سورة آل عمران

Verse 173 of 200

3:173

أَلَّذينَ قالَ لَهُمُ النّاسُ إِنَّ النّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ

[همان] كسانى‌ كه [بعضى از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان براى [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن ها بترسيد»! امّا اين سخن، بر ايمانشان افزود؛ و گفتند: «خدا ما را بس است؛ و او بهترين حامى ‌ماست».

Those to whom the people said: Surely men have gathered against you, therefore fear them, but this increased their faith, and they said: Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector.

તેઓને લોકોએ કહ્યું કે ખરેખર લોકોએ તમારા (મુકાબલા) માટે (મોટા લશ્કર સાથે) ભેગા થઇ ગયા છે માટે તેમનાથી ડરો, છતાં તેઓના ઇમાનમાં વધારો થયો, અને તેઓએ કહ્યું કે અલ્લાહ અમારા માટે કાફી છે અને તે બેહતરીન મદદગાર છે.

#1 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فِی قَوْلِهِ سُبْحَانَهُ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فِی نُعَیْمِ بْنِ مَسْعُودٍ الْأَشْجَعِیِّ وَ ذَلِکَ أَنَّ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) رَجَعَ مِنْ غَزَاهًِْ أُحُدٍ وَ قَدْ قُتِلَ عَمُّهُ حَمْزَهًُْ وَ قُتِلَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ مَنْ قُتِلَ وَ جُرِحَ مَنْ جُرِحَ وَ انْهَزَمَ مَنِ انْهَزَمَ وَ لَمْ یَنَلْهُ الْقَتْلُ وَ الْجَرْحُ أَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) أَنِ اخْرُجْ فِی وَقْتِکَ هَذَا لِطَلَبِ قُرَیْشٍ وَ لَا تُخْرِجْ مَعَکَ مِنْ أَصْحَابِکَ إِلَّا مَنْ کَانَتْ بِهِ جِرَاحَهًٌْ فَأَعْلَمَهُمْ بِذَلِکَ فَخَرَجُوا مَعَهُ عَلَی مَا کَانَ بِهِمْ مِنَ الْجِرَاحِ حَتَّی نَزَلُوا مَنْزِلًا یُقَالُ لَهُ حَمْرَاءُ الْأَسَدِ وَ کَانَتْ قُرَیْشٌ قَدْ جَدَّتِ السَّیْرَ فَرَقاً فَلَمَّا بَلَغَهُمْ خُرُوجُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فِی طَلَبِهِمْ خَافُوا فَاسْتَقْبَلَهُمْ رَجُلٌ مِنْ أَشْجَعَ یُقَالُ لَهُ نُعَیْمُ بْنُ مَسْعُودٍ یُرِیدُ الْمَدِینَهًَْ فَقَالَ لَهُ أَبُوسُفْیَانَ صَخْرُبْنُ‌حَرْبٍ یَا نُعَیْمُ هَلْ لَکَ أَنْ أَضْمَنَ لَکَ عَشْرَ قَلَائِصَ وَ تَجْعَلَ طَرِیقَکَ عَلَی حَمْرَاءِ الْأَسَدِ فَتُخْبِرَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ قَدْ جَاءَ مَدَدٌ کَثِیرٌ مِنْ حُلَفَائِنَا مِنَ الْعَرَبِ کِنَانَهًَْ وَ عَشِیرَتِهِمْ وَ الْأَحَابِیشِ وَ تُهَوِّلَ عَلَیْهِمْ مَا اسْتَطَعْتَ فَلَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ عَنَّا فَأَجَابَهُ إِلَی ذَلِکَ وَ قَصَدَ حَمْرَاءَ الْأَسَدِ فَأَخْبَرَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِذَلِکَ وَ قَالَ إِنَّ قُرَیْشاً یُصْبِحُونَ بِجَمْعِهِمُ الَّذِی لَا قِوَامَ لَکُمْ بِهِ فَاقْبَلُوا نَصِیحَتِی وَ ارْجِعُوا فَقَالَ أَصْحَابُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ اعْلَمْ أَنَّا لَا نُبَالِی بِهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ عَلَی رَسُولِهِ الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِلهِ وَ الرَّسُولِ إِلَی قَوْلِهِ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ وَ إِنَّمَا کَانَ الْقَائِلُ نُعَیْمُ بْنُ مَسْعُودٍ فَسَمَّاهُ اللَّهُ بِاسْمِ جَمِیعِ النَّاسِ وَ هَکَذَا کُلُّ مَا جَاءَ تَنْزِیلُهُ بِلَفْظِ الْعُمُومِ وَ مَعْنَاهُ الْخُصُوص.

امام علی (علیه السلام) الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیل، این آیه درباره‌ی نعیم‌بن‌مسعود اشجعی نازل شد و جریان آن چنین است که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) از غزوه اُحُد برگشت، درحالی‌که عموی ایشان حمزه (علیه السلام) کشته شده و از مسلمانان کشته شده آنکه کشته‌شده و زخمی‌شده آنکه زخمی‌شده و فرارکرده آنکه فرارکرده و قتل و جراحتی به او وارد نشده است. خدای تعالی به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) وحی فرمود: «هم اکنون برای جستجو، قریش بیرون برو و از اصحابت جز کسانی که مجروح شده‌اند همراه خود بیرون نبر». پیامبر (صلی الله علیه و آله) اصحابش را از این قضیه باخبر کرد و با وجود زخم‌هایی که داشتند با پیامبر (صلی الله علیه و آله) خارج شدند تا در منزلی فرود آمدند که به آن حمراءالاسد گفته می‌شود و قریش از ترس راه را به‌سرعت پیموده بودند و هنگامی‌که خبر بیرون‌آمدن پیامبر (صلی الله علیه و آله) در جستجوی قریش به آن‌ها رسید، ترسیدند. سپس مردی از قبیله‌ی اشجع که نعیم‌بن‌مسعود نام داشت با آن‌ها روبرو شد و می‌خواست به‌سوی مدینه برود. ابوسفیان صخربن‌حرب به او گفت: «ای نعیم! آیا می‌خواهی ده شتر جوان برای تو ضمانت کنم و تو مسیرت را از حمراءالاسد قرار بدهی و به محمّد (صلی الله علیه و آله) خبر بدهی که از طرف هم پیمان‌های عرب ما کنانه و خویشاوندانشان و قبیله‌های مختلف کمک زیادی آمده و تا می‌توانی آن‌ها را بترسانی تا شاید برگردند». پس نعیم به او برای انجام آن کار پاسخ مثبت داد و به‌سوی حمراءالاسد رفت و رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) را از آن آگاه کرد و گفت: «قریش با گروهی که شما توان پایداری در مقابل آن را ندارید، صبح می‌کنند پس نصیحت مرا بپذیرید و برگردید». اصحاب رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) گفتند: «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ. بدانکه ما به آن‌ها اهمیّتی نمی‌دهیم». پس خداوند سبحان بر پیامبرش (صلی الله علیه و آله) نازل فرمود: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ ... وَ نِعْمَ الْوَکِیل. گوینده نعیم‌بن‌مسعود بود ولی خداوند او را به نام همه‌ی مردم نامید و این چنین است هرچه که نزولش با لفظ عام آمده و معنای آن خاص است.

