سورة آل عمران

Verse 61 of 200

3:61

فَمَنْ حَاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَأَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَى الْكاذِبينَ

هرگاه بعد از علم و دانشى كه به تو رسيده، [باز] كسانى درباره‌ی مسيح با تو به ستيز برخيزند، بگو: «بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما نيز فرزندان خود را؛ ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما نيز زنان خود را؛ ما از نفوس خود [و كسى كه همچون جان ماست] دعوت كنيم، شما نيز از نفوس خود؛ آنگاه مباهله [و نفرين] كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار‌دهيم».

But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come let us call our sons and your sons and our women and your women and our near people and your near people, then let us be earnest in prayer, and pray for the curse of Allah on the liars.

જે કોઇ ઇલ્મ આવી ગયા પછી તારી સાથે તેના સબંધમાં (હઝરત ઇસા અ.સ.ના બંદા અને રસૂલ હોવામાં) તકરાર કરે તો તું કહે કે આવો અમે અમારી ઔલાદને* બોલાવીએ અને તમે તમારી ઔલાદને બોલાવો, અને અમે અમારી ઔરતોને બોલાવીએ અને તમે તમારી ઔરતોને (બોલાવો), અને અમે અમારા નફસોને બોલાવીએ તથા તમે તમારા નફસોને બોલાવો; પછી આપણે (અલ્લાહ પાસે) બદદુઆ (મુબાહેલા) કરીએ જેથી જૂઠું બોલનારાઓ પર અલ્લાહની લાનત થાય.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

رَوَی الْوَاحِدِیُّ فِی أَسْبَابِ نُزُولِ الْقُرْآنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ ... أَنَّ وَفْدَ نَجْرَانَ کَانُوا أَرْبَعِینَ رَجُلًا وَ فِیهِمُ السَّیِّدُ وَ الْعَاقِبُ وَ قَیْسٌ وَ الْحَارِثُ وَ عَبْدُ الْمَسِیحِ بْنُ یُونَانَ أُسْقُفُّ نَجْرَانَ فَقَالَ الْأُسْقُفُّ یَا أَبَا الْقَاسِمِ مُوسَی مَنْ أَبُوهُ قَالَ عِمْرَانُ قَالَ فَیُوسُفُ مَنْ أَبُوهُ قَالَ یَعْقُوبُ قَالَ فَأَنْتَ مَنْ أَبُوکَ قَالَ أَبِی عَبْدُاللَّهِ‌بْنُ‌عَبْدِ‌الْمُطَّلِبِ قَالَ فَعِیسَی (علیه السلام) مَنْ أَبُوهُ فَأَعْرَضَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَنْهُمْ فَنَزَلَ إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ الْآیَهًَْ فَتَلَاهَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَغَشِیَ عَلَیْهِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ أَ تَزْعُمُ أَنَّ اللَّهَ أَوْحَی إِلَیْکَ أَنَّ عِیسَی (علیه السلام) خُلِقَ مِنْ تُرَابٍ مَا نَجِدُ هَذَا فِیمَا أُوحِیَ إِلَیْکَ وَ لَا نَجِدُهُ فِیمَا أُوحِیَ إِلَیْنَا وَ لَا یَجِدُهُ هَؤُلَاءِ الْیَهُودُ فِیمَا أُوحِیَ إِلَیْهِمْ فَنَزَلَ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ الْآیَهًَْ قَالُوا أَنْصَفْتَنَا یَا أَبَا الْقَاسِمِ (صلی الله علیه و آله) فَمَتَی نُبَاهِلُکَ فَقَالَ بِالْغَدَاهًِْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَ انْصَرَفَ النَّصَارَی فَقَالَ السَّیِّدُ لِأَبِی الْحَارِثِ مَا تَصْنَعُونَ بِمُبَاهَلَتِهِ إِنْ کَانَ کَاذِباً مَا نَصْنَعُ بِمُبَاهَلَتِهِ شَیْئاً وَ إِنْ کَانَ صَادِقاً لَنَهْلِکَنَّ فَقَالَ الْأُسْقُفُّ إِنْ غَدَا فَجَاءَ بِوُلْدِهِ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ فَاحْذَرُوا مُبَاهَلَتَهُ وَ إِنْ غَدَا بِأَصْحَابِهِ فَلَیْسَ بِشَیْءٍ فَغَدَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مُحْتَضِناً الْحُسَیْنَ آخِذاً بِیَدِ الْحَسَنِ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) تَمْشِی خَلْفَهُ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) خَلْفَهَا وَ فِی رِوَایَهًٍْ آخِذاً بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) بَیْنَ یَدَیْهِ وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) تَتْبَعُهُ ثُمَّ جَثَا بِرُکْبَتَیْهِ وَ جَعَلَ عَلِیّاً (علیه السلام) أَمَامَهُ بَیْنَ یَدَیْهِ وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) بَیْنَ کَتِفَیْهِ وَ الْحَسَنَ (علیه السلام) عَنْ یَمِینِهِ وَ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) عَنْ یَسَارِهِ وَ هُوَ یَقُولُ لَهُمْ إِذَا دَعَوْتُ فَأَمِّنُوا فَقَالَ الْأُسْقُفُّ جَثَا وَ اللَّهِ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) کَمَا یَجْثُو الْأَنْبِیَاءُ لِلْمُبَاهَلَهًِْ وَ خَافُوا فَقَالُوا یَا أَبَا الْقَاسِمِ (صلی الله علیه و آله) أَقِلْنَا أَقَالَ اللَّهُ عَثْرَتَکَ فَقَالَ نَعَمْ قَدْ أَقَلْتُکُمْ فَصَالَحُوهُ عَلَی أَلْفَیْ حُلَّهًٍْ وَ ثَلَاثِینَ دِرْعاً وَ ثَلَاثِینَ فَرَساً وَ ثَلَاثِینَ جَمَلًا وَ لَمْ یَلْبَثِ السَّیِّدُ وَ الْعَاقِبُ إِلَّا یَسِیراً حَتَّی رَجَعَا إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ أَسْلَمَا وَ أَهْدَی الْعَاقِبُ لَهُ حُلَّهًًْ وَ عَصاً وَ قَدَحاً وَ نَعْلَیْنِ.

امام علی (علیه السلام) [واحدی در کتاب، اسباب‌نزول‌القرآن با سندی که نقل می‌کند از عبدالله‌بن‌احمدبن حنبل از پدرش روایت کرده که هیئت نجرانی چهل مرد بودند و در میان آن‌ها سیّد، عاقب، قیس، حارث و عبدالمسیح‌بن‌یونان اسقف نجران بودند. اسقف گفت: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! پدر موسی (علیه السلام) چه کسی است»؟ فرمود: «عمران (علیه السلام)»! گفت: «پدر یوسف (علیه السلام) چه کسی است»؟ فرمود: «یعقوب (علیه السلام)». گفت: «پدر شما کیست»؟ فرمود: «پدر من عبدالله‌بن‌عبدالمطلّب (علیه السلام) است». گفت: «پدر عیسی (علیه السلام) کیست»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) از آنان روی برگرداند؛ پس وحی نازل شد: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آن را تلاوت کرد؛ پس بیهوش شد. هنگامی‌که به هوش آمد، گفت: «آیا گمان می‌کنی خداوند به تو وحی‌کرده که عیسی (علیه السلام) از خاک آفریده شده است؟ ما این را در آنچه به تو وحی شده نمی‌یابیم و در آنچه بر ما نازل شده نمی‌یابیم و این یهودی‌ها آن را در آنچه بر آن‌ها وحی شده نمی‌یابند». پس این آیه نازل شد: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ ... گفتند: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! با ما به انصاف رفتار کردی؛ پس کی با تو مباهله کنیم»؟ فرمود: «فردا اگر خدا بخواهد». مسیحیان بازگشتند. سیّد به ابوحارث گفت: «در مورد مباهله با او چه می‌کنید؟ اگر دروغگو باشد، با مباهله با او کاری انجام نمی‌دهیم [مباهله با او برای ما فایده‌ای ندارد] و اگر راستگو باشد قطعاً نابود می‌شویم». اسقف گفت: «اگر فردا همراه فرزندان و اهل‌بیتش (علیهم السلام) آمد، از مباهله با او بپرهیزید و اگر با یارانش آمد، چیز مهمّی نیست». فردا صبح رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون رفت درحالی‌که حسین (علیه السلام) را در آغوش گرفته بود و دست حسن (علیه السلام) را گرفته بود و فاطمه (سلام الله علیها) پشت سرش و علی (علیه السلام) پشت سر فاطمه (سلام الله علیها) راه می‌رفت و در روایتی دیگر آمده: «دست علی (علیه السلام) را گرفته بود و حسن و حسین (علیها السلام) پیشاپیش او بودند و فاطمه (سلام الله علیها) پشت سرش می‌آمد. سپس دو زانو نشست و علی (علیه السلام) را روبرو در مقابلش و فاطمه (سلام الله علیها) را پشت سرش در راستای بین دو کتف و حسن (علیه السلام) را سمت راستش و حسین (علیه السلام) را سمت چپش قرار داد درحالی‌که به آن‌ها می‌گوید: «هرگاه من دعا کردم، شما آمین بگویید». اسقف گفت: «به خدا سوگند محمّد (صلی الله علیه و آله) دو زانو نشست همچنان‌که پیامبران (علیه السلام) برای مباهله دو زانو می‌نشینند» و ترسیدند و گفتند: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! از ما درگذر، خداوند از لغزش تو درگذرد». فرمود: «بله از شما درگذشتم» پس با او بر دوهزار جامه‌ی نو، سی زره، سی اسب و سی شتر مصالحه کردند و سیّد و عاقب درنگ نکردند مگر اندکی، تا اینکه به‌سوی پیامبر (صلی الله علیه و آله) بازگشتند و اسلام آوردند و عاقب یک جامه، یک عصا، یک کاسه‌ی آب‌خوری و یک جفت نعلین به پیامبر (صلی الله علیه و آله) اهداء کرد».

Imam Ali (peace be upon him) [Wahidi in his book Asbab Nuzul al-Quran, with a chain he narrates from Abdullah ibn Ahmad ibn Hanbal from his father, has narrated that the delegation of Najran were forty men, and among them were al-Sayyid, al-Aqib, Qays, al-Harith and Abd al-Masih ibn Yunan, the bishop of Najran. The bishop said: 'O Abu al-Qasim (peace be upon him and his family)! Who is the father of Musa (peace be upon him)?' He said: 'Imran (peace be upon him).' He said: 'Who is the father of Yusuf (peace be upon him)?' He said: 'Yaqub (peace be upon him).' He said: 'Who is your father?' He said: 'My father is Abdullah ibn Abd al-Muttalib (peace be upon him).' He said: 'Who is the father of Isa (peace be upon him)?' The Prophet (peace be upon him and his family) turned away from them; then the revelation came down: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون [Indeed the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust, then said to him: Be, and he was]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) recited it; then he (the bishop) fainted. When he came to, he said: 'Do you claim that Allah has revealed to you that Isa (peace be upon him) was created from dust? We do not find this in what has been revealed to you, nor do we find it in what has been revealed to us, nor do these Jews find it in what has been revealed to them.' Then this verse was revealed: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge] ... They said: 'O Abu al-Qasim (peace be upon him and his family)! You have dealt fairly with us; so when shall we do mubahala (mutual imprecation) with you?' He said: 'Tomorrow, if Allah wills.' The Christians returned. Al-Sayyid said to Abu al-Harith: 'What will you do about the mubahala with him? If he is a liar, we accomplish nothing by mubahala with him [mubahala with him is of no benefit to us], and if he is truthful, we shall indeed perish.' The bishop said: 'If tomorrow he comes with his children and his family (peace be upon them), then beware of mubahala with him, and if he comes with his companions, it is nothing of importance.' The next morning, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out while he was carrying Husayn (peace be upon him) in his arms and holding the hand of Hasan (peace be upon him), and Fatima (peace of Allah be upon her) was walking behind him, and Ali (peace be upon him) was walking behind Fatima (peace of Allah be upon her). And in another narration it is reported: 'He was holding the hand of Ali (peace be upon him), and Hasan (peace be upon him) and Husayn (peace be upon him) were in front of him, and Fatima (peace of Allah be upon her) was coming behind him. Then he sat on his two knees and placed Ali (peace be upon him) directly in front of him, and Fatima (peace of Allah be upon her) behind him at the level of between his two shoulders, and Hasan (peace be upon him) on his right and Husayn (peace be upon him) on his left, while saying to them: "Whenever I make supplication, you say Amin."' The bishop said: 'By Allah, Muhammad (peace be upon him and his family) sat on his two knees just as the prophets (peace be upon them) sit on their two knees for mubahala,' and they were afraid and said: 'O Abu al-Qasim (peace be upon him and his family)! Excuse us — may Allah excuse your stumbling.' He said: 'Yes, I have excused you.' So they made peace with him upon two thousand new garments, thirty coats of mail, thirty horses and thirty camels; and al-Sayyid and al-Aqib did not tarry except a little, until they returned to the Prophet (peace be upon him and his family) and accepted Islam, and al-Aqib gifted the Prophet (peace be upon him and his family) a garment, a staff, a drinking cup and a pair of sandals].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) [વાહિદીએ પોતાના પુસ્તક અસબાબુ નુઝૂલિલ કુરઆનમાં એક સનદ સાથે અબ્દુલ્લાહ બિન અહમદ બિન હંબલથી, તેમના પિતાથી રિવાયત કર્યું છે કે નજરાનનું પ્રતિનિધિમંડળ ચાલીસ પુરુષોનું હતું, અને તેમાં સય્યિદ, આકિબ, કૈસ, હારિસ અને નજરાનના પાદરી અબ્દુલ મસીહ બિન યૂનાન હતા. પાદરીએ કહ્યું: 'ઓ અબલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના પિતા કોણ છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'ઇમરાન (અલયહિસ્સલામ).' તેણે કહ્યું: 'યૂસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના પિતા કોણ છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ).' તેણે કહ્યું: 'તમારા પિતા કોણ છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'મારા પિતા અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે.' તેણે કહ્યું: 'ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ના પિતા કોણ છે?' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમનાથી મોઢું ફેરવી લીધું; પછી વહી નાઝિલ થઈ: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون [ખરેખર અલ્લાહની પાસે ઈસાનું ઉદાહરણ આદમના ઉદાહરણ જેવું છે; તેમણે તેમને માટીથી બનાવ્યા, પછી તેમને કહ્યું: થઈ જા, તો તેઓ થઈ ગયા]. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેની તિલાવત કરી; પછી તે (પાદરી) બેહોશ થઈ ગયો. જ્યારે તે હોશમાં આવ્યો, ત્યારે કહ્યું: 'શું તમે ધારો છો કે અલ્લાહે તમારી તરફ વહી કરી છે કે ઈસા (અલયહિસ્સલામ) માટીથી બનાવવામાં આવ્યા? અમને આ, જે તમારી તરફ વહી કરાયું છે તેમાં નથી મળતું, અને જે અમારા પર નાઝિલ થયું છે તેમાં પણ નથી મળતું, અને આ યહૂદીઓને પણ જે તેમના પર વહી થઈ છે તેમાં નથી મળતું.' પછી આ આયત નાઝિલ થઈ: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ [પરંતુ જે તમારી સાથે આ બાબતમાં તકરાર કરે તે પછી કે તમારી પાસે ઇલ્મ આવી ગયું છે] ... તેમણે કહ્યું: 'ઓ અબલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમારી સાથે ઇન્સાફથી વર્ત્યા; તો અમે તમારી સાથે ક્યારે મુબાહલા (પરસ્પર બદદુઆ) કરીએ?' આપે ફરમાવ્યું: 'કાલે, જો અલ્લાહ ચાહે.' ખ્રિસ્તીઓ પાછા ફર્યા. સય્યિદે અબૂ હારિસને કહ્યું: 'તેની સાથે મુબાહલા વિષે તમે શું કરશો? જો તે જૂઠો હોય, તો તેની સાથે મુબાહલા કરીને અમે કંઈ નહીં કરી શકીએ [તેની સાથે મુબાહલા અમારા માટે કોઈ ફાયદો નથી], અને જો તે સાચો હોય તો ખરેખર અમે નાશ પામશું.' પાદરીએ કહ્યું: 'જો કાલે તે પોતાના સંતાનો અને અહલેબૈત (અલયહેમુસ્સલામ) સાથે આવે, તો તેની સાથે મુબાહલાથી બચજો, અને જો તે પોતાના સાથીઓ સાથે આવે, તો કોઈ મહત્ત્વની વાત નથી.' બીજા દિવસે સવારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર નીકળ્યા એવી હાલતમાં કે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને આગોશમાં લીધા હતા અને હસન (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો હતો, અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) તેમની પાછળ અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ની પાછળ ચાલી રહ્યા હતા. અને એક બીજી રિવાયતમાં આવ્યું છે: 'આપે અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો હતો અને હસન અને હુસૈન (અલયહેમસ્સલામ) આપની આગળ હતા અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) આપની પાછળ આવી રહ્યા હતા. પછી આપ બે ઘૂંટણો પર બેઠા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની સામે આગળ મૂક્યા, અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને પોતાની પાછળ બે ખભાની વચ્ચેની સીધમાં મૂક્યા, અને હસન (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની જમણી બાજુ અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની ડાબી બાજુ મૂક્યા, એવી હાલતમાં કે તેમને કહી રહ્યા હતા: "જ્યારે પણ હું દુઆ કરું, ત્યારે તમે આમીન કહેજો."' પાદરીએ કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ, મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બે ઘૂંટણો પર બેઠા છે એવી જ રીતે જેમ પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ) મુબાહલા માટે બે ઘૂંટણો પર બેસે છે,' અને તેઓ ડરી ગયા અને કહ્યું: 'ઓ અબલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમને માફ કરો, અલ્લાહ તમારી ભૂલો માફ કરે.' આપે ફરમાવ્યું: 'હા, મેં તમને માફ કર્યા.' પછી તેમણે તેમની સાથે બે હજાર નવા વસ્ત્રો, ત્રીસ ઝીરહ, ત્રીસ ઘોડા અને ત્રીસ ઊંટો પર સુલેહ કરી, અને સય્યિદ અને આકિબ થોડોક જ સમય રહ્યા, ત્યાં સુધી કે તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ પાછા ફર્યા અને ઇસ્લામ કબૂલ કર્યો, અને આકિબે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને એક વસ્ત્ર, એક લાકડી, પાણી પીવાનો એક પ્યાલો અને એક જોડી પગરખાં ભેટ આપ્યાં].

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا أَجْمَعَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) عَلَی صُلْحِ مُعَاوِیَه قَامَ فَخَطَبَ فَقَالَ ... وَ لَهُ الْحَمْدُ فِیمَا أَدْخَلَ فِیهِ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخْرَجَنَا وَ نَزَّهَنَا مِمَّا أَخْرَجَهُ مِنْهُ وَ نَزَّهَهُ عَنْهُ کَرَامَهًًْ أَکْرَمَنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَ فَضِیلَهًًْ فَضَّلَنَا بِهَا عَلَی سَائِرِ الْعِبَادِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) حِینَ جَحَدَهُ کَفَرَهًُْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ حَاجُّوهُ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَأَخْرَجَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْأَنْفُسِ مَعَهُ أَبِی وَ مِنَ الْبَنِینَ أَنَا وَ أَخِی وَ مِنَ النِّسَاءِ أُمِّی فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) مِنَ النَّاسِ جَمِیعاً فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنَّا.

امام سجاد (علیه السلام) وقتی‌که امام حسن (علیه السلام) با معاویه صلح کرد معاویه به‌پا خاست و به منبر رفت و به امام حسن (علیه السلام) گفت: «... به حمدالله [خداوند] ما را در امّتیازات پیامبر (صلی الله علیه و آله) شریک نموده و از هرچه پیامبر (صلی الله علیه و آله) را منزّه نمود و خارج کرد، ما را نیز منزّه نموده و خارج کرد. این امتیاز لطفی است که خداوند به ما داده و فضیلتی است بر سایر مردم که به ما بخشیده است. خداوند موقعی که اهل‌کتاب، نبوّت او (پیامبر (صلی الله علیه و آله)) را انکار کردند، فرمود: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ؛ پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) برای مباهله با خود مصداق انفس پدرم را و مصداق ابناء من و برادرم را و زنان مادرم را برد؛ از میان تمام مردم پس ما خانواده‌ی او و گوشت و خون و نفس اوییم؛ ما از او و او از ماست.

Imam al-Sajjad (peace be upon him): When Imam Hasan (peace be upon him) made peace with Muawiya, he [Imam Hasan] stood up and delivered a sermon and said: "... Praise be to Allah for what He included His Prophet (peace be upon him and his family) in, and excluded us and kept us pure from what He excluded him from and kept him pure of — an honour with which Allah, the Mighty and Majestic, has honoured us, and a merit by which He has favoured us over the rest of the servants. For Allah the Exalted said to Muhammad (peace be upon him and his family), when the disbelievers of the People of the Book denied him and disputed with him: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [Then say: Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, our selves and yourselves, then let us earnestly pray and invoke the curse of Allah upon the liars]. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took, from the 'selves,' my father with him; and from the 'sons,' myself and my brother; and from the 'women,' my mother Fatima (peace be upon her) — out of all the people. So we are his family, his flesh, his blood and his self; we are from him and he is from us."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ મુઆવિયા સાથે સુલેહ કરી, ત્યારે તેઓ [ઇમામ હસન] ઊભા થયા અને ખુત્બો આપ્યો અને કહ્યું: "... અલ્લાહનો શુક્ર છે કે જેમાં તેણે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને દાખલ કર્યા [એમાં] અમને પણ સામેલ કર્યા, અને જે વસ્તુથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને પવિત્ર અને દૂર રાખ્યા, તેનાથી અમને પણ પવિત્ર અને દૂર રાખ્યા. આ એક કરામત છે જે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ અમને આપી છે, અને એક ફઝીલત છે જેના વડે તેણે અમને બાકીના બંદાઓ પર શ્રેષ્ઠતા આપી છે. અલ્લાહ તઆલા એ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને, જ્યારે અહલે કિતાબના કાફિરોએ તેમનો ઇન્કાર કર્યો અને તેમની સાથે તકરાર કરી, ત્યારે ફરમાવ્યું: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [તો કહી દો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નફસો અને તમારા નફસોને બોલાવીએ, પછી આજીજી કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત ઠરાવીએ]. તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ મુબાહલા માટે 'નફસો'માંથી મારા પિતાને પોતાની સાથે લીધા, 'દીકરાઓ'માંથી મને અને મારા ભાઈને લીધા, અને 'સ્ત્રીઓ'માંથી મારી માતા ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) ને લીધા — સમગ્ર લોકોમાંથી. તો અમે તેમના પરિવાર, તેમનું માંસ, તેમનું લોહી અને તેમનો નફસ છીએ; અમે તેમનાથી છીએ અને તેઓ અમારાથી છે."

