سورة آل عمران

Verse 30 of 200

3:30

يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللهُ نَفْسَهُ وَ اللهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ

روزى كه هركس، هر كار نيكى كه انجام داده، حاضر مى‌بيند؛ و آرزو مى‌كند ميان او، و هركار بدى كه انجام داده، فاصله‌ی زمانى زيادى باشد. خداوند شما را از [نافرمانى] خودش، برحذر مى‌دارد؛ و [با اين حال]، خدا نسبت به همه‌ی بندگان، مهربان است.

On the day that every soul shall find present what it has done of good and what it has done of evil, it shall wish that between it and that (evil) there were a long duration of time; and Allah makes you to be cautious of (retribution from) Himself; and Allah is Compassionate to the servants.

તે દિવસે દરેક નફસ જે કાંઈ તેણે નેકી કરી છે તેને હાજર જોશે અને તે ઈચ્છશે કે તેની અને તે બદી વચ્ચે એક લાંબો ફાસલો હોય; અને અલ્લાહ તમને પોતાની (નાફરમાનીથી) બચતા રહેવાનું ફરમાવે છે; અને અલ્લાહ સર્વે બંદાઓ પર અતિ મહેરબાન છે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَا ابْنَ مَسْعُودٍ لَا تُحَقِّرَنَّ ذَنْباً وَ لَا تُصَغِّرَنَّهُ وَ اجْتَنِبِ الْکَبَائِرَ فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا نَظَرَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ إِلَی ذُنُوبِهِ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ قَیْحاً وَ دَماً یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) ای فرزند مسعود! هیچ گناهی را خوار و کوچک مشمار و از گناهان کبیره دوری کن؛ چون بنده‌ی خدا وقتی در روز قیامت به گناهانش نگاه کند چشمانش چرک و خون بگرید. خدای تعالی می‌فرماید: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): O son of Mas'ud! Do not deem any sin small or trivial, and keep away from the major sins; for when the servant of Allah looks at his sins on the Day of Resurrection, his eyes will weep pus and blood. Allah the Exalted says: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً [On the day that every soul shall find present what it has done of good and what it has done of evil, it shall wish that between it and that (evil) there were a long duration of time].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઓ ઇબ્ને મસ્ઊદ! કોઈ પણ ગુનાહને હલકો અને નાનો ન સમજ અને કબીરહ ગુનાહોથી દૂર રહે; કારણ કે અલ્લાહનો બંદો જ્યારે કયામતના દિવસે પોતાના ગુનાહો તરફ જુએ ત્યારે તેની આંખો પરૂ અને લોહી રડે છે. અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً [જે દિવસે દરેક નફ્સ પોતાના કરેલા ભલા કર્મને હાજર જોશે અને જે બુરાઈ કરી છે તેને પણ, તે ઈચ્છશે કે કાશ તેની અને તે [બુરાઈ]ની વચ્ચે લાંબુ અંતર હોત].

الهادی (علیه السلام) Imam Hadi (peace be upon him) ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ)

رِسَالَتُهُ (علیه السلام) فِی الرَّدِّ عَلَی أَهلِ الجَبرِ وَ التَّفوِیضِ ... إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ جَازَی الْعِبَادَ عَلَی أَعْمَالِهِمْ وَ یُعَاقِبُهُمْ عَلَی أَفْعَالِهِمْ بِالاسْتِطَاعَهًِْ الَّتِی مَلَّکَهُمْ إِیَّاهَا فَأَمَرَهُمْ وَ نَهَاهُمْ بِذَلِکَ وَ نَطَقَ کِتَابُهُ: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَلا یُجْزی إِلَّا مِثْلَها وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ وَ قَالَ جَلَّ ذِکْرُهُ: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً وَ یُحَذِّرُکُمُ اللهُ نَفْسَهُ وَ قَالَ: الْیَوْمَ تُجْزی کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ لا ظُلْمَ الْیَوْمَ فَهَذِهِ آیَاتٌ مُحْکَمَاتٌ تَنْفِی الْجَبْرَ وَ مَنْ دَانَ بِهِ وَ مِثْلُهَا فِی الْقُرْآنِ کَثِیر.

