سورة الأحزاب

Verse 6 of 73

33:6

النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ في كِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُهاجِرينَ إِلاَّ أَنْ تَفْعَلُوا إِلى أَوْلِيائِكُمْ مَعْرُوفاً كانَ ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً

پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولى و سزاوارتر است؛ و همسران او مادران آن‌ها (مؤمنان) محسوب مى‌شوند؛ و خويشاوندان نسبت به يگديگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولى هستند، مگر اينكه بخواهيد نسبت به دوستانتان نيكى كنيد [و سهمى از اموال خود را به آن‌ها بدهيد]؛ اين حكم در كتاب [الهى] نوشته شده است.

The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah to inheritance, one with respect to another, than (other) believers, and (than) those who have fled (their homes), except that you do some good to your friends; this is written in the Book.

બેશક નબી તમામ મોઅમીનો ઉપર તેમની ઝાત કરતા વધારે હક ધરાવે છે, અને રસૂલની ઔરતો તેઓની વાલેદા છે, અને મોઅમીનો અને મુહાજેરીનમાંથી સગાંવહાલાં એકબીજા કરતાં વધારે હકદાર છે, સિવાય એ કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે નેકી કરો, આ બાબત કિતાબે ખુદામાં લખેલી મૌજૂદ છે.

#1 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الصّادق ( عَن عَبْدِ الْأَعْلَی قَالَ سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (عَنْ قَوْلِ الْعَامَّهًِْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ إِمَامٌ مَاتَ مِیتَهًًْ جَاهِلِیَّهًًْ فَقَالَ الْحَقُّ وَ اللَّهِ قُلْتُ فَإِنَّ إِمَاماً هَلَکَ وَ رَجُلٌ بِخُرَاسَانَ لَا یَعْلَمُ مَنْ وَصِیُّهُ لَمْ یَسَعْهُ ذَلِکَ قَالَ لَا یَسَعُهُ إِنَّ الْإِمَامَ إِذَا هَلَکَ وَقَعَتْ حُجَّهًُْ وَصِیِّهِ عَلَی مَنْ هُوَ مَعَهُ فِی الْبَلَدِ وَ حَقُّ النَّفْرِ عَلَی مَنْ لَیْسَ بِحَضْرَتِهِ إِذَا بَلَغَهُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَ لِیُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ قُلْتُ فَنَفَرَ قَوْمٌ فَهَلَکَ بَعْضُهُمْ قَبْلَ أَنْ یَصِلَ فَیَعْلَمَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهاجِراً إِلَی اللهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَی اللهِ قُلْتُ فَبَلَغَ الْبَلَدَ بَعْضُهُمْ فَوَجَدَکَ مُغْلَقاً عَلَیْکَ بَابُکَ وَ مُرْخًی عَلَیْکَ سِتْرُکَ لَا تَدْعُوهُمْ إِلَی نَفْسِکَ وَ لَا یَکُونُ مَنْ یَدُلُّهُمْ عَلَیْکَ فَبِمَا یَعْرِفُونَ ذَلِکَ قَالَ بِکِتَابِ اللَّهِ الْمُنْزَلِ قُلْتُ فَیَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ کَیْفَ قَالَ أَرَاکَ قَدْ تَکَلَّمْتَ فِی هَذَا قَبْلَ الْیَوْمِ قُلْتُ أَجَلْ قَالَ فَذَکِّرْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ فِی عَلِیٍّ (وَ مَا قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (فِی حَسَنٍ وَ حُسَیْنٍ (وَ مَا خَصَّ اللَّهُ بِهِ عَلِیّاً (وَ مَا قَالَ فِیهِ رَسُولُ اللَّهِ (مِنْ وَصِیَّتِهِ إِلَیْهِ وَ نَصْبِهِ إِیَّاهُ وَ مَا یُصِیبُهُمْ وَ إِقْرَارِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (بِذَلِکَ وَ وَصِیَّتِهِ إِلَی الْحَسَنِ (وَ تَسْلِیمِ الْحُسَیْنِ (لَهُ بِقَوْلِ اللَّهِ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ الله.