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

قَالَ الشَّیْخُ الْمُفِیدُ رَحِمَهُ اللَّهُ فِی کِتَابِ الْفُصُول: قَالَ الْمَأْمُونُ یَوْماً لِلرِّضَا (علیه السلام) أَخْبِرْنِی بِأَکْبَرِ فَضِیلَهًٍْ لِامیرالمؤمنین (علیه السلام) یَدُلُّ عَلَیْهَا الْقُرْآنُ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا (علیه السلام) فَضِیلَهًٌْ فِی الْمُبَاهَلَهًِْ قَالَ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَدَعَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) فَکَانَا ابْنَیْهِ وَ دَعَا فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَکَانَتْ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ نِسَاءَهُ وَ دَعَا امیرالمؤمنین (علیه السلام) فَکَانَ نَفْسَهُ بِحُکْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ لَیْسَ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ تَعَالَی أَجَلَّ مِنْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ أَفْضَلَ فَوَجَبَ أَنْ لَا یَکُونَ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِنْ نَفْسِ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِحُکْمِ اللَّهِ تَعَالَی قَالَ فَقَالَ لَهُ الْمَأْمُونُ أَلَیْسَ قَدْ ذَکَرَ اللَّهُ تَعَالَی الْأَبْنَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) ابْنَیْهِ خَاصَّهًًْ وَ ذَکَرَ النِّسَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) ابْنَتَهُ وَحْدَهَا فَأَلَّا جَازَ أَنْ یُذْکَرَ الدُّعَاءُ لِمَنْ هُوَ نَفْسُهُ وَ یَکُونَ الْمُرَادُ نَفْسَهُ فِی الْحَقِیقَهًِْ دُونَ غَیْرِهِ فَلَا یَکُونُ لِامیرالمؤمنین (علیه السلام) مَا ذَکَرْتَ مِنَ الْفَضْلِ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا (علیه السلام) لَیْسَ یَصِحُّ مَا ذَکَرْتَ یَا امیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ ذَلِکَ أَنَّ الدَّاعِیَ إِنَّمَا یَکُونُ دَاعِیاً لِغَیْرِهِ کَمَا أَنَّ الْآمِرَ آمِرٌ لِغَیْرِهِ وَ لَا یَصِحُّ أَنْ یَکُونَ دَاعِیاً لِنَفْسِهِ فِی الْحَقِیقَهًِْ کَمَا لَا یَکُونُ آمِراً لَهَا فِی الْحَقِیقَهًِْ وَ إِذَا لَمْ یَدْعُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) رَجُلًا فِی الْمُبَاهَلَهًِْ إِلَّا امیرالمؤمنین (علیه السلام) فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ نَفْسُهُ الَّتِی عَنَاهَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِی کِتَابِهِ وَ جَعَلَ حُکْمَهُ ذَلِکَ فِی تَنْزِیلِهِ قَالَ فَقَالَ الْمَأْمُونُ إِذَا وَرَدَ الْجَوَابُ سَقَطَ السُّؤَالُ.

امام رضا (علیه السلام) روزی مأمون به امام رضا (علیه السلام) گفت: «بزرگ‌ترین امتیاز امیرالمؤمنین (علیه السلام) را که شاهدی از قرآن بر آن دلالت کند، برایم توضیح ده». امام رضا (علیه السلام) فرمود: «امتیاز مباهله که خداوند در قرآن می‌فرماید: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ را بیان کرد. پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) برای مباهله امام حسن و امام حسین (علیها السلام) که فرزندانش بودند را و فاطمه‌زهرا (سلام الله علیها) را آورد که در اینجا تعبیر زنانمان در آیه شده و امیرالمؤمنین (علیه السلام) را نیز آورد که او نفس پیامبر (صلی الله علیه و آله) به‌شمار می‌رفت؛ طبق آیه‌ی قرآن در نتیجه ثابت شد که احدی از جهانیان با ارزش‌تر از پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) وجود نداشت در نتیجه احدی از جهانیان نیز با ارزش‌تر از نفس پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) طبق آیه‌ی قرآن نیست». مأمون گفت: «مگر در این آیه خداوند ابناء را به تلفظ جمع ذکر نکرده امّا پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) دو فرزندش را فقط آورد و نساء را نیز به لفظ جمع فرموده و پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) فقط فاطمه (سلام الله علیها) را تنها آورد، چرا نمی‌توان مدّعی شد که منظور از أَنْفُسَنا؛ واقعاً نفس خود پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) باشد نه دیگری در نتیجه‌ی فضیلتی که شما از آیه استفاده کردید برای امیرالمؤمنین (علیه السلام) ثابت نخواهد شد». امام رضا (علیه السلام) فرمود: «ای امیرالمؤمنین این ادّعای تو صحیح نیست زیرا شخص دیگری را می‌خواند و صدا می‌زند نه خود را! چنانچه امرکننده به دیگری امر می‌کند نه به خود! و این صحیح نیست که واقعاً خود را صدا زده باشد چنانچه نمی‌شود امر به خود بکند»! وقتی پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) در مباهله مردی جز امیرالمؤمنین (علیه السلام) را شرکت نداد می‌فهمیم که نفس پیامبر (صلی الله علیه و آله) در این آیه امیرالمؤمنین (علیه السلام) است و این امتیاز را در قرآن به او بخشید». مأمون گفت: «وقتی جواب آمد سؤال از بین می‌رود».

Imam Rida (peace be upon him): One day Ma'mun said to Imam Rida (peace be upon him), "Explain to me the greatest distinction of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) for which there is a witness from the Qur'an." Imam Rida (peace be upon him) said, "The distinction of the Mubahala, which Allah expressed in the Qur'an: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our selves and your selves, then let us earnestly pray and invoke the curse of Allah upon the liars]. For the Mubahala, the noble Prophet (peace be upon him and his family) brought Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them), who were his sons, and Fatima al-Zahra (peace be upon her), who in this instance was the referent of 'our women' in the verse, and he also brought Amir al-Mu'minin (peace be upon him), who was counted as the self (nafs) of the Prophet (peace be upon him and his family). According to the verse of the Qur'an, it is thus established that no one among all the worlds was more worthy than the noble Prophet (peace be upon him and his family); consequently, no one among all the worlds is more worthy than the self of the noble Prophet (peace be upon him and his family) according to the verse of the Qur'an." Ma'mun said, "Did not Allah in this verse mention 'sons' (abna') in the plural form, yet the noble Prophet (peace be upon him and his family) brought only his two sons; and He mentioned 'women' (nisa') also in the plural form, yet the noble Prophet (peace be upon him and his family) brought only Fatima (peace be upon her) alone? Why then can it not be claimed that the meaning of أَنْفُسَنا [our selves] is really the very self of the noble Prophet (peace be upon him and his family) and no one else, so that the distinction which you have derived from the verse for Amir al-Mu'minin (peace be upon him) would not be established?" Imam Rida (peace be upon him) said, "O Amir al-Mu'minin, this claim of yours is not correct, because a person calls someone else, not himself! Just as the one who commands, commands someone else, not himself! It is not correct that he would really call his own self, just as it is not possible for him to command himself." Since the noble Prophet (peace be upon him and his family) included no man in the Mubahala other than Amir al-Mu'minin (peace be upon him), we understand that the self of the Prophet (peace be upon him and his family) in this verse is Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and He granted him this distinction in the Qur'an. Ma'mun said, "When the answer comes, the question falls away."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ મામૂને ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)નો સૌથી મોટો ફઝીલત, જેની ઉપર કુરઆનમાંથી કોઈ સાક્ષી હોય, તે મને સમજાવો." ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "મુબાહલાનો ફઝીલત, જેને અલ્લાહે કુરઆનમાં આ રીતે બયાન કર્યો છે: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [પરંતુ જે તમારી સાથે ઇલ્મ આવ્યા પછી પણ આ બાબતમાં ઝગડો કરે, તો કહી દો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓને, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓને, અને અમારી પોતાની જાતો અને તમારી પોતાની જાતોને બોલાવીએ, પછી આપણે નિષ્ઠાપૂર્વક દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ ઉપર અલ્લાહની લઅનત મોકલવાની બદદુઆ કરીએ]. પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મુબાહલા માટે ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ), જેઓ તેમના ફરઝંદો હતા, અને ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ)ને લાવ્યા, જેમની બાબતે અહીં 'અમારી સ્ત્રીઓ'નું તાબીર થયું, અને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને પણ લાવ્યા, જેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના નફ્સ (પોતાની જાત) ગણાતા હતા. કુરઆનની આયત મુજબ પરિણામે એ સાબિત થયું કે તમામ જહાનવાળાઓમાં પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કરતાં કોઈ વધુ કીમતી અસ્તિત્વ ધરાવતું ન હતું, પરિણામે તમામ જહાનવાળાઓમાં કુરઆનની આયત મુજબ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના નફ્સ કરતાં પણ કોઈ વધુ કીમતી નથી." મામૂને કહ્યું: "શું આ આયતમાં અલ્લાહે 'અબ્ના' (દીકરાઓ)નો ઉલ્લેખ બહુવચનમાં નથી કર્યો, પરંતુ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફક્ત તેમના બે ફરઝંદોને લાવ્યા; અને 'નિસા' (સ્ત્રીઓ)નો ઉલ્લેખ પણ બહુવચનમાં કર્યો, પરંતુ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફક્ત એકલા ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને લાવ્યા. તો કેમ એવો દાવો ન થઈ શકે કે أَنْفُسَنا [અમારી પોતાની જાતો]નો હેતુ ખરેખર પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પોતાની જાત જ હોય, બીજા કોઈની નહીં? પરિણામે તમે આયતમાંથી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે જે ફઝીલત મેળવી છે તે સાબિત નહીં થાય." ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ અમીરુલ મોઅમેનીન, તારો આ દાવો સાચો નથી, કારણ કે વ્યક્તિ બીજા કોઈને બોલાવે અને પુકારે છે, પોતાની જાતને નહીં! જેમ કે હુકમ કરનાર બીજાને હુકમ કરે છે, પોતાને નહીં! અને એ સાચું નથી કે તે ખરેખર પોતાની જ જાતને પુકારતો હોય, જેમ કે તે પોતાની જાતને હુકમ કરી શકતો નથી." જ્યારે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મુબાહલામાં અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સિવાય કોઈ પુરુષને શામિલ ન કર્યો, ત્યારે અમે સમજીએ છીએ કે આ આયતમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના નફ્સ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) જ છે, અને આ ફઝીલત તેમને કુરઆનમાં અતા કરી. મામૂને કહ્યું: "જ્યારે જવાબ આવી જાય, ત્યારે સવાલ ખતમ થઈ જાય છે."

عَنْ مَکْحُولٍ قَالَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفِظُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ لَیْسَ فِیهِمْ رَجُلٌ لَهُ مَنْقَبَهًٌْ إِلَّا وَ قَدْ شَرِکْتُهُ فِیهَا وَ فَضَلْتُهُ، وَ لِی سَبْعُونَ مَنْقَبَهًًْ لَمْ یَشْرَکْنِی فِیهَا أَحَدٌ مِنْهُمْ. قُلْتُ یَا امیرالمؤمنین (علیه السلام) فَأَخْبِرْنِی بِهِنَّ. فَقَالَ (علیه السلام) ... وَ أما الرَّابِعَهًُْ وَ الثَّلَاثُونَ فَإِنَّ النَّصَارَی ادَّعَوْا أَمْراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ فَکَانَتْ نَفْسِی نَفْسَ رَسُولِ (صلی الله علیه و آله)، وَ النِّسَاءُ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها)، وَ الْأَبْنَاءُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام)، ثُمَّ نَدِمَ الْقَوْمُ فَسَأَلُوا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) الْإِعْفَاءَ فَأَعْفَاهُمْ، وَ الَّذِی أَنْزَلَ التَّوْرَاهًَْ عَلَی مُوسَی (علیه السلام) وَ الْفُرْقَانَ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) لَوْ بَاهَلُونَا لَمُسِخُوا قِرَدَهًًْ وَ خَنَازِیرَ.

امام علی (علیه السلام) مکحول گوید: امام علی (علیه السلام) فرمود: «از اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنان که مطالب را نیکو به خاطر می‌سپارند می‌دانند که در میان آنان کسی نیست که دارای منقبتی باشد مگر اینکه من شریک او بوده‌ام و بر او برتری داشتم ولی هفتاد منقبت مرا هست که هیچ‌یک از آنان را در آن شرکتی نیست». عرض کردم: «ای أمیرالمؤمنین (علیه السلام) مرا از آن منقبت‌ها آگاه گردان»! فرمود: «نصاری مدّعی شدند که با پیغمبر (صلی الله علیه و آله) مباهله کنند، خدا [این آیه را] فرو فرستاد: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ در اینجا نفس من نفس رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بود و منظور از زنان فاطمه‌زهرا (سلام الله علیها) و از پسران حسن و حسین (علیها السلام) است سپس جمعیّت نصاری پشیمان شدند و از رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) استعفاء کردند، و پذیرفت به حقّ آن که تورات را بر موسی (علیه السلام) و قرآن را به محمّد (صلی الله علیه و آله) فرستاد اگر با ما مباهله کرده بودند همه به‌صورت میمون‌ها و خوک‌ها مسخ می‌شدند».

Imam Ali (peace be upon him): Makhul said: Imam Ali (peace be upon him) said: "Those companions of the Prophet (peace be upon him and his family) who preserve matters well know that there is no one among them possessing a virtue except that I have shared it with him and surpassed him in it; but I have seventy virtues in which none of them has any share." I said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), inform me of those virtues!" He said: "The Christians claimed [that they would engage in] mubahala with the Prophet (peace be upon him and his family), so Allah sent down [this verse]: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our selves and yourselves]. Here, my self was the self of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and what is meant by the women is Fatima al-Zahra (peace be upon her), and by the sons Hasan and Husayn (peace be upon them). Then the group of Christians regretted [their challenge] and asked the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to excuse them, and he accepted. By the One who sent down the Torah to Musa (peace be upon him) and the Quran to Muhammad (peace be upon him and his family), had they engaged in mubahala with us, they would all have been transformed into monkeys and swine."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મકહૂલ કહે છે: ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સહાબીઓમાંથી જેઓ બાબતોને સારી રીતે યાદ રાખે છે તેઓ જાણે છે કે તેમની વચ્ચે એવો કોઈ નથી કે જેની પાસે કોઈ મન્કબત (ફઝીલત) હોય અને હું તેમાં તેની સાથે ભાગીદાર ન હોઉં અને તેના પર શ્રેષ્ઠતા ન ધરાવતો હોઉં; પરંતુ મારી પાસે સિત્તેર મન્કબતો છે જેમાં તેમાંથી કોઈની ભાગીદારી નથી." મેં અરજ કરી: "ઓ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)! મને એ મન્કબતોથી વાકેફ કરો!" તમેએ ફરમાવ્યું: "નસારા (ખ્રિસ્તીઓ)એ દાવો કર્યો કે તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મુબાહલા કરશે, અલ્લાહે [આ આયત] નાઝિલ કરી: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [પરંતુ જે તમારી સાથે આ બાબતમાં જ્ઞાન આવ્યા પછી પણ વિવાદ કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓને અને તમારા દીકરાઓને, અમારી સ્ત્રીઓને અને તમારી સ્ત્રીઓને, અમારી જાતોને અને તમારી જાતોને બોલાવીએ]. અહીં મારી નફ્સ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નફ્સ હતી, અને સ્ત્રીઓથી મુરાદ ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) છે અને દીકરાઓથી મુરાદ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે. પછી નસારાની જમાત પસ્તાઈ ગઈ અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી માફી માંગી, અને તમેએ સ્વીકારી. કસમ છે તે ઝાતની જેણે તૌરાત મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પર અને કુરઆન મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કરી, જો તેઓ અમારી સાથે મુબાહલા કરી લેત તો બધા વાંદરાઓ અને ડુક્કરોના રૂપમાં મસ્ખ થઈ જાત."

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

عیون أخبار الرضا (علیه السلام): أَبُو أَحْمَدَ هَانِئُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَحْمُودٍ الْعَبْدِیُّ عَنْ أَبِیهِ بِإِسْنَادِهِ رَفَعَهُ إِلَی مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَال دَخَلْتُ عَلَی الرَّشِید ... فَقَالَ لِی لِمَ جَوَّزْتُمْ لِلْعَامَّهًِْ وَ الْخَاصَّهًِْ أَنْ یَنْسِبُوکُمْ إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ یَقُولُونَ لَکُمْ یَا بَنِی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ أَنْتُمْ بَنُو عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ إِنَّمَا یُنْسَبُ الْمَرْءُ إِلَی أَبِیهِ وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) إِنَّمَا هِیَ وِعَاءٌ وَ النَّبِیُّ جَدُّکُمْ مِنْ قِبَلِ أُمِّکُمْ ... فَقُلْت قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ وَ لَمْ یَدَّعِ أَحَدٌ أَنَّهُ أَدْخَلَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) تَحْتَ الْکِسَاءِ عِنْدَ مُبَاهَلَهًِْ النَّصَارَی إِلَّا علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) فَکَانَ تَأْوِیلُ قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَبْناءَنا الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) وَ نِساءَنا فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ أَنْفُسَنا علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام).

امام‌کاظم (علیه السلام) ابواحمد هانی از پدرش در حدیث مرفوعی از امام موسی‌کاظم (علیه السلام) نقل می‌کند: «بر هارون وارد شدم ...». گفت: «به چه سبب برای خاصّه و عامه‌ی تجویز کرده‌اید که شما را به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نسبت بدهند و به شما ائمّه بگویند: پسرانِ رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! و حال آنکه شما فرزندان علی (علیه السلام) هستید و مرد را نسبت به پدرش می‌دهند و اصل نطفه از پدر است و فاطمه (سلام الله علیها) دختر رسول (صلی الله علیه و آله) طرف آن است و پیغمبر (صلی الله علیه و آله) جدّ شما از جانب مادر شما است ...». گفتم: «این آیه‌ی شریفه: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ؛ هیچ‌کس ادّعا نکرده است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در هنگام مباهله با نصاری کسی را به‌جز علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) و حسن و حسین (علیها السلام) را به همراه خود و در زیر عبای خود قرار داده است. پس مراد از أَبْناءَنا؛ همان حسن و حسین (علیها السلام) می‌باشد و مراد از نِساءَنا؛ فاطمه (سلام الله علیها) و مراد از َأَنْفُسَنا؛ علیّ‌بن‌أبی‌طالب (علیه السلام) است.

Imam Kazim (peace be upon him): Abu Ahmad Hani, on the authority of his father, in a marfu' hadith narrates from Imam Musa al-Kazim (peace be upon him): "I entered upon Harun..." He said: "On what basis have you permitted the common people and the elite to attribute you to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and to call you Imams: 'O sons of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)!' — while you are the sons of Ali (peace be upon him), and a man is attributed to his father, and the origin of the seed is from the father, and Fatima (peace be upon her), the daughter of the Messenger (peace be upon him and his family), is merely the vessel; and the Prophet (peace be upon him and his family) is your grandfather from your mother's side..." I said: "[Consider] this noble verse: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our selves and yourselves, then let us earnestly pray and invoke the curse of Allah on the liars]; no one has claimed that the Noble Prophet (peace be upon him and his family), at the time of the mubahala with the Christians, brought anyone with him and placed anyone under his cloak except Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), and Hasan and Husayn (peace be upon them). So what is meant by أَبْناءَنا is Hasan and Husayn (peace be upon them), and what is meant by نِساءَنا is Fatima (peace be upon her), and what is meant by أَنْفُسَنا is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)."

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અબૂ અહમદ હાની પોતાના પિતાથી એક મરફૂઅ હદીસમાં ઇમામ મૂસા કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે: "હું હારૂન પાસે ગયો..." તેણે કહ્યું: "તમે ખાસ અને આમ લોકો માટે કયા આધારે એ જાએઝ કર્યું છે કે તેઓ તમને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ નિસ્બત આપે અને તમને અઈમ્મા (અલયહિમુસ્સલામ)ને કહે: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દીકરાઓ! જ્યારે કે તમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનો છો, અને માણસને તેના પિતા તરફ નિસ્બત આપવામાં આવે છે અને નુત્ફા (વીર્ય)નું મૂળ પિતાથી છે, અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની દીકરી માત્ર તેની બાજુ [પાત્ર] છે, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારા માતાની બાજુથી તમારા દાદા છે..." મેં કહ્યું: "[જુઓ] આ પવિત્ર આયત: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [પરંતુ જે તમારી સાથે આ બાબતમાં જ્ઞાન આવ્યા પછી પણ વિવાદ કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓને અને તમારા દીકરાઓને, અમારી સ્ત્રીઓને અને તમારી સ્ત્રીઓને, અમારી જાતોને અને તમારી જાતોને બોલાવીએ, પછી આપણે નમ્રતાથી દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત મૂકીએ]; કોઈએ દાવો કર્યો નથી કે પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નસારા સાથે મુબાહલા વખતે અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) સિવાય કોઈને પોતાની સાથે અને પોતાની અબા (ચાદર) નીચે રાખ્યા હોય. તો أَبْناءَنا થી મુરાદ એ જ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે, અને نِساءَنا થી મુરાદ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) છે, અને أَنْفُسَنا થી મુરાદ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે."

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

حَضَرَ الرِّضَا (علیه السلام) مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ ... فَقَالَ الْمَأْمُون هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ ... قَالَتِ الْعُلَمَاءُ فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ فَقَالَ الرِّضَا (علیه السلام) فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ (علیه السلام) إِنَّمَا عَنَی بِهَا علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ (علیه السلام) کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ.

امام رضا (علیه السلام) امام رضا (علیه السلام) در مرو وارد مجلس مأمون حاضر شد در مجلس او جمعی از دانشمندان جمع بودند ... مأمون گفت: «آیا عترت (علیهم السلام) را بر دیگران فضلی است»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «خدا فضل عترت (علیهم السلام) را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است». مأمون گفت: «در کجای قرآن آمده است»؟ امام رضا (علیه السلام) فرمود: خداوند، آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برتری داد. آن‌ها فرزندان و [دودمانی] بودند که [از نظر پاکی و تقوا و فضیلت]، بعضی از بعض دیگر گرفته شده بودند. ( آل عمران/۳۴۳۳ ) علما گفتند: «آیا خداوند در قرآن اصطفاء و برگزیدن را تفسیر نموده است»؟ فرمود: «خداوند اصطفاء را در دوازده مورد از قرآن آشکارا تفسیر نموده غیر از آنچه در باطن قرآن است و امّا سوّم آنجا که خداوند شخصیّت‌های پاک و طاهر را معیّن می‌فرماید به پیامبر در آیه‌ی مباهله دستور نیایش و ابتهال می‌دهد در این آیه فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) برای مباهله؛ علی (علیه السلام) و حسن و حسین (علیها السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) را ابراز و نفس آن‌ها را قرین نفس او قرار می‌دهد. می‌دانید معنی أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ؛ چیست»؟ علما گفتند: «منظور نفس خود پیامبر (صلی الله علیه و آله) است». فرمود: «منظور از نفس پیامبر (صلی الله علیه و آله) علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است. از مطالبی که دلیل این مطلب است فرمایش پیامبر (صلی الله علیه و آله) است باید بنی‌ولیعه از این کار خود دست بردارند وگرنه شخصی به سرکوبی آن‌ها می‌فرستم که مانند نفس من است. منظور علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است و منظور از أَبْناءَ؛ در آیه، حسن و حسین (علیها السلام) است و مراد از زنان فاطمه (سلام الله علیها). این امتیازی است که هیچ‌کس به آن‌ها نمی‌رسد و مقامی است که هیچ‌کس را یارای رسیدن به آن نیست زیرا نفس علی (علیه السلام) را مانند نفس پیامبر (صلی الله علیه و آله) قرار داده است.

