سورة آل عمران

Verse 24 of 200

3:24

ذالِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النّارُ إِلّا أَيّاماً مَعْدُوداتٍ وَ غَرَّهُمْ في دينِهِمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ

اين، به خاطر آن است كه مى‌گفتند: «[به سبب امتيازى كه به ديگران داريم] آتش [دوزخ]، جز چند روزى به ما نمى‌رسد». اين افترا [و دروغى كه به خدا بسته بودند]، آن‌ها را در دينشان مغرور ساخت [و گرفتار انواع گناهان شدند].

This is because they say: The fire shall not touch us but for a few days; and what they have forged deceives them in the matter of their religion.

આ એ કારણે કે તે લોકો કહે છે કે આગ અમને ગણતરીના દિવસો સિવાય હરગિઝ અડકશે નહિ, અને જે જૂઠ તેઓએ ઘડી કાઢયું છે તે જ તેમને દીન બાબતે છેતરે છે.

العسکری (علیه السلام) Imam Askari (peace be upon him) ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ)

إِیَّاکُمْ وَ أَنْ تَکُونُوا مِنَ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی{فِیهِمْ} أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ أَتَرْضَوْنَ بِکِتَابِ اللَّهِ حَکَماً؟ قَالُوا: بَلَی.

امام عسکری (علیه السلام) ای یاران زنهار! از اینکه مثل کسانی باشید که خداوند تبارک و تعالی در حقّ ایشان می‌فرماید: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ؛ آیا شما راضی به قول خدای عزّوجلّ و حکم لم‌یزل او هستید یا نه»؟ گفتند: «بلی».

Imam al-Askari (peace be upon him): O companions, beware of being like those about whom Allah the Blessed and Exalted says: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ [Have you not seen those who have been given a portion of the Book? They are called to the Book of Allah that it may decide between them, then a party of them turn back and they withdraw]. Are you content with the word of Allah the Mighty and Majestic and His everlasting judgement, or not? They said: 'Yes indeed.'

