درخت) پیدا کرده بود. گفته اند: مادر موسی به خواهرش که اسمش مریم بود گفت: او را دنبال کن و درباه او جستجو کن و ببین چیزی از او می شنوی؟ آیا بچه‌ام زنده است یا حیوانات دریایی او را خورده‌اند؟ و وعده خداوند را فراموش کرد؛ فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ آن‌ها نمی‌دانستند که او خواهر موسی (علیه السلام) است. هنگامی که بچّه سینه زنان شیرده را نمی‌گرفت گفت: هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلَی أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ وَهُمْ لَهُ نَاصِحُونَ؛ هنگامی که مادرش را آورد به سرعت سینه مادرش را گرفت و آنقدر از آن شیر خورد تا پهلوهایش پر شد. سپس گفت: نزد ما بمان و این بچّه‌ام را برایم بزرگ کن. گفت: «نمی‌توانم خانه و فرزندم را رها کنم. ولی اگر بخواهی می‌توانم که آن را با خودم به خانه ببرم و هر کار خیری بتوانم برایش انجام می‌دهم. سپس او را به مادرش داد و مادر موسی وعده خداوند را به یاد آورد و موسی را همان روز به خانه اش بازگرداند».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The mother of Musa (peace be upon him) went to a carpenter from the people of Pharaoh and bought a small box from him. The carpenter said to her, "What do you want to do with this?" She said, "I have a son and I want to hide him in it," because she did not want to lie. Then the carpenter went towards the killers of the children to inform them. When he wanted to speak, Allah held back his tongue, so he began to gesture with his hand, but no one could understand anything from him. When they realised he had no news and became exasperated with him, their chief said, "Beat him." So they beat him and threw him out of there. Then he wandered in a desert. Then Allah restored his tongue and sight to him on condition that he would not reveal the whereabouts of Musa, but would keep that secret to himself. He turned to the path of Allah and accepted his (Musa's) words. The mother of Musa (peace be upon him) set out and cast him into the river, after having nursed him for three months. At that time Pharaoh had a daughter, and he had no child other than her, and she was the dearest of all people to him. She had a severe case of leprosy, and the physicians and sorcerers of Egypt had said that this illness could only be cured through the water of the sea, in which there is something resembling a human being, and the saliva of its mouth is taken and must be rubbed on her body for her illness to be cured. This event would occur on such-and-such a day at such-and-such hour, at sunrise. When Monday came, Pharaoh went with Asiya towards a resting place he had by the bank of the Nile. Then Pharaoh's daughter came with her maidservants to the shore of the river, and they were playing together, when suddenly the waves of the Nile brought the little box, and they took it. Asiya drew near and saw inside the box a light which she had not seen before, [a light] for the one whom Allah wished to honour. So she took it and opened it, and suddenly