Imam Rida (peace be upon him): Imam Rida (peace be upon him) came into the gathering of Ma'mun in Marw. A group of scholars had assembled in his gathering... Ma'mun said: "Does the Family (peace be upon them) have any excellence over other people?" The Imam (peace be upon him) said: "Allah has made the excellence of the Family (peace be upon them) over others clear in His firm Book." Ma'mun said: "Where in the Quran has it come?" Imam Rida (peace be upon him) said: Allah gave Adam, Nuh, the family of Ibrahim and the family of Imran preference over the worlds. They were offspring and [a lineage] who [in terms of purity, piety and excellence] were taken one from the other. (Aal Imran/33-34) The scholars said: "Has Allah explained istifa' (the choosing) in the Quran?" He said: "Allah has openly explained istifa' in twelve places in the Quran, apart from what is in the inner meaning of the Quran. As for the third — where Allah designates the pure and clean personalities — He commands the Prophet in the verse of Mubahala to invoke and supplicate. In this verse: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [Whoever disputes with you concerning it after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, and ourselves and yourselves, then let us earnestly pray and place the curse of Allah upon the liars], the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) brought forth Ali (peace be upon him), Hasan and Husayn (peace be upon them) and Fatima (peace be upon her) for the Mubahala, and made their selves the counterpart of his own self. Do you know what the meaning of أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [and ourselves and yourselves] is?" The scholars said: "It means the self of the Prophet (peace be upon him and his family) himself." He said: "What is meant by the self of the Prophet (peace be upon him and his family) is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). Among the matters that indicate this is the saying of the Prophet (peace be upon him and his family): 'The Banu Wali'a must desist from what they are doing, otherwise I will send against them a man who is like my own self,' meaning Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). What is meant by أَبْناءَ [sons] in the verse is Hasan and Husayn (peace be upon them), and what is meant by the women is Fatima (peace be upon her). This is a distinction that no one can attain, and a station that no one has the capacity to reach, for he has placed the self of Ali (peace be upon him) as the self of the Prophet (peace be upon him and his family)."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) મર્વમાં મામૂનની મજલિસમાં દાખલ થયા. તેમની મજલિસમાં આલિમોનો એક સમૂહ ભેગો થયો હતો... મામૂને કહ્યું: "શું ઇતરત (અલયહિમુસ્સલામ) ને બીજા લોકો પર કોઈ ફઝીલત છે?" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ઇતરત (અલયહિમુસ્સલામ) ની ફઝીલત બીજા લોકો પર પોતાની મોહકમ કિતાબમાં જાહેર કરી છે." મામૂને કહ્યું: "કુરઆનમાં ક્યાં આવ્યું છે?" ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહે આદમ, નૂહ, આલે ઇબ્રાહીમ અને આલે ઇમરાનને જગતવાસીઓ પર શ્રેષ્ઠતા આપી. તેઓ સંતાનો અને [એવો વંશ] હતાં જે [પવિત્રતા, તકવા અને ફઝીલતની દ્રષ્ટિએ] એકબીજામાંથી લેવાયેલા હતાં. (આલે ઇમરાન/33-34) આલિમોએ કહ્યું: "શું અલ્લાહે કુરઆનમાં ઇસ્તિફા (પસંદગી) ની તફસીર કરી છે?" ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ઇસ્તિફાની તફસીર કુરઆનમાં બાર જગ્યાએ સ્પષ્ટ રીતે કરી છે, તે ઉપરાંત જે કુરઆનના બાતિનમાં છે. અને ત્રીજું જ્યાં અલ્લાહ પવિત્ર અને પાક શખ્સિયતોને નિર્ધારિત કરે છે, પયગંબરને મુબાહલાની આયતમાં દુઆ અને ઇબ્તિહાલનો હુકમ આપે છે. આ આયતમાં: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [જે કોઈ ઇલ્મ આવ્યા પછી તમારી સાથે આ બાબતે ઝગડો કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અને અમારા નફ્સો અને તમારા નફ્સોને બોલાવીએ, પછી ખૂબ દુઆ કરીએ અને જુઠ્ઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત મૂકીએ], રસૂલે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ મુબાહલા માટે અલી (અલયહિસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા) ને રજૂ કર્યા અને તેમના નફ્સને પોતાના નફ્સનો કરીન (સાથી) ગણાવ્યો. શું તમે જાણો છો કે أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [અમારા નફ્સો અને તમારા નફ્સો] નો અર્થ શું છે?" આલિમોએ કહ્યું: "એનો હેતુ ખુદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નો નફ્સ છે." ફરમાવ્યું: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના નફ્સથી હેતુ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે. જે બાબતો આ વાતની દલીલ છે તેમાંથી એક પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નું ફરમાન છે: 'બની વલીઆએ પોતાના આ કામથી હાથ ઉઠાવવો જોઈએ, નહીંતર હું તેમને દબાવવા માટે એવા શખ્સને મોકલીશ જે મારા નફ્સ જેવો છે.' હેતુ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે. અને આયતમાં أَبْناءَ [પુત્રો] થી હેતુ હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) છે અને સ્ત્રીઓથી મુરાદ ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા) છે. આ એવી વિશેષતા છે જે કોઈ તેમના સુધી પહોંચી શકતું નથી અને એવું મકામ છે જ્યાં કોઈને પહોંચવાની તાકાત નથી, કારણ કે તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ) ના નફ્સને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના નફ્સ સમાન ઠરાવ્યો છે."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الشَّعْبِیِّ قَال: جَاءَ الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ النَّجْرَانِیَّانِ إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَدَعَاهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ فَقَالَا إِنَّنَا مُسْلِمَانِ فَقَالَ إِنَّهُ یَمْنَعُکُمَا مِنَ الْإِسْلَامِ ثَلَاثٌ أَکْلُ الْخِنْزِیرِ وَ تَعْلِیقُ الصَّلِیبِ وَ قَوْلُکُمْ فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) فَقَالَا وَ مِنْ أَیْنَ عِیسَی (علیه السلام) فَسَکَتَ فَنَزَلَ الْقُرْآنُ إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ إِلَی آخِرِ الْقِصَّهًِْ فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَقَالَا فَنُبَاهِلُکَ فَتَوَاعَدُوا لِغَدٍ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ لَا تُلَاعِنْهُ فَوَ اللَّهِ لَئِنْ کَانَ نَبِیّاً لَا تَرْجِعُ إِلَی أَهْلِکَ وَ لَکَ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ أَهْلٌ وَ لَا مَالٌ فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) وَ قَدَّمَهُمْ وَ جَعَلَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَرَاءَهُمْ ثُمَّ قَالَ لَهُمَا تَعَالَیَا فَهَذَا أَبْنَاؤُنَا الْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ (علیها السلام) وَهَذَا نِسَاؤُنَا فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ أَنْفُسُنَا عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَالَا لَا نُلَاعِنُک.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) شعبی گوید: عاقب و سیّد از اهالی نجران نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمدند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن‌ها را به اسلام دعوت فرمود. گفتند: «ما مسلمان هستیم». فرمود: «سه چیز شما را از اسلام بازمی‌دارد: خوردن گوشت خوک، آویزان‌کردن صلیب و سخنتان در مورد عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام)». گفتند: «عیسی (علیه السلام) از کجاست (پدرش کیست)»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) ساکت شد؛ پس قرآن نازل شد: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ... فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهَ عَلَی الْکاذِبِینَ. گفتند: «با تو مباهله می‌کنیم»؛ پس برای فردا با یکدیگر وعده گذاشتند. یکی از آن دو به رفیقش گفت: «با او ملاعنه نکن! به خدا سوگند! اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد به‌سوی خانواده‌ات برنمی‌گردی و برای تو در روی زمین نه خانواده‌ای و نه مال و نه ثروتی هست». وقتی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) صبح کرد دست علی و حسن و حسین (علیهم السلام) را گرفت و آن‌ها را جلو انداخت و فاطمه (سلام الله علیها) را پشت سر آن‌ها قرار داد. سپس به آن دو فرمود: «بیایید؛ این فرزندانمان حسن و حسین (علیها السلام) و این زنان ما فاطمه (سلام الله علیها) و خودمان [کسی که به منزله‌ی خودمان است] علی (علیه السلام) است». گفتند: «با تو ملاعنه نمی‌کنیم».

The Prophet (peace be upon him and his family): Sha'bi said: Aqib and Sayyid, from the people of Najran, came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) invited them to Islam. They said: "We are Muslims." He said: "Three things prevent you from Islam: eating pork, hanging the cross, and what you say about Isa ibn Maryam (peace be upon him)." They said: "From where is Isa (peace be upon him) (who is his father)?" The Prophet (peace be upon him and his family) fell silent; then the Quran was revealed: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ... فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهَ عَلَی الْکاذِبِینَ [Indeed the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust ... then let us invoke, and place the curse of Allah upon the liars]. They said: "We will do mubahala with you"; so they set an appointment with each other for the next day. One of the two said to his companion: "Do not engage in mutual cursing with him! By Allah, if he is a prophet (peace be upon him and his family) you will not return to your family, and there will be for you on the face of the earth neither family nor wealth nor riches." When the Prophet (peace be upon him and his family) came in the morning, he took the hand of Ali and Hasan and Husayn (peace be upon them) and put them in front, and placed Fatima (peace be upon her) behind them. Then he said to those two: "Come; these are our sons Hasan and Husayn (peace be upon them), and this is our woman Fatima (peace be upon her), and ourselves [the one who is like our own self] is Ali (peace be upon him)." They said: "We will not engage in mutual cursing with you."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): શઅબી કહે છે: આકિબ અને સય્યિદ, નજરાનના રહેવાસીઓમાંથી, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તેમને ઇસ્લામ તરફ બોલાવ્યા. તેમણે કહ્યું: "અમે મુસલમાન છીએ." આપે ફરમાવ્યું: "ત્રણ વસ્તુઓ તમને ઇસ્લામથી રોકે છે: ડુક્કરનું માંસ ખાવું, સલીબ (ક્રોસ) લટકાવવો, અને ઈસા ઇબ્ને મરયમ (અલયહિસ્સલામ) વિશે તમારી વાત." તેમણે કહ્યું: "ઈસા (અલયહિસ્સલામ) ક્યાંથી છે (એમના પિતા કોણ છે)?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ખામોશ થઈ ગયા; પછી કુરઆન નાઝિલ થયું: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ... فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهَ عَلَی الْکاذِبِینَ [ખરેખર અલ્લાહની પાસે ઈસાનું ઉદાહરણ આદમના ઉદાહરણ જેવું છે; તેમને માટીથી પેદા કર્યા ... પછી આપણે મુબાહલો કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત મૂકીએ]. તેમણે કહ્યું: "અમે તમારી સાથે મુબાહલો કરીશું"; પછી બીજા દિવસ માટે એકબીજા સાથે વાયદો કર્યો. તે બેમાંથી એકે પોતાના સાથીને કહ્યું: "એમની સાથે મુલાઅનહ (પરસ્પર લઅનત કરવી) ન કરો! અલ્લાહની કસમ! અગર તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હશે તો તું તારા પરિવાર તરફ પાછો નહીં ફરે અને તારા માટે ધરતી પર ન કોઈ પરિવાર હશે ન માલ ન દોલત." જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) સવાર કરી ત્યારે અલી અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેમને આગળ કર્યા અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને તેમની પાછળ રાખ્યા. પછી તે બંનેને ફરમાવ્યું: "આવો; આ અમારા સંતાનો હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે, અને આ અમારી સ્ત્રી ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) છે, અને અમે પોતે [જે અમારા પોતાના જેવા છે] અલી (અલયહિસ્સલામ) છે." તેમણે કહ્યું: "અમે તમારી સાથે મુલાઅનહ નહીં કરીએ."

قَالَ ابْنُ‌طَلْحَهًْ عَسْکَرُوا الْخَوَارِج بِالنَّهْرَوَانِ و خَرَجَ إِلَیْهِمْ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَسَارَ حَتَّی بَقِیَ عَلَی فَرْسَخَیْنِ مِنْهُمْ وَ کَاتَبَهُمْ وَ رَاسَلَهُمْ فَلَمْ یَرْتَدِعُوا فَأَرْکَبَ إِلَیْهِمْ إبن‌عباس (رحمة الله علیه) فَلَمَّا جَاءَهُم قَالَ مَا الَّذِی نَقَمْتُمْ مِنْ امیرالمؤمنین (علیه السلام) قَالُوا نَقَمْنَا أَشْیَاءَ لَوْ کَانَ حَاضِراً لَکَفَّرْنَاهُ بِهَا وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَرَاءَهُ یَسْمَعُ ذَلِکَ فَقَالَ أَیُّهَا النَّاسُ أَنَا علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) فَتَکَلَّمُوا بِمَا نَقَمْتُمْ عَلَی ... قَالُوا فَإِنَّا نَقَمْنَا عَلَیْکَ أَنَّکَ قُلْتَ لِلْحَکَمَیْنِ انْظُرَا کِتَابَ اللَّهِ فَإِنْ کُنْتُ افْضَلَ مِنْ مُعَاوِیَهًَْ فَأَثْبِتَانِی فِی الْخِلَافَهًِْ فَإِذَا کُنْتَ شَاکّاً فِی نَفْسِکَ فَنَحْنُ فِیکَ أَشَدُّ وَ أَعْظَمُ شَکّاً فَقَالَ (علیه السلام) إِنَّمَا أَرَدْتُ بِذَلِکَ النَّصَفَهًَْ فَإِنِّی لَوْ قُلْتُ احْکُمَا لِی وَ ذَرَا مُعَاوِیَهًَْ لَمْ یُرْضَ وَ لَمْ یُقْبَلْ وَ لَوْ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِنَصَارَی نَجْرَانَ لَمَّا قَدِمُوا عَلَیْهِ تَعَالَوْا حَتَّی نَبْتَهِلَ وَ أَجْعَلَ لَعْنَهًَْ اللَّهِ عَلَیْکُمْ لَمْ یَرْضَوْا وَ لَکِنْ أَنْصَفَهُمْ مِنْ نَفْسِهِ کَمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَی فَقَالَ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَأَنْصَفَهُمْ عَنْ نَفْسِهِ فَکَذَلِکَ فَعَلْتُ أَنَا.

امام علی (علیه السلام) ابن طلحه گوید: خوارج در نهروان اردو زدند و علی (علیه السلام) به‌سوی آن‌ها بیرون رفت؛ پس حرکت کرد تا اینکه در دو فرسخی آن‌ها ماند و با آن‌ها نامه‌نگاری کرد و پیک‌هایی به‌سوی هم فرستادند ولی از جنگ خوداری نکردند. ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) را سوار مرکب نمود و به‌سویشان فرستاد؛ هنگامی‌که نزد آن‌ها رسید، گفت: «چه کینه‌ای از امیرالمؤمنین (علیه السلام) دارید». گفتند: «کینه‌ی چیزهایی را داریم که اگر اینجا حاضر بود، تکفیرش می‌کردیم». علی (علیه السلام) پشت سر ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) بود و آن را می‌شنید. فرمود: «ای مردم! من علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) هستم؛ بگویید برای چه کینه‌ی مرا در دل دارید ...»؟ گفتند: «ما به این علّت کینه‌ی تو را در دل داریم که به دو حکم گفتی: «به کتاب خدا بنگرید؛ اگر من از معاویه برتر بودم مرا در خلافت تثبیت کنید». پس هرگاه تو به خودت شک داشته باشی، شکّ ما درباره‌ی تو شدیدتر و بزرگ‌تر است». فرمود: «منظور من از این کار رعایت انصاف بود. اگر می‌گفتم به نفع من حکم کنید و معاویه را رها کنید، رضایت‌بخش نبود و مورد قبول واقع نمی‌شد و اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مسیحیان نجران هنگامی‌که نزد او آمدند می‌فرمود: «بیایید تا مباهله کنیم و لعنت خدا بر شما باشد»! راضی نمی‌شدند ولیکن همان‌طورکه خدای تعالی فرمانش داده بود نسبت به آن‌ها از خودش انصاف به خرج داد و فرمود: فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ پس از خودش نسبت به آن‌ها انصاف به خرج داد و من هم همان‌گونه عمل کردم».

Imam Ali (peace be upon him): Ibn Talha said: The Kharijites camped at Nahrawan, and Ali (peace be upon him) went out toward them; he marched until he was at a distance of two farsakhs from them, and he corresponded with them and they exchanged messengers, but they did not refrain from war. He mounted Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) and sent him toward them; when he reached them, he said: "What grudge do you hold against the Commander of the Faithful (peace be upon him)?" They said: "We hold a grudge over things such that, if he were present here, we would declare him a disbeliever for them." Ali (peace be upon him) was behind Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) and heard this. He said: "O people! I am Ali ibn Abi Talib (peace be upon him); tell me why you hold a grudge against me..." They said: "We hold a grudge against you for this reason: that you said to the two arbitrators: 'Look at the Book of Allah; if I am superior to Mu'awiya, then confirm me in the caliphate.' So whenever you have doubt about yourself, our doubt about you is more severe and greater." He said: "My intention in this act was to observe fairness. If I had said 'Rule in my favour and set Mu'awiya aside,' it would not have been satisfactory and would not have been accepted; and if the Prophet (peace be upon him and his family) had said to the Christians of Najran when they came to him: 'Come, let us do mubahala, and let the curse of Allah be upon you!'—they would not have agreed. Rather, just as Allah the Exalted had commanded him, he practised fairness from himself toward them, and said: فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [and let us place the curse of Allah upon the liars]; so he showed fairness from himself toward them, and I too acted in the same manner."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને તલ્હા કહે છે: ખવારિજે નહરવાનમાં પડાવ નાખ્યો, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમની તરફ નીકળ્યા; આપ ચાલ્યા ત્યાં સુધી કે તેમનાથી બે ફરસખના અંતરે રહ્યા અને તેમની સાથે પત્રવ્યવહાર કર્યો અને એકબીજા તરફ સંદેશવાહકો મોકલ્યા પણ તેઓ યુદ્ધથી પાછા ન હટ્યા. ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને સવારી પર બેસાડીને તેમની તરફ મોકલ્યા; જ્યારે તેઓ તેમની પાસે પહોંચ્યા, તેમણે કહ્યું: "અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સામે તમને શું કીનો છે?" તેમણે કહ્યું: "અમને એવી વસ્તુઓનો કીનો છે કે અગર તેઓ અહીં હાજર હોત તો અમે તેમને કાફિર જાહેર કરી દેત." અલી (અલયહિસ્સલામ) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ની પાછળ હતા અને તે સાંભળી રહ્યા હતા. ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! હું અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છું; કહો, મારો કીનો દિલમાં કેમ રાખો છો...?" તેમણે કહ્યું: "અમે આ કારણથી તમારો કીનો દિલમાં રાખીએ છીએ કે તમે બે હકમો (પંચો)ને કહ્યું: 'અલ્લાહની કિતાબ પર નજર કરો; અગર હું મુઆવિયાથી શ્રેષ્ઠ હોઉં તો મને ખિલાફતમાં સ્થાપિત કરો.' તો જ્યારે તમે પોતાના વિશે શંકામાં હો, તો તમારા વિશે અમારી શંકા વધુ ગંભીર અને મોટી છે." ફરમાવ્યું: "આ કામથી મારો હેતુ ઇન્સાફનું પાલન કરવાનો હતો. અગર હું કહેત કે મારા લાભમાં ફેંસલો કરો અને મુઆવિયાને છોડી દો, તો તે સંતોષજનક ન હોત અને સ્વીકાર ન થાત; અને અગર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) નજરાનના ખ્રિસ્તીઓને, જ્યારે તેઓ તેમની પાસે આવ્યા, એમ ફરમાવ્યું હોત: 'આવો, આપણે મુબાહલો કરીએ અને તમારા પર અલ્લાહની લઅનત થાય!' તો તેઓ રાજી ન થાત, પરંતુ જેમ અલ્લાહ તઆલાએ તેમને હુકમ આપ્યો હતો તેમ, તેમની બાબતમાં પોતાના તરફથી ઇન્સાફ કર્યો અને ફરમાવ્યું: فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ [અને આપણે જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત મૂકીએ]; તો પોતાના તરફથી તેમની બાબતમાં ઇન્સાફ કર્યો, અને મેં પણ એ જ રીતે અમલ કર્યો."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ جَابِرِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌اللَّهِ قَالَ قَدِمَ عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ، فَدَعَاهُمَا إِلَی الْإِسْلَامِ فَتَلَاحَیَا وَ رَدَّا عَلَیْه فَدَعَاهُمَا إِلَی الْمُلَاعَنَهًِْ، فَوَاعَدَاهُ عَلَی أَنْ یُغَادِیَاهِ بِالْغَدَاهًِْ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَیْهِمَا فَأَبَیَا أَنْ یَجِیئَا وَ أَقَرَّا لَهُ بِالْخَرَاجِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ لَوْ فَعَلَا لَأَمْطَرَ عَلَیْهِمَا الْوَادِی نَارا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) جابربن‌عبداللَّه انصاری گوید: عاقب و سید نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنان را به‌سوی اسلام دعوت کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند پیامبر (صلی الله علیه و آله) آنان را به ملاعنه دعوت کرد آنان وعده دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن روز پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) و حسن و حسین (علیها السلام) را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن خراج راضی شدند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «سوگند به کسی که مرا به حقّ مبعوث کرده اگر ملاعنه می‌کردند بیابان برای آنان پر از آتش می‌شد».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Jabir ibn Abdullah al-Ansari said: Al-Aqib and al-Sayyid came to the Prophet (peace be upon him and his family). The Prophet (peace be upon him and his family) invited them to Islam. They spoke improper words and rejected this invitation. The Prophet (peace be upon him and his family) then invited them to mubahala (mutual invocation of a curse). They promised that they would do so the next day. The following day, the Prophet (peace be upon him and his family) took the hand of Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) and sent someone to them to come, but they refused and agreed to pay the tribute (kharaj). The Prophet (peace be upon him and his family) said: "By the One who sent me with the truth, if they had performed the mubahala, the valley would have been filled with fire upon them."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જાબિર બિન અબ્દુલ્લાહ અન્સારી કહે છે: આકિબ અને સય્યિદ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પાસે આવ્યા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ઇસ્લામ તરફ આમંત્રણ આપ્યું. તેમણે અયોગ્ય વાતો કરી અને આ આમંત્રણને નકારી કાઢ્યું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને મુબાહલા (પરસ્પર લઅનતની દુઆ) માટે આમંત્રણ આપ્યું. તેમણે વચન આપ્યું કે બીજા દિવસે તેમ કરશે. બીજા દિવસે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેમની પાસે કોઈને મોકલ્યો કે તેઓ આવે, પરંતુ તેમણે ઇનકાર કર્યો અને ખરાજ (કર) આપવા પર રાજી થયા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે ઝાતના સોગંદ જેણે મને હક સાથે મબઊસ કર્યો, જો તેઓ મુબાહલા કરતાં તો રણ તેમના માટે આગથી ભરાઈ જાત."

#10

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ دَعَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً (علیها السلام) فَقَالَ اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگامی‌که آیه: نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم نازل شد، پیامبر (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) را خواند و فرمود: «خدایا اینان خاندان من هستند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): When the verse نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم [Let us call our sons and your sons, and our women and your women] was revealed, the Prophet (peace be upon him and his family) called Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) and said: "O Allah, these are my household (Ahl al-Bayt)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે આયત: نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم [અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અને અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓને બોલાવીએ] નાઝિલ થઈ, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "અય અલ્લાહ! આ મારા ખાનદાન છે."

#11

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَتَاهُ حِبْرَانِ مِنْ أَحْبَارِ النَّصَارَی مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَتَکَلَّمَا فِی أَمْرِ عِیسَی (علیه السلام) فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَدَخَلَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) ثُمَّ خَرَجَ وَ رَفَعَ کَفَّهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ فَرَّجَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ وَ دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ.