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): અય સાથીઓ, ખબરદાર! એવા લોકોમાંથી ન થાઓ જેમના વિશે અલ્લાહ તબારક વ તઆલા ફરમાવે છે: أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ [શું તમે તે લોકોને નથી જોયા જેમને કિતાબમાંથી ભાગ આપવામાં આવ્યો છે? તેમને અલ્લાહની કિતાબ તરફ બોલાવવામાં આવે છે કે તે તેમની વચ્ચે ફેંસલો કરે, પછી તેમનામાંથી એક જૂથ પીઠ ફેરવીને મોં ફેરવી લે છે]; શું તમે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કૌલ અને તેના શાશ્વત હુકમથી રાજી છો કે નહીં?" તેઓએ કહ્યું: "જી હા."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ سُوَیْدِ‌بْنِ‌غَفَلَهًَْ أَنَّهُ قَالَ: کُنْتُ مَعَ أَبِی مُوسَی عَلَی شَاطِئِ الْفُرَاتِ فَقَالَ: سَمِعْتُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ: إِنَّ بَنِی إِسْرَائِیلَ اخْتَلَفُوا فَلَمْ یَزَلِ الِاخْتِلَافُ بَیْنَهُمْ حَتَّی بَعَثُوا حَکَمَیْنِ ضَالَّیْنِ ضَالٌّ مَنِ اتَّبَعَهُمَا وَ لَا تَنْفَکُّ أُمُورُکُمْ تَخْتَلِفُ حَتَّی تَبْعَثُوا حَکَمَیْنِ یَضِلَّانِ وَ یَضِلُّ مَنْ تَبِعَهُمَا قَالَ سُوَیْدٌ: فَقُلْتُ أُعِیذُکَ بِاللَّهِ أَنْ تَکُونَ أَحَدَهُمَا. قَالَ: فَخَلَعَ قَمِیصَهُ وَ قَالَ بَرَّأَنِی اللَّهُ مِنْ ذَلِکَ کَمَا بَرَّأَنِی مِنْ قَمِیصِی وَ لَمَّا جَرَی لَیْلَهًُْ الْهَرِیرِ صَاحُوا یَا مُعَاوِیَهًُْ هَلَکَتِ الْعَرَبُ فَقَالَ: یَا عَمْرُو! أَ نَفِرُّ أَوْ نَسْتَأْمِنُ قَالَ: لَنَرْفَعُ الْمَصَاحِفَ عَلَی الرِّمَاحِ وَ نَقْرَأُ أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) سوید گوید: با ابوموسی کنار نهر فرات بودیم که گفت: از رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرماید: «بنی‌اسرائیل دچار اختلاف شدند و همچنان میانشان اختلاف بود تا اینکه دو حَکَم گمراه را فرستادند؛ هرکس از آن دو پیروی کرد گمراه است و پیوسته امور شما دچار اختلاف است تا اینکه دو حکم می‌فرستید که گمراه می‌شوند و هرکس از آن‌ها پیروی کند گمراه می‌شود». گفتم: «خداوند تو (ابوموسی) را نگه‌دارد که یکی از آن دو باشی پس جامه‌اش را برکند و گفت: همچنان‌که خدا مرا از پیراهنم جدا کرد از اینکه یکی از آنان باشم دور کرده است». و هنگامی‌که شب هَریر (شبی که در آن شب جنگ میان حضرت علی (علیه السلام) و معاویه بسیار شدّت یافت و کشته‌های زیادی برجای گذاشت). واقع شد، فریاد زدند: «ای معاویه عرب نابود شد»! معاویه گفت: «ای عمرو! فرار کنیم یا طلب امان کنیم (تسلیم شویم)». گفت: «قرآن‌ها را بر روی نیزه‌ها بلند می‌کنیم و می‌خوانیم: أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ الله لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Suwayd said: I was with Abu Musa on the bank of the Euphrates when he said: I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) say: "The Children of Israel fell into disagreement, and the disagreement continued among them until they sent two misguided arbiters; whoever followed them was misguided. And your affairs will not cease to be in disagreement until you send two arbiters who go astray, and whoever follows them goes astray." I said: "May Allah preserve you (Abu Musa) from being one of those two." So he took off his shirt and said: "Allah has kept me far from being one of them just as He has separated me from my shirt." And when the Night of Harir (the night on which the war between Imam Ali (peace be upon him) and Mu'awiya intensified severely and left many dead) took place, they cried out: "O Mu'awiya, the Arabs have perished!" Mu'awiya said: "O Amr! Shall we flee or seek safety (surrender)?" He said: "We will raise the Qurans on the spears and recite: أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ الله لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ [Have you not seen those who are given a portion of the Book? They are invited to the Book of Allah that it might decide between them, then a party of them turn back and they withdraw]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): સુવૈદ કહે છે: હું અબૂ મૂસા સાથે ફુરાત નદીના કિનારે હતો, ત્યારે તેમણે કહ્યું: મેં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવે છે: "બની ઇસ્રાઇલમાં મતભેદ થયો અને તેમની વચ્ચે મતભેદ ચાલુ રહ્યો ત્યાં સુધી કે તેમણે બે ગુમરાહ હકમો (નિર્ણાયકો) મોકલ્યા; જેણે તે બંનેનું અનુસરણ કર્યું તે ગુમરાહ છે. અને તમારા મામલા સતત મતભેદમાં રહેશે ત્યાં સુધી કે તમે બે એવા હકમો મોકલશો જેઓ ગુમરાહ થશે અને જે તેમનું અનુસરણ કરશે તે ગુમરાહ થશે." મેં કહ્યું: "અલ્લાહ તમને (અબૂ મૂસાને) એ બેમાંથી એક હોવાથી બચાવે." તો તેમણે પોતાનું પહેરણ ઉતાર્યું અને કહ્યું: "જેમ અલ્લાહે મને મારા પહેરણથી અલગ કર્યો છે તેમ જ મને તેમાંથી એક હોવાથી દૂર રાખ્યો છે." અને જ્યારે લયલતુલ હરીર (તે રાત જેમાં ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) અને મુઆવિયા વચ્ચેની જંગ ખૂબ તીવ્ર બની અને ઘણા મરનારાઓ છોડી ગઈ) ની ઘટના બની, ત્યારે તેમણે બૂમ પાડી: "ઓ મુઆવિયા! અરબો નાશ પામ્યા!" મુઆવિયાએ કહ્યું: "ઓ અમ્ર! શું આપણે ભાગીએ કે અમાન માગીએ (શરણાગતિ સ્વીકારીએ)?" તેણે કહ્યું: "આપણે કુરઆનોને ભાલાઓ પર ઊંચા કરીશું અને વાંચીશું: أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیباً مِنَ الْکِتابِ یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ الله لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ یَتَوَلَّی فَرِیقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ [શું તમે તે લોકોને નથી જોયા જેમને કિતાબમાંથી ભાગ આપવામાં આવ્યો? તેમને અલ્લાહની કિતાબ તરફ બોલાવવામાં આવે છે કે તે તેમની વચ્ચે ફેંસલો કરે, પછી તેમાંનો એક જૂથ મોઢું ફેરવી લે છે અને તેઓ મોઢું ફેરવનારા છે]."