Imam Ali (peace be upon him): الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیل [Those to whom the people said: Surely men have gathered against you, therefore fear them, but this increased their faith, and they said: Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]. This verse was revealed concerning Nu'aym ibn Mas'ud al-Ashja'i, and its account is as follows: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from the battle of Uhud, while his uncle Hamza (peace be upon him) had been killed, and of the Muslims those who had been killed had been killed, those who had been wounded had been wounded, and those who had fled had fled, and no killing or wound had befallen him. Allah the Exalted revealed to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "Go out now to pursue Quraysh, and take with you from your companions none but those who have been wounded." The Prophet (peace be upon him and his family) informed his companions of this matter, and despite the wounds they had, they went out with the Prophet (peace be upon him and his family) until they alighted at a place called Hamra al-Asad. Quraysh, out of fear, had travelled the road swiftly, and when the news of the Prophet (peace be upon him and his family) coming out in pursuit of them reached them, they became afraid. Then a man from the tribe of Ashja', whose name was Nu'aym ibn Mas'ud, met them, and he was intending to go to Medina. Abu Sufyan Sakhr ibn Harb said to him: "O Nu'aym! Would you like me to guarantee you ten young she-camels, and you make your route via Hamra al-Asad and inform Muhammad (peace be upon him and his family) that a large reinforcement has come from our Arab allies — Kinana and their kinsmen and the various tribes — and that you frighten them as much as you can, so that perhaps they may turn back from us?" So Nu'aym gave him a positive reply to carry out that task, and set out for Hamra al-Asad, and informed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) of it, saying: "Quraysh will come upon you in the morning with a host you have no power to withstand, so accept my advice and turn back." The companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]. Know that we pay them no heed." So Allah the Glorified revealed to His Prophet (peace be upon him and his family): الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ ... وَ نِعْمَ الْوَکِیل [Those who responded to Allah and the Messenger ... and most excellent is the Protector]. The speaker was Nu'aym ibn Mas'ud, but Allah named him with the name of all the people, and thus is every case whose revelation came with a general expression while its meaning is specific.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیل [તે લોકો કે જેમને લોકોએ કહ્યું: ખરેખર દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે, તેમનાથી ડરો, પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો અને તેમણે કહ્યું: અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે ઉત્તમ કારસાઝ છે]. આ આયત નુઐમ બિન મસ્ઊદ અશ્જઈ વિશે નાઝિલ થઈ અને તેનો પ્રસંગ આ મુજબ છે કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગઝવએ ઉહુદથી પાછા ફર્યા, જ્યારે તેમના કાકા હમ્ઝા (અલયહિસ્સલામ) શહીદ થઈ ચૂક્યા હતા અને મુસલમાનોમાંથી જે માર્યા ગયા તે માર્યા ગયા અને જે ઘાયલ થયા તે ઘાયલ થયા અને જે ભાગી ગયા તે ભાગી ગયા, અને તેમને (પયગંબરને) કોઈ કત્લ કે ઘાવ પહોંચ્યો ન હતો. અલ્લાહ તઆલાએ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી: 'હમણાં જ કુરૈશની શોધમાં નીકળી પડો અને તમારા સહાબીઓમાંથી ફક્ત તે લોકોને જ સાથે લઈ જાઓ જેઓ ઘાયલ થયા છે.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના સહાબીઓને આ બાબતથી માહિતગાર કર્યા અને પોતાના ઘાવો હોવા છતાં તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે નીકળી ગયા ત્યાં સુધી કે તેઓ એક મુકામ પર ઊતર્યા જેને હમરાઉલ અસદ કહેવામાં આવે છે. અને કુરૈશ ડરથી ખૂબ ઝડપથી માર્ગ કાપી ચૂક્યા હતા, અને જ્યારે તેમને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કુરૈશની શોધમાં નીકળ્યાની ખબર પહોંચી, ત્યારે તેઓ ડરી ગયા. પછી અશ્જઅ કબીલાનો એક વ્યક્તિ જેનું નામ નુઐમ બિન મસ્ઊદ હતું, તેમને મળ્યો અને તે મદીના તરફ જવા માંગતો હતો. અબૂ સુફિયાન સખ્ર બિન હર્બે તેને કહ્યું: 'ઓ નુઐમ! શું તું ઇચ્છે છે કે હું તને દસ જવાન ઊંટોની ઝમાનત આપું અને તું તારો રસ્તો હમરાઉલ અસદ થઈને બનાવે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને ખબર આપે કે અમારા આરબ સાથીઓ કિનાના અને તેમના સગાસંબંધીઓ અને વિવિધ કબીલાઓ તરફથી ઘણી મદદ આવી છે અને જેટલી શકે તેટલી તેમને ડરાવ, જેથી કદાચ તેઓ પાછા ફરી જાય.' પછી નુઐમે તેને તે કામ કરવા માટે હકારાત્મક જવાબ આપ્યો અને હમરાઉલ અસદ તરફ ગયો અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને તેની ખબર આપી અને કહ્યું: 'કુરૈશ એવા સમૂહ સાથે સવારે આવશે જેની સામે ઊભા રહેવાની તાકાત તમારામાં નથી, તેથી મારી નસીહત સ્વીકારો અને પાછા ફરો.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના સહાબીઓએ કહ્યું: 'حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે ઉત્તમ કારસાઝ છે]. જાણી લે કે અમે તેમને કોઈ મહત્વ આપતા નથી.' પછી અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ ફરમાવ્યું: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ ... وَ نِعْمَ الْوَکِیل [તે લોકો કે જેમણે અલ્લાહ અને રસૂલનો જવાબ આપ્યો ... અને તે ઉત્તમ કારસાઝ છે]. કહેનાર નુઐમ બિન મસ્ઊદ હતો, પરંતુ અલ્લાહે તેને બધા લોકોના નામથી નામ આપ્યું, અને આવી જ રીતે છે દરેક તે વસ્તુ કે જેનું નુઝૂલ સામાન્ય શબ્દ સાથે આવ્યું છે અને તેનો અર્થ ખાસ છે.

#2 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ (رحمة الله علیه) عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَال: لَمَّا وَجَّهَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) امیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ عَمَّارَ بْنَ یَاسِرٍ إِلَی أَهْلِ مَکَّهًَْ قَالُوا بَعَثَ هَذَا الصَّبِیَّ وَ لَوْ بَعَثَ غَیْرَهُ إِلَی أَهْلِ مَکَّهًَْ وَ فِی مَکَّهًَْ صَنَادِیدُ قُرَیْشٍ وَ رِجَالُهَا وَ اللَّهِ الْکُفْرُ أَوْلَی بِنَا مِمَّا نَحْنُ فِیهِ فَسَارُوا وَ قَالُوا لَهُمَا وَ خَوَّفُوهُمَا بِأَهْلِ مَکَّهًَْ وَ غَلَّظُوا عَلَیْهِمَا الْأَمْرَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَمَضَیَا وَ لَمَّا دَخَلَا مَکَّهًَْ أَخْبَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ بِقَوْلِهِمْ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ بِقَوْلِ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَهُمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ بِأَسْمَائِهِمْ فِی کِتَابِهِ وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَی الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ* فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ وَ إِنَّمَا نَزَلَتْ أَ لَمْ تَرَ إِلَی فُلَانٍ وَ فُلَانٍ لَقُوا عَلِیّاً (علیه السلام) وَ عَمَّاراً فَقَالَا إِنَّ أَبَا سُفْیَانَ وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرٍ وَ أَهْلَ مَکَّهًَْ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَاناً وَ قَالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ.

امام باقر (علیه السلام) جابر (رحمة الله علیه) گوید: وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله)، امیرالمؤمنین (علیه السلام) و عمّاربن‌یاسر را به مکّه فرستاد، گفتند: «این جوان را به سراغ اهل مکّه فرستاد و اگر افراد دیگری را به‌سمت اهل مکّه که در آن‌ها مبارزان و مردان فراوانی هستند می‌فرستاد بهتر بود. به خدا سوگند که کفر از وضعیّتی که اکنون داریم برای ما بهتر است». پس رفتند و با آن دو (حضرت علی (علیه السلام) و عمّار) صحبت کردند و آنان را از اهل مکّه ترساندند و قدرت اهل مکّه را بر ایشان بزرگ جلوه دادند. پس حضرت علی (علیه السلام) فرمود: «حَسْبُنَا اللهُ وَنِعمَ الْوَکِیلُ». و رفتند و هنگامی‌که وارد مکّه شدند خداوند پیامبر (صلی الله علیه و آله) را از آنچه که آن‌ها به علی (علیه السلام) گفتند و آنچه که علی (علیه السلام) به آن‌ها گفت باخبر ساخت و خداوند نام آن‌ها را در کتاب خود آورد. آیه‌ی مربوط به این مسئله، این آیه است: الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعواْ لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعمَ الْوَکِیلُ فَانقَلَبُواْ بِنِعمَةٍ مِّنَ اللهِ وَفَضْلٍ لَّمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعواْ رِضْوَانَ اللهِ وَاللهُ ذُو فَضْلٍ عظِیمٍ. آیه‌ی فوق این گونه نازل شده است.