saw that this light was between his eyes, and Allah the Exalted had placed his sustenance in his thumb, so that when he sucked it, milk came out of it. So Allah placed the love of that child in her heart, and Pharaoh also loved him. When they took him out of the box, Pharaoh's daughter rubbed her hand on the water flowing from Musa's mouth and applied it to her body, and she was cured of that illness. Then she kissed Musa (peace be upon him) and took him into her arms. Some of the exaggerators and zealots of Pharaoh's people said, "O king, we think that this child of the Bani Israel who is to be born and whom you fear — this is the child whom, out of fear of you, they have cast into the river." So Pharaoh decided to kill him, but Asiya asked him to gift the child to her. Pharaoh gave him to Asiya. Then he said to her, "Choose a name for him." She said, "I have named him Musha, because I found him between the ma' (water) and the shajar (tree)." They said: The mother of Musa said to his sister, whose name was Maryam, "Follow him and search for him and see if you hear anything of him. Is my child alive, or have the sea creatures eaten him?" And she forgot the promise of Allah. فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ [So she watched him from a distance while they did not perceive] — they did not know that she was the sister of Musa (peace be upon him). When the child would not take the breast of the wet-nurses, she said: هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلَی أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ وَ هُمْ لَهُ نَاصِحُونَ [Shall I direct you to a household who will take care of him for you, and who will be sincere towards him?] When she brought his mother, he quickly took his mother's breast and drank so much milk from it that his sides became full. Then she said, "Stay with us and raise this child of mine for me." She said, "I cannot leave my house and my child. But if you wish, I can take him with me to my house, and I will do whatever good I can for him." Then she gave him to his mother, and the mother of Musa remembered the promise of Allah, and she brought Musa back to her house that very day.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા ફિરઔનની કૌમના એક સુથાર પાસે ગયા અને તેની પાસેથી એક નાની પેટી ખરીદી. સુથારે તેમને કહ્યું: "તમે આનું શું કરવા ઈચ્છો છો?" તેમણે કહ્યું: "મારો એક પુત્ર છે અને હું તેને એમાં છુપાવવા ઈચ્છું છું," કારણ કે તેઓ જૂઠું બોલવા ઈચ્છતા ન હતા. પછી સુથાર બાળકોના કાતિલો તરફ ગયો જેથી તેમને ખબર આપે. જ્યારે તેણે વાત કરવા ઈચ્છ્યું, ત્યારે અલ્લાહે તેની જીભ પકડી લીધી, પછી તેણે હાથથી ઈશારા કરવાનું શરૂ કર્યું પણ કોઈ તેનાથી કંઈ સમજી શકતું ન હતું. જ્યારે તેઓ સમજી ગયા કે તેની પાસે કોઈ ખબર નથી અને તેનાથી કંટાળી ગયા, ત્યારે તેમના મોટાએ કહ્યું: "તેને મારો." તો તેમણે તેને માર્યો અને ત્યાંથી બહાર ફેંકી દીધો. પછી તે એક રણમાં ભટકતો થઈ ગયો. પછી અલ્લાહે તેની જીભ અને દ્રષ્ટિ તેને પાછી આપી આ શરતે કે મૂસાનું સ્થાન જાહેર ન કરે બલ્કે તે રહસ્ય પોતાની પાસે રાખે. તેણે અલ્લાહના રસ્તા તરફ મુખ ફેરવ્યું અને તેમની (મૂસાની) વાતો કબૂલ કરી. મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા નીકળી પડ્યા અને તેમને દરિયામાં ફેંકી દીધા, આ એ સ્થિતિમાં હતું કે તેમને ત્રણ મહિના સુધી દૂધ પિવડાવ્યું હતું. તે વખતે ફિરઔનની એક પુત્રી હતી, તેના સિવાય તેનું કોઈ સંતાન ન હતું જે ફિરઔન પ્રત્યે સૌથી પ્રેમાળ હતી. અને તેને સફેદ કોઢનો ગંભીર રોગ હતો કે મિસરના તબીબો અને જાદુગરોએ કહ્યું હતું કે તે બિમારી ફક્ત દરિયાના પાણી દ્વારા જ સાજી થશે, જેમાં એક વસ્તુ છે જે માણસ જેવી છે, અને તેના મુખના પાણી (લાળ)થી લઈને તે પાણી તેના શરીર પર લગાડવું જોઈએ જેથી તેની બિમારી સાજી થાય. આ ઘટના ફલાણા દિવસે અને ફલાણી ઘડીએ સૂર્યોદય વખતે થશે. જ્યારે સોમવારનો દિવસ આવ્યો, ત્યારે ફિરઔન આસિયા સાથે નીલ નદીના કિનારે આવેલા આરામસ્થળ તરફ ગયો. પછી ફિરઔનની પુત્રી પોતાની દાસીઓ સાથે દરિયા કિનારે આવી અને એકબીજા સાથે રમતી હતી કે અચાનક નીલ નદીના મોજા પેટીને લાવ્યા, તો તેમણે તેને પકડી લીધી. આસિયા નજીક આવી અને પેટીની અંદર એક એવો પ્રકાશ જોયો જે તે પહેલા કોઈએ ન જોયો હતો, [એ પ્રકાશ] જેને અલ્લાહ સન્માનિત કરવા ઈચ્છતો હતો. તો તેણે તેને લીધી અને તેને ખોલી કે અચાનક જોયું કે તે પ્રકાશ તેમની આંખો વચ્ચે છે અને અલ્લાહ તઆલાએ તેમની રોજી તેમના અંગૂઠામાં મૂકી હતી કે જ્યારે તેને ચૂસતા ત્યારે તેમાંથી દૂધ નીકળતું. તો અલ્લાહે તે બાળકનો પ્રેમ તેના દિલમાં મૂક્યો અને ફિરઔન પણ તેમને પ્રેમ કરતો હતો. જ્યારે તેમને પેટીમાંથી બહાર કાઢ્યા, ત્યારે ફિરઔનની પુત્રીએ પોતાનો હાથ મૂસાના મુખમાંથી નીકળેલા પાણી પર લગાડ્યો અને તેને પોતાના શરીર પર લગાડ્યું અને તે બિમારીથી સાજી થઈ ગઈ. પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને ચુંબન કર્યું અને તેમને પોતાની ગોદમાં લીધા. ફિરઔનની કૌમના કેટલાક અતિરેકી અને કટ્ટરપંથીઓએ કહ્યું: "ઓ બાદશાહ, અમે વિચારીએ છીએ કે તે બની ઈસરાઈલનું બાળક જે જન્મ લેવાનું છે અને જેનાથી તું ડરે છે, આ એ જ બાળક છે જેને તારા ડરના કારણે દરિયામાં ફેંકી દેવામાં આવ્યું છે." તો ફિરઔને તેમને મારી નાખવાનો નિર્ણય લીધો, પણ આસિયાએ તેની પાસેથી માંગ્યું કે તે બાળક તેને ભેટ આપી દે. ફિરઔને પણ તેમને આસિયાને ભેટ આપી દીધા. પછી તેને કહ્યું: "તેમના માટે એક નામ પસંદ કર." તેણે કહ્યું: "મેં તેમનું નામ મૂશા રાખ્યું છે કારણ કે તેમને 'મા' (પાણી) અને 'શજર' (વૃક્ષ) વચ્ચેથી શોધ્યા હતા." કહેવાયું છે: મૂસાની માતાએ પોતાની પુત્રીને, જેનું નામ મરિયમ હતું, કહ્યું: તેમની પાછળ જા અને તેમના વિશે તપાસ કર અને જો કે તું તેમના વિશે કંઈ સાંભળે છે? શું મારું બાળક જીવતું છે કે દરિયાના જાનવરોએ તેને ખાઈ લીધું છે? અને અલ્લાહનું વચન ભૂલી ગઈ; فَبَصُرَتْ بِهِ عَنْ جُنُبٍ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ [તો તેણે તેમને દૂરથી જોયા જ્યારે તેઓ સમજતા ન હતા] તેઓ જાણતા ન હતા કે તે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની બહેન છે. જ્યારે બાળક દૂધ પિવડાવનારીઓની છાતી લેતું ન હતું, ત્યારે તેણે કહ્યું: هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلَی أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ وَهُمْ لَهُ نَاصِحُونَ [શું હું તમને એવા ઘરવાળા બતાવું જે તમારા માટે તેની સંભાળ રાખશે અને તેના પ્રત્યે નિષ્ઠાવાન હશે?]; જ્યારે તેમની માતાને