Aal I Imran 3:66

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ؛ أَیْ أَنْتُمْ یَا هَؤُلَاءِ حاجَجْتُمْ فِیما لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ یَعْنِی بِمَا فِی التَّوْرَاهًِْ وَ الْإِنْجِیلِ فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِیما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ یَعْنِی بِمَا فِی صُحُفِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام).

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ یعنی شما حاجَجْتُمْ فِیما لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ؛ در مورد چیزی که اطلاع دارید یعنی تورات و انجیل به بحث می‌پردازید فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِیما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ؛ چرا در مورد چیزی که اطلاع ندارید بحث می‌کنید منظور صحف ابراهیم (علیه السلام) است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ [Behold! you are they] means you, حاجَجْتُمْ فِیما لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ [who disputed about that of which you had knowledge] — you dispute about that of which you have knowledge, that is, the Torah and the Injil. فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِیما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ [why then do you dispute about that of which you have no knowledge] — why do you dispute about that of which you have no knowledge; what is meant is the Scriptures of Ibrahim (peace be upon him).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ [જુઓ! તમે એ જ છો] એટલે તમે, حاجَجْتُمْ فِیما لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ [જેની તમને જાણકારી છે તેના વિશે તમે ઝઘડ્યા] — જે વસ્તુની તમને જાણકારી છે એટલે કે તૌરાત અને ઇન્જીલ, તેના વિશે ચર્ચા કરો છો. فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِیما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ [તો પછી જેની તમને જાણકારી નથી તેના વિશે તમે શા માટે ઝઘડો છો] — જે વસ્તુની તમને જાણકારી નથી તેના વિશે શા માટે ચર્ચા કરો છો; આનાથી મુરાદ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના સહીફા છે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌سِنَانٍ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَذَکَرْتُ اخْتِلَافَ الشِّیعَهًِْ فَقَالَ: إِنَّ اللَّهَ لَمْ یَزَلْ فَرْداً مُتَفَرِّداً فِی الْوَحْدَانِیَّهًِْ ثُمَّ خَلَقَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) فَمَکَثُوا أَلْفَ دَهْرٍ ثُمَّ خَلَقَ الْأَشْیَاءَ وَ أَشْهَدَهُمْ خَلْقَهَا وَ أَجْرَی عَلَیْهَا طَاعَتَهُمْ وَ جَعَلَ فِیهِمْ مَا شَاءَ وَ فَوَّضَ أَمْرَ الْأَشْیَاءِ إِلَیْهِمْ فِی الْحُکْمِ وَ التَّصَرُّفِ وَ الْإِرْشَادِ وَ الْأَمْرِ وَ النَّهْیِ فِی الْخَلْقِ لِأَنَّهُمُ الْوُلَاهًُْ فَلَهُمُ الْأَمْرُ وَ الْوَلَایَهًُْ وَ الْهِدَایَهًُْ فَهُمْ أَبْوَابُهُ وَ نُوَّابُهُ وَ حُجَّابُهُ یُحَلِّلُونَ مَا شَاءَ وَ یُحَرِّمُونَ مَا شَاءَ وَ لَا یَفْعَلُونَ إِلَّا مَا شَاءَ عِبادٌ مُکْرَمُونَ لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ فَهَذِهِ الدِّیَانَهًُْ الَّتِی مَنْ تَقَدَّمَهَا غَرِقَ فِی بَحْرِ الْإِفْرَاطِ وَ مَنْ نَقَصَهُمْ عَنْ هَذِهِ الْمَرَاتِبِ الَّتِی رَتَّبَهُمُ اللَّهُ فِیهَا زَهَقَ فِی بَرِّ التَّفْرِیطِ وَ لَمْ یُوَفِّ آلَ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) حَقَّهُمْ فِیمَا یَجِبُ عَلَی الْمُؤْمِنِ مِنْ مَعْرِفَتِهِمْ ثُمَّ قَالَ خُذْهَا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَإِنَّهَا مِنْ مَخْزُونِ الْعِلْمِ وَ مَکْنُونِه.