امام هادی (علیه السلام) نامه‌ی آن حضرت (علیه السلام) در انکار و ردّ مذهب جبر و تفویض ... خداوند عزّوجلّ بندگان را بر پایه‌ی کردار خودشان کیفر می‌دهد و آن‌ها را به سبب کارهای بدشان به علّت توانایی [و اختیاری] که به آن‌ها داده و به آن‌ها امر و نهی فرموده، بازخواست می‌کند و قرآنش بدین گویاست: کسی که کار نیکی پیش‌آورد ده چندان آن پاداش دارد و هرکه کار بدی پیش آورد، جز همانند آن کیفر نیابد و بر ایشان ستم نرود. ( انعام/۱۶۰ ) و خدای جلّ ذکره فرموده است: یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً وَ یُحَذِّرُکُمُ الله نَفْسَهُ و فرمود: امروز هرکس در برابر کاری که انجام داده است پاداش داده می‌شود امروز هیچ ظلمی نیست. ( غافر/۱۷ ) این‌ها آیات استواری است که جبر و هرکس را که بدان معتقد است نفی می‌کند و مانند آن در قرآن بسیار است.

Imam al-Hadi (peace be upon him): His letter (peace be upon him) refuting and rejecting the doctrine of jabr (predestination) and tafwid (delegation) ... Allah the Mighty and Majestic recompenses the servants on the basis of their own deeds, and He calls them to account for their evil actions on account of the capacity [and free will] which He has given them, and by which He has commanded and forbidden them. His Qur'an speaks of this: 'Whoever brings a good deed shall have ten times its like, and whoever brings an evil deed shall be recompensed only with the like of it, and they shall not be wronged.' (al-An'am/160) And Allah, exalted be His mention, has said: يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللهُ نَفْسَهُ [On the day that every soul shall find present what it has done of good and what it has done of evil, it shall wish that between it and that (evil) there were a long duration of time; and Allah makes you to be cautious of (retribution from) Himself]. And He said: 'Today every soul shall be recompensed for what it has earned; today there is no injustice.' (Ghafir/17) These are firm verses which negate jabr and whoever believes in it, and there are many like them in the Qur'an.

ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): તેમનો (અલયહિસ્સલામ) પત્ર જબ્ર (પૂર્વનિર્ધારણ) અને તફવીઝ (સોંપણી) ના મઝહબના ઇનકાર અને રદ્દમાં ... અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ બંદાઓને તેમના પોતાના કર્મોના આધારે બદલો આપે છે, અને તેઓની ખરાબ કરણીઓ માટે તે તાકાત [અને ઇખ્તિયાર] ના કારણે જે તેમને આપી છે અને જેના દ્વારા તેમને આદેશ અને મનાઈ ફરમાવી છે, તેઓની પૂછપરછ કરે છે. અને તેમનો કુરઆન આ વિશે કહે છે: 'જે વ્યક્તિ સારું કામ લાવે તેને તેના જેવા દસ ગણો બદલો મળે છે, અને જે વ્યક્તિ ખરાબ કામ લાવે તેને તેના જેવો જ બદલો મળે છે, અને તેઓ પર જુલમ થતો નથી.' (અન્આમ/૧૬૦) અને અલ્લાહ, જેમનો ઉલ્લેખ ઉચ્ચ છે, એ ફરમાવ્યું: يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللهُ نَفْسَهُ [જે દિવસે દરેક વ્યક્તિ પોતે કરેલા સારા કામ અને ખરાબ કામ હાજર જોશે, તે ઈચ્છશે કે તેની અને તે (ખરાબ કામ) ની વચ્ચે લાંબુ અંતર હોત; અને અલ્લાહ તમને પોતાનાથી (સજાથી) સાવધ કરે છે]. અને ફરમાવ્યું: 'આજે દરેક વ્યક્તિને તેના કરેલા કામનો બદલો આપવામાં આવશે, આજે કોઈ જુલમ નથી.' (ગાફિર/૧૭) આ મુહકમ (સ્પષ્ટ) આયતો છે જે જબ્ર અને જે તેમાં માને છે તેને નકારે છે, અને કુરઆનમાં તેના જેવી ઘણી છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ سَأَلْتُ سَیِّدِیَ الصَّادِقَ (علیه السلام) مَا ذَا یَصْنَعُ الْمَهْدِیُّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قَالَ یَثُورُ سَرَایَا عَلَی السُّفْیَانِیِّ إِلَی دِمَشْقَ فَیَأْخُذُونَهُ وَ یَذْبَحُونَهُ ثُمَّ یَظْهَرُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فِی اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفَ صِدِّیقٍ وَ اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ رَجُلًا أَصْحَابِهِ یَوْمَ کَرْبَلَاءَ فَیَا لَکَ عِنْدَهَا مِنْ کَرَّهًٍْ زَهْرَاءَ بَیْضَاءَ ثُمَّ یَخْرُجُ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) ... وَ یَخْرُجُ السَّیِّدُ الْأَکْبَرُ مُحَمَّدٌ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) ... ثُمَّ لَکَأَنِّی أَنْظُرُ یَا مُفَضَّلُ إِلَیْنَا مَعَاشِرَ الْأَئِمَّهًِْ بَیْنَ یَدَیْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) نَشْکُو إِلَیْهِ مَا نَزَلَ بِنَا مِنَ الْأُمَّهًِْ بَعْدَهُ فَیَبْکِی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ یَقُولُ یَا بَنِیَّ مَا نَزَلَ بِکُمْ إِلَّا مَا نَزَلَ بِجِدِّکُمْ قَبْلَکُمْ فتَبْتَدِئُ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) ... ثُمَّ یَقُومُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) مُخَضَّباً بِدَمِهِ هُوَ وَ جَمِیعُ مَنْ قُتِلَ مَعَهُ فَإِذَا رَآهُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بَکَی وَ بَکَی أَهْلُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ لِبُکَائِهِ وَ تَصْرُخُ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) فَتُزَلْزَلُ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَیْهَا وَ یَقِفُ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ الْحَسَنُ (علیه السلام) عَنْ یَمِینِهِ وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) عَنْ شِمَالِهِ وَ یُقْبِلُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فَیَضُمُّهُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) إِلَی صَدْرِهِ وَ یَقُولُ یَا حُسَیْنُ (علیه السلام) فَدَیْتُکَ قَرَّتْ عَیْنَاکَ وَ عَیْنَایَ فِیکَ وَ عَنْ یَمِینِ الْحُسَیْنِ حَمْزَهًُْ (رحمة الله علیه) أَسَدُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ جَعْفَرُ بْنُ أَبِی طَالِبٍ الطَّیَّارُ (رحمة الله علیه) وَ یَأْتِی مُحَسِّنٌ (علیه السلام) تَحْمِلُهُ خَدِیجَهًُْ‌بِنْتُ خُوَیْلِدٍ (سلام الله علیها) وَ فَاطِمَهًُْ بِنْتُ أَسَدٍ (سلام الله علیها) أُمُّ امیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ هُنَّ صَارِخَاتٌ وَ أُمُّهُ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) تَقُولُ هذا یَوْمُکُمُ الَّذِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ. الْیَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً.