امام صادق ( عبدالاعلی گوید: از امام صادق (درباره‌ی سخن عامه پرسیدم که گویند: «رسول خدا (فرموده: «هرکه بمیرد و امامی نداشته باشد، به مرگ جاهلیّت مرده است» فرمود: «به خدا قسم! درست است». عرض کردم: «امامی [در مدینه] وفات کرده و مردی در خراسان است و نمی‌داند وصیّ او کیست، همین دوری از امام برای او عذر نیست»؟ فرمود: «برای او عذر نیست. همانا چون امام بمیرد. حجّت وصیّش بر کسانی است که در شهر او هستند [پس آن‌ها باید وصیّ امام را با حجّت امامت تعیین کنند] و بر کسانی که در شهر امام نیستند، چون خبر وفات او را شنیدند، لازم است کوچ کنند، همانا خدای عزّوجلّ می‌فرماید: چرا از هر گروهی از آنان، طایفه‌ای کوچ نمی‌کند [و طایفه‌ای در مدینه بماند]، تا در دین [و معارف و احکام اسلام] آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به‌سوی قوم خود، آن‌ها را بیم دهند؟! شاید [از مخالفت فرمان پروردگار] بترسند، و خودداری کنند!. ( توبه/۱۲۲ ). عرض کردم: «اگر دسته‌یی کوچ کردند و بعضی از آن‌ها پیش از آنکه [به شهر امام] برسند و آگاهی پیدا کنند، بمیرند»؟ فرمود: خدای عزّوجلّ می‌فرماید: و هرکس به‌عنوان مهاجرت به‌سوی خدا و پیامبر او، از خانه‌ی خود بیرون رود، سپس مرگش فرا رسد، پاداش او بر خداست. ( نساء/۱۰۰ ) عرض کردم: «اگر بعضی از آن‌ها به شهر امام رسیدند و دیدند شما در خانه‌ی خود را بسته و به روی خود پرده انداخته‌اید، نه خود شما مردم را به‌سوی خود خوانید و نه دیگری ایشان را به شما راهنمایی کند، چگونه امام را بشناسند»؟ فرمود: «به‌وسیله‌ی کتاب منزل خدا». عرض کردم: «خدای عزّوجلّ [در قرآن] چگونه می‌فرماید»؟ امام فرمود: «به نظرم پیش از این هم در این‌باره سخن گفته‌ای؟ (از من پرسیده‌یی)»؟ عرض کردم: «آری». آنگاه حضرت آیاتی را که خدا درباره‌ی علی (نازل فرموده و آنچه پیغمبر (درباره‌ی به حسن و حسین (به علی (فرموده و آنچه را خدا به علی (اختصاص داده و وصیّتی را که پیغمبر (درباره‌ی او نموده و منصوبش فرموده و مصیباتی که به آن‌ها می‌رسد و اعتراف حسن و حسین (را به آن و وصیّتش را به حسن (و تسلیم‌کردن حسین (امر امامت را طبق کلام خدا: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ همه را یاد آور شد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-A'la said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the saying of the common people (Sunnis) that: "The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Whoever dies without having an Imam has died the death of Jahiliyyah (pre-Islamic ignorance).'" He said: "By Allah, it is true." I said: "If an Imam has passed away [in Madinah] and a man is in Khurasan and does not know who his successor (wasi) is, is this distance from the Imam not an excuse for him?" He said: "It is not an excuse for him. Indeed, when the Imam dies, the proof (hujjah) of his successor falls upon those who are in his city [so they must identify the Imam's wasi by the proof of imamate], and it is incumbent upon those who are not in the Imam's city, once news of his death reaches them, to travel. Indeed, Allah the Mighty and Majestic says: فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَ لِیُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ [Why does not a party from every group of them travel [and a party remain in Madinah], so that they may gain understanding in the religion [and the knowledge and rulings of Islam], and warn their people when they return to them, that they may beware [of opposing the command of the Lord] and hold back!] (Tawbah/122)." I said: "If a group travelled and some of them died before they could reach [the Imam's city] and gain knowledge?" He said: "Allah the Mighty and Majestic says: وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهاجِراً إِلَی اللهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَی اللهِ [And whoever leaves his house as a migrant to Allah and His Messenger, then death overtakes him, his reward has fallen upon Allah] (Nisa/100)." I said: "If some of them reach the Imam's city and find that you have closed the door of your house and drawn the curtain over yourself, neither do you yourself call the people to you, nor does anyone else guide them to you — how are they to recognise the Imam?" He said: "By the Book of Allah that was sent down." I said: "How does Allah the Mighty and Majestic say [in the Quran]?" The Imam said: "It seems to me you have spoken about this before today? (You have asked me before?)" I said: "Yes." Then the Imam recalled the verses which Allah revealed concerning Ali (peace be upon him), and what the Prophet (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him) about Hasan and Husayn (peace be upon them), and what Allah singled out for Ali (peace be upon him), and the bequest which the Prophet (peace be upon him and his family) made concerning him and his appointment of him, and the afflictions that would befall them, and the acknowledgement of Hasan and Husayn (peace be upon them) of that, and his bequest to Hasan (peace be upon him), and Husayn's (peace be upon him) submission to him of the matter of imamate, all in accordance with the word of Allah: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the Book of Allah].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ આઅલા કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને આમ્માહ (સુન્નીઓ) ની આ વાત વિશે પૂછ્યું કે તેઓ કહે છે: "અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'જે વ્યક્તિ મરી જાય અને તેનો કોઈ ઇમામ ન હોય, તો તે જાહિલિય્યત (ઇસ્લામ પહેલાંની અજ્ઞાનતા) ની મૃત્યુ પામ્યો છે.'" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! તે સાચું છે." મેં અરજ કરી: "જો એક ઇમામ [મદીનામાં] વફાત પામ્યા હોય અને એક વ્યક્તિ ખુરાસાનમાં હોય અને તેને ખબર ન હોય કે તેમના વસી કોણ છે, તો શું ઇમામથી આ દૂરી તેના માટે માફી નથી?" તેમણે ફરમાવ્યું: "તેના માટે માફી નથી. ખરેખર જ્યારે ઇમામ વફાત પામે, ત્યારે તેમના વસીની હુજ્જત તે લોકો પર પડે છે જેઓ તેમના શહેરમાં છે [તો તેમણે ઇમામતની હુજ્જત વડે ઇમામના વસીને નક્કી કરવા જોઈએ], અને જેઓ ઇમામના શહેરમાં નથી, જ્યારે તેમને તેમની વફાતના સમાચાર મળે, તો તેમના પર કૂચ કરવી ફરજિયાત છે. ખરેખર અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَ لِیُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ [શા માટે તેઓમાંના દરેક જૂથમાંથી એક ટોળી કૂચ નથી કરતી [અને એક ટોળી મદીનામાં રહી જાય], જેથી તેઓ દીન [અને ઇસ્લામની માઅરિફત અને અહકામ] માં જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરે, અને પોતાની કૌમ પાસે પાછા ફરે ત્યારે તેમને ચેતવણી આપે?! કદાચ તેઓ [પરવરદિગારના આદેશના વિરોધથી] ડરે અને પાછા હટે!] (તૌબા/૧૨૨)." મેં અરજ કરી: "જો એક ટોળી કૂચ કરે અને તેઓમાંના કેટલાક [ઇમામના શહેર] પહોંચે અને જ્ઞાન મેળવે તે પહેલાં જ મરી જાય તો?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ مَنْ یَخْرُجْ مِنْ بَیْتِهِ مُهاجِراً إِلَی اللهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ یُدْرِکْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَی اللهِ [અને જે વ્યક્તિ પોતાના ઘરમાંથી અલ્લાહ અને તેના રસૂલ તરફ હિજરત કરીને નીકળે, પછી તેને મૃત્યુ આવી પહોંચે, તો તેનો બદલો અલ્લાહ પર છે] (નિસા/૧૦૦)." મેં અરજ કરી: "જો તેઓમાંના કેટલાક ઇમામના શહેરે પહોંચે અને જુએ કે તમે તમારા ઘરનો દરવાજો બંધ કરી દીધો છે અને પોતાના પર પરદો નાખી દીધો છે, ન તો તમે પોતે લોકોને પોતાની તરફ બોલાવો છો અને ન કોઈ બીજું તેમને તમારી તરફ માર્ગદર્શન આપે છે, તો તેઓ ઇમામને કેવી રીતે ઓળખશે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની નાઝિલ કરેલી કિતાબ દ્વારા." મેં અરજ કરી: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ [કુરઆનમાં] કેવી રીતે ફરમાવે છે?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "મને લાગે છે કે તમે આ પહેલાં પણ આ વિષયમાં વાત કરી છે? (મને પૂછ્યું છે?)" મેં અરજ કરી: "જી હા." પછી હઝરતે તે આયતોને યાદ કરી જે અલ્લાહે અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે નાઝિલ ફરમાવી, અને જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) વિશે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને ફરમાવ્યું, અને જે અલ્લાહે અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે ખાસ કર્યું, અને તે વસિય્યત જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમના વિશે કરી અને તેમને નિમણૂક કર્યા, અને તે મુસીબતો જે તેમના પર આવશે, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) ની તેની સ્વીકૃતિ, અને તેમની વસિય્યત હસન (અલયહિસ્સલામ) ને, અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) નું ઇમામતના અમરને તેમને સોંપી દેવું, બધું અલ્લાહના કલામ પ્રમાણે: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની (જેમ) માતાઓ છે; અને સગાસંબંધીઓ એકબીજા પર અલ્લાહની કિતાબમાં વધુ હકદાર છે].