امام صادق (علیه السلام) دو نفر از احبار (علمای) مسیحی اهل نجران نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند و درباره‌ی عیسی (علیه السلام) با یکدیگر صحبت کردند؛ پس خداوند این آیه را نازل کرد: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ* الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) وارد شد و دست علی، حسن، حسین (علیهم السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌سوی آسمان بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آن‌ها را به مباهله دعوت کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Two of the rabbis (scholars) of the Christians from the people of Najran came to the Prophet (peace be upon him and his family) and spoke with one another about Isa (peace be upon him). So Allah revealed this verse: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [Indeed, the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust, then said to him: Be, and he was. The truth is from your Lord, so do not be of the doubters. Whoever disputes with you concerning him after the knowledge that has come to you, then say: Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, and ourselves and yourselves, then let us pray earnestly and invoke the curse of Allah upon the liars]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out and took the hand of Ali, Hasan, Husayn (peace be upon them) and Fatima (peace be upon her), then went out and raised his hand toward the sky and spread his fingers apart and invited them to the mubahala.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નજરાનના મસીહી અહબાર (આલિમો) માંથી બે વ્યક્તિ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પાસે આવ્યા અને ઈસા (અલયહિસ્સલામ) વિષે એકબીજા સાથે વાત કરી; તેથી અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [ખરેખર અલ્લાહની પાસે ઈસાનું ઉદાહરણ આદમ જેવું છે; તેમને માટીથી પેદા કર્યા, પછી તેમને કહ્યું: થા, તો તે થઈ ગયો. હક તમારા રબ તરફથી છે, તેથી શંકા કરનારાઓમાંથી ન થાઓ. તો જે તમારી સાથે તેના વિષે તકરાર કરે, જ્ઞાન આવ્યા પછી, તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અને પોતાને અને તમારી જાતોને બોલાવીએ, પછી નમ્રતાથી દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લઅનત કરીએ]. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આવ્યા અને અલી, હસન, હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો, પછી બહાર નીકળ્યા અને પોતાનો હાથ આસમાન તરફ ઉંચો કર્યો અને પોતાની આંગળીઓ વચ્ચે ખોલી અને તેમને મુબાહલા માટે આમંત્રણ આપ્યું.

#12

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ‌الْأَحْوَلِ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) مَا تَقُولُ قُرَیْشٌ فِی الْخُمُسِ؟ قَالَ: قُلْتُ: تَزْعُمُ أَنَّهُ لَهَا. قَالَ: مَا أَنْصَفُونَا وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ مُبَاهَلَهًٌْ لَتُبَاهِلَنَّ بِنَا وَ لَئِنْ کَانَ مُبَارَزَهًٌْ لَتُبَارِزَنَّ بِنَا ثُمَّ یَکُونُونَ هُمْ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) سَوَاء؟

امام صادق (علیه السلام) ابوجعفر احول گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «قریش درباره‌ی خمس چه می‌گویند»؟ گفتم: «گمان می‌کنند که خمس به همه‌ی قریش می‌رسد». فرمود: «به خدا سوگند! درباره‌ی ما به انصاف رفتار نکردند؛ اگر مباهله باشد به‌وسیله‌ی ما مباهله می‌کنند و اگر جنگ باشد به‌وسیله‌ی ما مبارزه می‌کنند سپس ما و آن‌ها در خمس مساوی هستیم»!

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Ja'far al-Ahwal said: Abu Abdillah (Imam Sadiq) (peace be upon him) said: "What does Quraysh say about the khums?" I said: "They claim that it belongs to them." He said: "By Allah, they have not been fair to us! If there is a mubahala, they perform mubahala through us; and if there is a battle, they fight through us; then they and Ali (peace be upon him) are equal [in the khums]?!"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ જઅફર અહવલ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "કુરૈશ ખુમ્સ વિષે શું કહે છે?" મેં કહ્યું: "તેઓ માને છે કે ખુમ્સ સમગ્ર કુરૈશને પહોંચે છે." ફરમાવ્યું: "અલ્લાહના સોગંદ! તેમણે અમારી સાથે ઇન્સાફથી વર્તન કર્યું નથી; જો મુબાહલા હોય તો અમારા વસીલાથી મુબાહલા કરે છે અને જો જંગ હોય તો અમારા વસીલાથી લડાઈ કરે છે, પછી અમે અને તેઓ ખુમ્સમાં બરાબર છીએ?!"

#13

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الشَّعْبِیِّ قَالَ لَمَّا نَزَلَتِ الْآیَهًُْ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ أَخَذَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِیَدِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) وَ تَبِعَتْهُمْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) قَالَ فَقَالَ هَذِهِ أَبْنَاؤُنَا وَ هَذِهِ نِسَاؤُنَا وَ هَذِهِ أَنْفُسُنَا (علیه السلام) فَقَالَ رَجُلٌ لِشَرِیکٍ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ إِنَّ الَّذِینَ یَکْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَیِّناتِ وَ الْهُدی قَالَ یَلْعَنُهُمْ کُلُّ شَیْءٍ حَتَّی الْخَنَافِسِ فِی جُحْرِهَا ثُمَّ غَضِبَ شَرِیکٌ وَ اسْتَشَاطَ فَقَالَ یَا مُعَافَا فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ یُقَالُ لَهُ ابْنُ الْمُقْعَدِ یَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ إِنَّهُ لَمْ یُعِنْکَ فَقَالَ أَنْتَ لَهُ أَنْفَعُ إِنَّمَا أَرَادَنِی تَرَکْتَ ذِکْرَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله) شعبی گوید: هنگامی‌که این آیه فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُم نازل شد؛ رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) دست حسن و حسین (علیها السلام) را گرفت و فاطمه (سلام الله علیها) به‌دنبال ایشان روان شد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «این فرزندان ما و این زنان ما و این هم جان‌های ما». مردی به شریک که کنیه‌اش اباعبدالله بود گفت: «ای اباعبدالله! در آیه: کسانی که دلایل روشن، و وسیله‌ی هدایتی را که نازل کرده‌ایم، کتمان کنند. ( بقره/۱۵۹ ). در آخر این آیه منظور از عبارت همه‌ی لعن‌کنندگان نیز آن‌ها را لعن می‌کنند چیست»؟ گفت: «همه چیز حتی سوسک‌ها در سوراخشان لعنتشان می‌کنند». سپس شریک خشمگین شد و برافروخت و گفت: «ای عافیت یافته»! مردی که به او ابن‌مُقعد گفته می‌شد به او گفت: «ای اباعبدالله! منظورش تو نبودی». گفت: «تو بیشتر به دردش می‌خوری. منظورش فقط من بودم؛ چون ذکر علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را ترک کرده‌ام و فضایل او را که در قرآن آمده بیان نمی‌کنم؛ به‌همین‌خاطر آیه را بر من تطبیق داد».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Sha'bi said: When this verse was revealed, فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [So say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and ourselves and yourselves], the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Hasan and Husayn (peace be upon them), and Fatimah (peace be upon her) followed after them. The Prophet (peace be upon him and his family) said: "These are our sons, and these are our women, and these are our selves." A man said to Sharik, whose kunya was Aba Abdillah: "O Aba Abdillah! In the verse: 'Those who conceal the clear proofs and the guidance which We have revealed' (Baqarah/159), at the end of this verse, what is meant by the phrase 'all who curse will curse them as well'?" He said: "Everything, even the beetles in their holes, curse them." Then Sharik became angry and flared up and said: "O you who have been granted well-being!" A man called Ibn al-Muq'ad said to him: "O Aba Abdillah! He did not mean you." He said: "You are of more use to him. He meant only me, because I have abandoned the mention of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and I do not relate his virtues that have come in the Quran; for that reason he applied the verse to me."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): શઅબી કહે છે: જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નફસો અને તમારા નફસોને બોલાવીએ], રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા) તેમની પાછળ ચાલી. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ અમારા દીકરાઓ છે, અને આ અમારી સ્ત્રીઓ છે, અને આ અમારા નફસો છે." એક વ્યક્તિએ શરીક, જેમની કુન્યત અબા અબ્દિલ્લાહ હતી, તેમને કહ્યું: "ઓ અબા અબ્દિલ્લાહ! આ આયતમાં: 'જે લોકો સ્પષ્ટ દલીલો અને હિદાયતના સાધનને, જે અમે નાઝિલ કરી છે, છુપાવે છે' (બકરહ/૧૫૯). આ આયતના અંતમાં 'બધા લઅનત કરનારા પણ તેમના પર લઅનત કરે છે' આ વાક્યથી શું મુરાદ છે?" તેમણે કહ્યું: "દરેક વસ્તુ, ત્યાં સુધી કે તેમના દરમાં રહેલા ભમરાઓ પણ તેમના પર લઅનત કરે છે." પછી શરીક ગુસ્સે થયા અને ભડકી ઊઠ્યા અને કહ્યું: "ઓ આફિયત પામેલા!" ઇબ્ને મુકઅદ નામની એક વ્યક્તિએ તેમને કહ્યું: "ઓ અબા અબ્દિલ્લાહ! તેમની મુરાદ તમે ન હતા." તેમણે કહ્યું: "તું તેમના માટે વધુ કામનો છે. તેમની મુરાદ ફક્ત હું જ હતો; કારણ કે મેં અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)નો ઝિક્ર છોડી દીધો છે અને કુરઆનમાં આવેલા તેમના ફઝાએલ બયાન કરતો નથી; આ જ કારણે તેમણે આ આયત મારા પર લાગુ કરી."

#14

لما أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ فَقَالُوا أَنْصَفْتَنَا یَا أَبَا الْقَاسِمِ (صلی الله علیه و آله) فَمَتَی مَوْعِدُکَ قَالَ بِالْغَدَاهًِْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ قَالَ فَانْصَرَفَ وَ هُمْ یَقُولُونَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مَا نُبَالِی أَیُّهُمَا أَهْلَکَ اللَّهُ النَّصْرَانِیَّهًَْ وَ الْحَنِیفِیَّهًَْ إِذَا هَلَکُوا غَداً قَالَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) فَلَمَّا صَلَّی النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) الصُّبْحَ أَخَذَ بِیَدِی فَجَعَلَنِی بَیْنَ یَدَیْهِ وَ أَخَذَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَجَعَلَهَا خَلْفَ ظَهْرِهِ وَ أَخَذَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) عَنْ یَمِینِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ ثُمَّ بَرَکَ لَهُمْ بَارِکاً فَلَمَّا رَأَوْهُ قَدْ فَعَلَ ذَلِکَ نَدِمُوا وَ تَآمَرُوا فِیمَا بَیْنَهُمْ وَ قَالُوا وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَنَبِیٌّ وَ لَئِنْ بَاهَلَنَا لَیَسْتَجِیبَنَّ اللَّهُ لَهُ عَلَیْنَا فَیُهْلِکَنَا وَ لَا یُنْجِینَا شَیْءٌ مِنْهُ إِلَّا أَنْ نَسْتَقِیلَهُ قَالَ فَأَقْبَلُوا حَتَّی جَلَسُوا بَیْنَ یَدَیْهِ ثُمَّ قَالُوا یَا أَبَا الْقَاسِمِ (صلی الله علیه و آله) أَقِلْنَا قَالَ نَعَمْ قَدْ أَقَلْتُکُمْ أما وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ لَوْ بَاهَلْتُکُمْ مَا تَرَکَ اللَّهُ عَلَی ظَهْرِ الْأَرْضِ نَصْرَانِیَّهًًْ إِلَّا أَهْلَکَهُ.

امام علی (علیه السلام) احمدبن‌جعفر معنعنا از امام علی (علیه السلام) روایت می‌کند؛ هنگامی‌که خداوند به پیامبر (صلی الله علیه و آله) وحی کرد فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُم. گفتند: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! با انصاف با ما رفتار کردی؛ پس قرارت چه موقع باشد»؟ فرمود: «اگر خدا بخواهد فردا»! پیامبر (صلی الله علیه و آله) رفت درحالی‌که یهودی‌ها می‌گفتند: «لااله الاالله هنگامی‌که فردا هلاک شوند، باکی نیست که کدام یک از آن دو مسیحی و مسلمانان را خداوند هلاک کند». علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)! فرمود: «هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) نماز صبح را خواند دست مرا گرفت و مرا پیش رویش قرار داد و فاطمه (سلام الله علیها) را گرفت و او را پشت سرش قرار داد و حسن و حسین (علیها السلام) را سمت راست و چپش قرارداد. سپس این‌ها را در محلّ مشخصی برای مباهله جای داد. هنگامی‌که او را دیدند که چنین کرد، پشیمان شدند و با یکدیگر مشورت کردند و گفتند: «به خدا سوگند! او پیامبر (صلی الله علیه و آله) است و اگر با ما مباهله کند، قطعاً خداوند نفرین او را علیه ما اجابت می‌کند و ما را نابود می‌کند و هیچ‌چیز ما را از آن نجات نمی‌دهد مگر اینکه از او درخواست کنیم که از قرار مباهله درگذرد». فرمود: «آمدند تا اینکه روبروی او نشستند». سپس گفتند: «ای اباالقاسم (صلی الله علیه و آله)! از قرارمان درگذر». فرمود: «از مباهله با شما درگذشتم؛ سوگند به کسی که مرا به حقّ برانگیخت اگر با شما مباهله می‌کردم خداوند هیچ مسیحی را بر روی زمین وا نمی‌گذاشت، مگر اینکه نابودش می‌کرد»».

Imam Ali (peace be upon him): Ahmad ibn Ja'far, with the chain omitted, narrates from Imam Ali (peace be upon him): When Allah revealed to the Prophet (peace be upon him and his family) فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [So say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and ourselves and yourselves], they said: "O Aba al-Qasim (peace be upon him and his family)! You have dealt with us fairly; so when shall the appointment be?" He said: "Tomorrow, if Allah wills!" The Prophet (peace be upon him and his family) departed while the Jews were saying: "La ilaha illa Allah — when they perish tomorrow, we do not care which of the two, the Christians or the Muslims, Allah destroys." Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) said: "When the Prophet (peace be upon him and his family) had performed the morning prayer, he took my hand and placed me in front of him, and he took Fatimah (peace be upon her) and placed her behind his back, and he placed Hasan and Husayn (peace be upon them) at his right and his left. Then he settled them in the designated place for mubahala. When they saw that he had done that, they regretted it and consulted with one another and said: 'By Allah! He is indeed a Prophet (peace be upon him and his family), and if he engages in mubahala with us, surely Allah will answer his imprecation against us and will destroy us, and nothing will save us from it except that we ask him to release us from the mubahala agreement.' He said: 'They came and sat before him.' Then they said: 'O Aba al-Qasim (peace be upon him and his family)! Release us from our agreement.' He said: 'I release you from the mubahala; by the One who raised me with the truth, if I had engaged in mubahala with you, Allah would not have left a single Christian on the face of the earth but that He would have destroyed him.'"

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અહમદ બિન જઅફર, સનદ છોડીને, ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે: જ્યારે અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નફસો અને તમારા નફસોને બોલાવીએ]. તેમણે કહ્યું: "ઓ અબા અલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમારી સાથે ઇન્સાફથી વર્તન કર્યું; તો તમારો વાયદો ક્યારે હશે?" તમે ફરમાવ્યું: "જો અલ્લાહ ચાહે તો કાલે!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગયા જ્યારે યહૂદીઓ કહી રહ્યા હતા: "લા ઇલાહ ઇલ્લલ્લાહ, જ્યારે તેઓ કાલે હલાક થશે, તો કોઈ ચિંતા નથી કે તે બંને — ઈસાઈઓ અને મુસલમાનો — માંથી કોને અલ્લાહ હલાક કરે." અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફજરની નમાઝ પઢી, ત્યારે તમે મારો હાથ પકડ્યો અને મને તમારી આગળ મૂક્યો, અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા)ને પકડી અને તેમને પોતાની પાછળ મૂક્યાં, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ને પોતાની જમણી અને ડાબી બાજુ મૂક્યાં. પછી તેમને મુબાહલા માટે નિર્ધારિત જગ્યાએ ગોઠવ્યાં. જ્યારે તેઓએ તમને એ પ્રમાણે કરતાં જોયા, ત્યારે તેઓ પસ્તાયા અને એકબીજા સાથે મશવેરો કર્યો અને કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ! તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) છે, અને જો તેઓ અમારી સાથે મુબાહલા કરશે, તો ચોક્કસપણે અલ્લાહ તેમની બદ્દુઆને અમારા વિરુદ્ધ કબૂલ કરશે અને અમને હલાક કરશે, અને કોઈ વસ્તુ અમને એનાથી બચાવશે નહીં સિવાય કે અમે તેમને વિનંતી કરીએ કે મુબાહલાના કરારથી પસાર થઈ જાય.' તમે ફરમાવ્યું: 'તેઓ આવ્યા યહાં સુધી કે તમારી સામે બેઠા.' પછી તેમણે કહ્યું: 'ઓ અબા અલ કાસિમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારા કરારથી પસાર થઈ જાઓ.' તમે ફરમાવ્યું: 'મેં તમારી સાથે મુબાહલા કરવાનું છોડી દીધું; સોગંદ છે તે હસ્તીની જેણે મને હક સાથે મોકલ્યો છે, જો હું તમારી સાથે મુબાહલા કરત તો અલ્લાહ પૃથ્વી પર કોઈ ઈસાઈને છોડત નહીં, સિવાય કે તેને હલાક કરી દેત.'"

#15

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی قَوْلِهِ تَعَالَی أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ فَاطِمَهًُْ الزَّهْرَاءِ (سلام الله علیها).

امام باقر (علیه السلام) أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ حسن و حسین (علیها السلام) وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) و علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ فاطمه‌زهرا (سلام الله علیها) است.

Imam Baqir (peace be upon him): أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ [our sons and your sons] are Hasan and Husayn (peace be upon them); وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [and ourselves and yourselves] are the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and Ali ibn Abi Talib (peace be upon him); and وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ [and our women and your women] is Fatimah al-Zahra (peace be upon her).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ [અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ] હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે, وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [અને અમારા નફસો અને તમારા નફસો] રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે, અને وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ [અને અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ] ફાતિમા ઝહરા (સલામુલ્લાહે અલયહા) છે.

#16

أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَطَبَنَا ذَاتَ یَوْمٍ ... ثُمَّ قَالَ یَا عَلِی (علیه السلام) مَنْ قَتَلَکَ فَقَدْ قَتَلَنِی وَ مَنْ أَبْغَضَکَ فَقَدْ أَبْغَضَنِی وَ مَنْ سَبَّکَ فَقَدْ سَبَّنِی لِأَنَّکَ مِنِّی کَنَفْسِی رُوحُکَ مِنْ رُوحِی وَ طِینَتُکَ مِنْ طِینَتِی.

امام علی (علیه السلام) رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در آن روز مرا خطاب قرار داد و فرمود: ای علی (علیه السلام)! هرکه تو را بکشد مرا کشته و هرکه تو را به خشم آرد مرا به خشم‌آورده و هرکه تو را دشنام دهد مرا دشنام داده؛ زیرا تو جان منی روحت از روح من و گِلت از گِل من است».

Imam Ali (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) addressed me that day and said: 'O Ali (peace be upon him)! Whoever kills you has killed me, whoever angers you has angered me, and whoever insults you has insulted me; for you are my very soul — your spirit is from my spirit and your clay is from my clay.'

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તે દિવસે મને સંબોધીને ફરમાવ્યું: 'હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! જેણે તમને કત્લ કર્યા તેણે મને કત્લ કર્યો, અને જેણે તમને ગુસ્સે કર્યા તેણે મને ગુસ્સે કર્યો, અને જેણે તમને ગાળ આપી તેણે મને ગાળ આપી; કારણ કે તમે મારો જીવ છો, તમારો રૂહ મારા રૂહથી છે અને તમારી માટી મારી માટીથી છે.'

#17

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مُعْجَمُ الطَّبَرَانِیِّ بِإِسْنَادِهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَ أَرْبَعِینُ الْمُؤَذِّنِ وَ تَارِیخُ الْخَطِیبِ بِأَسَانِیدِهِمْ إِلَی جَابِرٍ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ کُلَ بَنِی بِنْتٍ یُنْسَبُونَ إِلَی أَبِیهِمْ إِلَّا أَوْلَادَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَإِنِّی أَنَا أَبُوهُم.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) جابر (رحمة الله علیه) گوید: کلیه‌ی پسران هر دختری به پدرشان منسوب می‌شوند، غیر از فرزندان فاطمه (سلام الله علیها) که من پدر ایشان می‌باشم.

The Prophet (peace be upon him and his family): Jabir (may Allah have mercy on him) said: All the sons of any daughter are ascribed to their father, except the children of Fatimah (peace be upon her), for I am their father.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: દરેક દીકરીના પુત્રો તેમના પિતાની તરફ મન્સૂબ થાય છે, સિવાય ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ના સંતાનો, કારણ કે હું તેમનો પિતા છું.

#18

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فِی اِحتِجَاجِ عَلِیٍّ (علیه السلام) عَلَی اَبِی‌بَکرٍ قَالَ: فَأَنْشُدُکَ بِاللَّهِ أَ بِی بَرَزَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بِأَهْلِ بَیْتِی وَ وُلْدِی فِی مُبَاهَلَهًِْ الْمُشْرِکِینَ مِنَ النَّصَارَی، أَمْ بِکَ وَ بِأَهْلِکَ وَ وُلْدِکَ؟ قَالَ: بِکُم.

امام صادق (علیه السلام) علی (علیه السلام) در استدلال بر ابوبکر فرمود: «تو را به خدا سوگند می‌دهم آیا رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) با من و خانواده و فرزندان من در مباهله با مشرکان مسیحی ظاهر شد یا با تو و خانواده و فرزندانت»؟ گفت: «با شما برای مباهله ظاهر شد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ali (peace be upon him), arguing against Abu Bakr, said: 'I ask you by Allah, did the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) come out with me and my family and my children in the mubahala with the Christian polytheists, or with you and your family and your children?' He said: 'With you all he came out for the mubahala.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અબૂ બક્ર સામે દલીલ કરતાં ફરમાવ્યું: 'હું તને અલ્લાહની કસમ આપું છું, શું અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ખ્રિસ્તી મુશરિકો સાથે મુબાહલા માટે મારી અને મારા કુટુંબ અને મારા સંતાનો સાથે હાજર થયા હતા, કે તારી અને તારા કુટુંબ અને તારા સંતાનો સાથે?' તેણે કહ્યું: 'આપ સૌની સાથે મુબાહલા માટે હાજર થયા હતા.'

#19

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن عِلْبَاءِ بْنِ أَحْمَرَ الْیَشْکُرِیِّ قَالَ: لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ الْآیَهًَْ أَرْسَلَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) إِلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ ابْنَیْهَا الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) وَ دَعَا الْیَهُودَ لِیُلَاعِنَهُمْ فَقَالَ شَابٌّ مِنَ الْیَهُودِ وَیْحَکُمْ أَ لَیْسَ عَهِدَکُمْ بِالْأَمْسِ إِخْوَانُکُمُ الَّذِینَ مُسِخُوا قِرَدَهًًْ وَ خَنَازِیرَ لَا تُلَاعِنُوا فَانْتَهَوْا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) علباء گوید: هنگامی‌که این آیه نازل شد: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به‌دنبال علی (علیه السلام) و فاطمه (علیه السلام) و دو پسرش حسن و حسین (علیها السلام) فرستاد و یهود را دعوت کرد که با آن‌ها ملاعنه کند. جوانی از یهود گفت: «وای بر شما! آیا برادران شما که به‌صورت میمون و خوک مسخ شدند به شما وصیّت نکردند که ملاعنه نکنید؛ پس از ملاعنه خودداری کنید».