Imam Baqir (peace be upon him) — Jabir (may Allah have mercy on him) said: When the Prophet (peace be upon him and his family) sent Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and Ammar ibn Yasir to Mecca, they [some people] said: 'He has sent this young man to the people of Mecca; it would have been better if he had sent others to the people of Mecca, among whom are many warriors and men. By Allah, disbelief is better for us than the condition we are now in.' Then they went and spoke with those two (Imam Ali (peace be upon him) and Ammar) and frightened them of the people of Mecca and made the power of the people of Mecca appear great to them. So Imam Ali (peace be upon him) said: 'حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector].' And they went, and when they entered Mecca, Allah informed the Prophet (peace be upon him and his family) of what those people had said to Ali (peace be upon him) and what Ali (peace be upon him) had said to them, and Allah mentioned their names in His Book. The verse concerning this matter is this verse: الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعواْ لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللهِ وَفَضْلٍ لَّمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعواْ رِضْوَانَ اللهِ وَاللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ [Those to whom the people said: Surely men have gathered against you, therefore fear them, but this increased their faith, and they said: Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector. So they returned with favour from Allah and grace; no evil touched them, and they followed the pleasure of Allah, and Allah is the possessor of great grace]. The above verse was revealed in this way.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) — જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને અમ્માર બિન યાસિરને મક્કા મોકલ્યા, ત્યારે [કેટલાક લોકોએ] કહ્યું: 'આ યુવાનને મક્કાવાસીઓ પાસે મોકલ્યા છે; અને જો બીજા લોકોને મક્કાવાસીઓ પાસે મોકલતા, જેમાં ઘણા લડવૈયા અને પુરુષો છે, તો વધુ સારું હોત. અલ્લાહની કસમ, જે સ્થિતિમાં અમે અત્યારે છીએ તેના કરતાં કુફ્ર અમારા માટે વધુ સારું છે.' પછી તેઓ ગયા અને તે બંને (હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) અને અમ્માર) સાથે વાત કરી અને તેમને મક્કાવાસીઓથી ડરાવ્યા અને મક્કાવાસીઓની શક્તિને તેમની સામે મોટી કરીને દર્શાવી. ત્યારે હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ કારસાઝ છે].' અને તેઓ ગયા, અને જ્યારે તેઓ મક્કામાં દાખલ થયા, ત્યારે અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને એ વાતથી માહિતગાર કર્યા કે તેઓએ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને શું કહ્યું અને અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને શું કહ્યું, અને અલ્લાહે તેમના નામો પોતાની કિતાબમાં લાવ્યા. આ મુદ્દા સંબંધી આયત આ છે: الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعواْ لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللهِ وَفَضْلٍ لَّمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعواْ رِضْوَانَ اللهِ وَاللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ [જેમને લોકોએ કહ્યું: ખરેખર લોકોએ તમારી વિરુદ્ધ એકત્ર થયા છે, તેથી તેમનાથી ડરો, પરંતુ આનાથી તેમનો ઈમાન વધ્યો, અને તેઓએ કહ્યું: અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ કારસાઝ છે. પછી તેઓ અલ્લાહની નેઅમત અને ફઝ્લ સાથે પાછા ફર્યા; તેમને કોઈ બુરાઈ સ્પર્શી નહીં, અને તેઓએ અલ્લાહની ખુશનૂદીનું અનુસરણ કર્યું, અને અલ્લાહ મહાન ફઝ્લવાળો છે]. ઉપરોક્ત આયત આ રીતે નાઝિલ થઈ છે.

#3 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَ: إِنْ یَمْسَسْکُمْ قَرْحٌ الْآیَهًَْ فَخَرَجُوا عَلَی مَا بِهِمْ مِنَ الْأَلَمِ وَ الْجِرَاحِ فَلَمَّا بَلَغَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَمْرَاءَ الْأَسَدِ وَ قُرَیْشٌ قَدْ نَزَلَتِ الرَّوْحَاءَ قَالَ عِکْرِمَهًُْ‌بْنُ‌أَبِی‌جَهْلٍ وَ الْحَارِثُ‌بْنُ‌هِشَامٍ وَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ وَ خَالِدُ‌بْنُ‌الْوَلِیدِ: نَرْجِعُ فَنُغِیرُ عَلَی الْمَدِینَهًِْ فَقَدْ قَتَلْنَا سَرَاتَهُمْ وَ کَبْشَهُمْ یَعْنُونَ حَمْزَهًَْ فَوَافَاهُمْ رَجُلٌ خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ فَسَأَلُوهُ الْخَبَرَ فَقَالَ: تَرَکْتُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابَهُ بِحَمْرَاءِ الْأَسَدِ یَطْلُبُونَکُمْ أَحَدَّ الطَّلَبِ. فَقَالَ أَبُوسُفْیَانَ: هَذَا النَّکَدُ وَ الْبَغْیُ قَدْ ظَفِرْنَا بِالْقَوْمِ وَ بَغَیْنَا وَ اللَّهِ مَا أَفْلَحَ قَوْمٌ قَطُّ بَغَوْا فَوَافَاهُمْ نُعَیْمُ‌بْنُ‌مَسْعُودٍ الْأَشْجَعِیُّ فَقَالَ أَبُوسُفْیَانَ: أَیْنَ تُرِیدُ؟ قَالَ: الْمَدِینَهًَْ لِأَمْتَارَ لِأَهْلِی طَعَاماً. قَالَ: هَلْ لَکَ أَنْ تَمُرَّ بِحَمْرَاءِ الْأَسَدِ وَ تَلْقَی أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ تُعْلِمَهُمْ أَنَّ حُلَفَاءَنَا وَ مَوَالِیَنَا قَدْ وَافَوْنَا مِنَ الْأَحَابِیشِ حَتَّی یَرْجِعُوا عَنَّا وَ لَکَ عِنْدِی عَشَرَهًُْ قَلَائِصَ أَمْلَؤُهَا تَمْراً وَ زَبِیباً. قَالَ: نَعَمْ. فَوَافَی مِنْ غَدِ ذَلِکَ الْیَوْمِ حَمْرَاءَ الْأَسَدِ فَقَالَ لِأَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): أَیْنَ تُرِیدُونَ؟ قَالُوا: قُرَیْشاً. قَالَ: ارْجِعُوا فَإِنَّ قُرَیْشاً قَدِ اجْتَمَعَتْ إِلَیْهِمْ حُلَفَاؤُهُمْ وَ مَنْ کَانَ تَخَلَّفَ عَنْهُمْ وَ مَا أَظُنُّ إِلَّا وَ أَوَائِلُ خَیْلِهِمْ یَطَّلِعُونَ عَلَیْکُمُ السَّاعَهًَْ فَقَالُوا: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ مَا نُبَالِی وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ: ارْجِعْ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ أَرْعَبَ قُرَیْشاً وَ مَرُّوا لَا یَلْوُونَ عَلَی شَیْءٍ. فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِلهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِیمٌ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ یَعْنِی نُعَیْمَ‌بْنَ‌مَسْعُودٍ فَهَذَا اللَّفْظُ عَامٌ وَ مَعْنَاهُ خَاص إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ* فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) و اصحابش بعد از جنگ اُحُد با وجود درد و زخم‌هایی که داشتند از مدینه خارج شدند. هنگامی‌که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به حمراءالأسد رسید و قریش در روحا فرود آمدند عکرمهًْ‌بن‌ابی‌جهل، حارث‌بن‌هشام، عمروبن‌عاص و خالدبن‌ولید گفتند: «برمی‌گردیم و به مدینه حمله می‌کنیم؛ چراکه ما اشراف و بزرگان آن‌ها یعنی حمزه (علیه السلام) را کشته‌ایم». سپس مردی که از مدینه بیرون آمده بود نزد آن‌ها آمد و از او خبرهای مدینه را پرسیدند. او گفت: «محمّد (صلی الله علیه و آله) و یارانش را در حمراءالأسد ترک کردم که با جدّیت تمام شما را جستجو می‌کنند». ابوسفیان گفت: «اگر به مدینه حمله کنیم این مشقّت و ستم است ما بر این قوم پیروز شدیم و ستم کردیم به خدا سوگند قومی که ستم کند، هرگز رستگار نمی‌شود». سپس نعیم‌بن‌مسعود اشجعی نزد آن‌ها آمد. ابوسفیان گفت: «مقصدت کجاست»؟ گفت: «مدینه تا برای خانواده‌ام غذا ببرم». گفت: «آیا مایلی از حمراءالاسد عبور کنی و یاران محمّد (صلی الله علیه و آله) را ملاقات کنی و به آن‌ها بگویی که جانشینان ما و دوستان ما از قبیله‌های مختلف به ما پیوسته‌اند تا از تعقیب ما روی برگردانند و اگر چنین کنی نزد من ده شتر داری که از خرما و کشمش پر می‌کنم»؟ نعیم گفت: «بله این کار را انجام می‌دهم». سپس فردای آن روز به حمراءالأسد آمد و به یاران محمّد (صلی الله علیه و آله) گفت: «کجا می‌خواهید بروید»؟ گفتند: «قریش را جستجو می‌کنیم». گفت: «بازگردید چون جانشینان قریش و کسانی از آن‌ها که عقب مانده بودند به‌سوی آن‌ها آمده‌اند و گمان می‌کنم که اوایل قوم هم اکنون بر شما نمایان شوند». پس اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفتند: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ و جبرئیل (علیه السلام) بر رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نازل شد و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله) بازگرد! چون خداوند قریش را دچار ترس و وحشت کرده است و رفتند درحالی‌که به هیچ‌چیز توجّه نمی‌کنند». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به‌سوی مدینه بازگشت و خداوند آیه نازل فرمود: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِیمٌ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاس؛ یعنی نعیم‌بن‌مسعود؛ این لفظ عام است ولی معنای آن خاص است. إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his companions, after the Battle of Uhud, went out from Medina in spite of the pain and wounds they had. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) reached Hamra al-Asad and the Quraysh had come down at al-Rawha, Ikrimah ibn Abi Jahl, Harith ibn Hisham, Amr ibn al-As and Khalid ibn al-Walid said: "We shall return and attack Medina, for we have killed their nobles and great ones — meaning Hamza (peace be upon him)." Then a man who had come out from Medina came to them and they asked him for news of Medina. He said: "I left Muhammad (peace be upon him and his family) and his companions at Hamra al-Asad searching for you with the utmost intensity." Abu Sufyan said: "If we attack Medina, this is hardship and injustice. We have prevailed over this people and have transgressed. By Allah, a people who transgress never prosper." Then Nuaym ibn Masud al-Ashjai came to them. Abu Sufyan said: "Where are you heading?" He said: "To Medina, to bring food for my family." He said: "Would you be willing to pass by Hamra al-Asad and meet the companions of Muhammad (peace be upon him and his family) and tell them that our allies and supporters from the various tribes have joined us, so that they turn away from pursuing us? And if you do that, I have with me ten young she-camels which I shall fill for you with dates and raisins." Nuaym said: "Yes, I shall do it." Then the next day he came to Hamra al-Asad and said to the companions of Muhammad (peace be upon him and his family): "Where do you wish to go?" They said: "We are searching for the Quraysh." He said: "Turn back, for the allies of Quraysh and those of them who had stayed behind have come to them, and I think the foremost of the people will appear before you at this very hour." So the companions of the Prophet (peace be upon him and his family) said: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]. And Jibrail (peace be upon him) descended upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family), return! For Allah has cast terror and dread into the Quraysh, and they have gone off paying attention to nothing." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned to Medina, and Allah revealed the verse: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِیمٌ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاس [Those who responded to Allah and the Messenger after the wound had befallen them — for those among them who did good and were mindful there is a great reward — those to whom the people said]; meaning Nuaym ibn Masud; this wording is general but its meaning is specific. إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم [Indeed men have gathered against you, therefore fear them — but it increased them in faith, and they said: Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector. So they returned with a favour from Allah and bounty, no evil having touched them, and they followed the pleasure of Allah, and Allah is the possessor of great bounty].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ઓહદની જંગ પછી, રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓ, જે દર્દ અને ઘાવ તેમને હતા તેની હાજરી છતાં, મદીનાથી બહાર નીકળ્યા. જ્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હમરાઉલ અસદ પહોંચ્યા અને કુરૈશ રૌહામાં ઉતર્યા, ત્યારે ઇકરિમા બિન અબી જહલ, હારિસ બિન હિશામ, અમ્ર બિન આસ અને ખાલિદ બિન વલીદે કહ્યું: "અમે પાછા ફરીશું અને મદીના પર હુમલો કરીશું; કારણ કે અમે તેમના ઉમરાવો અને મોટા લોકોને એટલે કે હમ્ઝા (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કરી નાખ્યા છે." પછી એક માણસ જે મદીનાથી બહાર આવ્યો હતો તેમની પાસે આવ્યો અને તેમણે તેને મદીનાની ખબરો પૂછી. તેણે કહ્યું: "મેં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓને હમરાઉલ અસદમાં છોડ્યા, જે પૂરી તત્પરતાથી તમને શોધી રહ્યા છે." અબૂ સુફિયાને કહ્યું: "જો અમે મદીના પર હુમલો કરીએ તો આ મુસીબત અને ઝુલમ છે. અમે આ કૌમ પર વિજય મેળવ્યો અને ઝુલમ કર્યો. અલ્લાહની કસમ, જે કૌમ ઝુલમ કરે તે કદી કામિયાબ થતી નથી." પછી નુઐમ બિન મસઊદ અશજઈ તેમની પાસે આવ્યો. અબૂ સુફિયાને કહ્યું: "તારો મકસદ ક્યાં છે?" તેણે કહ્યું: "મદીના, જેથી હું મારા પરિવાર માટે ખોરાક લઈ આવું." તેણે કહ્યું: "શું તું હમરાઉલ અસદથી પસાર થઈને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓને મળીને તેમને કહીશ કે અમારા સાથીઓ અને દોસ્તો જુદી જુદી કબીલાઓમાંથી અમને આવી મળ્યા છે, જેથી તેઓ અમારા પીછો કરવાથી પાછા ફરી જાય? અને જો તું આમ કરે તો મારી પાસે દસ જુવાન ઊંટણીઓ છે જેને હું ખજૂર અને કિશમિશથી ભરી દઈશ." નુઐમે કહ્યું: "હા, હું આ કામ કરીશ." પછી બીજા દિવસે તે હમરાઉલ અસદ આવ્યો અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓને કહ્યું: "તમે ક્યાં જવા માંગો છો?" તેમણે કહ્યું: "અમે કુરૈશને શોધીએ છીએ." તેણે કહ્યું: "પાછા ફરો, કારણ કે કુરૈશના સાથીઓ અને તેમનામાંથી જેઓ પાછળ રહી ગયા હતા તેઓ તેમની તરફ આવી પહોંચ્યા છે, અને હું ધારું છું કે કૌમના પ્રથમ લોકો હમણાં જ તમારી સામે પ્રગટ થશે." તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સહાબાઓએ કહ્યું: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ સંરક્ષક છે]. અને જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), પાછા ફરો! કારણ કે અલ્લાહે કુરૈશને ડર અને દહેશતમાં નાખી દીધા છે અને તેઓ ચાલી ગયા છે એવી હાલતમાં કે તેઓ કોઈ વસ્તુ પર ધ્યાન નથી આપી રહ્યા." રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના તરફ પાછા ફર્યા અને અલ્લાહે આયત નાઝિલ કરી: الَّذِینَ اسْتَجابُوا لِله وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِیمٌ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاس [જેમણે ઘાવ પહોંચ્યા પછી પણ અલ્લાહ અને રસૂલની દાવત કબૂલ કરી, તેમનામાંથી જેઓએ સારું કર્યું અને પરહેજગારી અખ્તિયાર કરી તેમના માટે મોટો બદલો છે; તે લોકો કે જેમને લોકોએ કહ્યું]; એટલે કે નુઐમ બિન મસઊદ; આ લફ્ઝ સામાન્ય છે પરંતુ તેનો અર્થ ખાસ છે. إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم [ખરેખર લોકોએ તમારા સામે ભેગા થઈ ગયા છે, તેમનાથી ડરો — પરંતુ તેનાથી તેમના ઈમાનમાં વધારો થયો અને તેમણે કહ્યું: અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ સંરક્ષક છે. તો તેઓ અલ્લાહની નેઅમત અને ફઝલ સાથે પાછા ફર્યા, તેમને કોઈ બુરાઈ સ્પર્શી નહી, અને તેમણે અલ્લાહની ખુશનૂદીનું અનુસરણ કર્યું, અને અલ્લાહ મહાન ફઝલવાળો છે].