#2 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

العسکری ( وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ یَعْنِی الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (أَوْلَی بِبُنُوَّهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (فِی کِتَابِ اللَّهِ وَ فَرْضِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً إِحْسَاناً وَ إِکْرَاماً لَا یَبْلُغُ ذَلِکَ مَحَلَ الْأَوْلَادِ کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُورا.

امام عسکری ( مراد از وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ حسین و حسین (هستند که در کتاب خدا سزاوارتر به فرزندی رسول خدا (می‌باشند و مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً به‌خاطر اینکه با اولیاء خود به نیکی و احسان و اکرام برخورد نمایند تا حدّی که جایگاه فرزندانشان به این رتبه نمی‌رسد و کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُورا این حقیقت در قرآن مذکور است.

Imam Askari (peace be upon him): The meaning of وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the Book of Allah] is Hasan and Husayn (peace be upon them), who in the Book of Allah are more worthy of the sonship of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً [than the believers and the emigrants, except that you do some good to your friends] means that they should treat their friends (awliya) with goodness, kindness and honour — to an extent that does not, however, reach the rank of their own children — and کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُورا [that is written in the Book]: this reality is mentioned in the Quran.

ઇમામ અસ્કરી (અલયહિસ્સલામ): وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગાસંબંધીઓ એકબીજા પર અલ્લાહની કિતાબમાં વધુ હકદાર છે] નો મુરાદ હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે, જેઓ અલ્લાહની કિતાબમાં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ફરઝંદી માટે વધુ હકદાર છે, અને مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً [મોમિનો અને મુહાજિરો કરતાં, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરો] નો અર્થ એ છે કે તેઓ પોતાના અવલિયા સાથે નેકી, અહસાન અને ઇકરામથી વર્તન કરે — એટલી હદ સુધી કે તેમના ફરઝંદોના મરતબા સુધી પહોંચે નહીં — અને کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُورا [આ કિતાબમાં લખાયેલું છે]: આ હકીકત કુરઆનમાં મઝકૂર છે.

#3 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الباقر ( عَنْ مُحَمَّدِ‌بْن‌زَیْدٍ مَوْلَی أَبِی‌جَعْفَرٍ (قَالَ سَأَلْتُ مَوْلَایَ فَقُلْتُ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ قَالَ هُوَ عَلِی (.

امام باقر ( محمّدبن‌زید غلام امام باقر (گوید: «از مولایم درباره‌ی آیه‌ی وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ پرسیدم فرمود: «منظور علی (است».

Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Zayd, the servant of Imam Baqir (peace be upon him), said: I asked my master about the verse وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ [and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another]. He said: "It refers to Ali (peace be upon him)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન ઝૈદ, ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ના ગુલામ, કહે છે: "મેં મારા મૌલા ને وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ [અને સગાસંબંધીઓ એકબીજા પર વધુ હકદાર છે] આયત વિશે પૂછ્યું, તેમણે ફરમાવ્યું: 'મુરાદ અલી (અલયહિસ્સલામ) છે.'"

