فَلَمَّا دَخَلَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) الْمَدِینَهًَْ نَزَلَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکَ أَنْ تَخْرُجَ فِی أَثَرِ الْقَوْمِ وَ لَا یَخْرُجُ مَعَکَ إِلَّا مَنْ بِهِ جِرَاحَهًٌْ فَأَمَرَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مُنَادِیاً یُنَادِی یَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ مَنْ کَانَتْ بِهِ جِرَاحَهًٌْ فَلْیَخْرُجْ وَ مَنْ لَمْ یَکُنْ بِهِ جِرَاحَهًٌْ فَلْیُقِمْ فَأَقْبَلُوا یُضَمِّدُونَ جِرَاحَاتِهِمْ وَ یُدَاوُونَهَا وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ الْآیَهًَْ وَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنْ یَمْسَسْکُمْ قَرْحٌ الْآیَهًَْ فَخَرَجُوا عَلَی مَا بِهِمْ مِنَ الْأَلَمِ وَ الْجِرَاح.
امام صادق (علیه السلام) بعد از جنگ احد زمانی که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) وارد مدینه شد جبرئیل (علیه السلام) بر ایشان نازل شد و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند به تو دستور می‌دهد که در جستجوی گروه مشرکان بیرون بروی و تنها کسانی که مجروح‌اند با تو بیرون می‌روند». در نتیجه رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به منادی دستور داد تا فریاد بزند: «ای جماعت مهاجرین و انصار! هرکس مجروح است باید با من از مدینه بیرون برود و هرکس جراحتی ندارد باید بماند». پس به مرهم نمودن و مداوای زخم‌هایشان روی آوردند و خداوند بر پیامبرش (صلی الله علیه و آله) نازل کرد: «وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ؛ و خدای عزّوجلّ فرمود: إِنْ یَمْسَسْکُمْ قَرْحٌ ...؛ پس با اینکه درد و زخم داشتند برای تعقیب مشرکان از مدینه خارج شدند».
Imam Sadiq (peace be upon him): After the Battle of Uhud, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) entered Medina, Jibra'il (peace be upon him) descended upon him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah commands you to go out in pursuit of the group of polytheists, and only those who are wounded shall go out with you." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered a caller to announce: "O gathering of the Muhajirin and the Ansar! Whoever is wounded must leave Medina with me, and whoever has no wound must remain." So they turned to bandaging and treating their wounds, and Allah revealed to His Prophet (peace be upon him and his family): "وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ [And do not be weak in pursuit of the enemy if you are suffering pain]"; and Allah, the Mighty and Majestic, said: "إِنْ یَمْسَسْکُمْ قَرْحٌ [If a wound has afflicted you] ..."; so despite their pain and wounds, they went out of Medina in pursuit of the polytheists.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઓહદની લડાઈ પછી જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીનામાં દાખલ થયા, ત્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) તેમના પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "અય મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને હુકમ આપે છે કે મુશરિકોના જૂથની શોધમાં બહાર જાઓ અને ફક્ત તેઓ જ તમારી સાથે બહાર જશે જેઓ ઘાયલ છે." પરિણામે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જાહેર કરનારને હુકમ આપ્યો કે તે એલાન કરે: "અય મુહાજિરીન અને અન્સારના જમાત! જે કોઈ ઘાયલ છે તેણે મારી સાથે મદીનાથી બહાર જવું જોઈએ અને જેને કોઈ ઘા નથી તેણે રહેવું જોઈએ." પછી તેઓ પોતાના ઘાવો પર મલમ લગાવવા અને સારવાર કરવા લાગ્યા, અને અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કર્યું: "وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ [અને દુશ્મનની શોધમાં નબળા ન પડો, જો તમે તકલીફમાં હો]"; અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: "إِنْ یَمْسَسْکُمْ قَرْحٌ [જો તમને ઘા લાગ્યો હોય] ..."; તો પીડા અને ઘાવો હોવા છતાં તેઓ મુશરિકોનો પીછો કરવા માટે મદીનાથી બહાર નીકળ્યા.