عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ أَبِی رَافِعٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): لَمَّا مَلَکَ أَشْبَخُ بْنُ أَشْجَانَ وَ کَانَ یُسَمَّی الْکَیِّسَ وَ مَلَکَ مِائَتَیْ سَنَهًٍْ وَ سِتّاً وَ سِتِّینَ سَنَهًًْ فَفِی سَنَهًِْ إِحْدَی وَ خَمْسِینَ مِنْ مُلْکِهِ بَعَثَ اللَّهُ عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ اسْتَوْدَعَهُ النُّورَ وَ الْعِلْمَ وَ الْحِکْمَهًَْ وَ جَمِیعَ عُلُومِ الْأَنْبِیَاءِ قَبْلَهُ وَ زَادَهُ الْإِنْجِیلَ وَ بَعَثَهُ إِلَی بَیْتِ الْمَقْدِسِ إِلَی بَنِی إِسْرَائِیلَ یَدْعُوهُمْ إِلَی کِتَابِهِ وَ حِکْمَتِهِ وَ إِلَی الْإِیمَانِ بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ فَأَبَی أَکْثَرُهُمْ إِلَّا طُغْیَاناً وَ کُفْراً فَلَمَّا لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ دَعَا رَبَّهُ وَ عَزَمَ عَلَیْهِمْ فَمُسِخَ مِنْهُمْ شَیَاطِینُ لِیُرِیَهُمْ آیَهًًْ فَیَعْتَبِرُوا فَلَمْ یَزِدْهُمْ إِلَّا طُغْیَاناً وَ کُفْراً فَأَتَی بَیْتَ الْمَقْدِسِ یَدْعُوهُمْ وَ یُرَغِّبُهُمْ فِیمَا عِنْدَ اللَّهِ ثَلَاثاً وَ ثَلَاثِینَ سَنَهًًْ حَتَّی طَلَبَتْهُ الْیَهُودُ وَ ادَّعَتْ أَنَّهَا عَذَّبَتْهُ وَ دَفَنَتْهُ فِی الْأَرْضِ حَیّاً وَ ادَّعَی بَعْضُهُمْ أَنَّهُمْ قَتَلُوهُ وَ صَلَبُوهُ وَ مَا کَانَ اللَّهُ لِیَجْعَلَ لَهُمْ عَلَیْهِ سُلْطَاناً وَ إِنَّمَا شُبِّهَ لَهُمْ وَ مَا قَدَرُوا عَلَی عَذَابِهِ وَ دَفْنِهِ وَ لَا عَلَی قَتْلِهِ وَ صَلْبِهِ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنِّی مُتَوَفِّیکَ وَ رافِعُکَ إِلَیَّ وَ مُطَهِّرُکَ مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا فَلَمْ یَقْتَدِرُوا عَلَی قَتْلِهِ وَ صَلْبِهِ لِأَنَّهُمْ لَوْ قَدَرُوا عَلَی ذَلِکَ کَانَ تَکْذِیباً لِقَوْلِهِ وَ لَکِنْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَیْهِ بَعْدَ أَنْ تَوَفَّاهُ فَلَمَّا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یَرْفَعَهُ أَوْحَی إِلَیْهِ أَنْ یَسْتَوْدِعَ نُورَ اللَّهِ وَ حِکْمَتَهُ وَ عِلْمَ کِتَابِهِ شَمْعُونَ بْنَ حَمُّونَ الصَّفَا خَلِیفَتَهُ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ فَفَعَلَ ذَلِکَ فَلَمْ یَزَلْ شَمْعُونُ یَقُومُ بِأَمْرٍ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ یَهْتَدِی بِجَمِیعِ مَقَالِ عِیسَی (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ یُجَاهِدُ الْکُفَّارَ فَمَنْ أَطَاعَهُ وَ آمَنَ بِهِ وَ بِمَا جَاءَ بِهِ کَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ جَحَدَهُ وَ عَصَاهُ کَانَ کَافِراً حَتَّی اسْتَخْلَصَهُ رَبُّنَا عَزَّ وَ جَلَّ وَ بَعَثَ فِی عِبَادِهِ نَبِیّاً مِنَ الصَّالِحِینَ وَ هُوَ یَحْیَی بْنُ زَکَرِیَّا (علیه السلام) فَمَضَی شَمْعُونُ وَ مَلَکَ عِنْدَ ذَلِکَ أَرْدَشِیرُ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) اسماعیل‌بن‌ابی‌رافع از پدرش نقل می‌کند که