લાવવામાં આવ્યા, ત્યારે ઝડપથી માતાની છાતી પકડી લીધી અને એટલું દૂધ પીધું કે તેમની બંને પડખાં ભરાઈ ગયા. પછી તેણે કહ્યું: અમારી પાસે રહો અને મારા આ બાળકને મારા માટે મોટું કરો. તેણે કહ્યું: "હું મારું ઘર અને મારા સંતાનને છોડી શકતી નથી. પણ જો તું ઈચ્છે તો હું તેને પોતાની સાથે ઘરે લઈ જઈ શકું છું અને જે પણ ભલાઈનું કામ કરી શકું તેમના માટે કરીશ." પછી તેમને તેમની માતાને આપી દીધા અને મૂસાની માતાએ અલ્લાહનું વચન યાદ કર્યું અને મૂસાને એ જ દિવસે પોતાના ઘરે પાછા લઈ આવ્યા.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّ مُوسَی بْنَ عِمْرَانَ (علیه السلام) کَانَ فِرْعَوْنُ فِی طَلَبِهِ یَنْقُرُ بُطُونَ النِّسَاءِ الْحَوَامِلِ وَ یَذْبَحُ الْأَطْفَالَ لِیَقْتُلَ مُوسَی (علیه السلام) فَلَمَّا وَلَدَتْهُ أُمُّهُ أُمِرَتْ أَنْ تَأْخُذَهُ مِنْ تَحْتِهَا وَ تَقْذِفَهُ فِی التَّابُوتِ وَ تُلْقِیَ بِالتَّابُوت فِی الْیَمِّ فَقَالَتْ وَ هِیَ ذَعِرَهًٌْ مِنْ کَلَامِهِ یَا بُنَیَ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکَ مِنَ الْغَرَقِ فَقَالَ لَهَا لَا تَحْزَنِی إِنَّ اللَّهَ رَادَّنِی إِلَیْکِ فَبَقِیَتْ حَیْرَانَهًًْ حَتَّی کَلَّمَهَا مُوسَی (علیه السلام) وَ قَالَ لَهَا یَا أُمِّ اقْذِفِینِی فِی التَّابُوتِ وَ أَلْقِی التَّابُوتَ فِی الْیَمِّ فَفَعَلَتْ مَا أُمِرَتْ بِهِ فَبَقِیَ فِی التَّابُوتِ وَ الْیَمِّ إِلَی أَنْ قَذَفَهُ فِی السَّاحِلِ وَ رَدَّهُ إِلَی أُمِّهِ بِرُمَّتِهِ لَا یَطْعَمُ طَعَاماً وَ لَا یَشْرَبُ شَرَاباً مَعْصُوما.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- فرعون چنان در جستجوی موسی (علیه السلام) بود که شکم زنان باردار را می‌درید و کودکان را می‌کُشت برای این‌که موسی (علیه السلام) را بکشد و همین که مادرش موسی (علیه السلام) را زایید فرمان داده‌شد که کودک را مخفیانه بردارد و در صندوقی نهد و آن را به دریا (رود نیل) افکند مادر از این دستور سرگردان شد و گفت: «ای فرزندم! من می‌ترسم که تو غرق شوی». موسی (علیه السلام) فرمود: «اندوهگین مباش که خداوند مرا پیش تو برمی‌گرداند»، مادر موسی (علیه السلام) همچنان سرگردان و حیران بود که برای بار دوّم، موسی (علیه السلام) به سخن آمد و گفت: «ای مادر! مرا در صندوق بگذار و به دریا بیفکن». و مادر سرانجام چنان کرد و موسی (علیه السلام) در آن صندوق بر روی دریا چندان باقی‌ماند که به ساحل رسید و پس از ماجراهایی پیش مادرش بازگشت بدون آنکه هیچ خوراکی خورده یا مایعی آشامیده باشد و سالم و معصوم به دامان مادر برگشت».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Pharaoh was searching for Musa (peace be upon him) so intensely that he would rip open the bellies of pregnant women and slaughter the children, so that he might kill Musa (peace be upon him). As soon as his mother gave birth to Musa (peace be upon him), she was commanded to take the child secretly, place him in a chest, and cast it into the sea (the Nile). The mother was bewildered by this command and said: "O my son! I fear that you will drown." Musa (peace be upon him) said: "Do not grieve, for indeed Allah will return me to you." The mother of Musa (peace be upon him) was still bewildered and astonished when, for the second time, Musa (peace be upon him) spoke and said: "O mother! Place me in the chest and cast me into the sea." At last the mother did so, and Musa (peace be upon him) remained in that chest upon the sea until it reached the shore, and after certain events returned to his mother without having eaten any food or drunk any liquid, and returned safe and protected into his mother's lap.