#4 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الرّسول ( عَنْ سُلَیْمِ‌بْنِ‌قَیْسٍ الْهِلَالِیِّ قَال سَمِعْتُ عَبْدَاللَّهِ‌بْنَ‌جَعْفَرٍ الطَّیَّارِ یَقُولُ کُنَّا عِنْدَ مُعَاوِیَهًَْ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (وَ عَبْدُاللَّهِ‌بْنُ‌عَبَّاسٍ وَ عُمَرُ‌بْنُ‌أَبِی سَلَمَهًَْ وَ أُسَامَهًُْ‌بْنُ‌زَیْدٍ یَذْکُرُ حَدِیثاً جَرَی بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ وَ أَنَّهُ قَالَ لِمُعَاوِیَهًَْ‌بْنِ‌أَبِی‌سُفْیَانَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (یَقُولُ إِنِّی أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ أَخِی عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنِیَ الْحَسَنُ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ ابْنِیَ الْحُسَیْنُ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِیٌّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ سَتُدْرِکُهُ یَا عَلِیُّ (ثُمَّ ابْنِی مُحَمَّدُ‌بْنُ‌عَلِیٍّ الْبَاقِرُ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ سَتُدْرِکُهُ یَا حُسَیْنُ وَ تُکْمِلُهُ اثْنَا عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَهًٌْ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ ثُمَّ اسْتَشْهَدْتُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (وَ عَبْدَ‌اللَّهِ‌بْنَ‌عَبَّاسٍ وَ عُمَرَ‌بْنَ أَبِی‌سَلَمَهًَْ وَ أُسَامَهًَْ‌بْنَ‌زَیْدٍ فَشَهِدُوا لِی عِنْدَ مُعَاوِیَهًَْ قَالَ سُلَیْمُ‌بْنُ‌قَیْسٍ وَ قَدْ کُنْتُ سَمِعْتُ ذَلِکَ مِنْ سَلْمَانَ (وَ أَبِی‌ذَرٍّ (وَ الْمِقْدَادِ وَ أُسَامَهًَْ أَنَّهُمْ سَمِعُوا ذَلِکَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (.

پیامبر ( سلیم‌بن‌قیس هلالی گوید: از عبداللَّه‌بن‌جعفرطیّار شنیدم که می‌گفت: «من و حسن و حسین (و عبداللَّه‌بن‌عبّاس (و عمربن‌ابی‌سلمهًْ و اسامهًْ‌بن‌زید نزد معاویه بودیم و حدیثی را که ما بین آن‌ها بحث شده بود، یاد می‌کرد و اینکه به معاویهًْ‌بن‌ابی‌سفیان گفته است که از رسول خدا (شنیدم که می‌فرمود: «من از مؤمنان بر خودشان اولی هستم، سپس برادرم علی (اولای به مؤمنان از خودشان است و آنگاه که شهید شود حسن (اولای به مؤمنان از خودشان است، سپس فرزندم حسین (اولای به مؤمنان از خودشان است و چون شهید شود، فرزندش علیّ اولای به مؤمنان از خودشان خواهد بود و تو ای علی (! او را خواهی دید، سپس فرزندش محمّدبن‌علی (اولای به مؤمنان از خودشان خواهد بود و تو ای حسین (او را خواهی دید، سپس دوازده امام را کامل کرد و نه تن آن‌ها از فرزندان حسین (هستند». عبداللَّه‌بن‌جعفر گوید: «سپس از حسن و حسین (و عبداللَّه‌بن‌عبّاس و عمربن‌أبی‌سلمهًْ و اسامهًْ‌بن‌زید گواهی خواستم و آنان نزد معاویه برایم شهادت دادند»، من از سلمان (و ابوذر (و مقداد (و اسامهًْ‌بن‌زید (نیز این حدیث را شنیدم و آن‌ها هم گفتند که آن را از رسول خدا (شنیده‌اند.

The Messenger (peace be upon him and his family): Sulaym ibn Qays al-Hilali said: I heard Abdullah ibn Ja'far al-Tayyar say: "I, along with Hasan and Husayn (peace be upon them), Abdullah ibn Abbas, Umar ibn Abi Salamah, and Usamah ibn Zayd, were with Mu'awiyah, and he was recalling a hadith which had been discussed among them, and that he said to Mu'awiyah ibn Abi Sufyan: 'I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) saying: "I have a greater claim on the believers than they have on themselves; then my brother Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves; and when he is martyred, Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves; then my son Husayn (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves; and when he is martyred, his son Ali will have a greater claim on the believers than they have on themselves — and you, O Ali (peace be upon him), will see him; then his son Muhammad ibn Ali (peace be upon him) will have a greater claim on the believers than they have on themselves — and you, O Husayn, will see him; then he completed the twelve Imams, nine of them being from the descendants of Husayn (peace be upon him)."' Abdullah ibn Ja'far said: 'Then I called Hasan and Husayn (peace be upon them), Abdullah ibn Abbas, Umar ibn Abi Salamah, and Usamah ibn Zayd to bear witness, and they bore witness for me before Mu'awiyah.' I also heard this hadith from Salman (may Allah have mercy on him), Abu Dharr (may Allah have mercy on him), Miqdad (may Allah have mercy on him), and Usamah ibn Zayd, and they too said that they had heard it from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): સુલયમ બિન કયસ હિલાલી કહે છે: મેં અબ્દુલ્લાહ બિન જઅફર તય્યારને કહેતાં સાંભળ્યા કે: "હું અને હસન અને હુસયન (અલયહિમસ્સલામ) અને અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્બાસ અને ઉમર બિન અબી સલમા અને ઉસામા બિન ઝયદ મુઆવિયાની પાસે હતા, અને તેમણે એક હદીસ કે જે તેમની વચ્ચે ચર્ચામાં હતી તેને યાદ કરી, અને તેમણે મુઆવિયા બિન અબી સુફિયાનને કહ્યું કે મેં રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા છે કે: 'હું મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકાર ધરાવું છું, ત્યાર બાદ મારા ભાઈ અલી (અલયહિસ્સલામ) મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી છે, અને જ્યારે તેઓ શહીદ થઈ જાય ત્યારે હસન (અલયહિસ્સલામ) મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી છે, ત્યાર બાદ મારા ફરઝંદ હુસયન (અલયહિસ્સલામ) મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી છે, અને જ્યારે તેઓ શહીદ થઈ જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ અલી મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી હશે, અને હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમે તેમને જોશો, ત્યાર બાદ તેમના ફરઝંદ મુહમ્મદ બિન અલી (અલયહિસ્સલામ) મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી હશે, અને હે હુસયન! તમે તેમને જોશો, ત્યાર બાદ તેમણે બાર ઇમામોને પૂરા કર્યા અને તેમાંથી નવ હુસયન (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોમાંથી છે.'" અબ્દુલ્લાહ બિન જઅફર કહે છે: "ત્યાર બાદ મેં હસન અને હુસયન (અલયહિમસ્સલામ) અને અબ્દુલ્લાહ બિન અબ્બાસ અને ઉમર બિન અબી સલમા અને ઉસામા બિન ઝયદ પાસેથી ગવાહી માંગી અને તેઓએ મુઆવિયાની પાસે મારા માટે ગવાહી આપી." મેં આ હદીસ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને અબૂઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને મિકદાદ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) અને ઉસામા બિન ઝયદ પાસેથી પણ સાંભળી, અને તેઓએ પણ કહ્યું કે તેઓએ તેને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું છે.