گفت: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: وقتی که اشبخ‌بن‌اشجان که کیّس (زیرک) نامیده می‌شد به پادشاهی رسید و دویست‌وشصت‌وشش سال پادشاه شد، در پنجاه‌ویکمین سال از پادشاهی‌اش خداوند عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) را مبعوث کرد و نور، علم، حکمت و همه‌ی علوم انبیای قبل از او را نزدش به ودیعه گذاشت و انجیل را برایش اضافه کرد و او را به بیت‌المقدس به‌سوی بنی‌اسرائیل فرستاد که آن‌ها را به کتاب و حکمتش و به‌سوی ایمان به خدا و رسولش (صلی الله علیه و آله) دعوت می‌کرد ولی اکثر آن‌ها در برابر آن، از هر کاری جز طغیان و کفر ابا داشتند. وقتی به او ایمان نیاوردند، پروردگارش را خواند و آن‌ها را قصد نمود (بر آن‌ها نفرین کرد)؛ پس شیطان‌های آن‌ها مسخ شدند تا معجزه‌ای به آن‌ها نشان دهد و عبرت بگیرند ولی جز طغیان و کفر بر آن‌ها نیفزود. به بیت‌المقدس آمد و سی‌وسه سال آن‌ها را دعوت می‌کرد و به آنچه نزد خداست تشویق می‌نمود تا اینکه یهود او را جستجو کرد و ادّعا نمود که او را نجه کرده و زنده در زمین دفن نموده است و بعضی از آن‌ها ادّعا کردند که او را کشته و به صلیب کشیده‌اند و خداوند برای آن‌ها هیچ تسلّطی بر عیسی (علیه السلام) قرار نداده بود و امر بر آن‌ها مشتبه شد و نتوانستند او را نجه و دفن کنند و نتوانستند او را بکشند و به صلیب بکشند؛ به دلیل سخن خدای عزّوجلّ إِنِّی مُتَوَفِّیکَ وَ رافِعُکَ إِلَیَّ وَ مُطَهِّرُکَ مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا؛ پس نتوانستند او را بکشند و به صلیب بکشند؛ چون اگر می‌توانستند این کار را انجام بدهند، این عمل تکذیب سخن خدا بود ولکن خدا او را به‌سوی خود بالا برد بعد از آنکه او را از میان مردم برگرفت و هنگامی‌که خدا خواست او را بالا ببرد به او وحی کرد که نور خدا و حکمتش و علم کتابش را به شمعونِ صفا فرزند حمّون جانشینش بر مؤمنین بسپارد؛ و عیسی (علیه السلام) این کار را انجام داد. شمعون همواره امر خدای عزّوجلّ را برپا می‌داشت و در میان قوم خودش بنی‌اسرائیل به همه سخنان عیسی (علیه السلام) هدایت می‌کرد و با کافران جهاد می‌کرد؛ پس هرکس از او اطاعت کرد و به او و به آنچه او آورده بود ایمان آورد، مؤمن بود و هرکس او را انکار نمود و از فرمان او سرپیچی کرد، کافر بود تا اینکه پروردگارمان عزّوجلّ او را برگزید [پیش خود برد] و در میان بندگانش پیامبری از صالحان یحیی‌بن‌زکریا (علیه السلام) را مبعوث کرد و شمعون از دنیا رفت و در آن زمان اردشیر پادشاه شد.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Isma'il ibn Abi Rafi' narrates from his father, who said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: When Ashbakh ibn Ashjan, who was called al-Kayyis (the clever), became king and reigned for two hundred and sixty-six years, in the fifty-first year of his reign Allah sent Isa ibn Maryam (peace be upon him). He entrusted to him light, knowledge, wisdom and all the sciences of the prophets before him, added the Injil (Gospel) for him, and