امام باقر (علیه السلام) محمّدبن‌سنان گوید: «نزد امام باقر (علیه السلام) بودم که اختلاف شیعه را مطرح کردم». فرمود: «خداوند همیشه در یگانگی، تک و تنهاست. سپس محمّد (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) را آفرید و هزار دهر درنگ نمودند. سپس اشیاء را آفرید و آن‌ها را گواه و شاهد آفرینش اشیاء قرار داد و بر اشیاء اطاعت از آن‌ها را لازم و جاری ساخت و هرچه می‌خواست در وجود آن‌ها قرار داد و امور اشیاء را در حکم، تصرّف و راهنمایی به آن‌ها سپرد و همچنین امر و نهی در میان خلق را به آن‌ها سپرد؛ چون آن‌ها فرمانروایان هستند؛ پس دستور ولایت و هدایت برای آن‌هاست و آن‌ها درهای خدا جانشینان او و دربان او هستند که هرچه خدا خواست حلال و هرچه خدا خواست حرام می‌کنند و جز آنچه خدا بخواهد انجام نمی‌دهند. آن‌ها بندگان شایسته‌ی او هستند. هرگز در سخن بر او پیشی نمی‌گیرند و [پیوسته] به فرمان او عمل می‌کنند و این همان دینداری است که هرکس بر آن پیشی گیرد، در دریای افراط غرق شود و هرکس آن‌ها را از این مراتبی که خداوند برایشان ترتیب داده پایین بیاورد، در دریای تفریط و کوتاهی نابود شود و در چیزهایی که شناخت آل‌محمّد (علیهم السلام) بر مؤمن واجب است به حقّ آن‌ها وفا نکرده است. سپس فرمود: «ای محمّد! این مطلب را بگیر که آن از چیزهایی است که در خزینه‌ی علم و گنجینه‌ی آن است».

Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Sinan said: I was with Imam Baqir (peace be upon him) when I raised the disagreements of the Shia. He said: "Allah has always been One, alone in oneness. Then He created Muhammad (peace be upon him and his family), Ali (peace be upon him) and Fatimah (peace be upon her), and they remained for a thousand ages. Then He created things, and made them witnesses to the creation of things, and He made obedience to them binding and current upon those things, and He placed in them whatever He willed, and He entrusted the affairs of things to them — in ruling, disposition and guidance — and likewise entrusted command and prohibition among creation to them, because they are the rulers. So the command of wilayah (guardianship) and hidayah (guidance) belongs to them. They are the gates of Allah, His deputies, and His doorkeepers, who make lawful whatever Allah wills and make unlawful whatever Allah wills, and do nothing except what Allah wills. They are His honoured servants; they never precede Him in speech and [continually] act by His command. This is the very religion — whoever goes beyond it drowns in the sea of excess, and whoever lowers them below the ranks in which Allah has placed them perishes in the sea of falling short and negligence, and has not fulfilled the right of the Family of Muhammad (peace be upon them) in what is incumbent upon a believer regarding their recognition." Then he said: "O Muhammad, take this, for it is among the things stored in the treasury of knowledge and its hidden store."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન સિનાન કહે છે: "હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ની પાસે હતો ત્યારે મેં શિયાઓના મતભેદનો ઉલ્લેખ કર્યો." તમે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ હંમેશા એકતામાં એકલો અને અદ્વિતીય છે. પછી તેણે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ફાતિમા (અલયહસ્સલામ)ને પેદા કર્યા, અને તેઓ હજાર યુગો સુધી રહ્યા. પછી તેણે વસ્તુઓને પેદા કરી અને તેમને વસ્તુઓની પેદાઇશના સાક્ષી બનાવ્યા, અને વસ્તુઓ પર તેમની આજ્ઞાપાલન લાઝિમ અને જારી કરી, અને જે ઇચ્છ્યું તે તેમની અંદર મૂક્યું, અને વસ્તુઓના મામલા - હુકમ, તસર્રુફ અને હિદાયતમાં - તેમને સોંપ્યા, અને એ જ રીતે ખલ્કમાં અમ્ર અને નહી પણ તેમને સોંપ્યા; કારણ કે તેઓ હાકિમો છે; તો વિલાયત અને હિદાયતનો હુકમ તેમના માટે છે અને તેઓ અલ્લાહના દ્વારો, તેના જાનશીનો અને તેના દ્વારપાળો છે, જેઓ અલ્લાહ જે ઇચ્છે તે હલાલ કરે છે અને અલ્લાહ જે ઇચ્છે તે હરામ કરે છે, અને અલ્લાહ જે ઇચ્છે તે સિવાય કંઈ કરતા નથી. તેઓ તેના શાયસ્તા બંદાઓ છે. તેઓ કદી પણ કલામમાં તેનાથી આગળ વધતા નથી અને [હંમેશા] તેના હુકમ પ્રમાણે અમલ કરે છે. અને આ જ તે દીનદારી છે કે જે કોઈ તેનાથી આગળ વધે તે ઇફ્રાત (અતિરેક)ના દરિયામાં ડૂબી જાય, અને જે કોઈ તેમને એ મરાતિબથી નીચે લાવે જે અલ્લાહે તેમના માટે નક્કી કરી છે, તે તફરીત (કમી)ના દરિયામાં નષ્ટ થાય, અને આલે મુહમ્મદ (અલયહેમુસ્સલામ)ની ઓળખ જે વસ્તુઓમાં મોમિન પર વાજિબ છે તેમાં તેમના હકને પૂરો કર્યો નથી." પછી તમે ફરમાવ્યું: "ઓ મુહમ્મદ! આ વાત લઈ લે કે તે એ વસ્તુઓમાંથી છે જે ઇલ્મના ખઝાનામાં અને તેના ગુપ્ત ભંડારમાં છે."

سورة آل عمران

Verse 66 of 200