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ફિરઔન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની શોધમાં એટલો બધો હતો કે તે ગર્ભવતી સ્ત્રીઓના પેટ ચીરી નાખતો અને બાળકોને કત્લ કરી નાખતો, જેથી મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કરી શકે. અને જેવી જ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ તેમને જન્મ આપ્યો, તેમને હુકમ મળ્યો કે બાળકને છુપી રીતે ઉઠાવે અને એક સંદૂકમાં મૂકે અને તેને દરિયા (નાઈલ નદી)માં નાખી દે. માતા આ હુકમથી પરેશાન થઈ ગઈ અને બોલી: "ઓ મારા ફરઝંદ! મને ડર છે કે તમે ડૂબી જશો." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ગમગીન ન થાઓ, ખરેખર અલ્લાહ મને તમારી પાસે પાછો લાવશે." મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા હજુ પણ પરેશાન અને હેરાન હતી કે બીજી વાર મૂસા (અલયહિસ્સલામ) બોલ્યા અને કહ્યું: "ઓ માતા! મને સંદૂકમાં મૂકો અને દરિયામાં નાખી દો." અને માતાએ આખરે એમ જ કર્યું, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ સંદૂકમાં દરિયા પર એટલા સમય સુધી રહ્યા કે તે કિનારે પહોંચી ગયો, અને કેટલાક બનાવો બાદ પોતાની માતા પાસે પાછા આવ્યા, કોઈ ખોરાક ખાધા વગર કે કોઈ પ્રવાહી પીધા વગર, અને સહી-સલામત તથા મઅસૂમ પોતાની માતાના ખોળામાં પાછા આવી ગયા.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

حَکِیمَهًُْ بِنْتُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیِ بْنِ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ (علیه السلام) عَمَّهًُْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَت کُنتُ عِندَ اَبِی مُحَمَّدٍ (علیه السلام) فَقَالَ (علیه السلام) یَا عَمَّتَاهْ بِیتِیَ اللَّیْلَهًَْ عِنْدَنَا فَإِنَّهُ سَیُولَدُ اللَّیْلَهًَْ الْمَوْلُودُ الْکَرِیم عَلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ الَّذِی یُحْیِی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا قُلْتُ مِمَّنْ یَا سَیِّدِی وَ لَسْتُ أَرَی بِنَرْجِسَ شَیْئاً مِنْ أَثَرِ الْحَمْلِ فَقَالَ مِنْ نَرْجِسَ لَا مِنْ غَیْرِهَا قَالَتْ فَوَثَبْتُ إِلَی نَرْجِسَ فَقَلَبْتُهَا ظَهْراً لِبَطْنٍ فَلَمْ أَرَ بِهَا أَثَراً مِنْ حَبَلٍ فَعُدْتُ إِلَیْهِ فَأَخْبَرْتُهُ بِمَا فَعَلْتُ فَتَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ لِی إِذَا کَانَ وَقْتُ الْفَجْرِ یَظْهَرُ لَکِ بِهَا الْحَبَلُ لِأَنَّ مَثَلَهَا مَثَلُ أُمِّ مُوسَی (علیه السلام) لَمْ یَظْهَرْ بِهَا الْحَبَلُ وَ لَمْ یَعْلَمْ بِهَا أَحَدٌ إِلَی وَقْتِ وِلَادَتِهَا لِأَنَّ فِرْعَوْنَ کَانَ یَشُقُّ بُطُونَ الْحَبَالَی فِی طَلَبِ مُوسَی (علیه السلام) وَ هَذَا نَظِیرُ مُوسَی (علیه السلام) قَالَتْ حَکِیمَهًُْ ... فَصَاحَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ (علیه السلام) فَقَالَ یَا عَمَّهًِْ تَنَاوَلِیهِ فَهَاتِیهِ فَتَنَاوَلْتُهُ وَ أَتَیْتُ بِهِ نَحْوَهُ فَلَمَّا مَثُلْتُ بَیْنَ یَدَیْ أَبِیهِ وَ هُوَ عَلَی یَدَیَّ سَلَّمَ عَلَی أَبِیهِ فَتَنَاوَلَهُ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ الطَّیْرُ تُرَفْرِفُ عَلَی رَأْسِهِ فَصَاحَ بِطَیْرٍ مِنْهَا فَقَالَ لَهُ احْمِلْهُ وَ احْفَظْهُ وَ رُدَّهُ إِلَیْنَا فِی کُلِّ أَرْبَعِینَ یَوْماً فَتَنَاوَلَهُ الطَّائِرُ وَ طَارَ بِهِ فِی جَوِّ السَّمَاءِ وَ أَتْبَعَهُ سَائِرُ الطَّیْرِ فَسَمِعْتُ أَبَا مُحَمَّدٍ (علیه السلام) یَقُولُ أَسْتَوْدِعُکَ الَّذِی اسْتَوْدَعَتْهُ أُمُّ مُوسَی (علیه السلام) فَبَکَتْ نَرْجِسُ فَقَالَ لَهَا اسْکُتِی فَإِنَّ الرَّضَاعَ مُحَرَّمٌ عَلَیْهِ إِلَّا مِنْ ثَدْیِکِ وَ سَیُعَادُ إِلَیْکِ کَمَا رُدَّ مُوسَی (علیه السلام) إِلَی أُمِّهِ وَ ذَلِکِ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَرَدَدْناهُ إِلی أُمِّهِ کَیْ تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَن.

امام عسکری (علیه السلام)- در کتاب کمال‌الدّین و تمام‌النّعمه با سندش از حکیمه خاتون، عمّه امام حسن عسکری (علیه السلام)، آمده که فرمود: «نزد امام حسن عسکری (علیه السلام) بودم که فرمود: «عمّه جان! امشب را پیش ما بمان که به زودی و همین امشب آن نوزاد فرخنده که در پیشگاه خدا گرامی است متولّد خواهد شد. همان نوزادی که خداوند زمین را به یمن برکت او پس از مرگش زنده می‌فرماید». گفتم: «ای سرور من! آن مولود فرخنده از چه کسی متولّد می‌شود؟! من که هیچ‌گونه نشانی از آبستنی و بارداری در نرگس (سلام الله علیها) نمی‌بینم»؟ فرمود: «از نرگس (سلام الله علیها) متولّد می‌شود نه از کس دیگری». من برخاستم و سراسیمه به سمت نرگس (سلام الله علیها) رفتم و سراپای او را نگریستم و هیچ نشانی از بارداری ندیدم. پیش امام حسن (علیه السلام) برگشتم و گفتم که چه کار کرده‌ام. لبخند زد و فرمود: «هنگام سپیده‌دم نشان بارداری او بر تو آشکار می‌شود و مثل او همچون مادر موسی (علیه السلام) است که نشان بارداری تا هنگام زایمان در او ظاهر نشد و هیچ‌کس از بارداری او آگاه نشد چون فرعون در جستجوی موسی (علیه السلام)، شکم زنان باردار را می‌درید و فرزند من هم نظیر موسی (علیه السلام) است». و حکیمه در پایان این حدیث گفت: وقتی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به دنیا آمد امام عسکری (علیه السلام) با صدای بلند فرمود: «عمّه جان! پسرم را پیش من بیاور». من کودک را در آغوش کشیدم و پیش ایشان بردم. همین که به حضور پدرش (علیه السلام) رسیدم درحالی‌که در دست من بود به پدر سلام کرد. امام (علیه السلام) او را از من گرفت در همین حال پرندگانی بر گرد سر کودک پرواز می‌کردند. امام (علیه السلام) فرمود: «[ای پرندگان!] او را با خود [به آسمان] ببرید و از او محافظت کنید و هر چهل روز یکبار او را پیش ما بازگردانید. پرندگان او را گرفتند و در آسمان پروازش دادند و با او رفتند. شنیدم که امام (علیه السلام) می‌گفت: «تو را به همان کسی می‌سپارم که مادر موسی (علیه السلام) پسرش را به او سپرد». نرگس شروع به گریستن کرد. امام حسن (علیه السلام) فرمود: «آرام بگیر و ساکت باش که شیرخوردن از پستان دیگری بر او حرام است و به زودی پیش تو برگردانده می‌شود همان گونه که موسی (علیه السلام) به مادرش برگردانده شد و این آن گفتار خداوند عزّوجل است که می‌فرماید: «و ما موسی را به مادرش برگرداندیم تا دیده‌اش به او روشن‌گردد و اندوهگین نباشد ( قصص/۱۳ )».