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ؛ اِختَلَفَ فِیهِ فَقِیلَ مَعْنَاهُ التّوْرَاهًْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) در معنای یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ اختلاف است؛ پس گفته شده: «معنای آن تورات است».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Regarding the meaning of یُدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ [They are invited to the Book of Allah] there is disagreement; it has been said: "Its meaning is the Torah."

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): યુદ્‌અવ્ન ઇલા કિતાબિલ્લાહ યુدْعَوْنَ إِلی کِتابِ اللهِ [તેમને અલ્લાહની કિતાબ તરફ બોલાવવામાં આવે છે] ના અર્થમાં મતભેદ છે; તો કહેવાયું છે: "તેનો અર્થ તૌરાત છે."

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

رُوِیَ عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه): أَنَ رَجُلًا وَ امْرَأَهًًْ مِنْ أَهْلِ خَیْبَرَ زَنَیَا وَ کَانَا مِنْ ذَوِی شَرَفٍ فِیهِمْ وَ کَانَ فِی کِتَابِهِمُ الرَّجْمُ فَکَرِهُوا رَجْمَهُمَا لِشَرَفِهِمَا وَ رَجَوْا أَنْ یَکُونَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رُخْصَهًٌْ فِی أَمْرِهِمَا فَرَفَعُوا أَمْرَهُمَا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَکَمَ عَلَیْهِمَا بِالرَّجْمِ فَقَالَ لَهُ النُّعْمَانُ‌بْنُ‌أَوْفَی وَ بَحْرِیُّ‌بنُ‌عَمْرٍو {نَجْرُ‌بْنُ‌عَمْرٍو}: جُرْتَ عَلَیْهِمَا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله)! لَیْسَ عَلَیْهِمَا الرَّجْمُ. فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): بَیْنِی وَ بَیْنَکُمَا التَّوْرَاهًُْ. قَالُوا: قَدْ أَنْصَفْتَنَا. قَالَ: فَمَنْ أَعْلَمُکُمْ بِالتَّوْرَاهًِْ؟ قَالَ: رَجُلٌ أَعْوَرُ یَسْکُنُ فَدَکَ، یُقَالُ لَهُ ابْنُ‌صُورِیَا. فَأَرْسَلُوا إِلَیْهِ فَقَدِمَ الْمَدِینَهًَْ وَ کَانَ جَبْرَئِیلُ قَدْ وَصَفَهُ لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): أَنْتَ ابْنُ‌صُورِیَا؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: أَنْتَ أَعْلَمُ الْیَهُودِ؟ قَالَ: کَذَلِکَ یَزْعُمُونَ. قَالَ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِشَیْءٍ مِنَ التَّوْرَاهًِْ فِیهَا الرَّجْمُ مَکْتُوبٌ فَقَالَ لَهُ اقْرَأْ فَلَمَّا أَتَی عَلَی آیَهًِْ الرَّجْمِ وَضَعَ کَفَّهُ عَلَیْهَا وَ قَرَأَ مَا بَعْدَهَا فَقَالَ ابْنُ‌سَلَامٍ: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَدْ جَاوَزَهَا وَ قَامَ إِلَی ابْنِ‌صُورِیَا وَ رَفَعَ کَفَّهُ عَنْهَا وَ قَرَأَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلَی الْیَهُودِ بِأَنَّ الْمُحْصِنَ وَ الْمُحْصِنَهًَْ إِذَا زَنَیَا وَ قَامَتْ عَلَیْهِمَا الْبَیِّنَهًُْ رُجِمَا وَ إِنْ کَانَتِ الْمَرْأَهًُْ حُبْلَی انْتُظِرَ بِهَا حَتَّی تَضَعَ مَا فِی بَطْنِهَا فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْیَهُودِیَّیْنِ فَرُجِمَا فَغَضِبَ الْیَهُودُ لِذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی هَذِهِ الْآیَهًْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) مرد و زنی از اهالی خیبر زنا کردند و آن دو از شخصیّت‌های برجسته بودند و در کتاب خودِ آن‌ها (تورات) سنگسارکردن وجود داشت ولی به خاطر بزرگی آن دو نمی‌خواستند آن‌ها را سنگسار کنند و امیدوار بودند که در نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) در کار آن دو تخفیفی باشد؛ به‌همین‌جهت کار این دو را پیش رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بردند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن زن را محکوم به سنگسار نمود. نعمان‌بن‌اوفی و بحربن‌عمرو گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! بر ما ستم کردی. حکم آن زن سنگسار نیست». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «بین من و شما تورات داور است». گفتند: «به عدالت میان ما حکم‌کردی». فرمود: «چه کسی آگاه‌ترین شما به تورات است»؟ گفتند: «مردی نابینا به نام ابن‌صوریا که ساکن فدک است». پی او فرستادند؛ پس به مدینه آمد و جبرئیل قبل از آمدنش ابن‌صوریا را برای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) توصیف کرده بود. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «تو ابن‌صوریا هستی»؟ گفت: «بله»! فرمود: «تو داناترین یهودی هستی»؟ گفت: «چنین گمان می‌کنند». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) قسمتی از تورات را که در آن سنگسارکردن نوشته شده بود، خواست و به او فرمود: «بخوان»! شروع کرد به خواندن تا به آیه‌ی سنگسارکردن رسید؛ دست خود را بر روی آن نهاد و آنچه بعد از آن آیه بود، خواند. ابن‌سلام عرض‌کرد: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! از آیه‌ی سنگسارکردن رد شد». و به‌سوی ابن‌صوریا رفت و دستش را از روی آیه سنگسارکردن برداشت و سپس آیه را برای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) و یهودیان خواند که: «وقتی مرد زن‌دار و زن شوهردار زنا کنند و این مطلب به‌وسیله‌ی گواهان ثابت شود، باید سنگسار شوند و اگر زن آبستن باشد باید منتظر شد تا فرزند خود را زایمان کند». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) در مورد این دو یهودی دستور سنگسار داد پس آن دو یهودی را سنگسار شدند. به‌همین‌جهت یهودی‌ها خشمگین شدند و خداوند این آیه را نازل‌نمود: ثُمَّ یَتَوَلّی فَریقٌ مِنْهُمْ؛ یعنی گروهی از آن‌ها از دعوت‌کننده‌ی الهی روی می‌گردانند و آن‌ها از پیروی‌کردن از حقّ روی‌گردان هستند.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): A man and a woman from the people of Khaybar committed adultery, and the two were among the prominent figures, and in their own book (the Torah) stoning existed, but because of the standing of the two they did not want to stone them, and they hoped that with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) there might be some leniency in their case; for this reason they brought the case of these two before the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) sentenced that woman to stoning. Nu'man ibn Awfa and Bahr ibn Amr said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! You have wronged us. The ruling for that woman is not stoning." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Between me and you the Torah shall be the judge." They said: "You have judged justly between us." He said: "Who among you is the most knowledgeable of the Torah?" They said: "A blind man named Ibn Suriya who lives in Fadak." They sent for him, and he came to Medina, and Jibra'il had described Ibn Suriya to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) before his arrival. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: "Are you Ibn Suriya?" He said: "Yes!" He said: "Are you the most learned of the Jews?" He said: "So they suppose." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called for a portion of the Torah in which stoning was written, and said to him: "Read!" He began to read until he reached the verse of stoning; he placed his hand upon it and read what came after that verse. Ibn Salam said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! He has passed over the verse of stoning." And he went towards Ibn Suriya and lifted his hand from over the verse of stoning, and then read the verse to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and to the Jews: "When a married man and a married woman commit adultery, and this matter is established by means of witnesses, they must be stoned, and if the woman is pregnant, one must wait until she delivers her child." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered the stoning of these two Jews, and so the two Jews were stoned. For this reason the Jews became enraged, and Allah revealed this verse: ثُمَّ یَتَوَلّی فَریقٌ مِنْهُمْ [Then a group of them turn away]; that is, a group of them turn away from the divine caller, and they are averse to following the truth.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ખૈબરના રહેવાસીઓમાંથી એક પુરુષ અને એક સ્ત્રીએ ઝિના કર્યું, અને તે બંને પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિઓમાંથી હતા, અને તેમના પોતાના કિતાબ (તૌરાત) માં સંગસાર કરવાનો હુકમ હતો, પરંતુ તે બંનેની પ્રતિષ્ઠાના કારણે તેમને સંગસાર કરવા માગતા ન હતા અને આશા રાખતા હતા કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે તે બંનેના મામલામાં કોઈ છૂટ મળે; આ જ કારણે તેમણે આ બંનેનો મામલો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે લઈ ગયા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તે સ્ત્રીને સંગસારનો હુકમ ફરમાવ્યો. નોઅમાન બિન ઔફા અને બહ્ર બિન અમ્રે કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમારા પર જુલમ કર્યો. તે સ્ત્રીનો હુકમ સંગસાર નથી.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: 'મારી અને તમારી વચ્ચે તૌરાત ન્યાયાધીશ છે.' તેમણે કહ્યું: 'તમે અમારી વચ્ચે ન્યાયપૂર્ણ ફેંસલો કર્યો.' ફરમાવ્યું: 'તમારામાંથી કોણ તૌરાતનો સૌથી વધુ જ્ઞાન ધરાવે છે?' તેમણે કહ્યું: 'એક નાબીના (અંધ) માણસ ઇબ્ને સૂરિયા નામનો, જે ફદકમાં રહે છે.' તેઓએ તેને બોલાવ્યો; તે મદીના આવ્યો, અને જિબ્રઈલે તેના આવ્યા પહેલાં ઇબ્ને સૂરિયાનું વર્ણન રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે કરી દીધું હતું. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેને ફરમાવ્યું: 'શું તું ઇબ્ને સૂરિયા છે?' તેણે કહ્યું: 'હા!' ફરમાવ્યું: 'શું તું સૌથી વિદ્વાન યહૂદી છે?' તેણે કહ્યું: 'એવું જ માને છે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તૌરાતનો તે ભાગ મંગાવ્યો જેમાં સંગસાર કરવાનો હુકમ લખેલ હતો અને તેને ફરમાવ્યું: 'વાંચ!' તેણે વાંચવાનું શરૂ કર્યું ત્યાં સુધી કે સંગસારની આયત સુધી પહોંચ્યો; તેણે પોતાનો હાથ તેની પર મૂક્યો અને તે આયત પછીનું જે હતું તે વાંચ્યું. ઇબ્ને સલામે અરજ કરી: 'ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તે સંગસારની આયતથી પસાર થઈ ગયો.' અને તે ઇબ્ને સૂરિયા તરફ ગયો અને તેનો હાથ સંગસારની આયત પરથી ઉઠાવ્યો અને પછી તે આયત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને યહૂદીઓ સામે વાંચી કે: 'જ્યારે પરિણીત પુરુષ અને પરિણીત સ્ત્રી ઝિના કરે અને આ વાત ગવાહો દ્વારા સાબિત થાય, તો તેમને સંગસાર કરવા જોઈએ, અને જો સ્ત્રી ગર્ભવતી હોય તો રાહ જોવી જોઈએ ત્યાં સુધી કે તે પોતાના બાળકને જન્મ આપે.' રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) આ બંને યહૂદીઓના સંદર્ભમાં સંગસારનો હુકમ આપ્યો, પછી તે બંને યહૂદીઓને સંગસાર કરવામાં આવ્યા. આ જ કારણે યહૂદીઓ ક્રોધિત થયા અને અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: ثُمَّ یَتَوَلّی فَریقٌ مِنْهُمْ [પછી તેમનામાંથી એક ટોળી મોઢું ફેરવી લે છે]; એટલે કે તેમનામાંથી એક ટોળી અલ્લાહના દાવત આપનારથી મોઢું ફેરવી લે છે અને તેઓ હકના અનુસરણથી વિમુખ છે.