#5 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الرّسول ( عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (قَالَ کُنْتُ مَعَ مُعَاوِیَهًَْ وَ قَدْ نَزَلَ بِذِی طُوًی فَجَاءَهُ سَعْدُ‌بْنُ‌أَبِی وَقَّاصٍ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ فَقَالَ مُعَاوِیَهًُْ یَا أَهْلَ الشَّامِ هَذَا سَعْدٌ وَ هُوَ صَدِیقٌ لِعَلِیٍّ (قَالَ فَطَأْطَأَ الْقَوْمُ رُءُوسَهُمْ وَ سَبُّوا عَلِیّاً فَبَکَی سَعْدٌ فَقَالَ لَهُ مُعَاوِیَهًُْ مَا الَّذِی أَبْکَاکَ قَالَ وَ لِمَ لَا أَبْکِی لِرَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (یُسَبُّ عِنْدَکَ وَ لَا أَسْتَطِیعُ أَنْ أُغَیِّرَ وَ قَدْ کَانَ فِی عَلِیٍّ خِصَالٌ لَأَنْ تَکُونَ فِیَّ وَاحِدَهًٌْ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنَ الدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا أَحَدُهَا أَنَّ رَجُلًا کَانَ بِالْیَمَنِ فَجَاءَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (فَقَالَ لَأَشْکُوَنَّکَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَقَدِمَ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَسَأَلَهُ عَنْ عَلِیٍّ فَشَنَأَ عَلَیْهِ فَقَالَ (أَنْشُدُکَ بِاللَّهِ الَّذِی أَنْزَلَ عَلَیَّ الْکِتَابَ وَ اخْتَصَّنِی بِالرِّسَالَهًِْ أَ‌عَنْ سَخَطٍ تَقُولُ مَا تَقُولُ فِی عَلِیٍّ (قَالَ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ أَ‌لَا تَعْلَمُ أَنِّی أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ قَالَ بَلَی قَالَ فَمَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (مَوْلَاه.

پیامبر ( از ابن‌عبّاس (روایت است که گفت: نزد معاویه که در ذی‌طوی مسکن گزیده بود، رفته بودم که سعدبن‌ابی و قّاص پیش معاویه آمد و بر او سلام کرد. معاویه گفت: «ای مردم شام! این، سعدبن‌ابی وقّاص و دوست علی (است». مردم، سر را به زیر انداخته و به علی (دشنام دادند. پس سعد گریست و معاویه به او گفت: «چرا گریه می‌کنی»؟ سعد پاسخ داد: «چرا گریه نکنم درحالی‌که نزد تو به مردی از اصحاب رسول خدا (دشنام داده می‌شود و من نمی‌توانم کاری بکنم؟! درحالی‌که علی (دارای صفاتی است که اگر یکی از آن‌ها در من بود، آن را بیشتر از دنیا و آنچه که در آن است، دوست می‌داشتم. یکی از آن صفات این است که مردی در یمن بود و آن مرد به علی (گفت: «نزد رسول خدا (از تو شکایت می‌کنم». آن مرد نزد رسول خدا (آمده و درباره‌ی علی (از او پرسید. رسول خدا (علی (را مدح نموده و فرمود: «تو را به خدایی که این کتاب را بر من نازل فرمود و رسالت را به من اختصاص داد، سوگند می‌دهم، آیا از روی خشم این مطالب را پیرامون علیّ‌بن‌ابی‌طالب (می‌گویی»؟ آن مرد پاسخ داد: «آری، ای رسول خدا (»! رسول خدا (فرمود: «آیا نمی‌دانی که من شایسته‌تر از مؤمنان به خودشان هستم»؟ آن مرد پاسخ داد: «آری می‌دانم». رسول خدا (فرمود: «پس هرکه من مولای اویم، علی (مولای اوست»».