Imam al-Askari (peace be upon him): In the book Kamal al-Din wa Tamam al-Ni'ma, with its chain of narration from Hakima Khatun, the paternal aunt of Imam Hasan al-Askari (peace be upon him), it is reported that she said: "I was with Imam Hasan al-Askari (peace be upon him) when he said: 'Dear aunt! Stay with us tonight, for very soon, this very night, that blessed newborn who is honoured in the presence of Allah will be born — the same newborn through whose blessed presence Allah will revive the earth after its death.' I said: 'O my master! From whom will this blessed child be born? I do not see any sign of pregnancy in Narjis (peace be upon her).' He said: 'From Narjis (peace be upon her), not from anyone else.' I got up and rushed to Narjis (peace be upon her) and examined her from head to foot and saw no sign of pregnancy. I returned to Imam Hasan (peace be upon him) and told him what I had done. He smiled and said: 'At dawn, the sign of her pregnancy will become apparent to you, and her case is like the case of the mother of Musa (peace be upon him), whose sign of pregnancy did not appear until the time of giving birth, and no one was aware of her pregnancy, because Fir'awn was ripping open the bellies of pregnant women in search of Musa (peace be upon him), and my son too is like Musa (peace be upon him).'" And Hakima, at the end of this hadith, said: When Imam Zaman (may Allah hasten his noble reappearance) came into the world, Imam al-Askari (peace be upon him) called out in a loud voice: "Dear aunt! Bring my son to me." I took the child in my arms and brought him to the Imam. As soon as I came into the presence of his father (peace be upon him), while he was in my hands, he greeted his father with salam. The Imam (peace be upon him) took him from me, and at that moment birds were flying around the child's head. The Imam (peace be upon him) said: "[O birds!] Take him with you [to the sky] and protect him, and every forty days bring him back to us once." The birds took him and flew with him in the sky and went away with him. I heard the Imam (peace be upon him) saying: "I entrust you to the same One to whom the mother of Musa (peace be upon him) entrusted her son." Narjis began to weep. Imam Hasan (peace be upon him) said: "Be calm and silent, for suckling from any breast other than yours is forbidden to him, and he will soon be returned to you, just as Musa (peace be upon him) was returned to his mother, and this is the saying of Allah the Mighty and Majestic: فَرَدَدْناهُ إِلی أُمِّهِ کَیْ تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَن [And We returned him to his mother so that her eye might be comforted and she might not grieve (Al-Qasas/13)]."