#4 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فِی کِتَابِ تَأوِیلِ‌الآیَاتِ‌الظَّاهِرَهًِْ: کَانَ أَبُوسُفْیَانَ وَ الْمُشْرِکُونَ قَدْ کَرُّوا وَ انْصَرَفُوا فَلَمَّا بَلَغُوا الرَّوْحَاءَ نَدِمُوا عَلَی انْصِرَافِهِمْ وَ نَزَلُوا بِهَا وَ عَزَمُوا عَلَی الرُّجُوعِ فَأُخْبِرَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِذَلِکَ فَقَالَ لِأَصْحَابِهِ: هَلْ مِنْ رَجُلٍ یَأْتِینَا بِخَبَرِ الْقَوْمِ؟ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ مِنْهُمْ فَقَامَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ قَالَ: أَنَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ (صلی الله علیه و آله) لَهُ: اذْهَبْ فَإِنْ کَانُوا قَدْ رَکِبُوا الْخَیْلَ وَ جَنَبُوا الْإِبِلَ فَإِنَّهُمْ یُرِیدُونَ الْمَدِینَهًَْ وَ إِنْ کَانُوا رَکِبُوا الْإِبِلَ وَ جَنَبُوا الْخَیْلَ فَإِنَّهُمْ یُرِیدُونَ مَکَّهًَْ. فَمَضَی أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَلَی مَا بِهِ مِنَ الْأَلَمِ وَ الْجِرَاحِ حَتَّی کَانَ قَرِیباً مِنَ الْقَوْمِ فَرَآهُمْ قَدْ رَکِبُوا الْإِبِلَ وَ جَنَبُوا الْخَیْلَ. فَرَجَعَ وَ أُخْبِرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِذَلِکَ فَقَالَ: أَرَادُوا مَکَّهًَْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در جنگ احد ابوسفیان و مشرکان دوباره حمله نمودند و عقب‌نشینی کردند و هنگامی‌که به روحاء رسیدند از عقب‌نشینی پشیمان شدند و در آنجا فرود آمدند و تصمیم گرفتند که دوباره به جنگ برگردند. پس این موضوع به پیامبر (صلی الله علیه و آله) خبر داده شد و به یارانش فرمود: «آیا مردی هست که از این قوم برای ما خبر بیاورد»؟ هیچ‌یک از آن‌ها پاسخ ایشان را نداد؛ پس امیرالمؤمنین (علیه السلام) برخاست و گفت: «من ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «برو پس اگر بر اسب‌ها سوار شده و شتران را از خود دور کرده بودند قصد مدینه را دارند و اگر بر شتران سوارشده و اسب‌ها را از خود دور کرده بودند قصد مکّه را دارند». امیرالمؤمنین (علیه السلام) با وجود درد و جراحت رفت تا به نزدیکی آن‌ها رسید. دید که بر شتران سوار شده و اسب‌ها را از خود دور کرده‌اند؛ پس بازگشت و رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) را از آن آگاه نمود. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «قصد مکّه را دارند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): In the Battle of Uhud, Abu Sufyan and the polytheists attacked again and then withdrew, and when they reached al-Rawha they regretted their withdrawal, alighted there, and decided to return to the battle. This matter was reported to the Prophet (peace be upon him and his family), and he said to his companions: "Is there a man who will bring us news of this people?" None of them answered him; so Amir al-Mu'minin (peace be upon him) stood up and said: "I will, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Go; if they have mounted the horses and led the camels aside, then they intend Medina; and if they have mounted the camels and led the horses aside, then they intend Mecca." Amir al-Mu'minin (peace be upon him), despite his pain and wounds, went until he drew near to them. He saw that they had mounted the camels and led the horses aside; so he returned and informed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) of that. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "They intend Mecca."