The Messenger (peace be upon him and his family): It is narrated from Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) that he said: I had gone to Mu'awiyah, who had taken up residence at Dhi Tuwa, when Sa'd ibn Abi Waqqas came to Mu'awiyah and greeted him. Mu'awiyah said: "O people of Sham! This is Sa'd ibn Abi Waqqas, the friend of Ali (peace be upon him)." The people lowered their heads and reviled Ali (peace be upon him). So Sa'd wept, and Mu'awiyah said to him: "Why do you weep?" Sa'd replied: "Why should I not weep, when in your presence a man from the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is being reviled and I can do nothing about it?! While Ali (peace be upon him) possesses qualities such that if even one of them were in me, I would love it more than the world and all that is in it. One of those qualities is that there was a man in Yemen, and that man said to Ali (peace be upon him): 'I will complain about you to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family).' The man came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and asked him about Ali (peace be upon him). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) praised Ali (peace be upon him) and said: 'I adjure you by the Allah who revealed this Book to me and singled me out for the messengership — is it out of anger that you say these things about Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)?' The man replied: 'Yes, O Messenger of Allah!' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Do you not know that I have a greater claim on the believers than they have on themselves?' The man replied: 'Yes, I know.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Then whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master.'"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)થી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું: હું મુઆવિયા પાસે, જે ઝી-તુવામાં રહેતો હતો, ગયો હતો, ત્યાં સઅદ બિન અબી વક્કાસ મુઆવિયા પાસે આવ્યા અને તેને સલામ કરી. મુઆવિયાએ કહ્યું: "હે શામના લોકો! આ સઅદ બિન અબી વક્કાસ છે અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના મિત્ર છે." લોકોએ પોતાના માથા નીચા કરીને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ગાળો આપી. તો સઅદ રડ્યા અને મુઆવિયાએ તેમને કહ્યું: "શા માટે રડો છો?" સઅદે જવાબ આપ્યો: "શા માટે ન રડું જ્યારે તારી પાસે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સહાબીઓમાંથી એક માણસને ગાળો આપવામાં આવે છે અને હું કંઈ કરી શકતો નથી?! જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) એવી ખાસિયતો ધરાવે છે કે જો તેમાંથી એક પણ મારામાં હોય, તો હું તેને દુનિયા અને તેમાં જે કંઈ છે તેનાથી પણ વધુ ચાહું. તે ખાસિયતોમાંથી એક એ છે કે એક માણસ યમનમાં હતો અને તે માણસે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'હું તમારી ફરિયાદ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે કરીશ.' તે માણસ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે તેમને પૂછ્યું. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની પ્રશંસા કરી અને ફરમાવ્યું: 'હું તને એ અલ્લાહની કસમ આપું છું જેણે આ કિતાબ મારા પર નાઝિલ ફરમાવી અને રિસાલતને મારા માટે ખાસ કરી, શું તું ગુસ્સાના કારણે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) વિશે આ વાતો કહે છે?' તે માણસે જવાબ આપ્યો: 'હા, હે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)!' રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'શું તું નથી જાણતો કે હું મોઅમિનો પર તેમના પોતાનાથી વધુ અધિકારી છું?' તે માણસે જવાબ આપ્યો: 'હા જાણું છું.' રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'તો જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે.'"

#6 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الرّسول ( أَنَّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (قَالَ أَمَرَنِی رَسُولُ اللَّهِ (أَنْ أَخْرُجَ فَأُنَادِیَ فِی النَّاسِ أَلَا مَنْ ظَلَمَ أَجِیراً أَجْرَهُ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ أَلَا مَنْ تَوَالَی غَیْرَ مَوَالِیهِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ أَلَا وَ مَنْ سَبَّ أَبَوَیْهِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ قَالَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (فَخَرَجْتُ فَنَادَیْتُ فِی النَّاسِ کَمَا أَمَرَنِی النَّبِیُّ (فَقَالَ لِی عُمَرُ‌بْنُ‌الْخَطَّابِ هَلْ لِمَا نَادَیْتَ بِهِ مِنْ تَفْسِیرٍ فَقُلْتُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (أَعْلَمُ قَالَ فَقَامَ عُمَرُ وَ جَمَاعَهًٌْ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ (فَدَخَلُوا عَلَیْهِ فَقَالَ عُمَرُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (هَلْ لِمَا نَادَی عَلِیٌّ (مِنْ تَفْسِیرٍ قَالَ نَعَمْ أَمَرْتُهُ أَنْ یُنَادِیَ أَلَا مَنْ ظَلَمَ أَجِیراً أَجْرَهُ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ وَ اللَّهُ (یَقُولُ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی فَمَنْ ظَلَمَنَا فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ وَ أَمَرْتُهُ أَنْ یُنَادِیَ مَنْ تَوَالَی غَیْرَ مَوَالِیهِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ وَ اللَّهُ یَقُولُ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (مَوْلَاهُ فَمَنْ تَوَالَی غَیْرَ عَلِیٍّ (فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّهِ وَ أَمَرْتُهُ أَنْ یُنَادِیَ مَنْ سَبَّ أَبَوَیْهِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهًُْ اللَّه.