امام صادق (علیه السلام) مفضّل گفت: ... بعداً مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) چه می‌کند؟ فرمود: «لشکری برای دستگیری سفیانی به دمشق می‌فرستد؛ او را گرفته و روی سنگی سر می‌برند. آنگاه حسین (علیه السلام) با دوازده هزار صدّیق و هفتاد و دو نفری که در کربلا از یاران او بودند و با وی شهید شدند آشکار می‌شود. ای خوش آن رجعت! سپس صدیق اکبر امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) ظهور می‌کند ... آنگاه آقای بزرگ محمّد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) ظهور می‌کند ... ای مفضّل! گویا می‌بینم که ما ائمه (علیهم السلام) آن موقع جلو پیغمبر (صلی الله علیه و آله) جمع‌شده و به آن حضرت شکایت می‌کنیم که امّت بعد از وی چه به روز ما آوردند و می‌گوییم امّت ما را تکذیب کردند و بی‌اعتنایی و نفرین و لعنت و تهدید به قتل نمودند، والیان ستمگر آن‌ها ما را از وطن بیرون آورده به پایتخت خود بردند و جمعی از ما را با سم و حبس کشتند. در این وقت پیغمبر (صلی الله علیه و آله) سخت گریه می‌کند و می‌فرماید: «ای فرزندان من! هرچه به شما رسید بیشتر به جدّ شما رسید ... آنگاه امام حسین (علیه السلام) با بدنی آغشته به خون خود و یارانش که با وی کشته شدند در جلو پیغمبر (صلی الله علیه و آله) می‌ایستد. چون پیغمبر (صلی الله علیه و آله) او را می‌نگرد زارزار می‌گرید. از گریه‌ی او اهل آسمان و زمین نیز گریه می‌کنند. فاطمه‌زهراء (سلام الله علیها) هم ناله جانکاه از دل پر الم در می‌آورد. از ناله‌وشیون و گریه‌وزاری آن حضرت (علیه السلام) زمین و اهل زمین متزلزل می‌گردند سپس امیرالمؤمنین (علیه السلام) و امام حسن (علیه السلام) در سمت راست پیغمبر (صلی الله علیه و آله) و فاط‌مه‌زهرا (سلام الله علیها) در سمت چپ آن حضرت (صلی الله علیه و آله) قرار می‌گیرند. پیغمبر (صلی الله علیه و آله) او را در آغوش می‌گیرد و می‌گوید: «ای حسین (علیه السلام) فدایت گردم! دیدگانت روشن باد و دیدگان من هم روشن باشد سپس حمزه سیدالشهداء (علیه السلام) عموی پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در سمت راست آن حضرت (صلی الله علیه و آله) می‌ایستد و در سمت چپ جعفربن‌ابی‌طالب (طیار) قرار می‌گیرد. ناگاه خدیجه‌کبری (سلام الله علیها) و فاطمه دختر اسد (مادر امیرالمؤمنین (علیه السلام)) محسن سقط‌شده فاطمه‌ی زهراء (سلام الله علیها) را به دست گرفته ناله‌کنان به نزد پیغمبر (صلی الله علیه و آله) می‌آیند و مادرش فاطمه (سلام الله علیها) این آیه‌ی قرآن را می‌خواند: این همان روزی است که به شما وعده‌داده می‌شد! یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً.