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓહદની જંગમાં અબૂ સુફયાન અને મુશરિકોએ ફરી હુમલો કર્યો અને પાછા હટી ગયા, અને જ્યારે તેઓ રૌહા પહોંચ્યા ત્યારે તેમના પાછા હટવા પર પસ્તાવો કર્યો અને ત્યાં ઉતર્યા અને ફરી જંગમાં પાછા ફરવાનો નિર્ણય કર્યો. પછી આ વાત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સુધી પહોંચાડવામાં આવી અને તેમણે પોતાના સાથીઓને ફરમાવ્યું: "શું કોઈ એવો માણસ છે જે આ કૌમના સમાચાર અમારા માટે લાવે?" તેઓમાંથી કોઈએ પણ તેમનો જવાબ ન આપ્યો; પછી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા અને કહ્યું: "હું, ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "જાઓ, જો તેઓ ઘોડાઓ પર સવાર થયા હોય અને ઊંટોને પોતાનાથી દૂર કર્યા હોય તો તેઓનો ઇરાદો મદીનાનો છે, અને જો તેઓ ઊંટો પર સવાર થયા હોય અને ઘોડાઓને પોતાનાથી દૂર કર્યા હોય તો તેઓનો ઇરાદો મક્કાનો છે." અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) દર્દ અને ઘા હોવા છતાં ગયા ત્યાં સુધી કે તેઓની નજીક પહોંચ્યા. જોયું કે તેઓ ઊંટો પર સવાર થયા છે અને ઘોડાઓને પોતાનાથી દૂર કર્યા છે; પછી પાછા ફર્યા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને તેની જાણ કરી. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તેઓનો ઇરાદો મક્કાનો છે."

#5 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فِی مَجْمَعِ الْبَیَانِ وَ قَالَ مُجَاهِدٌ وَ عَکْرَمَهًُْ: نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَاتُ فِی غَزْوَهًِْ بَدْرٍ الصُّغْرَی وَ ذَلِکَ أَنَّ أَبَاسُفْیَانَ قَالَ یَوْمَ أُحُدٍ حِینَ أَرَادَ أَنْ یَنْصَرِفَ: یَا مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) مَوْعِدُ مَا بَیْنَنَا وَ بَیْنَکَ مَوْسِمُ بَدْرٍ الصُّغْرَی لِقَابِلٍ إِنْ شِئْتَ. فَقَالَ رَسُولُ‌اللهِ (صلی الله علیه و آله) ذَلِکَ بَیْنَنَا وَ بَیْنَکَ. فَلَمَّا کَانَ الْعَامُ الْمُقْبِلُ خَرَجَ أَبُوسُفْیَانَ فِی أَهْلِ مَکَّهًَْ حَتَّی نَزَلَ مَجَنَّهًَْ مِنْ نَاحِیَهًِْ مَرِّ الظَّهْرَانِ ثُمَّ أُلْقِیَ عَلَیْهِمْ الرُّعْبُ فَبَدَا لَهُ مِنِ الرُّجُوعِ فَلَقِیَ نُعَیْمُ بْنُ مَسْعُودٍ الْأَشْجَعِیُّ وَ قَدْ قَدِمَ مُعْتَمِراً فَقَالَ لَهُ أَبُو سُفْیَانَ: إِنِّی وَاعَدْتُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابَهُ أَنْ نَلْتَقِی بِمُوسِمِ بَدْرٍ الصُّغْرَی وَ أَنَّ هَذِهِ عَامٌ جَدْبٌ وَ لَا یُصْلِحُنَا إِلَّا عَامٌ یُرْعِی فِیهِ الشَّجَرُ وَ نَشْرَبُ فِیهِ اللَّبَنَ وَ قَدْ بَدَا لِی أَنْ لَا أَخْرُجَ إِلَیهَا وَ أَکْرَهُ أَنْ یَخْرُجَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ لَا أَخْرُجَ أَنَا فَیَزِیدُهُمْ ذَلِکَ جُرْأَهًًْ فَالْحَقْ بِالْمَدِینَهًِْ فَثَبِّطْهُمْ وَ لَکَ عِنْدِی عَشَرَهًٌْ مِنَ الْإِبِلِ أَضَعُهَا عَلَی یَدَیْ سُهَیْلِ بْنِ عَمْرٍو فَأَتَی نُعَیْمٌ الْمَدِینَهًَْ فَوَجَدَ النَّاسَ یَتَجَهَّزُونَ لِمِیعَادِ أَبِی سُفْیَانَ. فَقَالَ لَهُمْ: بِئْسَ الرَّأْیُ رَأْیُکُمْ أَتَوْکُمْ فِی دِیَارِکُمْ وَ قَرَارِکُمْ فَلَمْ یُفْلِتْ مِنْکُمْ إِلَّا شَرِیدٌ فَتُرِیدُونَ أَنْ تَخْرُجُوا وَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ عِنْدَ الْمَوْسِمِ فَوَ اللَّهِ لَا یُفْلِتُ مِنْکُمْ أَحَدُ فَکَرِهَ أَصْحَابُ رَسُولِ‌الله (صلی الله علیه و آله) الْخُرُوجَ فَقَالَ رَسُولُ‌الله (صلی الله علیه و آله): وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَأَخْرُجَنَّ وَ لَوْ وَحْدِی. فَأَمَّا الْجَبَانُ فَإِنَّهُ رَجَعَ وَ أَمَّا الشُّجَاعُ فَإِنَّهُ تَأَهَّبَ لِلْقِتَالِ وَ قَالَ: حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَخَرَجَ رَسُولُ‌اللهِ (صلی الله علیه و آله) فِِی أَصْحَابِهِ حَتَّی وَافَی بَدْرَ الصُّغْرَی وَ هُوَ مَاءٌ لِبَنِی کِنَانَهًَْ وَ کَانَتْ مَوْضِعَ سُوقٍ لَهُمْ فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ یَجْتَمِعُونَ إِلَیْهَا فِی کُلِّ عَامٍ ثَمَانِیَهًَْ أَیَّامٍ فَأَقَامَ بِبَدْرٍ یَنْتَظِرُ أَبَاسُفْیَانَ وَ قَدِ انْصَرَفَ أَبُوسُفْیَانَ مِنْ مَجَنَّهًَْ إِلَی مَکَّهًَْ فَسَمَّاهُمْ أَهْلُ مَکَّهًَْ جَیْشَ السَّوِیقُ وَ یَقُولُونَ إَِنَّمَا خَرَجْتُمْ تَشْرَبُونَ السَّوِیقَ وَ لَمْ یَلْقَ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَصْحَابُهُ أَحَداً مِنَ الْمُشْرِکِینَ بِبَدْرٍ وَ وَافَقُوا السُّوقَ وَ کَانَتْ لَهُمْ تِجَارَاتٌ فَبَاعُوا وَ أَصَابُوا الدِّرْهَمَ دِرْهَمَیْنِ وَ انْصَرَفُوا إِلَی الْمَدِینَهًِْ سَالِمِینَ وَ غَانِمِینَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) این آیات در مورد جنگ بدر صغری نازل شد و توضیح آن چنین است که اباسفیان روز احد هنگامی که می‌خواست بازگردد، گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! اگر خواستی وعده‌ی ما و تو سال آینده در موسم بدر صغری است». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آن موعد بین ما و تو است». وقتی سال آینده شد اباسفیان با اهل مکّه خارج شد تا اینکه در مجنّة در نواحی مرالظهران فرود آمد. سپس رعب و وحشت در دل آن‌ها افتاد. پس تصمیم گرفت که برگردند. نعیم‌بن‌مسعود اشجعی را ملاقات کرد که از عمره می‌آمد. ابوسفیان به او گفت: «من با محمّد (صلی الله علیه و آله) و یارانش وعده نهاده‌ام که در موسم بدر صغری با یکدیگر روبرو شویم و امسال خشکسالی است و جنگ بر ما صلاح نیست مگر سالی که در آن درختان بروید و شیر فراوان داشته باشیم و تصمیم گرفته‌ام که به آنجا نروم و دوست ندارم که محمّد (صلی الله علیه و آله) خارج شود و من خارج نشوم که این جرأت آن‌ها را زیاد می‌کند. به مدینه برو و آن‌ها را از جنگ بازدار. اگر چنین کنی ده شتر نزد من داری که آن‌ها را به دست سهیل‌بن‌عمرو می‌سپارم». نعیم به مدینه آمد و مردم را دید که برای وعده ابی‌سفیان آماده می‌شوند؛ پس به آن‌ها گفت: «نظر شما، نظر بدی است در دیار و خانه‌هایتان به سراغ شما آمده‌اند در نتیجه از شما کسی نجات نمی‌یابد مگر اینکه آواره می‌شود پس می‌خواهید به‌سوی جنگ خارج شوید درحالی‌که قریش همه‌ی قدرت خود را برای جنگ با شما در وعده‌گاه، بسیج کرده است. سوگند به خدا هیچ‌یک از شما نجات نمی‌یابد». یاران رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) خروج را ناخوشایند شمردند در نتیجه رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «سوگند به کسی که جانم به دست اوست، خارج می‌شوم هرچند تنها باشم». هرکه ترسو بود برگشت و هرکه شجاع بود برای جنگ آماده شد و گفت: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) در میان یارانش خارج شد تا به بدر صغری رسید و آن چاه آبی برای بنی‌کنانه است و محل بازارشان در زمان جاهلیّت بود که هر سال هشت روز در آنجا جمع می‌شدند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) در بدر اقامت گزید و منتظر ابوسفیان شد و ابوسفیان از مجنّه به‌سوی مکّه برگشت و اهل مکّه آن‌ها را سپاه شراب نامیدند و می‌گفتند شما خارج شدید تا شراب بنوشید و رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) و یاران ایشان در بدر با هیچ‌یک از مشرکان روبرو نشدند و مسلمانان با بازار خرید و فروش برخورد کردند و معامله‌هایی داشتند؛ پس دادوستد کردند و در برابر یک درهم دو درهم به دست آوردند و سالم و سودمند به مدینه بازگشتند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): These verses were revealed concerning the battle of Badr al-Sughra. The explanation is that on the day of Uhud, when Abu Sufyan wanted to depart, he said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! If you wish, our appointment with you is next year at the season of Badr al-Sughra." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "That is the appointment between us and you." When the following year came, Abu Sufyan set out with the people of Mecca until he came down at Majannah in the region of Marr al-Zahran. Then dread fell into their hearts, so he decided to turn back. He met Nu'aym ibn Mas'ud al-Ashja'i, who was coming from Umrah. Abu Sufyan said to him: "I have made an appointment with Muhammad (peace be upon him and his family) and his companions to meet one another at the season of Badr al-Sughra. This year is a year of drought, and war is not fitting for us except in a year in which trees grow and we have milk in plenty. I have decided not to go there, and I do not like that Muhammad (peace be upon him and his family) should set out while I do not, for that would increase their boldness. Go to Medina and hold them back from the fight. If you do so, you shall have with me ten camels which I will place in the hand of Suhayl ibn Amr." Nu'aym came to Medina and found the people preparing for Abu Sufyan's appointment; so he said to them: "Your view is a bad view. They came upon you in your own homes and dwellings, and as a result none of you escaped except that he became a wanderer. So do you now wish to go out to war, while Quraysh have mobilised all their might to fight you at the appointed place? By Allah, not one of you will escape." The companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) found going out distasteful, so the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "By the One in whose hand is my soul, I shall surely go out, even if I go alone." Whoever was a coward turned back, and whoever was brave prepared for battle and said: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out among his companions until he reached Badr al-Sughra, which is a watering-place belonging to Banu Kinanah and was the site of their market in the days of ignorance, where they used to gather every year for eight days. The Prophet (peace be upon him and his family) stayed at Badr awaiting Abu Sufyan, while Abu Sufyan returned from Majannah to Mecca. The people of Mecca named them the army of sawiq (parched barley meal) and said: "You went out only to drink sawiq." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and his companions did not meet any of the polytheists at Badr, and the Muslims came upon the market of buying and selling, and they had trades there; so they traded and gained two dirhams for every one dirham, and they returned to Medina safe and profiting.

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): આ આયતો બદ્ર સુગ્રાના યુદ્ધ વિશે નાઝિલ થઈ, અને તેની સમજૂતી આ પ્રમાણે છે કે અબૂ સુફિયાને ઉહુદના દિવસે જ્યારે તે પાછો ફરવા માંગતો હતો, કહ્યું: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! જો તમે ઈચ્છો તો આપણી અને તમારી વચ્ચે વાયદો આવતા વર્ષે બદ્ર સુગ્રાના મોસમમાં છે." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "એ વાયદો આપણા અને તમારા વચ્ચે છે." જ્યારે આવતું વર્ષ આવ્યું, ત્યારે અબૂ સુફિયાન મક્કાવાસીઓ સાથે નીકળ્યો, ત્યાં સુધી કે તે મર્રુઝ્ઝહરાનની આજુબાજુ મજન્નહમાં ઉતર્યો. પછી તેમના દિલોમાં ભય પડ્યો, તેથી તેણે પાછા ફરવાનું નક્કી કર્યું. તેણે નુઐમ બિન મસઊદ અશ્જઈને મળ્યો જે ઉમરહથી આવી રહ્યો હતો. અબૂ સુફિયાને તેને કહ્યું: "મેં મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓ સાથે વાયદો કર્યો છે કે બદ્ર સુગ્રાના મોસમમાં એકબીજા સાથે મુકાબલો કરીશું, અને આ વર્ષે દુકાળ છે, અને અમારા માટે યુદ્ધ યોગ્ય નથી સિવાય એવા વર્ષે કે જેમાં ઝાડ ઉગે અને પુષ્કળ દૂધ મળે, અને મેં નક્કી કર્યું છે કે ત્યાં ન જવું, અને મને એ પસંદ નથી કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નીકળે અને હું ન નીકળું, કારણ કે એથી તેમની હિંમત વધી જશે. મદીના જાઓ અને તેમને યુદ્ધથી રોકો. જો તું આમ કરે તો મારી પાસે તારા માટે દસ ઊંટ છે જે હું સુહૈલ બિન અમ્રના હાથે તને સોંપીશ." નુઐમ મદીના આવ્યો અને લોકોને જોયા કે તેઓ અબૂ સુફિયાનના વાયદા માટે તૈયારી કરી રહ્યા છે; તેથી તેણે તેમને કહ્યું: "તમારો વિચાર ખરાબ છે, તેઓ તમારા ઘરો અને રહેઠાણોમાં તમારી પાસે આવ્યા હતા, પરિણામે તમારામાંથી કોઈ બચ્યું નહીં સિવાય કે તે નિરાધાર બન્યો, તો હવે તમે યુદ્ધ માટે નીકળવા માંગો છો જ્યારે કુરૈશે તમારી સાથે લડવા માટે વાયદાના સ્થળે તેમની બધી શક્તિ એકત્રિત કરી છે. અલ્લાહની કસમ, તમારામાંથી કોઈ બચશે નહીં." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓએ નીકળવાને અણગમતું માન્યું, પરિણામે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તેની કસમ જેના હાથમાં મારી જાન છે, હું નીકળીશ, ભલે એકલો હોઉં." જે કોઈ ડરપોક હતો પાછો ફર્યો, અને જે કોઈ બહાદુર હતો યુદ્ધ માટે તૈયાર થયો અને કહ્યું: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને શ્રેષ્ઠ કારસાઝ છે]. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના સાથીઓ સાથે નીકળ્યા ત્યાં સુધી કે બદ્ર સુગ્રા પહોંચ્યા, અને એ બની કિનાનાનું પાણીનું સ્થળ છે, અને જાહિલિય્યતના સમયમાં તેમનું બજારનું સ્થળ હતું જ્યાં તેઓ દર વર્ષે આઠ દિવસ એકત્રિત થતા હતા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બદ્રમાં રોકાયા અને અબૂ સુફિયાનની રાહ જોઈ, અને અબૂ સુફિયાન મજન્નહથી મક્કા તરફ પાછો ફર્યો, અને મક્કાવાસીઓએ તેમને સવીક (શેકેલા જવના લોટ)નું લશ્કર નામ આપ્યું અને કહેતા હતા કે તમે માત્ર સવીક પીવા માટે નીકળ્યા હતા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓ બદ્રમાં કોઈ મુશરિકને મળ્યા નહીં, અને મુસલમાનો ખરીદ-વેચાણના બજારને પહોંચ્યા અને તેમની પાસે વેપાર હતો; તો તેમણે વેપાર કર્યો અને એક દિરહમના બદલામાં બે દિરહમ મેળવ્યા અને સહી-સલામત અને લાભ સાથે મદીના પાછા ફર્યા.