The Prophet (peace be upon him and his family): Ilba said: When this verse was revealed — فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our near people and your near people, then let us be earnest in prayer, and pray for the curse of Allah on the liars] — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sent for Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), and her two sons Hasan and Husayn (peace be upon them), and summoned the Jews to a mutual invocation of curses (mula'ana) with them. A young man from the Jews said: 'Woe to you! Did your brothers who were transformed into apes and swine not enjoin you not to engage in mula'ana? So refrain from mula'ana.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇલ્બા કહે છે: જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [પરંતુ જે કોઈ તમારી સાથે આ બાબતમાં ઝગડો કરે, જ્ઞાન આવ્યા પછી, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારી નજીકના લોકો અને તમારી નજીકના લોકોને બોલાવીએ, પછી પ્રાર્થનામાં નિષ્ઠાવાન બનીએ, અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનતની દુઆ કરીએ] — અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) અને તેમના બે પુત્રો હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને યહૂદીઓને મુલાઅનહ (પરસ્પર લાનતની બદ્દુઆ) માટે આમંત્રિત કર્યા. યહૂદીઓમાંથી એક જુવાને કહ્યું: 'તમારા પર અફસોસ! શું તમારા ભાઈઓ કે જેઓ વાંદરાં અને ભૂંડનું રૂપ આપી મસ્ખ કરાયા હતા, તેમણે તમને વસિય્યત નહોતી કરી કે મુલાઅનહ ન કરો? તો મુલાઅનહથી પરહેજ કરો.'

#20

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ حَجَّاجٍ الْخَشَّابِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُول: ... فَأَقُولُ خَبِّرُونِی عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) إِذَا نَزَلَتْ بِهِ شَدِیدَهًٌْ مَنْ خَصَّ بِهَا أَ لَیْسَ إِیَّانَا خَصَّ بِهَا حِینَ أَرَادَ أَنْ یُلَاعِنَ أَهْلَ نَجْرَانَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام).

امام صادق (علیه السلام) حجّاح خشّاب گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که فرمود: «از پیامبر (صلی الله علیه و آله) به من خبر دهید که وقتی برای پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پیش‌آمدی می‌کرد چه کسی را انتخاب می‌نمود؛ مگر ما را انتخاب نمی‌نمود مگر در جریان نفرینِ بر یهودِ نجران، ما را نبرد؛ دست علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) و حسن و حسین (علیها السلام) را گرفت و برد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Hajjaj al-Khashshab said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: 'Inform me about the Prophet (peace be upon him and his family) — when a severe matter befell him, whom did he single out? Did he not single out us? When he wanted to invoke curses upon the people of Najran, he took the hand of Ali (peace be upon him), Fatimah (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) [and took them along].'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હજ્જાજ ખશ્શાબ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: 'મને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિશે ખબર આપો — જ્યારે પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર કોઈ મુશ્કેલી આવી પડતી ત્યારે તેઓ કોને પસંદ કરતા હતા? શું અમને પસંદ ન કરતા? નજરાનના લોકો પર બદ્દુઆ કરવાના પ્રસંગમાં, શું અમને સાથે ન લઈ ગયા? અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને લઈ ગયા.'

#21

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی رَافِعٍ قَالَ قَالَ: مَرَّ صُهَیْبٌ مَعَ أَهْلِ نَجْرَانَ فَذُکِرَ لِرسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا خَاصَمُوهُ بِهِ مِنْ أَمْرِ عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ أَنَّهُمْ دَعَوْهُ وَلَدَ اللَّهِ فَدَعَاهُمْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَخَاصَمَهُمْ وَ خَاصَمُوهُ فَقَالَ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ فَدَعَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) فَأَخَذَ بِیَدِهِ فَتَوَکَّأَ عَلَیْهِ وَ مَعَهُ ابْنَاهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) خَلْفَهُمْ فَلَمَّا رَأَی النَّصَارَی أَشَارَ عَلَیْهِمْ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ مَا أَرَی لَکُمْ تُلَاعِنُوهُ فَإِنْ کَانَ نَبِیّاً هَلَکْتُمْ وَ لَکِنْ صَالِحُوهُ قَالَ فَصَالَحُوهُ قَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) لَوْ لَاعَنُونِی مَا وُجِدَ لَهُمْ أَهْلٌ وَ لَا وُلْدٌ وَ لَا مَال.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) ابورافع گوید: صهیب با مسیحیان نجران عبور کرد و آمد و آنچه را که مسیحیان با آن درباره‌ی عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) با او مجادله کردند برای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بیان کرد و از جمله اینکه آن‌ها عیسی (علیه السلام) را فرزند خدا قرار داده‌اند. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آن‌ها را فراخواند و با آن‌ها مجادله کرد و آن‌ها با او مجادله کردند؛ پس فرمود: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) علی (علیه السلام) را فراخواند و دست او را گرفت و بر او تکیه کرد و دو فرزندش حسن و حسین (علیها السلام) نیز با او بودند و فاطمه (سلام الله علیها) پشت سرشان بود. هنگامی‌که مسیحیان این‌ها را دیدند، مردی از آن‌ها، پندشان داد و نصیحت نمود و گفت: «به نفعتان نمی‌بینم که با او ملاعنه کنید؛ اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله) باشد هلاک شوید ولیکن با او مصالحه کنید». پس با پیامبر (صلی الله علیه و آله) مصالحه کردند. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اگر با من ملاعنه می‌کردند، نه مالی برای آن‌ها، نه فرزندی و نه خاندانی باقی می‌ماند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Abu Rafi' said: Suhayb passed by with the Christians of Najran and came and reported to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) what the Christians had disputed with him about concerning Isa ibn Maryam (peace be upon him), among which was that they had made Isa (peace be upon him) the son of Allah. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) summoned them and disputed with them and they disputed with him; then he recited: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons and our women and your women and our selves and your selves, then let us earnestly pray and place the curse of Allah upon the liars]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Ali (peace be upon him) and took his hand and leaned upon him, and his two sons Hasan and Husayn (peace be upon them) were with him, and Fatima (peace be upon her) was behind them. When the Christians saw them, a man from among them advised and counselled them and said: 'I do not see it to your benefit to engage in mubahala (mutual invocation of curses) with him; if he is a prophet (peace be upon him and his family) you will perish, but rather make peace with him.' So they made peace with the Prophet (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'If they had engaged in mubahala with me, no wealth, no offspring and no household would have remained for them.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ રાફેઅ કહે છે: સુહૈબ નજરાનના ખ્રિસ્તીઓ સાથે પસાર થયા અને આવીને ખ્રિસ્તીઓએ ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) વિશે તેમની સાથે જે વિવાદ કર્યો હતો તે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને જણાવ્યું, જેમાં એ પણ હતું કે તેઓએ ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહનો પુત્ર ઠરાવ્યો છે. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને બોલાવ્યા અને તેમની સાથે વિવાદ કર્યો અને તેઓએ તેમની સાથે વિવાદ કર્યો; પછી તેમણે ફરમાવ્યું: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [પછી જે તમારી સાથે આ બાબતમાં તમારી પાસે જ્ઞાન આવ્યા પછી પણ વિવાદ કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારી પોતાની જાતો અને તમારી પોતાની જાતોને બોલાવીએ, પછી આજીજીપૂર્વક દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહનો લઅનત મૂકીએ]. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને તેમનો હાથ પકડ્યો અને તેમના પર ટેકો લીધો અને તેમના બે પુત્રો હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) પણ તેમની સાથે હતા અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) તેમની પાછળ હતાં. જ્યારે ખ્રિસ્તીઓએ આ જોયું, ત્યારે તેમનામાંથી એક માણસે તેમને સલાહ આપી અને નસીહત કરી અને કહ્યું: 'હું તમારા હિતમાં નથી જોતો કે તમે તેમની સાથે મુલાઅના (પરસ્પર લઅનતની દુઆ) કરો; જો તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હોય તો તમે નષ્ટ થઈ જશો, પરંતુ તેમની સાથે સુલેહ કરો.' આથી તેઓએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે સુલેહ કરી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'જો તેઓએ મારી સાથે મુલાઅના કરી હોત, તો તેમના માટે ન કોઈ માલ, ન કોઈ સંતાન અને ન કોઈ ખાનદાન બાકી રહેત.'

#22

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ قَالَ: قَدِمَ عَلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) عَبْدُالْمَسِیحِ بْنُ أَبْقَی وَ مَعَهُ الْعَاقِبُ وَ قَیْسٌ أَخُوهُ وَ مَعَهُ حَارِثُ بْنُ عَبْدِالْمَسِیحِ وَ هُوَ غُلَامٌ وَ مَعَهُ أَرْبَعُونَ حِبْراً فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) کَیْفَ تَقُولُ فِی الْمَسِیحِ فَوَ اللَّهِ إِنَّا لَنُنْکِرُ مَا تَقُولُ قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی إِلَیْهِ إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ فَقَالَ إِجْلَالًا لَهُ مِمَّا یَقُولُ بَلْ هُوَ وَ اللَّهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَ أَبْنَاءَکمُ‌ْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَکُمْ وَ أَنفُسَنَا وَ أَنفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتهَِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللهِ عَلیَ الْکَذِبِین؛ فَلَمَّا سَمِعَ ذِکْرَ الْأَبْنَاءِ غَضِبَ غَضَباً شَدِیداً وَ دَعَا الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَأَقَامَ الْحَسَنَ (علیه السلام) عَنْ یَمِینِهِ وَ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) عَنْ یَسَارِهِ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی صَدْرِهِ وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) إِلَی وَرَائِهِ فَقَالَ هَؤُلَاءِ أَبْنَاؤُنَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أَنْفُسُنَا فَأْتِیَا لَهُمْ بِأَکْفَاءٍ قَالَ فَوَثَبَ الْعَاقِبُ فَقَالَ أُذَکِّرُکَ اللَّهَ أَنْ تُلَاعِنَ هَذَا الرَّجُلَ فَوَ اللَّهِ إِنْ کَانَ کَاذِباً مَا لَکَ فِی مُلَاعَنَتِهِ خَیْرٌ وَ إِنْ کَانَ صَادِقاً لَا یَحُولُ الْحَوْلُ وَ مِنْکُمْ نَافِخُ ضَرَمَهًٍْ قَالَ فَصَالَحُوهُ کُلَّ الصُّلْحِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) شهربن‌حوشب گوید: «عبدالمسیح فرزند ابقی نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و همراه او عاقب و برادرش قیس بود و [و نیز] همراه او حارث فرزند عبدالمسیح آمد که جوان بود و همراهش چهل حبر (عالم مسیحی) بودند. عبدالمسیح گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! در مورد مسیح (علیه السلام) چه می‌گویی؟ به خدا سوگند که ما آنچه می‌گویی انکار می‌کنیم». خدای تعالی به پیامبر (صلی الله علیه و آله) وحی کرد: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ. عبدالمسیح برای بزرگ‌داشتن عیسی (علیه السلام) از آنچه پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌گوید، گفت: «سوگند به خدا، بلکه او خدا است» پس خداوند نازل کرد: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) کلمه‌ی فرزندان را شنید، بسیار غضبناک شد و حسن، حسین، علی (علیهم السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) را خواند و حسن (علیه السلام) را سمت راستش، حسین (علیه السلام) را سمت چپش، علی (علیه السلام) را روبروی خودش و فاطمه (سلام الله علیها) را پشت سرش قرارداد و فرمود: «این‌ها فرزندان ما و زنان ما و جان‌های ما هستند؛ پس همسان آن‌ها را بیاورید». عاقب از جا پرید و گفت: «تو را به خدا سوگند! با این مرد ملاعنه نکن. به خدا سوگند اگر دروغگو باشد در ملاعنه با او برایت خیری نیست و اگر راستگو باشد سال تحویل نمی‌شود که از شما کسی در هیزم بدمد (هیچ‌کدامّتان زنده نمی‌ماند)». با او کامل‌ترین مصالحه را انجام دادند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Shahr ibn Hawshab said: 'Abd al-Masih son of Abqa came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and with him were al-'Aqib and his brother Qays, and [also] with him came Harith son of 'Abd al-Masih, who was a young man, and with him were forty scholars (Christian scholars). 'Abd al-Masih said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! What do you say concerning al-Masih (peace be upon him)? By Allah, we deny what you say.' Allah the Exalted revealed to the Prophet (peace be upon him and his family): إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [Indeed, the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust, then said to him: Be, and he was]. 'Abd al-Masih, in order to exalt Isa (peace be upon him) above what the Prophet (peace be upon him and his family) was saying, said: 'By Allah, rather he is Allah.' Then Allah revealed: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons and our women and your women and our selves and your selves, then let us earnestly pray and place the curse of Allah upon the liars]. When the Prophet (peace be upon him and his family) heard the word 'sons', he became greatly angered and called Hasan, Husayn, Ali (peace be upon them) and Fatima (peace be upon her), and placed Hasan (peace be upon him) on his right, Husayn (peace be upon him) on his left, Ali (peace be upon him) in front of him and Fatima (peace be upon her) behind him, and said: 'These are our sons and our women and our selves; so bring their equivalents.' Al-'Aqib leapt up and said: 'I adjure you by Allah! Do not engage in mubahala with this man. By Allah, if he is a liar, there is no good for you in doing mubahala with him, and if he is truthful, a year will not turn round before none of you is left to blow on kindling (none of you will remain alive).' They then concluded the most complete peace treaty with him.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): શહર બિન હૌશબ કહે છે: 'અબ્દુલ મસીહ, અબ્કાનો પુત્ર, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો, અને તેની સાથે આકિબ અને તેનો ભાઈ કૈસ હતા, અને [તથા] તેની સાથે હારિસ, અબ્દુલ મસીહનો પુત્ર પણ આવ્યો જે જુવાન હતો, અને તેની સાથે ચાળીસ હબ્ર (ખ્રિસ્તી આલિમો) હતા. અબ્દુલ મસીહે કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મસીહ (અલયહિસ્સલામ) વિશે તમે શું કહો છો? અલ્લાહની કસમ, અમે તમારી વાતનો ઇનકાર કરીએ છીએ.' અલ્લાહ તઆલાએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર વહી કરી: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [ખરેખર અલ્લાહની નજદીક ઈસાનું ઉદાહરણ આદમના ઉદાહરણ જેવું છે; તેમને માટીથી બનાવ્યા, પછી તેમને કહ્યું: થઈ જા, અને તેઓ થઈ ગયા]. અબ્દુલ મસીહે ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કહી રહ્યા હતા તેનાથી ઉચ્ચ ગણવા માટે કહ્યું: 'અલ્લાહની કસમ, બલ્કે તેઓ ખુદા છે.' આથી અલ્લાહે નાઝિલ કર્યું: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [પછી જે તમારી સાથે આ બાબતમાં તમારી પાસે જ્ઞાન આવ્યા પછી પણ વિવાદ કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારી પોતાની જાતો અને તમારી પોતાની જાતોને બોલાવીએ, પછી આજીજીપૂર્વક દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહનો લઅનત મૂકીએ]. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ 'પુત્રો' શબ્દ સાંભળ્યો, ત્યારે તેઓ ખૂબ ગુસ્સે થયા અને હસન, હુસૈન, અલી (અલયહિમુસ્સલામ) અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને બોલાવ્યા, અને હસન (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની જમણી બાજુ, હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની ડાબી બાજુ, અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની સામે અને ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ને પોતાની પાછળ મૂક્યાં, અને ફરમાવ્યું: 'આ અમારા પુત્રો અને અમારી સ્ત્રીઓ અને અમારી જાતો છે; આથી તેમના જેવા લાવો.' આકિબ ઊભો થયો અને બોલ્યો: 'હું તમને અલ્લાહની કસમ આપું છું! આ માણસ સાથે મુલાઅના ન કરો. અલ્લાહની કસમ, જો તેઓ જૂઠા હોય તો પણ તેમની સાથે મુલાઅનામાં તમારા માટે કોઈ ભલાઈ નથી, અને જો સાચા હોય તો સાલ પૂરું નહીં થાય કે તમારામાંથી કોઈ ઈંધણમાં ફૂંક મારનાર બાકી રહેશે (તમારામાંથી કોઈ જીવતું નહીં રહે).' તેઓએ તેમની સાથે સૌથી સંપૂર્ણ સુલેહ કરી.'

#23

وَ أما الرَّدُّ عَلَی النَّصَارَی فَإِنَّ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) احْتَجَّ عَلَی نَصَارَی نَجْرَانَ ... قَالَ فَأَخْبِرُونِی مَنْ أَبُوهُ آدم (علیه السلام)؟ فَلَمْ یُجِیبُوهُ بِشَیْءٍ وَ لَزِمَتْهُمُ الْحُجَّهًُْ فَلَمْ یُقِرُّوا بَلْ لَزِمُوا السُّکُوتَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی عَلَیْهِ فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَلَمَّا دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ قَالَ عُلَمَاؤُهُمْ لَوْ بَاهَلَنَا بِأَصْحَابِهِ بَاهَلْنَاهُ وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَنَا صَادِقٌ فِی قَوْلِهِ فَأَمَّا إِنْ یُبَاهِلْنَا بِأَهْلِ بَیْتِهِ خَاصَّهًًْ فَلَا نُبَاهِلْهُ وَ أَعْطَوْهُ الرِّضَا وَ شَرَطَ عَلَیْهِمُ الْجِزْیَهًَْ وَ السِّلَاحَ حِقْناً لِدِمَائِهِمْ وَ انْصَرَفُوا.

امام علی (علیه السلام) و امّا ردّ مسیحیان که حضرت عیسی (علیه السلام) را به خاطر نداشتن پدر خدا می‌دانستند، این است که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بر مسیحیان نجران استدلال کرد ... فرمود: «به من بگویید پدر آدم (علیه السلام) کیست»؟ هیچ پاسخی به او ندادند و برهان و دلیل بر آن‌ها لازم و واجب شد و اعتراف نکردند؛ بلکه سکوت کردند. خدای تعالی بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) این آیه را نازل کرد فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین. هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن‌ها را به مباهله دعوت نمود، دانشمندانشان گفتند: «اگر با یارانش با ما مباهله کرد با او مباهله می‌کنیم و به نظر ما در سخنش راستگو نیست و امّا اگر فقط با خانواده‌اش با ما مباهله کند، با او مباهله نمی‌کنیم» و رضایتمندی را به او سپردند (کاری کردند تا رضایتش جلب شود) و پیامبر (صلی الله علیه و آله) با آن‌ها شرط کرد که جزیه و سلاح بدهند تا خونشان حفظ شود و آن‌ها بعد از قبول این شرایط برگشتند.

Imam Ali (peace be upon him): As for the refutation of the Christians, who considered Isa (peace be upon him) to be Allah because he had no father — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) argued against the Christians of Najran ... He said: 'Tell me, who is the father of Adam (peace be upon him)?' They gave him no answer, and the proof became binding upon them, yet they did not confess; rather, they remained silent. Allah the Exalted then revealed to the Prophet (peace be upon him and his family) this verse: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come let us call our sons and your sons and our women and your women and our near people and your near people, then let us be earnest in prayer, and pray for the curse of Allah on the liars]. When the Prophet (peace be upon him and his family) invited them to mubahala (mutual imprecation), their scholars said: 'If he does mubahala with us together with his companions, we will do mubahala with him, for in our view he is not truthful in his speech; but if he does mubahala with us with only his family, we will not do mubahala with him.' And they offered him their consent (they acted so as to win his approval), and the Prophet (peace be upon him and his family) made it a condition upon them that they pay the jizya (tribute) and hand over their weapons so that their blood would be preserved, and after accepting these conditions they returned.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અને ખ્રિસ્તીઓનો રદ્દ, જેઓ હઝરત ઈસા (અલયહિસ્સલામ)ને પિતા ન હોવાના કારણે ખુદા માનતા હતા, તે આ છે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નજરાનના ખ્રિસ્તીઓ સામે દલીલ કરી ... આપે ફરમાવ્યું: 'મને કહો, આદમ (અલયહિસ્સલામ)ના પિતા કોણ છે?' તેઓએ કોઈ જવાબ ન આપ્યો અને તેમના પર દલીલ અને પુરાવો લાઝિમ અને વાજિબ થઈ ગયો, અને તેઓએ કબૂલ ન કર્યું; બલ્કે ચૂપ રહ્યા. અલ્લાહ તઆલાએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર આ આયત નાઝિલ કરી: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین [પરંતુ જે વ્યક્તિ તમારી પાસે જ્ઞાન આવ્યા પછી પણ આ બાબતમાં તમારી સાથે વિવાદ કરે, તો કહો: આવો અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નજીકના લોકો અને તમારા નજીકના લોકોને બોલાવીએ, પછી આજીજી કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહનો લઅનત મૂકીએ]. જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને મુબાહલા માટે બોલાવ્યા, ત્યારે તેમના વિદ્વાનોએ કહ્યું: 'જો તે પોતાના સાથીઓ સાથે અમારી સાથે મુબાહલા કરે તો અમે તેની સાથે મુબાહલા કરીશું, અને અમારી નજરમાં તે પોતાની વાતમાં સાચો નથી; પરંતુ જો તે ફક્ત પોતાના પરિવાર સાથે અમારી સાથે મુબાહલા કરે, તો અમે તેની સાથે મુબાહલા નહીં કરીએ' અને તેઓએ તેમને પોતાની રઝામંદી સોંપી દીધી (એવું કર્યું જેથી તેમની રઝામંદી પ્રાપ્ત થાય), અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમની સાથે શરત મૂકી કે તેઓ જિઝયા (કર) અને હથિયાર આપે જેથી તેમના લોહીનું રક્ષણ થાય, અને તેઓ આ શરતો કબૂલ કર્યા પછી પાછા ફર્યા.