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): કિતાબ કમાલુદ્દીન વ તમામુન્નેઅમહમાં તેની સનદ સાથે હકીમા ખાતૂન, ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)ના ફોઇથી નકલ થયું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "હું ઇમામ હસન અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ) પાસે હતી કે તેમણે ફરમાવ્યું: 'ઓ ફોઇ! આજ રાત્રે અમારી પાસે રહો, કારણ કે ખૂબ જ જલ્દી, આજ રાત્રે જ, તે મુબારક નવજાત જન્મ લેશે જે અલ્લાહની બારગાહમાં પ્રતિષ્ઠિત છે — તે જ નવજાત જેના મુબારક કારણે અલ્લાહ ઝમીનને તેના મૃત્યુ પછી ફરીથી જીવંત કરશે.' મેં કહ્યું: 'ઓ મારા સરદાર! તે મુબારક બાળક કોનાથી જન્મ લેશે? હું તો નરજિસ (સલામુલ્લાહિ અલયહા)માં ગર્ભાવસ્થાનું કોઈ નિશાન જોતી નથી.' તેમણે ફરમાવ્યું: 'નરજિસ (સલામુલ્લાહિ અલયહા)થી જ, બીજા કોઈથી નહીં.' હું ઊભી થઈ અને દોડીને નરજિસ (સલામુલ્લાહિ અલયહા) પાસે ગઈ અને તેમને માથાથી પગ સુધી જોયા, પરંતુ ગર્ભાવસ્થાનું કોઈ નિશાન ન દેખાયું. હું ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) પાસે પાછી આવી અને જે કંઈ કર્યું તે કહ્યું. તેમણે સ્મિત કર્યું અને ફરમાવ્યું: 'પરોઢિયે તેમની ગર્ભાવસ્થાનું નિશાન તમારા પર જાહેર થઈ જશે, અને તેમનું ઉદાહરણ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતા જેવું છે, જેમનામાં પ્રસવના સમય સુધી ગર્ભાવસ્થાનું નિશાન દેખાયું ન હતું અને કોઈને પણ તેમની ગર્ભાવસ્થાની જાણ ન હતી, કારણ કે ફિરઔન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની શોધમાં ગર્ભવતી સ્ત્રીઓના પેટ ચીરી નાખતો હતો, અને મારો પુત્ર પણ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) જેવો છે.'" અને હકીમાએ આ હદીસના અંતમાં કહ્યું: જ્યારે ઇમામે ઝમાન (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) દુનિયામાં તશરીફ લાવ્યા, ત્યારે ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)એ મોટા અવાજે ફરમાવ્યું: "ઓ ફોઇ! મારા પુત્રને મારી પાસે લાવો." મેં તે બાળકને ગોદમાં લીધો અને તેમની પાસે લઈ ગઈ. જેવી હું તેમના પિતા (અલયહિસ્સલામ)ની હાજરીમાં પહોંચી, જ્યારે તે મારા હાથમાં હતા, તેમણે પોતાના પિતાને સલામ કરી. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને મારી પાસેથી લીધા, અને તે વખતે પક્ષીઓ બાળકના માથાની આજુબાજુ ઊડી રહ્યાં હતાં. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "[ઓ પક્ષીઓ!] તેમને પોતાની સાથે [આસમાનમાં] લઈ જાઓ અને તેમની હિફાઝત કરો, અને દર ચાળીસ દિવસે એક વાર તેમને અમારી પાસે પાછા લાવો." પક્ષીઓએ તેમને લીધા અને આસમાનમાં તેમને ઉડાડ્યા અને તેમની સાથે ચાલી ગયા. મેં સાંભળ્યું કે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) કહી રહ્યા હતા: "હું તમને તે જ હસ્તીને સોંપું છું જેને મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની માતાએ પોતાના પુત્રને સોંપ્યો હતો." નરજિસ રડવા લાગ્યાં. ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "શાંત થઈ જાઓ અને ચુપ રહો, કારણ કે તમારા સિવાય કોઈ બીજાના સ્તનથી દૂધ પીવું તેમના પર હરામ છે અને ખૂબ જલ્દી તેમને તમારી પાસે પાછા લાવવામાં આવશે, જેમ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ને તેમની માતા પાસે પાછા લાવવામાં આવ્યા હતા, અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું વચન છે જે ફરમાવે છે: فَرَدَدْناهُ إِلی أُمِّهِ کَیْ تَقَرَّ عَیْنُها وَ لا تَحْزَن [અને અમે મૂસાને તેમની માતા પાસે પાછા લાવ્યા જેથી તેમની આંખ ઠરે અને તેઓ ગમગીન ન થાય (કસસ/૧૩)]."