#6 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

امیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

وَ کَانَ سَبَبُ نُزُولِ هَذِهِ الْآیَهًِْ أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِأَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَبْلَ وَقْعَهًِْ أُحُدٍ: إِنَّ أَبَاسُفْیَانَ قَدْ جَمَعَ لَکُمْ الْجُمُوعَ. فَقَالَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیل.

امام علی (علیه السلام) سبب نزول این آیه آن بود که مردی پیش از جنگ احد به امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) گفت: «ابوسفیان گروه‌های مردم را برای نبرد با شما فراهم کرده است». و آن حضرت (علیه السلام) فرمود: «حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعمَ الْوَکِیلُ».

Imam Ali (peace be upon him): The reason for the revelation of this verse was that a man came to Amir al-Mu'minin Ali (peace be upon him) before the Battle of Uhud and said: "Abu Sufyan has gathered groups of people to fight against you." And his eminence (peace be upon him) said: "حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આ આયતના નાઝિલ થવાનું કારણ એ હતું કે ઓહદની જંગ પહેલાં એક માણસે અમીરુલ મોમેનીન અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવીને કહ્યું: "અબૂ સુફયાને તમારી સાથે લડવા માટે લોકોના જૂથો એકઠા કર્યા છે." અને તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ રક્ષક છે]."

#7 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی قَوْلِه الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ هُوَ نُعَیْمُ‌بْنُ‌مَسْعُودٍ الْأَشْجَعِیُ.

امام باقر (علیه السلام) الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ؛ منظور، از النّاس؛ نعیم‌بن‌مسعود اشجعی است.

Imam Baqir (peace be upon him): الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ [Those to whom the people said]; what is meant by al-nas (the people) is Nu'aym ibn Mas'ud al-Ashja'i.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ [જેમને લોકોએ કહ્યું]; અન-નાસ (લોકો)થી મુરાદ નુઐમ બિન મસઊદ અશ્જઈ છે.

#8 مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند The people said to them: The enemies have gathered against you લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે ભેગા થયા છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِنَّ النَّاسَ هُوَ أَبُوسُفْیَانَ‌بْنُ‌حَرْب.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) إِنَّ النَّاسَ؛ یعنی ابوسفیان و همراهانش هستند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): إِنَّ النَّاسَ [Surely the people]; meaning Abu Sufyan and his companions.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): إِنَّ النَّاسَ [ખરેખર લોકો]; યાની અબૂ સુફયાન અને તેના સાથીઓ છે.

#9 [همان] کسانی که [بعضی از] مردم، به آنان گفتند: «دشمنان برای [حمله به] شما گرد آمده‌اند؛ از آن‌ها بترسید»! امّا این سخن، … [Those] to whom [some] people said, 'The enemies have gathered against you, so fear them,' but it only increased their faith [એ જ] લોકો કે [કેટલાક] લોકોએ તેમને કહ્યું: «દુશ્મનો તમારા [પર હુમલા] માટે એકઠા થયા છે; તેમનાથી ડરો»! પરંતુ આ વાતે તેમના ઈમાનમાં વધારો કર્યો

مُنْقِذُ بْنُ الْأَبْقَعِ الْأَسَدِیُّ أَحَدُ خَوَاصِّ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَالَ: کُنْتُ مَعَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی النِّصْفِ مِنْ شَعْبَان ... فَقَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام): مَعَاشِرَ النَّاسِ مَا أَحَبَّنَا رَجُلٌ فَدَخَلَ النَّارَ وَ مَا أَبْغَضَنَا رَجُلٌ فَدَخَلَ الْجَنَّهًَْ وَ أَنَا قَسِیمُ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ أَقْسِمُ بَیْنَ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ هَذِهِ إِلَی الْجَنَّهًِْ یَمِیناً وَ هَذِهِ إِلَی النَّارِ شِمَالًا أَقُولُ لِجَهَنَّمَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ هَذَا لِی وَ هَذَا لَکَ حَتَّی تَجُوزَ شِیعَتِی عَلَی الصِّرَاطِ کَالْبَرْقِ الْخَاطِفِ وَ الرَّاعِدِ الْعَاصِفِ وَ کَالطَّیْرِ الْمُسْرِعِ وَ کَالْجَوَادِ السَّابِقِ فَقَامَ النَّاسُ إِلَیْهِ بِأَجْمَعِهِمْ عُنُقاً وَاحِداً وَ هُمْ یَقُولُونَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی فَضَّلَکَ عَلَی کَثِیرٍ مِنْ خَلْقِهِ قَالَ ثُمَّ تَلَا أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) هَذِهِ الْآیَهًَْ الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ* فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیمٍ.

امام علی (علیه السلام) مُنقذبن‌ابقع‌اسدی یکی از خواص امام علی (علیه السلام) گوید: در نیمه شعبان نزد امیرالمؤمنین (علیه السلام) بودم ... امام علی (علیه السلام) فرمود: ای مردم! کسی که ما را دوست داشته وارد آتش نشده و کسی که ما را دشمن داشته وارد بهشت نشده است و من تقسیم‌کننده‌ی بهشت و آتش هستم. بین بهشت و جهنّم تقسیم می‌کنم این‌ها را از سمت راست روانه‌ی بهشت و آنان را از سمت چپ روانه جهنّم می‌کنم. روز قیامت به جهنّم می‌گویم: «این برای من و این برای تو» تا اینکه شیعیانم مانند برق پر سرعت، رعد سریع و مانند پرنده با سرعت و اسب تیزرویِ سبقت‌گیرنده از صراط می‌گذرند. سپس مردم همگی یک‌پارچه به‌سوی او رفتند درحالی‌که می‌گفتند: «حمد و سپاس خدایی را که تو را بر بسیاری از خلقش برتری داد». سپس امیرالمؤمنین (علیه السلام) این آیه را تلاوت فرمود: الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم».

Imam Ali (peace be upon him): Munqidh ibn al-Abqa' al-Asadi, one of the close associates of Imam Ali (peace be upon him), said: I was with Amir al-Mu'minin (peace be upon him) on the fifteenth of Sha'ban ... Imam Ali (peace be upon him) said: O people! No man has loved us and entered the Fire, and no man has hated us and entered Paradise. I am the divider of Paradise and the Fire. I distribute between Paradise and Hell — these ones from the right side I send to Paradise, and those from the left side I send to Hell. On the Day of Resurrection I will say to Hell: "This one is for me and this one is for you," until my Shi'a pass over the Sirat like swift lightning, like fast thunder, like a speeding bird, and like a swift racing horse that outstrips others. Then the people all together, as one, went towards him saying: "Praise be to Allah who has favoured you over many of His creatures." Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) recited this verse: الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم [Those to whom the people said: Surely men have gathered against you, therefore fear them, but this increased their faith, and they said: Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector. So they returned with a favour from Allah and grace; no evil touched them, and they followed the pleasure of Allah, and Allah is the possessor of great grace].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મુન્કિઝ બિન અબ્કઅ અસદી, જે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના ખાસ સાથીઓમાંના એક છે, તેઓ કહે છે: શાબાનની પંદરમી તારીખે હું અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની પાસે હતો ... ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: હે લોકો! જેણે અમને પ્રેમ કર્યો હોય તે આગમાં દાખલ થયો નથી અને જેણે અમારી સાથે દુશ્મની કરી હોય તે જન્નતમાં દાખલ થયો નથી અને હું જન્નત અને આગનો વહેંચનાર છું. જન્નત અને જહન્નમ વચ્ચે વહેંચણી કરું છું — આમને જમણી બાજુથી જન્નત તરફ મોકલું છું અને તેઓને ડાબી બાજુથી જહન્નમ તરફ મોકલું છું. કયામતના દિવસે જહન્નમને કહીશ: "આ મારા માટે છે અને આ તારા માટે છે" ત્યાં સુધી કે મારા શિયાઓ ઝડપી વીજળી, ઝડપી ગર્જના, ઝડપી પક્ષી અને આગળ નીકળી જનારા ઝડપી ઘોડાની જેમ સિરાત પરથી પસાર થઈ જાય. પછી લોકો બધા એકસાથે તેમની તરફ ગયા અને કહેતા હતા: "સ્તુતિ છે તે અલ્લાહ માટે જેણે તમને તેની ઘણી ખલ્કત પર ફઝીલત આપી." પછી અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ આ આયત તિલાવત ફરમાવી: الَّذِینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللهِ وَ اللهُ ذُو فَضْلٍ عَظِیم [જેમને લોકોએ કહ્યું: ખરેખર લોકોએ તમારી વિરુદ્ધ એકઠા થયા છે, તેથી તેમનાથી ડરો, પરંતુ આનાથી તેમનું ઇમાન વધ્યું, અને તેમણે કહ્યું: અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ રક્ષક છે. તો તેઓ અલ્લાહની નેઅમત અને ફઝલ સાથે પાછા ફર્યા, તેમને કોઈ બુરાઈ સ્પર્શી નહીં, અને તેમણે અલ્લાહની રઝામંદીનું અનુસરણ કર્યું, અને અલ્લાહ મહાન ફઝલવાળો છે].