#24

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَفَدَ وَفْدُ نَجْرَانَ عَلَی نَبِیِّ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ فِیهِمُ السَّیِّدُ وَ الْعَاقِبُ وَ أَبُوالْحَارِثِ وَ هُوَ عَبْدُالْمَسِیحِ بْنُ یَوْمَانَ أُسْقُفُّ نَجْرَانَ سَادَهًُْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَقَالُوا لِمَ تَذْکُرُ صَاحِبَنَا قَالَ وَ مَنْ صَاحِبُکُمْ قَالُوا عِیسَی‌ابْنُ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) تَزْعُمُ أَنَّهُ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ أَجَلْ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ قَالُوا فَأَرِنَا فِیمَنْ خَلَقَ اللَّهُ عَبْداً مِثْلَهُ فَأَعْرَضَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَنْهُمْ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِقَوْلِهِ تَعَالَی إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ إِلَی قَوْلِهِ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَقَالَ لَهُمْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ قَالُوا نَعَمْ نُلَاعِنُکَ فَخَرَجَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مَعَهُ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) فَقَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) هَؤُلَاءِ أَبْنَاؤُنَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أَنْفُسُنَا فَهَمُّوا أَنْ یُلَاعِنُوهُ ثُمَّ إِنَّ السَّیِّدَ قَالَ لِأَبِی‌الْحَارِثِ وَ الْعَاقِبِ مَا تَصْنَعُونَ بِمُلَاعَنَهًِْ هَذَا إِنْ کَانَ کَاذِباً مَا تَصْنَعُ بِمُلَاعَنَتِهِ شَیْئاً وَ إِنْ کَانَ صَادِقاً لَنَهْلِکَنَّ فَصَالَحُوهُ عَلَی الْجِزْیَهًْ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) یَوْمَئِذٍ: وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَوْ لَاعَنُونِی مَا حَالَ الْحَوْلُ وَ بِحَضْرَتِهِمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) هیئت نجران نزد پیامبرخدا (صلی الله علیه و آله) آمدند و در میان آن‌ها سیّد، عاقب و ابوحارث که همان عبدالمسیح‌بن‌یومان اسقف‌نجران و بزرگ اهل نجران است بودند. گفتند: «چرا صاحب (پیامبر (علیه السلام)) ما را به بدی یاد می‌کنی»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «صاحب شما کیست»؟ گفتند: «عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) تو چنین می‌پنداری که او بنده‌ی خداست»؟ فرمود: «بله او بنده‌ی خداست». گفتند: «پس در میان خلق خداوند بنده‌ای مثل او به ما نشان بده که بدون پدر به دنیا آمده باشد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) از آنان روی گرداند؛ پس جبرئیل (علیه السلام) با این سخن خدای تعالی نازل شد: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون ... فنجعل لعنت الله علی الکاذبین؛ پس از نزول این آیه پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن‌ها فرمود: تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین. گفتند: «بله با تو ملاعنه می‌کنیم»؛ در نتیجه رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون آمد و دست علی (علیه السلام) را گرفت و همراهش فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) بودند. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «این‌ها فرزندان، زنان و جان‌های ما هستند». تصمیم گرفتند که با پیامبر (صلی الله علیه و آله) ملاعنه کنند. سپس سیّد به ابی‌حارث و عاقب گفت: «با ملاعنه با او چه کار می‌خواهید بکنید؟ (این کار فایده‌ای برای شما ندارد) اگر دروغگو باشد با ملاعنه با او هیچ کاری انجام نمی‌دهی و اگر راستگو باشد قطعاً هلاک خواهیم شد»، در نتیجه با پیامبر (صلی الله علیه و آله) بر دادن جزیه مصالحه کردند. در آن روز پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «قسم به کسی که جانم به دست اوست اگر با من ملاعنه می‌کردند، سال تحویل نمی‌شد درحالی‌که در حضور آن‌ها از آن‌ها کسی باشد. (قبل از تحویل سال همه می‌مردند)».

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The delegation of Najran came to the Prophet of Allah (peace be upon him and his family), and among them were al-Sayyid, al-Aqib, and Abu al-Harith — who is Abd al-Masih ibn Yuman, the bishop of Najran and the chief of the people of Najran. They said: "Why do you speak ill of our master (the Prophet (peace be upon him))?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Who is your master?" They said: "Isa ibn Maryam (peace be upon him). Do you claim that he is a servant of Allah?" He said: "Yes, he is a servant of Allah." They said: "Then show us anyone among Allah's creation who is a servant like him, who was born without a father." The Prophet (peace be upon him and his family) turned away from them; then Jibra'il (peace be upon him) descended with this saying of Allah the Exalted: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون ... فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِین [Indeed, the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust, then said to him, Be, and he was ... and pray for the curse of Allah upon the liars]. After the descent of this verse, the Prophet (peace be upon him and his family) said to them: تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِین [Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, and ourselves and yourselves, then let us earnestly pray and invoke the curse of Allah upon the liars]. They said: "Yes, we will engage in mubahala with you." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out and took the hand of Ali (peace be upon him), and with him were Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "These are our sons, our women, and our selves." They resolved to perform mubahala with the Prophet (peace be upon him and his family). Then al-Sayyid said to Abu al-Harith and al-Aqib: "What do you intend to do with mubahala against him? (This will bring you no benefit.) If he is a liar, mubahala with him accomplishes nothing, and if he is truthful, we shall surely perish." So they reconciled with the Prophet (peace be upon him and his family) on the payment of jizya. On that day the Prophet (peace be upon him and his family) said: "By the One in whose hand is my soul, had they performed mubahala with me, the year would not have turned while any of them remained present. (Before the turn of the year they would all have died.)"

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): નજરાનનું પ્રતિનિધિમંડળ પયગંબરે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યું, અને તેમની વચ્ચે સય્યિદ, આકિબ અને અબૂ હારિષ — જે એ જ અબ્દુલ મસીહ બિન યૂમાન, નજરાનના બિશપ અને નજરાનવાસીઓના સરદાર છે — હતા. તેઓએ કહ્યું: "તમે અમારા સાહેબ (પયગંબર (અલયહિસ્સલામ))ને શા માટે ખરાબ રીતે યાદ કરો છો?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તમારા સાહેબ કોણ છે?" તેઓએ કહ્યું: "ઈસા બિન મરિયમ (અલયહિસ્સલામ). શું તમે એવું માનો છો કે તેઓ અલ્લાહના બંદા છે?" ફરમાવ્યું: "હા, તેઓ અલ્લાહના બંદા છે." તેઓએ કહ્યું: "તો અલ્લાહની સૃષ્ટિમાં અમને એવો કોઈ બંદો બતાવો કે જે તેમના જેવો પિતા વગર દુનિયામાં આવ્યો હોય." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમનાથી મોં ફેરવી લીધું; પછી જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહ તઆલાના આ કલામ સાથે નાઝિલ થયા: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُون ... فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِین [ખરેખર અલ્લાહની નજદીક ઈસાનું ઉદાહરણ આદમના ઉદાહરણ જેવું છે; તેને માટીથી બનાવ્યો, પછી તેને કહ્યું, થઈ જા, તો તે થઈ ગયો ... અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મોકલીએ]. આ આયત નાઝિલ થયા પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને ફરમાવ્યું: تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِین [આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નફસો અને તમારા નફસોને બોલાવીએ, પછી દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મોકલીએ]. તેઓએ કહ્યું: "હા, અમે તમારી સાથે મુલાઅના કરીશું"; પરિણામે રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર આવ્યા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને તેમની સાથે ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ) હતા. રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ અમારા સંતાનો, અમારી સ્ત્રીઓ અને અમારા નફસો છે." તેઓએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મુલાઅના કરવાનો નિર્ણય કર્યો. પછી સય્યિદે અબૂ હારિષ અને આકિબને કહ્યું: "તેમની સાથે મુલાઅના કરીને તમે શું કરવા માંગો છો? (આ કામનો તમને કોઈ ફાયદો નથી) જો તેઓ જૂઠા હોય તો તેમની સાથે મુલાઅના કરવાથી કંઈ થશે નહીં, અને જો સાચા હોય તો ખરેખર આપણે હલાક થઈ જઈશું", પરિણામે તેઓએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે જિઝ્યા આપવા પર સુલેહ કરી. તે દિવસે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તે ઝાતની કસમ કે જેના હાથમાં મારો જીવ છે, જો તેઓએ મારી સાથે મુલાઅના કરી હોત, તો વર્ષ પલટાત નહીં જ્યારે તેમની હાજરીમાં તેમનામાંથી કોઈ હયાત હોત. (વર્ષ પલટાય તે પહેલાં તેઓ બધા મરી જાત)"

#25

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لما أَنْزَلَ اللَّهُ إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ الْآیَهًَْ إِلَی قَوْلِهِ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَقَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَبَاهِلُونِی إِنْ کُنْتُ صَادِقاً أُنْزِلَتِ اللَّعْنَهًُْ عَلَیْکُمْ وَ إِنْ کُنْتُ کَاذِباً أُنْزِلَتْ عَلَیَّ فَقَالُوا أَنْصَفْتَ فَتَوَاعَدُوا لِلْمُبَاهَلَهًِْ فَلَمَّا رَجَعُوا إِلَی مَنَازِلِهِمْ قَالَ رُؤَسَاؤُهُمْ السَّیِّدُ وَ الْعَاقِبُ وَ الْأَهْتَمُ إِنْ بَاهَلَنَا بِقَوْمِهِ بَاهَلْنَاهُ فَإِنَّهُ لَیْسَ بِنَبِیٍّ وَ إِنْ بَاهَلَنَا بِأَهْلِ بَیْتِهِ خَاصَّهًًْ فَلَا نُبَاهِلُهُ فَإِنَّهُ لَا یُقْدِمُ عَلَی أَهْلِ بَیْتِهِ إِلَّا وَ هُوَ صَادِقٌ فَلَمَّا أَصْبَحُوا جَاءُوا إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ مَعَهُ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) فَقَالَ النَّصَارَی مَنْ هَؤُلَاءِ فَقِیلَ لَهُمْ هَذَا ابْنُ عَمِّهِ وَ وَصِیُّهُ وَ خَتَنُهُ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ هَذِهِ ابْنَتُهُ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ هَذَانِ ابْنَاهُ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) فَفَرِقُوا وَ قَالُوا لِرسول‌الله (صلی الله علیه و آله) نُعْطِیکَ الرِّضَا فَأَعْفِنَا عَنِ الْمُبَاهَلَهًِْ فَصَالَحَهُمْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) عَلَی الْجِزْیَهًِْ وَ انْصَرَفُوا.

امام صادق (علیه السلام) هنگامی‎که خداوند این آیه را نازل کرد إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ ... فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ، رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «با من مباهله کنید؛ اگر راستگو باشم لعنت (عذاب) بر شما نازل می‌شود و اگر دروغگو باشم، بر من نازل می‌شود». گفتند: «انصاف به خرج دادی». و برای مباهله قرار گذاشتند. هنگامی‌که به خانه‌هایشان بازگشتند، بزرگانشان سیّد، عاقب و اهتم گفتند: «اگر با قومش با ما مباهله کرد، با او مباهله می‌کنیم؛ چون او پیامبر نیست ولی اگر فقط با خانواده‌اش با ما مباهله کرد، با او مباهله نمی‌کنیم؛ چرا که او خانواده‌اش را پیشقدم نمی‌کند مگر اینکه راستگو باشد». هنگامی‌که صبح کردند، به‌سوی رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمدند و همراه او امیرالمؤمنین (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) بودند. مسیحیان گفتند: «این‌ها چه کسانی هستند»؟ به آن‌ها گفته شد: «این شخص پسر عمو، جانشین او و دامادش علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است و این دخترش فاطمه (سلام الله علیها) است و این دو فرزندانش حسن و حسین (علیها السلام) هستند». پس ترسیدند و به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) گفتند: «ما رضایت شما را جلب می‌کنیم؛ پس ما را از مباهله معاف کن». در نتیجه رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به شرط دادن جزیه با آن‌ها مصالحه کرد و آن‌ها برگشتند.

Imam Sadiq (peace be upon him): When Allah revealed this verse إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ [Surely the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam] ... فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [and pray for the curse of Allah on the liars], the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Perform mubahala with me; if I am truthful, the curse (punishment) will descend upon you, and if I am a liar, it will descend upon me.' They said: 'You have been fair.' And they set an appointment for the mubahala. When they returned to their homes, their leaders — al-Sayyid, al-Aqib and al-Ahtam — said: 'If he performs mubahala with us together with his people, we will perform mubahala with him, for he is not a prophet; but if he performs mubahala with us with only his family, we will not perform mubahala with him, for he would not put his family forward unless he were truthful.' When morning came, they came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and with him were Amir al-Muminin (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them). The Christians said: 'Who are these?' They were told: 'This person is his cousin, his successor and his son-in-law, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him); this is his daughter Fatima (peace be upon her); and these two are his sons Hasan and Husayn (peace be upon them).' So they became afraid and said to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): 'We will grant you your satisfaction; so excuse us from the mubahala.' As a result, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) made a settlement with them on the condition of paying jizya (tribute), and they returned.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ [ખરેખર અલ્લાહની પાસે ઈસાનું ઉદાહરણ આદમ જેવું છે] ... فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મૂકીએ], ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'મારી સાથે મુબાહલા કરો; જો હું સાચો હોઈશ તો તમારા પર લાનત (અઝાબ) નાઝિલ થશે અને જો હું જૂઠો હોઈશ તો મારા પર નાઝિલ થશે.' તેઓએ કહ્યું: 'તમે ઇન્સાફ કર્યો.' અને મુબાહલા માટે વાયદો કર્યો. જ્યારે તેઓ પોતાના ઘરે પાછા ફર્યા, ત્યારે તેઓના નેતાઓ સય્યિદ, આકિબ અને અહતમે કહ્યું: 'જો તે પોતાની કૌમ સાથે અમારી સાથે મુબાહલા કરશે, તો અમે તેની સાથે મુબાહલા કરીશું; કારણ કે તે પયગંબર નથી, પરંતુ જો તે માત્ર પોતાના ખાનદાન સાથે અમારી સાથે મુબાહલા કરશે, તો અમે તેની સાથે મુબાહલા નહીં કરીએ; કારણ કે તે પોતાના ખાનદાનને ત્યાં સુધી આગળ નહીં કરે જ્યાં સુધી તે સાચો ન હોય.' જ્યારે સવાર થઈ, તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા, અને તેમની સાથે અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) હતા. ખ્રિસ્તીઓએ કહ્યું: 'આ લોકો કોણ છે?' તેઓને કહેવામાં આવ્યું: 'આ વ્યક્તિ તેમના પિતરાઈ ભાઈ, તેમના જાનશીન અને તેમના જમાઈ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે, અને આ તેમની દીકરી ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) છે, અને આ બે તેમના ફરઝંદો હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે.' તેથી તેઓ ડરી ગયા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને કહ્યું: 'અમે તમારી રઝામંદી મેળવીશું; તો અમને મુબાહલાથી માફ કરો.' પરિણામે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જિઝ્યા (કર) આપવાની શરત પર તેઓની સાથે સુલેહ કરી અને તેઓ પાછા ફર્યા.

#26

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

یَا أَبَاالْجَارُودِ مَا یَقُولُونَ لَکُمْ فِی الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) قُلْتُ یُنْکِرُونَ عَلَیْنَا أَنَّهُمَا ابْنَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ قُلْتُ احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی فَجَعَلَ عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) مِنْ ذُرِّیَّهًِْ نُوحٍ (علیه السلام) قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا لَکُمْ قُلْتُ قَالُوا قَدْ یَکُونُ وَلَدُ الِابْنَهًِْ مِنَ الْوَلَدِ وَ لَا یَکُونُ مِنَ الصُّلْبِ قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ قُلْتُ احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی لِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا قُلْتُ قَالُوا قَدْ یَکُونُ فِی کَلَامِ الْعَرَبِ أَبْنَاءُ رَجُلٍ وَ آخَرُ یَقُولُ أَبْنَاؤُنَا قَالَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَا أَبَا الْجَارُودِ لَأُعْطِیَنَّکَهَا مِنْ کِتَابِ اللَّهِ جَلَّ وَ تَعَالَی أَنَّهُمَا مِنْ صُلْبِ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) لَا یَرُدُّهَا إِلَّا الْکَافِرُ قُلْتُ وَ أَیْنَ ذَلِکَ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ مِنْ حَیْثُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی حُرِّمَتْ عَلَیْکُمْ أُمَّهاتُکُمْ وَ بَناتُکُمْ وَ أَخَواتُکُمْ الْآیَهًَْ إِلَی أَنِ انْتَهَی إِلَی قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَحَلائِلُ أَبْنائِکُمُ الَّذِینَ مِنْ أَصْلابِکُمْ فَسَلْهُمْ یَا أَبَاالْجَارُودِ هَلْ کَانَ یَحِلُّ لِرسول‌الله (صلی الله علیه و آله) نِکَاحُ حَلِیلَتَیْهِمَا فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ کَذَبُوا وَ فَجَرُوا وَ إِنْ قَالُوا لَا فَهُمَا ابْنَاهُ لِصُلْبِهِ.

امام باقر (علیه السلام) ابوالجارود از امام باقر (علیه السلام) روایت می‌کند: [امام باقر (علیه السلام) به من فرمود:] «ای اباالجارود! اینان (سنّیان) درباره‌ی حسن و حسین (علیها السلام) به شما چه می‌گویند»؟ عرض کردم: «آن‌ها سخن ما را که این دو فرزند پیامبرند انکار می‌کنند». امام (علیه السلام) فرمود: «شما با چه دلایلی با ایشان احتجاج می‌کنید»؟ عرض کردم: «دلیل ما بر ایشان همان سخن پروردگار است در مورد عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) ... وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی ...، که عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) را از ذرّیّه نوح (علیه السلام) قرار داد. فرمود: «آن‌ها به شما چه می‌گویند»؟ عرض کردم: «می‌گویند: «ممکن است فرزند دختر را فرزند به‌شمار آورند درحالی‌که آن فرزند صلبی نیست». امام (علیه السلام) فرمود: «شما در برابر، با چه دلیلی احتجاج می‌کنید»؟ عرض کردم: «احتجاج ما بر آن‌ها با این سخن پروردگار است: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ». امام (علیه السلام) فرمود: «آن‌ها چه می‌گویند»؟ عرض کردم: «می‌گویند: «چه بسا که در سخن عرب فرزندان مردی را به خود آن مرد نسبت دهند و شخص دیگری آن‌ها را به خود نسبت دهد و بگوید: فرزندان ما»». امام (علیه السلام) فرمود: «ای اباالجارود! اینک از کتاب خدا آیه‌ای به تو می‌دهم که دلالت دارد بر آنکه حسن و حسین (علیها السلام) از پشت پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) هستند و این دلیل را جز شخص کافر رد نکند». عرض کردم: «قربانت گردم این آیه در کجاست»؟ فرمود: «آنجا که خداوند می‌فرماید: وَ حَلائِلُ أَبْنائِکُمُ الَّذِینَ مِنْ أَصْلابِکُمْ پس ای اباالجارود! از آن‌ها بپرس آیا برای پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) حلال بود که با زن‌های حسن و حسین (علیها السلام) ازدواج کند؟ اگر در پاسخ بگویند آری که مسلّماً دروغ و بیهوده سخن گفته‌اند. و اگر بگویند: نه پس آن دو پسران صلبی پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) می‌باشند».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu al-Jarud narrates from Imam Baqir (peace be upon him): [Imam Baqir (peace be upon him) said to me:] "O Aba al-Jarud! What do these people (the Sunnis) say to you about Hasan and Husayn (peace be upon them)?" I said: "They deny our statement that these two are the sons of the Prophet." The Imam (peace be upon him) said: "With what proofs do you argue against them?" I said: "Our proof against them is the statement of the Lord regarding Isa ibn Maryam (peace be upon him): وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی [And of his descendants, Dawud and Sulayman and Ayyub and Yusuf and Musa and Harun; and thus do We reward those who do good; and Zakariyya and Yahya and Isa], for He placed Isa ibn Maryam (peace be upon him) among the descendants of Nuh (peace be upon him)." He said: "What do they say to you?" I said: "They say: 'It is possible for a daughter's child to be counted as a child, even though that child is not from the loins.'" The Imam (peace be upon him) said: "With what proof do you argue against them in reply?" I said: "Our argument against them is this statement of the Lord: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [Then say: Come, let us call our sons and your sons and our women and your women and our selves and your selves]." The Imam (peace be upon him) said: "What do they say?" I said: "They say: 'It may happen in the speech of the Arabs that the sons of one man are attributed to him, and another person attributes them to himself and says: our sons.'" The Imam (peace be upon him) said: "O Aba al-Jarud! Now I shall give you a verse from the Book of Allah which indicates that Hasan and Husayn (peace be upon them) are from the loins of the noble Prophet (peace be upon him and his family), and none but a disbeliever would reject this proof." I said: "May I be your ransom, where is this verse?" He said: "Where Allah says: وَ حَلائِلُ أَبْنائِکُمُ الَّذِینَ مِنْ أَصْلابِکُمْ [And the wives of your sons who are from your own loins]. So O Aba al-Jarud! Ask them: was it lawful for the noble Prophet (peace be upon him and his family) to marry the wives of Hasan and Husayn (peace be upon them)? If they answer 'yes,' then they have certainly spoken a lie and uttered corruption. And if they say 'no,' then those two are the sons of the noble Prophet (peace be upon him and his family) from his loins."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબુલ જારૂદ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત કરે છે: [ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ મને ફરમાવ્યું:] "ઓ અબુલ જારૂદ! આ લોકો (સુન્નીઓ) હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) વિષે તમને શું કહે છે?" મેં અરજ કરી: "તેઓ અમારી આ વાતનો ઇન્કાર કરે છે કે આ બંને પયગંબરના ફરઝંદ છે." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તમે કયા દલીલોથી તેમની સાથે એહતેજાજ (દલીલબાજી) કરો છો?" મેં અરજ કરી: "તેમની સામે અમારી દલીલ પરવરદિગારની એ જ વાત છે જે ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ) વિષે છે: وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی [અને તેમની ઓલાદમાંથી દાવૂદ અને સુલયમાન અને અય્યુબ અને યુસુફ અને મુસા અને હારૂન; અને આવી જ રીતે અમે નેક કામ કરનારાઓને બદલો આપીએ છીએ; અને ઝકરિય્યા અને યહ્યા અને ઈસા], જ્યાં ઈસા બિન મરયમ (અલયહિસ્સલામ)ને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની ઓલાદમાં કરાર દીધા." ફરમાવ્યું: "તેઓ તમને શું કહે છે?" મેં અરજ કરી: "તેઓ કહે છે: 'સંભવ છે કે દીકરીના ફરઝંદને ફરઝંદ ગણવામાં આવે, જ્યારે કે તે ફરઝંદ સુલ્બી (પુષ્ટમાંથી) નથી.'" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તમે તેની સામે કઈ દલીલથી એહતેજાજ કરો છો?" મેં અરજ કરી: "તેમની સામે અમારી દલીલ પરવરદિગારની આ વાત છે: فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ [તો કહી દો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા નફ્સો અને તમારા નફ્સોને બોલાવીએ]." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેઓ શું કહે છે?" મેં અરજ કરી: "તેઓ કહે છે: 'ઘણી વાર અરબોની બોલીમાં એક માણસના ફરઝંદોને તે માણસ તરફ નિસ્બત આપવામાં આવે છે અને બીજી કોઈ વ્યક્તિ તેમને પોતાની તરફ નિસ્બત આપીને કહે છે: અમારા ફરઝંદો.'" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઓ અબુલ જારૂદ! હવે હું તમને અલ્લાહની કિતાબમાંથી એક આયત આપું છું જે એ વાત પર દલાલત કરે છે કે હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુષ્ટ (સુલ્બ)થી છે, અને આ દલીલને કાફિર સિવાય કોઈ રદ ન કરે." મેં અરજ કરી: "આપ પર કુરબાન થાઉં, આ આયત ક્યાં છે?" ફરમાવ્યું: "જ્યાં અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ حَلائِلُ أَبْنائِکُمُ الَّذِینَ مِنْ أَصْلابِکُمْ [અને તમારા તે દીકરાઓની પત્નીઓ જેઓ તમારા પુષ્ટોમાંથી છે]. તો ઓ અબુલ જારૂદ! તેમને પૂછો કે શું પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે હલાલ હતું કે તેઓ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ની પત્નીઓ સાથે નિકાહ કરે? જો જવાબમાં તેઓ કહે 'હા' તો ખચ્ચિતપણે તેમણે જૂઠ અને બેહૂદી વાત કહી છે. અને જો કહે 'ના' તો તે બંને પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સુલ્બી પુત્રો છે."

