مَا وَرَدَ فِی رِوَایَهًِْ شُعْبَهًَْ عَنْ قَتَادَهًَْعَنِالْحَسَنِ فِی خَبَرٍ طَوِیلٍ نَنْقُلُ مِنْهُ مَوْضِعَ الْحَاجَهًِْ} وَ هُوَ أَنَّه لَمَّا حَضَرَتْ أَبَاطَالِبٍ (رحمة الله علیه) الْوَفَاهًُْ دَعَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بَکَی وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنِّی أَخْرُجُ مِنَ الدُّنْیَا وَ مَا لِی غَمٌّ إِلَّا غَمُّکَ إِلَی أَنْ قَالَ (صلی الله علیه و آله) یَا عَمِّ إِنَّکَ تَخَافُ عَلَیَّ أَذَی أَعَادِیَّ وَ لَا تَخَافُ عَلَی نَفْسِکَ عَذَابَ رَبِّی فَضَحِکَ أَبُوطَالِبٍ (رحمة الله علیه) وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) دَعَوْتَنِی وَ کُنْتَ قُدْماً أَمِیناً وَ عَقَدَ بِیَدِهِ عَلَی ثَلَاثٍ وَ سِتِّینَ عَقَدَ الْخِنْصِرَ وَ الْبِنْصِرَ وَ عَقَدَ الْإِبْهَامَ عَلَی إِصْبَعِهِ الْوُسْطَی وَ أَشَارَ بِإِصْبَعِهِ الْمُسَبِّحَهًِْ یَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ قَالَ اللَّهُ أَکْبَرُ وَ الَّذِی بَعَثَکَ بِالْحَقِّ نَبِیّاً لَقَدْ شَفَّعَکَ فِی عَمِّکَ وَ هَدَاهُ بِکَ فَقَامَ جَعْفَرٌ وَ قَالَ لَقَدْ سُدْتَنَا فِی الْجَنَّهًِْ یَا شَیْخِی کَمَا سُدْتَنَا فِی الدُّنْیَا فَلَمَّا مَاتَ أَبُوطَالِبٍ (رحمة الله علیه) أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی یا عِبادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی واسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در روایتی، قتاده از حسن آمده است: هنگامی‌که وقت وفات ابوطالب (رحمة الله علیه) فرا رسید، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را صدا زد و گریه کرد و گفت: «ای محمّد! (صلی الله علیه و آله) من از دنیا می روم ولی هیچ اندوهی جز غم تو ندارم». تا اینجا که [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] فرمود: «ای عمو جان! تو بر من از اینکه دشمنانم مرا اذیّت کنند می‌ترسی و بر خودت از عذاب پروردگارم نمی‌ترسی»؟ ابوطالب (رحمة الله علیه) خندید و گفت: «ای محمّد! (صلی الله علیه و آله) تو مرا دعوت‌کردی و آقا و امین بودی». سپس به صورت اشاره ایمان خود را فهماند و با انگشت تسبیح‌کننده‌اش (انگشت سبّابه) اشاره کرد درحالی‌که می‌گفت: «لا اله الاّّ الله محمّد رسول الله». علی (علیه السلام) برخاست و گفت: «الله اکبر! سوگند به کسی که تو را به حق به پیامبری مبعوث کرد [خدا] شفاعت تو را درباره‌ی عمویت پذیرفت و به واسطه‌ی تو، او را هدایت کرد». جعفر بلند شد و گفت: «ای شیخ من! در بهشت سیّد و آقای ما شدی همان‌گونه که در دنیا سیّد و آقای ما بودی». هنگامی‌که ابوطالب (رحمة الله علیه) از دنیا رفت خداوند متعال این آیه را نازل کرد: یا عِبادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی واسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): In a narration, Qatada from Hasan has reported: When the time of Abu Talib's (may Allah have mercy on him) death arrived, he called the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and wept and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! I am leaving this world, but I have no sorrow except sorrow for you." Up to where [the Prophet (peace be upon him and his family)] said: "O my dear uncle! You fear for me that my enemies may harm me, but you do not fear for yourself the punishment of my Lord?" Abu Talib (may Allah have mercy on him) laughed and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You have invited me, and you have been a master and trustworthy [from before]." Then he indicated his faith by a gesture and pointed with his index finger (the finger of tasbih) while saying: "لا اله الاّ الله محمّد رسول الله [There is no god but Allah, Muhammad is the Messenger of Allah]." Ali (peace be upon him) rose and said: "Allahu Akbar! By the One who sent you in truth as a Prophet, [Allah] has accepted your intercession concerning your uncle and has guided him through you." Ja'far rose and said: "O my elder! You have become our master and chief in Paradise just as you were our master and chief in the world." When Abu Talib (may Allah have mercy on him) passed away, Allah the Exalted revealed this verse: یا عِبادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی واسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ [O My servants who believe! Surely My earth is vast, therefore Me alone should you serve].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): એક રિવાયતમાં, કતાદાએ હસનથી નકલ કર્યું છે: જ્યારે અબૂતાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ના મૃત્યુનો સમય આવ્યો, ત્યારે તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને બોલાવ્યા અને રડ્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું દુનિયાથી જઈ રહ્યો છું પરંતુ મને તમારા સિવાય કોઈ ગમ નથી." ત્યાં સુધી કે [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)]એ ફરમાવ્યું: "ઓ મારા વ્હાલા કાકા! તમે મારા માટે ડરો છો કે મારા દુશ્મનો મને હેરાન કરશે, પરંતુ પોતાના માટે મારા પરવરદિગારના અઝાબથી ડરતા નથી?" અબૂતાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) હસ્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે મને દાવત આપી અને તમે [પહેલાંથી] સરદાર અને અમીન હતા." પછી તેમણે ઈશારાથી પોતાનું ઈમાન સમજાવ્યું અને પોતાની તસ્બીહ કરનાર આંગળી (સબ્બાબાની આંગળી) થી ઈશારો કર્યો જ્યારે તેઓ કહી રહ્યા હતા: "લા ઇલાહ ઇલ્લલ્લાહ મુહમ્મદુર્ રસૂલુલ્લાહ." અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને કહ્યું: "અલ્લાહુ અકબર! તે ઝાત ની કસમ જેણે તમને હકના સાથે પયગંબરીપર મબઉસ કર્યા, [અલ્લાહે] તમારી શફાઅત તમારા કાકાના વિષયમાં કબૂલ કરી અને તમારા વસીલાથી તેમને હિદાયત આપી." જાફર ઊભા થયા અને કહ્યું: "ઓ મારા શેખ! તમે જન્નતમાં અમારા સય્યિદ અને સરદાર બન્યા જેમ તમે દુનિયામાં અમારા સય્યિદ અને સરદાર હતા." જ્યારે અબૂતાલિબ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) દુનિયાથી ગુજરી ગયા, ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: یا عِبادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی واسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ [ઓ મારા બંદાઓ જેઓ ઈમાન લાવ્યા છો! ખરેખર મારી ધરતી વિશાળ છે, તો ફક્ત મારી જ ઇબાદત કરો].