#10 گفتند: «خدا ما را بس است؛ و او بهترین حامی ماست They said: Allah is sufficient for us, and He is the best guardian તેમણે કહ્યું: «અલ્લાહ અમારા માટે કાફી છે; અને તે અમારો શ્રેષ્ઠ સહાયક છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) وَجَّهَ عَلِیّاً (علیه السلام) فِی نَفَرٍ مَعَهُ فِی طَلَبِ أَبِی‌سُفْیَانَ فَلَقِیَهُمْ أَعْرَابِیٌّ مِنْ خُزَاعَهًَْ فَقَالَ إِنَّ الْقَوْمَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَقَالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَنَزَلَتَا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیغمبر (صلی الله علیه و آله) امیرالمؤمنین (علیه السلام) را با بعضی در جستجوی أبوسفیان فرستاد، أعرابی از خزاعه به ایشان رسید و گفت که: «قوم در فلان جا به‌خاطر شما جمع شده‌اند». ایشان گفتند: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ و این آیه نازل شد.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) sent Amir al-Mu'minin (peace be upon him) with some others in search of Abu Sufyan. A bedouin from Khuza'a met them and said: "The people have gathered against you at such-and-such a place." They said: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector], and this verse was revealed.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને કેટલાક લોકો સાથે અબૂ સુફયાનની શોધમાં મોકલ્યા, ખુઝાઆનો એક અઅરાબી તેમને મળ્યો અને કહ્યું કે: "કૌમ ફલાણી જગ્યાએ તમારા કારણે એકઠી થઈ છે." તેમણે કહ્યું: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ રક્ષક છે] અને આ આયત નાઝિલ થઈ.

#11 گفتند: «خدا ما را بس است؛ و او بهترین حامی ماست They said: Allah is sufficient for us, and He is the best guardian તેમણે કહ્યું: «અલ્લાહ અમારા માટે કાફી છે; અને તે અમારો શ્રેષ્ઠ સહાયક છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

کَیْفَ أُنْعَمُ وَ قَدِ الْتَقَمَ صَاحِبُ الْقَرْنِ الْقَرْنَ وَ حَنَی جَبْهَتَهُ وَ أَصْغَی سَمْعَهُ یَنْتَظِرُ أَنْ یُؤْمَرَ أَنْ یَنْفُخَ فَیَنْفُخَ قَالَ الْمُسْلِمُونَ فَکَیْفَ نَقُولُ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) قَالَ قُولُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ عَلَی اللَّهِ تَوَکَّلْنا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) چگونه خوشم وقتی که صاحب صور، صور را به دهان گرفته و پیشانی خم کرده و گوش فرا دارد و منتظر فرمان دمیدن است تا بدمد»؟ مسلمانان گفتند: «چه گوییم ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)». فرمود: «بگویید: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعمَ الْوَکِیلُ عَلی اللهِ تَوَکَّلُنا».

The Prophet (peace be upon him and his family): How can I be pleased when the one entrusted with the Trumpet has already placed the Trumpet in his mouth, bent his forehead and inclined his ear, waiting for the command to blow so that he may blow?" The Muslims said: "What shall we say, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)?" He said: "Say: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعمَ الْوَکِیلُ عَلی اللهِ تَوَکَّلْنا [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector; upon Allah we rely]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હું કેવી રીતે ખુશ રહું જ્યારે સૂરના માલિકે સૂરને પોતાના મોંમાં લઈ લીધું છે, પોતાનું કપાળ ઝુકાવી લીધું છે અને પોતાના કાનને સરવા કર્યા છે અને ફૂંક મારવાના આદેશની રાહ જુએ છે કે ફૂંક મારે?" મુસલમાનોએ કહ્યું: "અમે શું કહીએ, હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)?" આપે ફરમાવ્યું: "કહો: حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعمَ الْوَکِیلُ عَلی اللهِ تَوَکَّلْنا [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ સંરક્ષક છે; અમે અલ્લાહ પર ભરોસો કર્યો છે]."

#12 گفتند: «خدا ما را بس است؛ و او بهترین حامی ماست They said: Allah is sufficient for us, and He is the best guardian તેમણે કહ્યું: «અલ્લાહ અમારા માટે કાફી છે; અને તે અમારો શ્રેષ્ઠ સહાયક છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) مَرِضْتُ مَرَضاً شَدِیداً فَقَالَ لِی أَبِی (علیه السلام) مَا تَشْتَهِی فَقُلْتُ أَشْتَهِی أَنْ أَکُونَ مِمَّنْ لَا أَقْتَرِحُ عَلَی اللَّهِ رَبِّی مَا یُدَبِّرُهُ لِی فَقَالَ لِی أَحْسَنْتَ ضَاهَیْتَ إِبْرَاهِیمَ الْخَلِیلَ (علیه السلام) حَیْثُ قَالَ جَبْرَئِیلُ هَلْ مِنْ حَاجَهًٍْ فَقَالَ لَا أَقْتَرِحُ عَلَی رَبِّی بَلْ حَسْبِیَ اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ.

امام باقر (علیه السلام) امام سجّاد (علیه السلام) فرمود: سخت مریض شدم پدرم به من فرمود: «چه میل داری»؟ گفتم: «مایلم آنچه خدا برایم خواسته بر خلاف آن درخواستی نداشته باشم». فرمود: «آفرین شبیه ابراهیم‌خلیل (علیه السلام) شده‌ای، چنانچه جبرئیل (علیه السلام) به او گفت حاجتی داری»؟ گفت: «در مقابل خدا اظهار نظری ندارم او کافی است و خوب نگهبانی است».

Imam Baqir (peace be upon him): Imam Sajjad (peace be upon him) said: I fell severely ill. My father said to me: "What do you desire?" I said: "I desire to be one who does not ask of Allah anything contrary to what He has willed for me." He said: "Well done, you have resembled Ibrahim al-Khalil (peace be upon him), when Jibra'il (peace be upon him) said to him: 'Do you have any need?' and he said: 'I make no request before Allah; He is sufficient for me and is the excellent Protector.'"

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: હું સખત બીમાર થયો. મારા પિતાએ મને પૂછ્યું: "તમે શું ઈચ્છો છો?" મેં કહ્યું: "હું ઈચ્છું છું કે અલ્લાહે મારા માટે જે નક્કી કર્યું છે તેની વિરુદ્ધ કોઈ માંગણી ન કરું." આપે ફરમાવ્યું: "શાબાશ, તમે ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ) જેવા થયા, જ્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) એ તેમને કહ્યું: 'શું તમને કોઈ હાજત છે?' તો તેમણે કહ્યું: 'હું અલ્લાહ સમક્ષ કોઈ માંગણી કરતો નથી; તે મારા માટે પૂરતો છે અને શ્રેષ્ઠ સંરક્ષક છે.'"

#13 گفتند: «خدا ما را بس است؛ و او بهترین حامی ماست They said: Allah is sufficient for us, and He is the best guardian તેમણે કહ્યું: «અલ્લાહ અમારા માટે કાફી છે; અને તે અમારો શ્રેષ્ઠ સહાયક છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَی أَرْبَعٍ عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ فَإِنِّی سَمِعْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ بِعَقِبِهَا فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ.

امام صادق (علیه السلام) در شگفتم از کسی که از چهار چیز هراس کند که چگونه به آن‌ها گرایش پیدا نکند [و] شگفتم از آنکه بترسد. چرا گرایش پیدا نکند به گفته حَسْبُنَا اللهُ وَنِعمَ الْوَکِیلُ. که شنیدم خدا دنبالش فرمود با: فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ.

Imam Sadiq (peace be upon him): I am amazed at one who is alarmed by four things — how does he not turn to four? I am amazed at one who is afraid — why does he not turn to the words of Allah, the Mighty and Majestic: حَسْبُنَا اللهُ وَنِعمَ الْوَکِیلُ [Allah is sufficient for us and most excellent is the Protector]? For I heard Allah, the Mighty and Majestic, say right after it: فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ [So they returned with favor from Allah and grace, no evil touched them].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મને એ વ્યક્તિ પર આશ્ચર્ય થાય છે જે ચાર વસ્તુઓથી ગભરાય છે અને ચાર તરફ કેમ નથી વળતો. મને એ પર આશ્ચર્ય થાય છે જે ડરે છે — તે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કલામ حَسْبُنَا اللهُ وَنِعمَ الْوَکِیلُ [અલ્લાહ અમારા માટે પૂરતો છે અને તે શ્રેષ્ઠ સંરક્ષક છે] તરફ કેમ નથી વળતો? કારણ કે મેં સાંભળ્યું કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેની પાછળ ફરમાવ્યું: فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ [તો તેઓ અલ્લાહ તરફથી નેઅમત અને ફઝલ સાથે પાછા ફર્યા, તેમને કોઈ બુરાઈ સ્પર્શી નહીં].