#27

الصَّعْقَبُ بْنُ زُهَیْر: إِنَّهُ لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا الْآیَهًَْ قَالَ جَبْرَئِیلُ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا مِنْ نَبِیٍّ إِلَّا وَ أَنَا بَشِیرُهُ وَ نَذِیرُهُ فَمَا افْتَخَرْتُ بِأَحَدٍ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ إِلَّا بِکُمْ أَهْلَ الْبَیْتِ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) یَا جَبْرَئِیلُ أَنْتَ مِنَّا فَقَالَ جَبْرَئِیلُ أَنَا مِنْکُمْ فَقَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) أَنْتَ مِنَّا فَقَالَ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بَیِّنْ لِی لِیَکُونَ لِی فَرَجٌ لِأُمَّتِکَ فَأَخَذَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) خَاتَمَهُ بِشِمَالِهِ فَقَالَ أَنَا رسول‌الله أَوَّلُکُمْ وَ ثَانِیکُمْ عَلِیٌّ (علیه السلام)وَ ثَالِثُکُمْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) وَ رَابِعُکُمُ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ خَامِسُکُمُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) وَ سَادِسُکُمْ جَبْرَئِیلُ وَ جَعَلَ خَاتَمَهُ فِی إِصْبَعِهِ الْیُمْنَی فَقَالَ أَنْتَ سَادِسُنَا یَا جَبْرَئِیلُ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا مِنْ أَحَدٍ تَخَتَّمَ فِی یَمِینِهِ وَ أَرَادَ بِذَلِکَ سُنَّتَکَ وَ رَأَیْتُهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ مُتَحَیِّراً إِلَّا أَخَذْتُ بِیَدِهِ وَ أَوْصَلْتُهُ إِلَیْکَ وَ إِلَی امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام).

امام علی (علیه السلام) هنگامی‌که خداوند بر پیامبرش (صلی الله علیه و آله) نازل کرد: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین جبرئیل (علیه السلام) فرمود: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! هیچ پیامبری نبوده مگر اینکه من بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده‌اش بودم و به‌وسیله‌ی هیچ‌یک از پیامبران مباهات نکردم مگر به‌وسیله‌ی شما اهل‌بیت (علیهم السلام)». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای جبرئیل (علیه السلام) تو از ما هستی»! جبرئیل (علیه السلام) فرمود: «من از شما هستم»؟! رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «تو از ما هستی». جبرئیل (علیه السلام) فرمود: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! برایم توضیح بده تا از طرف من فرجی برای امّت تو باشد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) انگشترش را به دست چپش گرفت و فرمود: «من رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) اوّلین شما هستم، دوّمین شما علی (علیه السلام)، سوّمین شما فاطمه (سلام الله علیها)، چهارمین شما حسن (علیه السلام)، پنجمین شما حسین (علیه السلام) و ششمین شما جبرئیل (علیه السلام) است» و انگشترش را در انگشت دست راستش قرار داد و فرمود: «ای جبرئیل (علیه السلام)! تو ششمین ما هستی» جبرئیل (علیه السلام) گفت: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! هیچ‌کس نیست که انگشتر به دست راستش کند و به‌وسیله‌ی آن سنّت تو را اراده کند و من او را روز قیامت سرگردان ببینم مگر اینکه دستش را می‌گیرم و او را به تو و امیرالمؤمنین علیِّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) می‌رسانم».

Imam Ali (peace be upon him): When Allah revealed to His Prophet (peace be upon him and his family): فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come let us call our sons and your sons and our women and your women and our near people and your near people, then let us be earnest in prayer, and pray for the curse of Allah on the liars], Jibra'il (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! There has been no prophet except that I was his bearer of glad tidings and his warner, and I have not taken pride in any of the prophets except through you, the Ahl al-Bayt (peace be upon them)." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "O Jibra'il (peace be upon him), you are from us!" Jibra'il (peace be upon him) said: "I am from you?!" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "You are from us." Jibra'il (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Explain it to me, so that through me there may be relief for your ummah." The Prophet (peace be upon him and his family) took his ring in his left hand and said: "I, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), am the first of you; the second of you is Ali (peace be upon him); the third of you is Fatimah (peace of Allah be upon her); the fourth of you is Hasan (peace be upon him); the fifth of you is Husayn (peace be upon him); and the sixth of you is Jibra'il (peace be upon him)." Then he placed his ring on the finger of his right hand and said: "O Jibra'il (peace be upon him)! You are the sixth of us." Jibra'il (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! There is no one who wears a ring on his right hand intending thereby your sunnah, and whom I see bewildered on the Day of Resurrection, except that I take his hand and deliver him to you and to Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કર્યું: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین [પરંતુ જે કોઈ આ બાબતમાં તમારી સાથે તકરાર કરે, જ્ઞાન આવ્યા પછી, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારા સ્વજનો અને તમારા સ્વજનોને બોલાવીએ, પછી નિષ્ઠાપૂર્વક દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ ઉપર અલ્લાહની લઅનત મૂકીએ], ત્યારે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કોઈ પણ પયગંબર એવા ન હતા સિવાય કે હું તેમના બશારત આપનાર અને ડરાવનાર હતો, અને મેં કોઈ પણ પયગંબર દ્વારા ગર્વ કર્યો નથી સિવાય કે તમારા દ્વારા, હે અહલેબૈત (અલયહેમુસ્સલામ).' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)! તમે અમારામાંથી છો!' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હું તમારામાંથી છું?!' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તમે અમારામાંથી છો.' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મને સમજાવો જેથી મારા તરફથી તમારી ઉમ્મત માટે ફરજ [રાહત] થાય.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ પોતાની વીંટી ડાબા હાથમાં લીધી અને ફરમાવ્યું: 'હું અલ્લાહનો રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારામાં પ્રથમ છું, તમારામાં બીજા અલી (અલયહિસ્સલામ) છે, તમારામાં ત્રીજા ફાતિમા (સલામુલ્લાહે અલયહા) છે, તમારામાં ચોથા હસન (અલયહિસ્સલામ) છે, તમારામાં પાંચમા હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છે અને તમારામાં છઠ્ઠા જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) છે.' અને પોતાની વીંટી જમણા હાથની આંગળીમાં પહેરી અને ફરમાવ્યું: 'હે જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)! તમે અમારામાં છઠ્ઠા છો.' જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કોઈ પણ એવો નથી કે જે જમણા હાથમાં વીંટી પહેરે અને તેનાથી તમારી સુન્નતનો ઇરાદો કરે, અને હું તેને કયામતના દિવસે પરેશાન જોઉં, સિવાય કે હું તેનો હાથ પકડું અને તેને તમારા સુધી અને અમીરુલ મુઅમિનીન અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચાડું.'

#28

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

فی تفسیر الإمام (علیه السلام) قَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا سَوَّی اللَّهُ قَطُّ امْرَأَهًًْ بِرَجُلٍ إِلَّا مَا کَانَ مِنْ تَسْوِیَهًِْ اللَّهِ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) بِعَلِیٍّ (علیه السلام) وَ إِلْحَاقِهَا وَ هِیَ امْرَأَهًٌْ بِأَفْضَلِ رِجَالِ الْعَالَمِینَ وَ کَذَلِکَ مَا کَانَ مِنَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (علیها السلام) وَ إِلْحَاقِ اللَّهِ إِیَّاهُمَا بِالْأَفْضَلَیْنِ الْأَکْرَمَیْنِ لَمَّا أَدْخَلَهُمْ فِی الْمُبَاهَلَهًِْ قَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَأَلْحَقَ اللَّهُ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) بِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) فِی الشَّهَادَهًِْ وَ أَلْحَقَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) بِهِمْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَکَانَ الْأَبْنَاءُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) جَاءَ بِهِمَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَأَقْعَدَهُمَا بَیْنَ یَدَیْهِ کَجَرْوَیِ الْأَسَدِ وَ أما النِّسَاءُ فَکَانَتْ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) جَاءَ بِهَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ أَقْعَدَهَا خَلْفَهُ کَلَبْوَهًِْ الْأَسَدِ وَ أما الْأَنْفُسُ فَکَانَ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) جَاءَ بِهِ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَأَقْعَدَهُ عَلَی یَمِینِهِ کَالْأَسَدِ وَ رَبَضَ هُوَ کَالْأَسَدِ وَ قَالَ (صلی الله علیه و آله) لِأَهْلِ نَجْرَانَ هَلُمُّوا الْآنَ نَتَبَاهَلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ فَقَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) اللَّهُمَّ هَذَا نَفْسِی وَ هُوَ عِنْدِی عِدْلُ نَفْسِی اللَّهُمَّ هَذِهِ نِسَائِی أَفْضَلُ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ وَ قَالَ اللَّهُمَّ هَذَانِ وَلَدَایَ وَ سِبْطَایَ فَأَنَا حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبُوا وَ سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمُوا مَیَّزَ اللَّهُ تَعَالَی عِنْدَ ذَلِکَ الصَّادِقِینَ مِنَ الْکَاذِبِینَ فَجَعَلَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) أَصْدَقَ الصَّادِقِینَ وَ أَفْضَلَ الْمُؤْمِنِینَ فَأَمَّا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) فَهُوَ أَفْضَلُ رِجَالِ الْعَالَمِینَ وَ أما عَلِیٌّ (علیه السلام) فَهُوَ نَفْسُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَفْضَلُ رِجَالِ الْعَالَمِینَ بَعْدَهُ وَ أما فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) فَأَفْضَلُ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ وَ أما الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (علیها السلام) فَسَیِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ إِلَّا مَا کَانَ مِنِ ابْنَیِ الْخَالَهًِْ عِیسَی وَ یَحْیَی (علیها السلام) فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی مَا أَلْحَقَ صِبْیَاناً بِرِجَالٍ کَامِلِی الْعُقُولِ إِلَّا هَؤُلَاءِ الْأَرْبَعَهًَْ عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ وَ یَحْیَی بْنَ زَکَرِیَّا (علیها السلام) وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در تفسیر امام (علیه السلام) آمده است: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند هرگز هیچ زنی را با مردی برابر قرار نداد مگر برابری فاطمه (سلام الله علیها) با علی (علیه السلام) و ملحق‌کردن فاطمه (سلام الله علیها) به او. و او زنی است که از همه‌ی مردان عالم برتر است و همچنین است مقام حسن و حسین (علیها السلام) و الحاقشان به دو انسان با فضیلت و صاحب کرامت (علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها)) آنجا که ایشان را در جمع مباهله‌کنندگان وارد کرد». پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند فاطمه (سلام الله علیها) را در گواهی‌دادن به محمّد (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام) ملحق کرد و حسن و حسین (علیها السلام) را به آن‌ها ملحق کرد». خدای تعالی فرمود: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین. فرزندان، حسن و حسین (علیها السلام) بودند که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آن دو را آورد و مانند دو بچه شیر پیش رویش نشاند. و منظور از زنان، فاطمه (سلام الله علیها) بود که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) او را آورد و مانند شیرزن پشت سرش نشاند و جان‌ها در آیه‌ی مباهله علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بود که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) او را آورد و مانند شیرمرد سمت راستش نشاند و خود نیز مانند شیر بر زمین نشست و به اهل نجران فرمود: «اکنون بیایید مباهله کنیم فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به محضر خدا عرض کرد: «خداوندا! این جان من است و او نزد من با جان من برابر است. خداوندا! این زنان من و برترین زنان عالمیان است و فرمود: «خداوندا! این دو، فرزندان من و نوه‌های دختری من هستند و من با کسانی که با آنان بجنگند می‌جنگم و با کسانی که با آنان صلح و آشتی کنند در صلحم». در این هنگام خدای تعالی راستگویان را از دروغگویان مشخّص کرد و محمّد (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام)، فاطمه (سلام الله علیها)، حسن و حسین (علیها السلام) را راستگوترین راستگویان و برترین مؤمنان قرار داد. محمّد (صلی الله علیه و آله) برترین مردان عالم است و علی (علیه السلام) جان محمّد (صلی الله علیه و آله) و بعد از او برترین مردان عالم است و فاطمه (سلام الله علیها) برترین زنان عالم و حسن و حسین (علیها السلام) سرور جوانان اهل بهشتند به استثناء دو پسر خاله عیسی (علیه السلام) و یحیی (علیه السلام) که خداوند هیچ کودکی را به مردان دارای عقل کامل ملحق نکرده مگر این چهار نفر: عیسی‌بن‌مریم (ع)، یحیی‌بن‌زکریّا (علیه السلام)، حسن و حسین (علیها السلام).

The Prophet (peace be upon him and his family): In Tafsir al-Imam (peace be upon him) it is reported that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Allah has never made any woman equal to a man except for the equating of Fatima (peace be upon her) with Ali (peace be upon him) and the joining of Fatima (peace be upon her) to him. And she is a woman who is superior to all the men of the world, and likewise is the rank of Hasan and Husayn (peace be upon them) and their being joined to the two persons of virtue and honor (Ali (peace be upon him) and Fatima (peace be upon her)), when He included them among those who took part in the mubahala (mutual imprecation)." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "Allah joined Fatima (peace be upon her) to Muhammad (peace be upon him and his family) and Ali (peace be upon him) in bearing witness, and joined Hasan and Husayn (peace be upon them) to them." Allah the Exalted said: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our own selves and your own selves, then let us earnestly pray and place the curse of Allah upon the liars]. The sons were Hasan and Husayn (peace be upon them), whom the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) brought and seated before him like two lion cubs. What is meant by the women was Fatima (peace be upon her), whom the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) brought and seated behind him like a lioness. And the "selves" in the verse of mubahala was Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), whom the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) brought and seated at his right like a lion, and he himself also sat on the ground like a lion, and said to the people of Najran: "Now come, let us perform mubahala, فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [and place the curse of Allah upon the liars]." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) addressed Allah, saying: "O Allah! This is my self, and he to me is equal to my own self. O Allah! These are my women and the best of the women of the worlds," and he said: "O Allah! These two are my sons and the grandsons from my daughter, and I am at war with whoever wars with them, and at peace with whoever is at peace with them." At that moment Allah the Exalted distinguished the truthful from the liars, and made Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him), Fatima (peace be upon her), Hasan and Husayn (peace be upon them) the most truthful of the truthful and the most excellent of the believers. Muhammad (peace be upon him and his family) is the most excellent of the men of the worlds, and Ali (peace be upon him) is the self of Muhammad (peace be upon him and his family) and, after him, the most excellent of the men of the worlds; Fatima (peace be upon her) is the most excellent of the women of the worlds; and Hasan and Husayn (peace be upon them) are the masters of the youths of the people of Paradise, with the exception of the two maternal cousins Isa (peace be upon him) and Yahya (peace be upon him). For Allah has not joined any children to men of complete intellect except these four: Isa ibn Maryam (peace be upon him), Yahya ibn Zakariyya (peace be upon him), Hasan and Husayn (peace be upon them).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): તફસીરે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)માં આવ્યું છે કે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ક્યારેય કોઈ સ્ત્રીને કોઈ પુરુષ સાથે બરાબર નથી ગણી સિવાય કે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે બરાબર ગણી અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને તેમની સાથે જોડ્યાં. અને તેઓ એવાં સ્ત્રી છે જે આલમના તમામ પુરુષોથી શ્રેષ્ઠ છે. અને એ જ પ્રમાણે હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)નો દરજ્જો છે અને તેમને બે ફઝીલતવાળી અને કરામતવાળી હસ્તીઓ (અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)) સાથે જોડવું છે, જ્યારે તેમને મુબાહલા કરનારાઓમાં દાખલ કર્યાં." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે ગવાહી આપવામાં જોડ્યાં અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ને તેમની સાથે જોડ્યા." અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [પછી જે તમારી સાથે આ બાબતમાં તકરાર કરે, જ્ઞાન આવ્યા પછી, તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓ અને તમારા દીકરાઓ, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અમારી જાતો અને તમારી જાતોને બોલાવીએ, પછી પ્રાર્થના કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મૂકીએ]. દીકરાઓ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) હતા, જેમને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લાવ્યા અને બે સિંહના બચ્ચાઓની જેમ પોતાની આગળ બેસાડ્યા. અને સ્ત્રીઓથી મુરાદ ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) હતાં, જેમને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લાવ્યા અને સિંહણની જેમ પોતાની પાછળ બેસાડ્યાં, અને મુબાહલાની આયતમાં જાનોથી મુરાદ અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) હતા, જેમને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લાવ્યા અને સિંહની જેમ પોતાની જમણી બાજુ બેસાડ્યા, અને પોતે પણ સિંહની જેમ જમીન પર બેઠા અને નજરાનવાળાઓને ફરમાવ્યું: "હવે આવો, અમે મુબાહલા કરીએ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મૂકીએ]." રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલ્લાહની બારગાહમાં અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહ! આ મારી જાન છે અને તે મારી પાસે મારી જાનની બરાબર છે. ઓ અલ્લાહ! આ મારી સ્ત્રીઓ છે અને આલમની સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ છે," અને ફરમાવ્યું: "ઓ અલ્લાહ! આ બે મારા દીકરાઓ અને મારી દીકરીના દોહિત્રો છે, અને હું જેઓ તેમની સાથે લડે તેમની સાથે લડું છું અને જેઓ તેમની સાથે સુલેહ કરે તેમની સાથે સુલેહમાં છું." તે વખતે અલ્લાહ તઆલાએ સાચાઓને જૂઠાઓથી અલગ પાડ્યા અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ), ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ)ને સાચાઓમાં સૌથી સાચા અને મોમિનોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ બનાવ્યા. મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આલમના પુરુષોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની જાન અને તેમના પછી આલમના પુરુષોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે, અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) આલમની સ્ત્રીઓમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) જન્નતના જવાનોના સરદાર છે, સિવાય કે બે માસીના દીકરાઓ ઈસા (અલયહિસ્સલામ) અને યહ્યા (અલયહિસ્સલામ). કેમ કે અલ્લાહે કોઈ બાળકને પૂર્ણ બુદ્ધિવાળા પુરુષો સાથે નથી જોડ્યું સિવાય આ ચાર: ઈસા ઇબ્ને મરયમ (અલયહિસ્સલામ), યહ્યા ઇબ્ને ઝકરિય્યા (અલયહિસ્સલામ), હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ).

#29

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ‌النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِنَصَارَی نَجْرَانَ ... قَدْ کانَ عِیسَی (علیه السلام) أَخِی کَمَا قُلْتُمْ یُحْیِی الْمَوْتَی وَ یُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ یُخْبِرُ قَوْمَهِ بِمَا فِی نُفُوسِهِمْ وَ مِمَّا {عَمَّا} یَدَّخِرُونَ فِی بُیُوتِهِمْ وَ کُلُّ ذَلِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُوَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْدٌ وَ ذَلِکَ عَلَیْهِ غَیْرُ عَارٍ وَ هُوَ مِنْهُ غَیْرُ مُسْتَنْکِفٍ فَقَدْ کَانَ لَحْماً وَ دَماً وَ شَعْراً وَ عَظْماً وَ عَصَباً وَ أَمْشَاجاً یَأْکُلُ الطَّعَامَ وَ یَظْمَأُ وَ یَنْصَبُ وَ اللَّهِ بِأَرْبِهِ وَ رَبُّهُ الْأَحَدُ الْحَقُّ الَّذِی لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ وَ لَیْسَ لَهُ نِدٌّ قَالُوا فَأَرِنَا مِثْلَهُ جَاءَ مِنْ غَیْرِ فَحْلٍ وَ لَا أَبٍ قَالَ هَذَا آدَمُ (علیه السلام) أَعْجَبُ مِنْهُ خَلْقاً جَاءَ مِنْ غَیْرِ أَبٍ وَ لَا أُمٍّ وَ لَیْسَ شَیْءٌ مِنَ الْخَلْقِ بِأَهْوَنَ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی قُدْرَتِهِ مِنْ شَیْءٍ وَ لَا أَصْعَبَ إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ وَ تَلَا عَلَیهِم إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ قَالَا فَمَا نَزْدَادُ مِنْکَ فِی أَمْرِ صَاحِبِنَا إِلَّا تَبَایُناً وَ هَذَا الْأَمْرُ الَّذِی لَا نُقِرُّ لَکَ فَهَلُمَّ فَلْنُلَاعِنْکَ أَیُّنَا أَوْلَی بِالْحَقِّ فَنَجْعَلْ لَعْنَهًَْ اللَّهِ عَلَی الْکَاذِبِینَ مِثْلَهَا فَإِنَّهَا مَثَلَهًٌْ وَ آیَهًٌْ مُعَجَّلَهًٌْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ آیَهًَْ الْمُبَاهَلَهًِْ عَلَی رَسُولِ‌الله (صلی الله علیه و آله) فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِسَاءَنا وَ نِسَاءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکَاذِبِینَ فَتَلَا عَلَیْهِمْ رَسُولُ‌اللهِ (صلی الله علیه و آله) مَا نَزَلَ عَلَیْهِ فِی ذَلِکَ مِنَ الْقُرْآنِ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَمَرَنِی أَصِیرُ إِلَی مُلْتَمَسِکُمْ وَ أَمَرَنِی بِمُبَاهَلَتِکُمْ إِنْ أَقَمْتُمْ وَ أَصْرَرْتُمْ عَلَی قَوْلِکُمْ. قَالَا وَ ذَلِکَ آیَهًُْ مَا بَیْنَنَا وَ بَیْنَکَ إِذَا کَانَ غَداً بَاهَلْنَاکَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مسیحیان نجران فرمود: «... برادرم عیسی (علیه السلام) چنان بود که گفتید؛ مرده‌ها را زنده می‌کرد و کورِ مادرزاد و مبتلایان به برص (پیسی) را بهبودی می‌بخشید و به قومش از آنچه در قلبشان هست و از آنچه در خانه‌هایشان ذخیره می‌کنند خبر می‌داد و همه‌ی این‌ها به اذن خدای عزّوجلّ است و او بنده خدای عزّوجلّ است و این برای او عار نیست و او از آن ابا ندارد. گوشت، خون، مو، استخوان، اعصاب و طبیعت او غذا می‌خورد و تشنه می‌شد و اعضایش خسته می‌شد درحالی‌که پروردگارش یگانه و بر حقّ است که هیچ‌چیز همانند او نیست و همتایی ندارد». گفتند: «مانند او کسی را به ما نشان بده که بدون مرد و بدون پدر به دنیا بیاید». فرمود: «آدم (علیه السلام) در آفرینش از او شگفت‌آورتر است بدون پدر و بدون مادر به دنیا آمده است و در قدرت خدای عزّوجلّ چیزی از خلق آسان‌تر و یا سخت‌تر از چیز دیگر برای او نیست. فرمان او چنین است که هرگاه چیزی را اراده کند تنها به آن می‌گوید: «موجود باش»!، آن نیز بی‌درنگ موجود می‌شود»! و برای آن‌ها این آیه را تلاوت فرمود: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ. آن دو گفتند: «درباره‌ی صاحب ما؛ پیامبر ما فقط جدایی ما از تو بیشتر می‌شود و این امری است که ما به نفع تو اعتراف نمی‌کنیم؛ پس بیا تا با تو ملاعنه کنیم و هرکدام از ما به حقّ سزاوارتر است دیگری را لعنت کنیم و لعنت خداوند را بر دروغگویان قرار دهیم؛ که آن مصیبت تلخ عبرت‌انگیز و نشانه‌ی سریع برای مشخص‌شدن حقّ از باطل است». پس خدای عزّوجلّ آیه‌ی مباهله را بر رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نازل کرد: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین. رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آنچه را که در این مورد از آیات قرآن بر او نازل شد بر آن‌ها تلاوت کرد و فرمود: «همانا خداوند مرا فرمان‌داده که به خواسته‌ی شما (مباهله) برگردم و درصورتی‌که بر سخنتان پایبندید و بر آن اصرار دارید مرا به مباهله با شما امر کرده است». گفتند: «مباهله نشانه‌ی حقانیّت میان ما و توست. فردا با تو مباهله می‌کنیم».