sent him to Bayt al-Maqdis to the Children of Israel, calling them to His Book and His wisdom and to faith in Allah and His Messenger (peace be upon him and his family). But most of them refused everything except rebellion and disbelief. When they did not believe in him, he called upon his Lord and resolved against them [invoked against them]; so their satans were transformed, that He might show them a sign and they might take heed, but it only increased them in rebellion and disbelief. He came to Bayt al-Maqdis and for thirty-three years called them and urged them toward what is with Allah, until the Jews sought him out and claimed that they had tortured him and buried him alive in the earth, and some of them claimed that they had killed him and crucified him. Allah had given them no power over Isa (peace be upon him); rather the matter was made to appear so to them, and they were not able to torture him or bury him, nor were they able to kill him or crucify him — by reason of the saying of Allah the Mighty and Majestic إِنِّی مُتَوَفِّیکَ وَ رافِعُکَ إِلَیَّ وَ مُطَهِّرُکَ مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [Indeed I shall cause you to die and raise you up to Me and purify you from those who disbelieved]. So they were not able to kill him or crucify him, for had they been able to do so it would have been a denial of the word of Allah; rather Allah raised him up to Himself after having taken him from among the people. When Allah willed to raise him up, He revealed to him that he should entrust the light of Allah, His wisdom and the knowledge of His Book to Sham'un al-Safa son of Hammun, his successor over the believers; and Isa (peace be upon him) did so. Sham'un continued to establish the command of Allah the Mighty and Majestic, and among his people the Children of Israel he guided them by all the words of Isa (peace be upon him) and waged jihad against the disbelievers. Whoever obeyed him and believed in him and in what he brought was a believer, and whoever denied him and disobeyed his command was a disbeliever, until our Lord the Mighty and Majestic chose him [took him to Himself] and sent among His servants a prophet from among the righteous, Yahya ibn Zakariyya (peace be upon him). And Sham'un passed away, and at that time Ardashir became king.