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal said: ... Afterwards, what will al-Mahdi (may Allah hasten his noble reappearance) do? He said: "He will send an army to Damascus to capture the Sufyani; they will seize him and behead him upon a rock. Then Husayn (peace be upon him) will appear along with twelve thousand siddiqs (truthful ones) and the seventy-two men who were among his companions at Karbala and were martyred with him. Oh, how blessed is that raj'ah (return)! Then the greatest siddiq, Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), will appear ... Then the great master, Muhammad, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), will appear ... O Mufaddal! It is as though I see us, the Imams (peace be upon them), at that time gathered before the Prophet (peace be upon him and his family), complaining to him about what the ummah did to us after him. We say: the ummah rejected us, treated us with disregard, cursed and damned us, and threatened us with death; their oppressive rulers drove us out of our homelands to their capitals, and killed a group of us with poison and imprisonment. At this, the Prophet (peace be upon him and his family) weeps bitterly and says: 'O my sons! Whatever befell you, more of it befell your grandfather before you' ... Then Imam Husayn (peace be upon him), his body drenched in his own blood and the blood of his companions who were slain with him, stands before the Prophet (peace be upon him and his family). When the Prophet (peace be upon him and his family) sees him, he weeps bitterly. From his weeping, the people of the heavens and the earth also weep. Fatimah al-Zahra (peace be upon her) too utters a heart-rending cry from a heart full of grief. From the wailing, lamenting and weeping of her (peace be upon her), the earth and its inhabitants tremble. Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and Imam Hasan (peace be upon him) stand on the right of the Prophet (peace be upon him and his family), and Fatimah al-Zahra (peace be upon her) on his left. The Prophet (peace be upon him and his family) takes him (Husayn) into his embrace and says: 'O Husayn (peace be upon him), may I be your ransom! May your eyes be brightened, and may my eyes also be brightened through you.' Then Hamzah, Sayyid al-Shuhada (may Allah have mercy on him), the uncle of the Prophet (peace be upon him and his family), stands on the right of the Prophet (peace be upon him and his family), and Ja'far ibn Abi Talib (al-Tayyar) stands on his left. Suddenly Khadijah al-Kubra (peace be upon her) and Fatimah bint Asad (peace be upon her), the mother of Amir al-Mu'minin (peace be upon him), come to the Prophet (peace be upon him and his family) carrying Muhassin (peace be upon him), the miscarried son of Fatimah al-Zahra (peace be upon her), while wailing. And his mother Fatimah (peace be upon her) recites this verse of the Quran: This is the very day that was promised to you! یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً [On the day that every soul shall find present what it has done of good and what it has done of evil, it shall wish that between it and that (evil) there were a long duration of time]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફદ્દલે કહ્યું: ... ત્યાર બાદ મહદી (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) શું કરશે? આપે ફરમાવ્યું: "તેઓ સુફયાનીને પકડવા માટે એક લશ્કર દમિશ્ક મોકલશે; તેને પકડીને એક પથ્થર પર તેનું માથું કાપી નાખવામાં આવશે. પછી હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) બાર હજાર સિદ્દીક (સાચા લોકો) અને એ બોંતેર માણસો સાથે પ્રગટ થશે જેઓ કરબલામાં તેમના સાથીઓ હતા અને તેમની સાથે શહીદ થયા હતા. ઓહ, કેટલી ધન્ય છે એ રજઅત (પાછા ફરવું)! પછી સિદ્દીકે અકબર અમીરુલ મોઅમેનીન અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ઝુહૂર કરશે ... ત્યાર બાદ મહાન સરદાર મુહમ્મદ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઝુહૂર કરશે ... ઓ મુફદ્દલ! જાણે હું જોઈ રહ્યો છું કે અમે ઇમામો (અલયહેમુસ્સલામ) એ સમયે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સામે એકઠા થઈને તેમને ફરિયાદ કરીએ છીએ કે ઉમ્મતે તેમની પછી અમારા પર શું વીતાવી, અને કહીએ છીએ કે ઉમ્મતે અમને જુઠલાવ્યા, બેદરકારી, બદદુઆ, લાનત અને કત્લની ધમકીઓ આપી; તેમના ઝાલિમ શાસકોએ અમને વતનમાંથી કાઢીને પોતાની રાજધાનીઓમાં લઈ ગયા અને અમારામાંથી કેટલાકને ઝેર અને કેદ દ્વારા શહીદ કર્યા. આ સમયે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સખત રીતે રડે છે અને ફરમાવે છે: 'ઓ મારા સંતાનો! તમારા પર જે કંઈ વીત્યું છે, તેનાથી વધુ તમારા દાદા પર વીત્યું હતું' ... પછી ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પોતાના અને પોતાના સાથીઓના ખૂનથી રંગાયેલા શરીર સાથે, જેઓ તેમની સાથે શહીદ થયા હતા, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સામે ઊભા રહે છે. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમને જુએ છે, ત્યારે ફૂટ ફૂટીને રડે છે. તેમના રડવાથી આસમાનો અને જમીનવાળાઓ પણ રડે છે. ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) પણ ગમથી ભરેલા દિલથી હૃદયદ્રાવક ચીસ પાડે છે. તેમની (અલયહસ્સલામ) ચીસો, વિલાપ અને રડવાથી જમીન અને જમીનવાળાઓ કંપી ઉઠે છે. પછી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જમણી બાજુ અને ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) તેમની (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ડાબી બાજુ ઊભા રહે છે. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમને પોતાની આગોશમાં લે છે અને ફરમાવે છે: 'ઓ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)! હું તમારા પર કુરબાન થાઉં! તમારી આંખો ઠરો અને મારી આંખો પણ તમારાથી ઠરો.' પછી હમ્ઝા સૈયદુશ્શોહદા (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ), પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાકા, તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જમણી બાજુ ઊભા રહે છે અને ડાબી બાજુ જઅફર ઇબ્ને અબી તાલિબ (તય્યાર) ઊભા રહે છે. અચાનક ખદીજા કુબરા (અલયહસ્સલામ) અને ફાતિમા બિન્તે અસદ (અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ના માતા) ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ)ના સકત થયેલા (ગર્ભપાત થયેલા) મુહસ્સિનને હાથમાં લઈને વિલાપ કરતાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવે છે અને તેમના માતા ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) કુરઆનની આ આયત વાંચે છે: આ એ જ દિવસ છે જેનો તમને વાયદો આપવામાં આવતો હતો! یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً [એ દિવસે દરેક જીવ પોતાના કરેલા સારા કાર્યો હાજર જોશે અને પોતાના કરેલા ખરાબ કાર્યો પણ; અને તે ઇચ્છશે કે કાશ તેની અને એ (ખરાબી)ની વચ્ચે લાંબુ અંતર હોત]."