The Prophet (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) said to the Christians of Najran: "... My brother Isa (peace be upon him) was as you said; he would raise the dead, heal the one born blind and those afflicted with baras (leprosy), and inform his people of what was in their hearts and of what they stored in their houses, and all of this was by the permission of Allah the Mighty and Majestic. He was a servant of Allah the Mighty and Majestic, and this was no disgrace to him, nor did he refuse it. He was flesh, blood, hair, bone, nerves, and a natural composition — he ate food, grew thirsty, and his limbs grew weary, while his Lord is the One, the True, the like of whom there is nothing, and He has no equal." They said: "Show us someone like him who came into the world without a male and without a father." He said: "Adam (peace be upon him) is more wondrous than him in creation — he came into the world without a father and without a mother. In the power of Allah the Mighty and Majestic, no created thing is easier or harder for Him than any other. His command is such that when He wills a thing, He only says to it: 'Be!', and it comes into being without delay." And he recited this verse to them: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [Indeed, the likeness of Isa with Allah is as the likeness of Adam; He created him from dust, then said to him: 'Be!', and he was]. The two said: "Concerning our master — our prophet — our separation from you only grows greater, and this is a matter in which we will not concede to you; so come, let us engage in mula'ana with you, and whichever of us has the greater right to the truth, let him curse the other, and let us place the curse of Allah upon the liars — for that is a bitter, cautionary affliction and a swift sign for distinguishing truth from falsehood." So Allah the Mighty and Majestic sent down the verse of Mubahala upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, and our women and your women, and our near people and your near people, then let us be earnest in prayer, and pray for the curse of Allah on the liars]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) recited to them what had been sent down to him from the verses of the Qur'an on this matter, and said: "Indeed Allah has commanded me to return to what you have requested (Mubahala), and He has commanded me to engage in Mubahala with you if you hold to your statement and insist upon it." They said: "Mubahala is the sign of truth between us and you. Tomorrow we will do Mubahala with you."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) નજરાનના ખ્રિસ્તીઓને ફરમાવ્યું: "... મારા ભાઈ ઈસા (અલયહિસ્સલામ) એવા જ હતા જેવું તમે કહ્યું; તેઓ મુર્દાઓને જીવતા કરતા હતા અને જન્મથી અંધ અને બરસ (કોઢ)થી પીડિતોને સાજા કરતા હતા અને પોતાની કૌમને તેમના દિલોમાં જે હતું અને જે તેઓ પોતાના ઘરોમાં સંગ્રહ કરતા હતા તેની ખબર આપતા હતા અને આ બધું અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની પરવાનગીથી હતું અને તેઓ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના બંદા છે અને આ તેમના માટે શરમની વાત નથી અને તેઓ તેનાથી ઇનકાર નથી કરતા. તેમનું માંસ, લોહી, વાળ, હાડકાં, જ્ઞાનતંતુઓ અને પ્રકૃતિ ખોરાક ખાતી હતી, તરસ લાગતી હતી અને તેમના અંગો થાકી જતાં હતાં, જ્યારે તેમનો પરવરદિગાર એક અને હક છે, જેની જેમ કોઈ વસ્તુ નથી અને જેનો કોઈ સમાન નથી." તેઓએ કહ્યું: "અમને તેમના જેવો કોઈ બતાવો જે પુરુષ વગર અને પિતા વગર દુનિયામાં આવ્યો હોય." ફરમાવ્યું: "આદમ (અલયહિસ્સલામ) સર્જનમાં તેમના કરતાં વધુ આશ્ચર્યજનક છે, જે પિતા વગર અને માતા વગર દુનિયામાં આવ્યા છે, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની કુદરતમાં કોઈ સર્જન બીજા સર્જન કરતાં તેમના માટે વધુ સહેલું કે વધુ મુશ્કેલ નથી. તેમનો હુકમ એવો છે કે જ્યારે તેઓ કોઈ વસ્તુની ઇચ્છા કરે છે તો ફક્ત તેને કહે છે: 'થઈ જા!', અને તે તરત જ થઈ જાય છે!" અને તેઓના માટે આ આયત તિલાવત ફરમાવી: إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [ખરેખર અલ્લાહની નજરમાં ઈસાનું ઉદાહરણ આદમના ઉદાહરણ જેવું છે; અલ્લાહે તેમને માટીથી પેદા કર્યા, પછી તેમને કહ્યું: 'થઈ જા!', અને તેઓ થઈ ગયા]. તે બંનેએ કહ્યું: "અમારા સ્વામી; અમારા પયગંબર વિશે અમારી તમારાથી જુદાઈ ફક્ત વધતી જ જાય છે અને આ એવો મામલો છે જેમાં અમે તમારા લાભમાં કબૂલ નહીં કરીએ; તો આવો, અમે તમારી સાથે મુલાઅના (પરસ્પર લાનત) કરીએ અને અમારામાંથી જે હકને વધુ લાયક હોય તે બીજા પર લાનત કરે અને અલ્લાહની લાનતને જૂઠાઓ પર ઠરાવીએ; કારણ કે તે એક કડવી બોધદાયક મુસીબત અને હકને બાતિલથી અલગ કરવા માટે ઝડપી નિશાની છે." તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે મુબાહલાની આયત રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ કરી: فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِین [પરંતુ જે તમારી સાથે આ બાબતમાં ઇલ્મ આવ્યા પછી પણ તકરાર કરે, તો કહો: આવો, અમે અમારા દીકરાઓને અને તમારા દીકરાઓને, અને અમારી સ્ત્રીઓને અને તમારી સ્ત્રીઓને, અને અમારા નજીકના લોકોને અને તમારા નજીકના લોકોને બોલાવીએ, પછી દુઆમાં તલ્લીન થઈએ, અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મૂકીએ]. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) આ બાબતમાં કુરાનની જે આયતો તેમના પર નાઝિલ થઈ હતી તે તેઓને તિલાવત કરી અને ફરમાવ્યું: "ખરેખર અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે તમારી માંગણી (મુબાહલા) તરફ પાછો ફરું, અને જો તમે તમારી વાત પર અડગ છો અને તેના પર જિદ્દ કરો છો તો મને તમારી સાથે મુબાહલા કરવાનો હુકમ આપ્યો છે." તેઓએ કહ્યું: "મુબાહલા અમારી અને તમારી વચ્ચે હકની નિશાની છે. કાલે અમે તમારી સાથે મુબાહલા કરીશું."

#30

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلَی أَخِیهِ وَ صِنْوِهِ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ قِبْلَهًِْ الْعَارِفِینَ وَ عَلَمِ الْمُهْتَدِینَ وَ ثَانِی الْخَمْسَهًِْ الْمَیَامِینِ الَّذِینَ فَخَرَ بِهِمُ الرُّوحُ الْأَمِینُ وَ بَاهَلَ اللَّهُ بِهِمُ الْمُبَاهِلِینَ فَقَالَ وَ هُوَ أَصْدَقُ الْقَائِلِین فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ.

امام کاظم (علیه السلام) خدایا درود فرست بر محمّد (صلی الله علیه و آله) و بر علی (علیه السلام) برادرش و هم ریشه‌اش امیرالمؤمنین (علیه السلام) و قبله‌ی عارفان و نشانه و راهنمای هدایت‌شدگان و به دوّم پنج‌تن سعادتمندی که روح‌الامین (علیه السلام) به آن‌ها افتخار کرد و خداوند به‌وسیله‌ی آن‌ها با مباهله‌کنندگان مباهله کرد و او که راستگوترین گویندگان است فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین

Imam Kazim (peace be upon him): O Allah, send blessings upon Muhammad (peace be upon him and his family), and upon Ali (peace be upon him), his brother and the branch from his same root, Amir al-Mu'minin (peace be upon him), the qiblah of the gnostics, the sign and guide of the rightly guided, and the second of the five blessed ones by whom Ruh al-Amin (peace be upon him) took pride, and by whom Allah performed mubahala with those who came to the mubahala. And He, who is the most truthful of speakers, said: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [But whoever disputes with you in this matter after what has come to you of knowledge, then say: Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, and ourselves and yourselves, then let us earnestly pray and place the curse of Allah upon the liars].

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): હે અલ્લાહ, દરૂદ મોકલ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના ભાઈ અને એક જ મૂળના, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ), આરેફોના કિબ્લા, હિદાયત પામેલાઓની નિશાની અને માર્ગદર્શક, અને પાંચ સૌભાગ્યશાળીઓમાંના બીજા, જેમના પર રૂહુલ અમીન (અલયહિસ્સલામ) એ ગર્વ કર્યો અને અલ્લાહે તેમના દ્વારા મુબાહલા કરનારાઓ સાથે મુબાહલા કર્યો, અને તે જે વક્તાઓમાં સૌથી સાચા છે, ફરમાવ્યું: فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ [પરંતુ જે તમારી સાથે આ બાબતમાં ઝઘડો કરે તે પછી કે તમારી પાસે જ્ઞાન આવી ચૂક્યું છે, તો કહો: આવો, અમે અમારા પુત્રો અને તમારા પુત્રો, અમારી સ્ત્રીઓ અને તમારી સ્ત્રીઓ, અને અમને પોતાને અને તમને પોતાને બોલાવીએ, પછી નમ્રતાપૂર્વક દુઆ કરીએ અને જૂઠાઓ પર અલ્લાહની લાનત મૂકીએ].

#31

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی مَسْرُوقٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَال: قُلْتُ إِنَّا نُکَلِّمُ النَّاسَ فَنَحْتَجُّ عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ فَیَقُولُونَ نَزَلَتْ فِی أُمَرَاءِ السَّرَایَا فَنَحْتَجُّ عَلَیْهِمْ بِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُون فَیَقُولُونَ نَزَلَتْ فِی الْمُؤْمِنِینَ وَ نَحْتَجُّ عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی فَیَقُولُونَ نَزَلَتْ فِی قُرْبَی الْمُسْلِمِینَ قَالَ فَلَمْ أَدَعْ شَیْئاً مِمَّا حَضَرَنِی ذِکْرُهُ مِنْ هَذِهِ وَ شِبْهِهِ إِلَّا ذَکَرْتُهُ فَقَالَ لِی إِذَا کَانَ ذَلِکَ فَادْعُهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ قُلْتُ وَ کَیْفَ أَصْنَعُ قَالَ أَصْلِحْ نَفْسَکَ ثَلَاثاً وَ أَظُنُّهُ قَالَ وَ صُمْ وَ اغْتَسِلْ وَ ابْرُزْ أَنْتَ وَ هُوَ إِلَی الْجَبَّانِ فَشَبِّکْ أَصَابِعَکَ مِنْ یَدِکَ الْیُمْنَی فِی أَصَابِعِهِ ثُمَّ أَنْصِفْهُ وَ ابْدَأْ بِنَفْسِکَ وَ قُلِ اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ رَبَّ الْأَرَضِینَ السَّبْعِ عَالِمَ الْغَیْبِ وَ الشَّهَادَةِ الرَّحْمَنَ الرَّحِیمَ إِنْ کَانَ أَبُو مَسْرُوقٍ جَحَدَ حَقّاً وَ ادَّعَی بَاطِلًا فَأَنْزِلْ عَلَیْهِ حُسْبَاناً مِنَ السَّمَاءِ أَوْ عَذَاباً أَلِیماً ثُمَّ رُدَّ الدَّعْوَهًَْ عَلَیْهِ فَقُلْ وَ إِنْ کَانَ فُلَانٌ جَحَدَ حَقّاً وَ ادَّعَی بَاطِلًا فَأَنْزِلْ عَلَیْهِ حُسْبَاناً مِنَ السَّمَاءِ أَوْ عَذَاباً أَلِیماً ثُمَّ قَالَ لِی فَإِنَّکَ لَا تَلْبَثُ أَنْ تَرَی ذَلِکَ فِیهِ فَوَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ خَلْقاً یُجِیبُنِی إِلَیْه.

امام صادق (علیه السلام) ابومسروق گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «ما با مردم درباره‌ی مذهب و امامت شما گفتگو می‌کنیم و با آنان احتجاج می‌کنیم و به گفتار خدای عزّوجلّ دلیل می‌آوریم که می‌فرماید: خدا و رسول را و اولیاءامر را فرمانبرید. ( نساء/۵۹ ). مردم می‌گویند: «این آیه درباره‌ی فرماندهان قشون‌ها نازل گشته، پس برای آنان به گفتار [دیگر] خدای عزّوجلّ حجّت می‌آوریم که می‌فرماید: سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آن‌ها که ایمان آورده‌اند همان‌ها که نماز را برپا می‌دارند، و درحال رکوع، زکات می‌دهند. ( مائده/۵۵ ). پس [باز] مردم می‌گویند: «این آیه درباره‌ی مؤمنین نازل شده و برای آن‌ها به گفتار خدای عزّوجلّ دلیل می‌آوریم: بگو ای محمّد! من از شما مزدی نخواهم جز دوستی درباره‌ی نزدیکان [و خویشان]. ( شوری/۲۳ ). گویند: «این آیه درباره‌ی نزدیکان و خویشان اسلامی نازل شده، گوید: «من آنچه در خاطر داشتم از این آیات و مانند آن و جواب‌هایی که مردم از آن‌ها دهند ذکر کردم»؟ حضرت (صلی الله علیه و آله) به من فرمود: «اگر این‌طور است آن‌ها را به مباهله دعوت کن». عرض کردم: «چگونه مباهله کنم»؟ فرمود: «سه روز خود را اصلاح کن و گمانم که فرمود: «روزه بگیر یعنی در آن سه روز که درصدد اصلاح خود به توبه و استغفار و دعا و امثال این‌ها برآیی روزه هم بگیر و غسل کن و با طرف خود به صحرا بروید و انگشتان دست راست خود را در انگشتان او شبکه‌وار بینداز و او را انصاف ده یعنی ابتداء به خود لعن و نفرین کن و بگو: «بار خدایا! ای پروردگار هفت آسمان و هفت زمین! و ای دانای نهان و عیان! و ای بخشاینده‌ی مهربان، اگر ابومسروق حقّی را انکار کرده و ادّعای باطلی کرده پس بر او از آسمان عذابی دردناک نازل فرما». سپس نفرین را به او برگردان و بگو: «و اگر فلان کس حقّی را انکار کرده و باطلی را ادّعا کرده پس عذابی دردناک از آسمان بر او فروآور». سپس فرمود: «پس از آن درنگ نکنی که اثر آن را در آن شخص به چشم خود خواهی دید». پس به خدا سوگند هیچ‌کس را ندیدم که مرا در این کار اجابت کند و به مباهله حاضر شود.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Masruq said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "We speak with people about your madhhab and imamate and we argue with them, and we bring as proof the word of Allah the Mighty and Majestic who says: أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ [Obey Allah and obey the Messenger and those in authority among you] (Nisa/59). The people say: 'This verse was revealed concerning the commanders of the military expeditions.' So we bring as proof for them [another] word of Allah the Mighty and Majestic who says: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [Your guardian is only Allah, His Messenger, and those who believe — those who establish the prayer and give zakat while bowing] (Ma'idah/55). Then the people say: 'This verse was revealed concerning the believers,' and we bring as proof for them the word of Allah the Mighty and Majestic: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [Say, O Muhammad: I ask of you no reward for this except love for [my] near relatives] (Shura/23). They say: 'This verse was revealed concerning the near ones and kin among the Muslims.'" He said: "I mentioned everything I had in mind of these verses and the like, and the answers people give to them." He (peace be upon him and his family) said to me: "If that is so, then call them to mubahala." I said: "How shall I perform the mubahala?" He said: "Purify yourself for three days" — and I think he said: "and fast" — meaning during those three days when you are engaged in reforming yourself with repentance, seeking forgiveness, prayer and the like, also fast, and perform ghusl, and go out with your opponent to the open plain, and interlace the fingers of your right hand into his fingers. Then treat him fairly — that is, begin the invocation of the curse upon yourself, and say: "O Allah, Lord of the seven heavens and Lord of the seven earths, Knower of the unseen and the seen, the Most Compassionate, the Most Merciful, if Abu Masruq has denied a truth and claimed a falsehood, then send down upon him a calamity from the sky or a painful punishment." Then turn the invocation upon him and say: "And if so-and-so has denied a truth and claimed a falsehood, then send down upon him a painful punishment from the sky." Then he said to me: "You will not have to wait long before you see the effect of that upon that person with your own eyes." By Allah, I did not find anyone who would respond to me in this matter and come out for the mubahala.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ મસ્રૂક કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "અમે લોકો સાથે તમારા મઝહબ અને ઇમામત વિષે ચર્ચા કરીએ છીએ અને તેમની સાથે દલીલ કરીએ છીએ, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથનથી પુરાવો આપીએ છીએ જે ફરમાવે છે: أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ [અલ્લાહની અને રસૂલની અને તમારામાંથી ઓલિલ અમ્રની આજ્ઞાનું પાલન કરો] (નિસા/૫૯). લોકો કહે છે: 'આ આયત લશ્કરોના સેનાપતિઓ વિષે ઉતરી છે.' તો અમે તેમના માટે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના [બીજા] કથનથી હુજ્જત લાવીએ છીએ જે ફરમાવે છે: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [તમારા વલી માત્ર અલ્લાહ, તેમના રસૂલ અને તે લોકો છે જેઓ ઈમાન લાવ્યા છે — તેઓ જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે] (માએદહ/૫૫). પછી [ફરી] લોકો કહે છે: 'આ આયત મોઅમેનો વિષે ઉતરી છે,' અને તેમના માટે અમે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથનથી પુરાવો આપીએ છીએ: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [કહો, હે મુહમ્મદ! હું તમારી પાસેથી કોઈ બદલો માંગતો નથી સિવાય નજીકના સગાઓ [અને સંબંધીઓ] પ્રત્યેની મોહબ્બતના] (શૂરા/૨૩). તેઓ કહે છે: 'આ આયત ઇસ્લામી નજીકનાઓ અને સગાઓ વિષે ઉતરી છે,' કહે છે: 'આ આયતો અને તેમના જેવી બીજી આયતો અને લોકો તેમના જે જવાબો આપે છે તે વિષે જે મારા મનમાં હતું તે બધું મેં કહ્યું.'" હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને ફરમાવ્યું: "જો આમ છે, તો તેમને મુબાહલા માટે બોલાવો." મેં અરજ કરી: "મુબાહલા કઈ રીતે કરું?" ફરમાવ્યું: "ત્રણ દિવસ પોતાની જાતને સુધારો" અને મને લાગે છે કે ફરમાવ્યું: "રોઝા રાખો" એટલે કે તે ત્રણ દિવસમાં જ્યારે તમે તૌબા, ઇસ્તિગફાર, દુઆ અને તેના જેવી બાબતોથી પોતાની જાતને સુધારવામાં લાગેલા હો, ત્યારે રોઝા પણ રાખો અને ગુસ્લ કરો, અને પોતાના પ્રતિપક્ષી સાથે મેદાનમાં જાઓ અને તમારા જમણા હાથની આંગળીઓ તેની આંગળીઓમાં જાળીની જેમ પરોવો, અને તેને ઇન્સાફ આપો, એટલે કે પહેલા પોતાની જાત પર લાનત અને બદદુઆ કરો અને કહો: 'હે અલ્લાહ! હે સાત આસમાનો અને સાત ઝમીનોના પરવરદિગાર! અને હે છુપા અને પ્રગટના જ્ઞાતા! અને હે મહેરબાન બખ્શનાર, જો અબૂ મસ્રૂકે કોઈ હકનો ઇન્કાર કર્યો હોય અને બાતિલનો દાવો કર્યો હોય, તો તેના પર આસમાનથી દર્દનાક અઝાબ ઉતાર.' પછી બદદુઆ તેના પર ફેરવો અને કહો: 'અને જો ફલાણી વ્યક્તિએ કોઈ હકનો ઇન્કાર કર્યો હોય અને બાતિલનો દાવો કર્યો હોય, તો તેના પર આસમાનથી દર્દનાક અઝાબ ઉતાર.' પછી ફરમાવ્યું: 'તે પછી તમારે વધુ રાહ જોવી નહીં પડે કે તમે તેની અસર તે વ્યક્તિમાં પોતાની આંખોથી જોશો.'" તો અલ્લાહની કસમ, મેં કોઈને ન જોયો જે આ કાર્યમાં મને જવાબ આપે અને મુબાહલા માટે હાજર થાય.

#32

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

السَّاعَهًُْ الَّتِی تُبَاهِلُ فِیهَا مَا بَیْنَ طُلُوعِ الْفَجْرِ إِلَی طُلُوعِ الشَّمْسِ.

امام باقر (علیه السلام) زمان مباهله، بین طلوع فجر و طلوع آفتاب است.

Imam Baqir (peace be upon him): The time of mubahala is between the break of dawn and the rising of the sun.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુબાહલાનો સમય ફજ્રના ઉદય અને સૂર્યોદય વચ્ચેનો છે.

#33

الکاظم (علیه السلام) Imam Kazim (peace be upon him) ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)

التَّبَتُّلُ أَنْ تُقَلِّبَ کَفَّیْکَ فِی الدُّعَاءِ إِذَا دَعَوْتَ وَ الِابْتِهَالُ أَنْ تَبْسُطَهُمَا وَ تُقَدِّمَهُمَا.

امام کاظم (علیه السلام) تبتّل‌گردانیدن کف دست‌ها در دعا در وقت خواندن دعا است. و ابتهال (زاری‌کردن و اخلاص‌ورزیدن در دعا) آن است که دست‌ها را بگشایی و جلو آوری.

Imam Kazim (peace be upon him): al-tabattul (turning) is to turn your palms over during supplication when you are supplicating. And al-ibtihal (weeping and showing sincerity in supplication) is that you spread out your hands and stretch them forward.

ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): તબત્તુલ એટલે દુઆ કરતી વખતે હથેળીઓને ફેરવવી. અને ઇબ્તિહાલ (દુઆમાં ગિરિયા-ઝારી કરવી અને ઇખ્લાસ રાખવો) એ છે કે તમે હાથોને ખોલો અને આગળ લાવો.

#34

الحسین (علیه السلام) Imam Husayn (peace be upon him) ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)

وَ الِابْتِهَالُ رَفْعُ الْیَدَیْنِ وَ تَمُدُّهُمَا وَ ذَلِکَ عِنْدَ الدَّمْعَهًِْ.

امام حسین (علیه السلام) الْإِبْتِهَالُ بالابردن هردو دست است و اینکه آن‌ها را بکشی و این موقع اشک‌ریختن است.

Imam Husayn (peace be upon him): al-ibtihal is the raising of both hands and that you stretch them out, and that is at the time of the tear falling.

ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્તિહાલ એ બંને હાથોને ઉપર ઉઠાવવું છે અને એ કે તેમને ખેંચો, અને આ આંસુ વહાવવાનો સમય છે.

#35

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

نَبْتَهِلْ أَیْ نَتَضَرَّعْ فِی الدُّعَاءِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) نَبْتَهِلْ یعنی در دعا ناله و زاری می‌کنیم.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): نَبْتَهِلْ means we cry out and lament in supplication.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): નَબْતَહِلْ એટલે કે અમે દુઆમાં આજીજી અને રુદન કરીએ છીએ.