پیامبر ( امیرالمؤمنین (فرمود: «پیامبر (به من امر نمود بیرون بروم و در میان مردم فریاد بزنم؛ لعنت خدا بر کسی که در پرداخت اجر اجیری به او ستم روا دارد؛ لعنت خدا بر کسی که غیر از مولای خود مولای دیگری برگزیند؛ لعنت خدا بر کسی که به والدین خود دشنام دهد». بیرون رفتم و همانگونه که پیامبر (به من امر نموده بود در میان مردم فریاد زدم، پس عمربن‌خطاب به من گفت: «آیا برای آنچه که ندا دادی تفسیری وجود دارد»؟ گفتم: «خدا و رسولش داناترند». عمر و گروهی از مردم بر پیامبر (وارد شدند و گفتند: «آیا تفسیری برای این ندا وجود دارد»؟ حضرت فرمود: «آری: به او (علی () امر کردم که فریاد لعنت خدا بر کسی که در پرداخت اجر اجیری به او ستم روا دارد، چراکه خداوند متعال می‌فرماید: بگو: «من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم درخواست نمی‌کنم جز دوست‌داشتن نزدیکانم [اهل بیتم]. ( شوری/۲۳ ) هرکس بر ما ظلمی روا دارد، خداوند او را لعنت کند. فرمان دادم فریاد زند: «لعنت خدا بر کسی که غیر از مولای خود مولای دیگری برگزیند»؛ چراکه خداوند می‌فرماید: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ و هرکس که من مولای اویم، پس علی (مولای اوست و هرکس که ولایت غیر او را بپذیرد، خدا لعنتش کند. و به او امر کردم فریاد زند: «لعنت خدا بر کسی که به والدین خود دشنام دهد».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded me to go out and cry aloud among the people: 'Allah's curse be upon whoever wrongs a hired worker in [paying] his wage; Allah's curse be upon whoever takes as master anyone other than his [rightful] master; Allah's curse be upon whoever reviles his parents.' I went out and cried aloud among the people just as the Prophet (peace be upon him and his family) had commanded me. Then Umar ibn al-Khattab said to me: 'Is there any explanation for what you have called out?' I said: 'Allah and His Messenger know best.' Umar and a group of the people came in upon the Prophet (peace be upon him and his family) and said: 'Is there an explanation for this call?' He said: 'Yes: I commanded him (Ali (peace be upon him)) to cry out: Allah's curse be upon whoever wrongs a hired worker in [paying] his wage, because Allah the Exalted says: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [Say: I do not ask of you any reward for it except love for my near kin (my Ahl al-Bayt)] (Shura/23). So whoever wrongs us, may Allah curse him. And I commanded him to cry out: Allah's curse be upon whoever takes as master anyone other than his [rightful] master; because Allah says: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves], and whoever's master I am, Ali (peace be upon him) is his master, and whoever accepts the wilayah of anyone other than him, may Allah curse him. And I commanded him to cry out: Allah's curse be upon whoever reviles his parents.'"

અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ કર્યો કે હું બહાર જાઉં અને લોકોમાં પોકારું: 'અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે મજૂરની મજૂરી ચૂકવવામાં તેના પર ઝુલ્મ કરે; અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે પોતાના મૌલા સિવાય બીજા કોઈને મૌલા બનાવે; અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે પોતાના માતાપિતાને ગાળ આપે.' હું બહાર ગયો અને જેમ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ મને હુકમ કર્યો હતો તેમ લોકોમાં પોકાર્યું. પછી ઉમર બિન ખત્તાબે મને કહ્યું: 'જે તમે પોકાર્યું તેની કોઈ તફસીર છે?' મેં કહ્યું: 'અલ્લાહ અને તેનો રસૂલ વધુ જાણનારા છે.' ઉમર અને લોકોનો એક સમૂહ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'શું આ પોકારની કોઈ તફસીર છે?' હઝરતે ફરમાવ્યું: 'હા: મેં તેમને (અલી (અલયહિસ્સલામ)ને) હુકમ કર્યો કે પોકારે: અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે મજૂરની મજૂરી ચૂકવવામાં ઝુલ્મ કરે, કારણ કે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی [કહી દો: હું આ (રિસાલત) પર તમારી પાસેથી કોઈ બદલો માંગતો નથી સિવાય મારા નજીકના સગાઓ (મારા અહલેબૈત) ની મોહબ્બત] (શૂરા/23). તો જે આપણા પર ઝુલ્મ કરે, અલ્લાહ તેને લાનત કરે. અને મેં તેમને હુકમ કર્યો કે પોકારે: અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે પોતાના મૌલા સિવાય બીજા કોઈને મૌલા બનાવે; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ [પયગંબર મોઅમેનો પર તેમની જાત કરતાં વધુ હકદાર છે], અને જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે, અને જે તેમના સિવાય કોઈની વિલાયત કબૂલ કરે, અલ્લાહ તેને લાનત કરે. અને મેં તેમને હુકમ કર્યો કે પોકારે: અલ્લાહની લાનત હો તે વ્યક્તિ પર જે પોતાના માતાપિતાને ગાળ આપે.'"

#7 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

أمیرالمؤمنین ( قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِیُّ وَ قَالَ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فَنَحْنُ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْرَاهِیمَ وَ نَحْنُ وَرِثْنَاهُ وَ نَحْنُ أُولُو الْأَرْحَامِ الَّذِینَ وَرِثْنَا الْکَعْبَهًَْ وَ نَحْنُ آلُ إِبْرَاهِیم.

امام علی ( خداوند در این آیه فرماید: إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِیُ و نیز فرموده است: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ. پس ماییم شایسته‌ترین مردم نسبت به حضرت ابراهیم (و ماییم وارث و رحم و خانواده‌ی او که وارث کعبه شدیم، و ماییم آل ابراهیم (.

Imam Ali (peace be upon him): Allah says in this verse: إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِیُّ [Indeed, the people most worthy of Ibrahim are those who followed him, and this Prophet], and He also said: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the ordinance of Allah]. So we are the most worthy of the people to Ibrahim (peace be upon him), and we are the heirs and the kin and the household of his who inherited the Ka'bah, and we are the family of Ibrahim (peace be upon him).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ આ આયતમાં ફરમાવે છે: إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِیُّ [ખરેખર ઇબ્રાહીમ સાથે સૌથી વધુ હકદાર લોકો તે છે જેમણે તેમની પૈરવી કરી, અને આ પયગંબર], અને એ પણ ફરમાવ્યું છે: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગાઓ એકબીજા પર અલ્લાહની કિતાબમાં વધુ હકદાર છે]. તો અમે જ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) નિસ્બત સૌથી વધુ હકદાર લોકો છીએ, અને અમે જ તેમના વારસ અને રહમ [સગાં] અને તેમનું ખાનદાન છીએ જેઓ કાબાના વારસ થયા, અને અમે જ આલે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છીએ.

