الباقر ( عَن عُبَیْدِ اللَّهِ الْحَلَبِیِّ قَالَ: سَأَلْتُهُ الباقر (عَنْ قَوْلِهِ رَضُوا بِأَنْ یَکُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ فَقَالَ النِّسَاءُ إِنَّهُمْ قَالُوا إِنَّ بُیُوتَنا عَوْرَهًٌْ وَ کَانَتْ بُیُوتُهُمْ فِی أَطْرَافِ الْبُیُوتِ حَیْثُ یَتَقَرَّرُ (یَتَفَرَّدُ) النَّاسُ فَأَکْذَبَهُمُ اللَّهُ قَالَ وَ ما هِیَ بِعَوْرَةٍ إِنْ یُرِیدُونَ إِلَّا فِراراً وَ هِیَ رَفِیعَهًُْ السَّمْکِ حَصِینَهًٌْ.
امام باقر ( عبیدالله حلبی گوید: از امام باقر (درباره‌ی این آیه: [آری]، آن‌ها راضی شدند که با متخلّفان باشند. ( توبه/۸۷ ) پرسیدم حضرت فرمود: «زنان. همانا آنان گفتند: «خانه‌های ما بی‌حفاظ هستند»؛ و خانه‌هایشان در اطراف شهر بود، جایی دور از همه‌ی مردم، پس خدا آنان را تکذیب کرد و فرمود: وَ مَا هِیَ بِعَوْرَةٍ إِن یُرِیدُونَ إِلَّا فِرَارًا خانه‌هایشان دارای دیواری ضخیم و مستحکم بود».
Imam Baqir (peace be upon him): Ubaydullah al-Halabi said: I asked Imam Baqir (peace be upon him) about this verse: [Yes], they were content to be with those who stayed behind. (al-Tawbah/87). The Imam said: "The women. Indeed they said: 'Our houses are unprotected'; and their houses were on the outskirts of the city, in a place far from all the people, so Allah declared them liars and said: وَ مَا هِیَ بِعَوْرَةٍ إِن یُرِیدُونَ إِلَّا فِرَارًا [And they were not unprotected; they only desired to flee]. Their houses had thick and sturdy walls."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઉબૈદુલ્લાહ હલબી કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને આ આયત વિશે પૂછ્યું: [હા], તેઓ પાછળ રહી જનારાઓ સાથે રહેવા માટે રાજી થઈ ગયા. (તૌબહ/૮૭). ઇમામે ફરમાવ્યું: "સ્ત્રીઓ. ખરેખર તેમણે કહ્યું: 'અમારા ઘરો અસુરક્ષિત છે'; અને તેમના ઘરો શહેરના કિનારે હતા, બધા લોકોથી દૂરની જગ્યાએ, તો અલ્લાહે તેમને જૂઠા ઠેરવ્યા અને ફરમાવ્યું: وَ مَا هِیَ بِعَوْرَةٍ إِن یُرِیدُونَ إِلَّا فِرَارًا [અને તે અસુરક્ષિત ન હતા; તેઓ તો ફક્ત ભાગી જવાનો ઇરાદો રાખતા હતા]. તેમના ઘરો જાડી અને મજબૂત દીવાલોવાળા હતા."