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇસ્માઈલ બિન અબી રાફેઅ પોતાના પિતા પાસેથી નકલ કરે છે કે તેમણે કહ્યું: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: જ્યારે અશ્બખ બિન અશ્જાન, જેને કય્યિસ (ચતુર) કહેવામાં આવતો હતો, બાદશાહ બન્યો અને ૨૬૬ વર્ષ સુધી બાદશાહી કરી, તેની બાદશાહીના ૫૧માં વર્ષે અલ્લાહે ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ)ને મબઊસ કર્યા અને નૂર, ઇલ્મ, હિકમત અને તેમની પહેલાના તમામ પયગંબરોના ઇલ્મો તેમની પાસે અમાનતરૂપે મૂક્યાં, અને તેમના માટે ઇન્જીલ ઉમેર્યું, અને તેમને બયતુલ મુકદ્દસમાં બની ઇસરાઈલ તરફ મોકલ્યા કે તેઓ તેમને તેમની કિતાબ અને હિકમત તરફ અને અલ્લાહ તથા તેમના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઉપર ઈમાન લાવવા તરફ બોલાવે. પરંતુ તેમાંના મોટા ભાગના તેની સામે સરકશી અને કુફ્ર સિવાય કંઈપણ કરવાનો ઈન્કાર કરતા હતા. જ્યારે તેઓ તેમના ઉપર ઈમાન ન લાવ્યા, ત્યારે તેમણે પોતાના પરવરદિગારને પોકાર્યા અને તેમના પર ઇરાદો કર્યો (તેમના પર બદ્દુઆ કરી); તો તેમના શેતાનો મસ્ખ થઈ ગયા, જેથી તેમને એક નિશાની બતાવે અને તેઓ ઇબ્રત લે, પરંતુ તેમને સરકશી અને કુફ્ર સિવાય કંઈપણ ન વધાર્યું. તેઓ બયતુલ મુકદ્દસમાં આવ્યા અને ૩૩ વર્ષ સુધી તેમને દઅવત આપી અને જે અલ્લાહની પાસે છે તેની તરફ પ્રોત્સાહિત કરતા રહ્યા, ત્યાં સુધી કે યહૂદીઓએ તેમને શોધ્યા અને દાવો કર્યો કે તેમણે તેમને અઝાબ આપ્યો છે અને જીવતા જમીનમાં દફન કર્યા છે, અને તેમાંના કેટલાકે દાવો કર્યો કે તેમણે તેમને કત્લ કર્યા છે અને સૂળી પર ચઢાવ્યા છે; અને અલ્લાહે તેમને ઈસા (અલયહિસ્સલામ) ઉપર કોઈ સત્તા આપી નહોતી, અને મામલો તેમના પર મુશ્તબેહ થઈ ગયો, અને તેઓ તેમને અઝાબ આપી અને દફન કરી શક્યા નહીં, અને તેમને કત્લ કરી અને સૂળી પર ચઢાવી શક્યા નહીં; અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન إِنِّی مُتَوَفِّیکَ وَ رافِعُکَ إِلَیَّ وَ مُطَهِّرُکَ مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا [ખરેખર હું તમને પૂરેપૂરા લઈ લેનાર છું અને તમને મારી તરફ ઉંચા કરનાર છું અને જેઓ કાફિર થયા તેમનાથી તમને પાક કરનાર છું] ને લીધે. તેઓ તેમને કત્લ કરી અને સૂળી પર ચઢાવી શક્યા નહીં, કારણ કે જો તેઓ આ કામ કરી શકતા હોત, તો આ કૃત્ય અલ્લાહના કથનનું જૂઠલાવવું હોત; પરંતુ અલ્લાહે તેમને લોકોમાંથી લઈ લીધા પછી પોતાની તરફ ઉંચા કરી લીધા. અને જ્યારે અલ્લાહે ઈચ્છ્યું કે તેમને ઉંચા કરે, ત્યારે તેમને વહી કરી કે અલ્લાહનું નૂર, તેની હિકમત અને તેની કિતાબનું ઇલ્મ શમ્ઊન અસ-સફા બિન હમ્મૂનને, જે મોમિનો પર તેમના જાનશીન છે, સોંપી દે; અને ઈસા (અલયહિસ્સલામે) આ કામ કર્યું. શમ્ઊન હંમેશા અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના હુકમને કાયમ કરતા હતા અને પોતાની કૌમ બની ઇસરાઈલ વચ્ચે ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ના તમામ કથનો તરફ હિદાયત કરતા હતા અને કાફિરો સાથે જિહાદ કરતા હતા; તો જેણે તેમનું આજ્ઞાપાલન કર્યું અને તેમના પર અને જે તેઓ લાવ્યા હતા તેના પર ઈમાન લાવ્યો, તે મોમિન હતો, અને જેણે તેમનો ઇન્કાર કર્યો અને તેમના હુકમનું ઉલ્લંઘન કર્યું, તે કાફિર હતો, ત્યાં સુધી કે અમારા પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમને પસંદ કર્યા [પોતાની પાસે લઈ લીધા] અને પોતાના બંદાઓમાં સાલિહીનમાંથી એક પયગંબર, યહ્યા બિન ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ)ને મબઊસ કર્યા, અને શમ્ઊન દુનિયામાંથી ચાલ્યા ગયા અને તે સમયે અરદશીર બાદશાહ બન્યો.