#8 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

أمیرالمؤمنین ( رُوِیَ أَنَّ عَلِیّاً (کَتَبَ إِلَی مُعَاوِیَهًَْ: مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (إِلَی مُعَاوِیَهًَْ ... فَنَحْنُ آلُ نَبِیِّنَا مُحَمَّدٍ (أَ لَمْ تَعْلَمْ یَا مُعَاوِیَهًُْ إِنَّ أَوْلَی النَّاسِ بِإِبْراهِیمَ لَلَّذِینَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِیُّ وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ نَحْنُ أُولُو الْأَرْحَامِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ نَحْنُ أَهْلُ بَیْتٍ ... فَکَتَبَ مُعَاوِیَهًُْ: مِنْ مُعَاوِیَهًَْ‌بْنِ‌أَبِی‌سُفْیَانَ إِلَی عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (قَدِ انْتَهَی إِلَیَّ کِتَابُکَ فَأَکْثَرْتَ فِیهِ ذِکْرَ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ وَ آدَمَ وَ نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ (وَ ذِکْرَ مُحَمَّدٍ (وَ قَرَابَتَکُمْ مِنْهُ وَ مَنْزِلَتَکُمْ وَ حَقَّکَ وَ لَمْ تَرْضَ بِقَرَابَتِکَ مِنْ مُحَمَّدٍ (حَتَّی انْتَسَبْتَ إِلَی جَمِیعِ النَّبِیِّین (... فَأَجَابَهُ (وَ أَمَّا الَّذِی أَنْکَرْتَ مِنْ نَسَبِی مِنْ إِبْرَاهِیمَ (وَ إِسْمَاعِیلَ (وَ قَرَابَتِی مِنْ مُحَمَّدٍ (وَ فَضْلِی وَ حَقِّی وَ مُلْکِی وَ إِمَامَتِی فَإِنَّکَ لَمْ تَزَلْ مُنْکِراً لِذَلِکَ لَمْ یُؤْمِنْ بِهِ قَلْبُکَ أَلَا وَ إِنَّا أَهْلَ الْبَیْتَ کَذَلِکَ لَا یُحِبُّنَا کَافِرٌ وَ لَا یُبْغِضُنَا مُؤْمِنٌ وَ الَّذِی أَنْکَرْتَ مِنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إِبْراهِیمَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظِیماً فَأَنْکَرْتَ أَنْ تَکُونَ فِینَا فَقَدْ قَالَ اللَّهُ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ وَ نَحْنُ أَوْلَی بِه.

امام علی ( در روایت است: علی (به معاویه نوشت: «از بنده‌ی خدا علی، امیرمؤمنان به معاویه ... ما نیز اهل بیت پیامبر، محمد (هستیم. ای معاویه آیا نمی‌دانی که خدا می‌فرماید: سزاوارترین مردم به ابراهیم، آن‌ها هستند که از او پیروی کردند، و [در زمان و عصر او، به مکتب او وفادار بودند همچنین] این پیامبر و کسانی که [به او] ایمان آورده‌اند [از همه سزاوارترند]. ( آل عمران/۶۸ ) و ما هستیم اولو الارحام که در این آیه آمده است: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ؛ ما اهل بیت هستیم ... معاویه در پاسخ علی (نوشت: «از معاویهًْ‌بن‌ابی‌سفیان به علیّ‌بن‌ابی‌طالب (نامه‌ات به من رسید در آن از ابراهیم و اسماعیل و آدم و نوح (و پیامبران بسیار یاد کرده بودی. از محمّد یاد کرده بودی و خویشاوندیتان با او و منزلتتان در نزد او و حقّ خود. به خویشاوندی‌ات با محمّد (راضی نشده، خود را به همه‌ی پیامبران نسبت داده بودی ...». امام (در جواب فرمود: «امّا اینکه منکر آن هستی که من نسب به ابراهیم و اسماعیل (می‌رسانم یا خویشاوندی مرا با محمّد (انکار می‌کنی و فضل و حقّ مرا و فرمانروایی و امامت مرا منکر هستی، آری، تو همیشه منکر آن بوده‌ای و هرگز دلت ایمان نیاورده. بدان‌که ما اهل بیت رسول خدا (هستیم. کافر ما را دوست ندارد و مؤمن کینه‌ی ما به دل نمی‌گیرد. و آنچه از کلام خداوند: ما به آل ابراهیم، [که یهود از خاندان او هستند نیز]، کتاب و حکمت دادیم و حکومت عظیمی در اختیار آن‌ها [پیامبران بنی‌اسرائیل] قرار دادیم. ( نساء/۵۴ ) انکار نمودی؛ انکار فضیلت ماست و به تحقیق خداوند متعال می‌فرماید: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ و ما به این اولویّت سزاوارتریم.

Imam Ali (peace be upon him): It is narrated that Ali (peace be upon him) wrote to Muawiya: "From the servant of Allah, Ali, the Commander of the Faithful, to Muawiya... We too are the Ahl al-Bayt of the Prophet, Muhammad (peace be upon him and his family). O Muawiya, do you not know that Allah says: 'The most worthy of the people to Ibrahim are those who followed him, and [in his time and era, were faithful to his school; likewise] this Prophet and those who have believed [in him are the most worthy of all]' (Al Imran/68). And we are the ulu al-arham (possessors of relationship) mentioned in this verse: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another]; we are the Ahl al-Bayt..." Muawiya wrote in reply to Ali (peace be upon him): "From Muawiya ibn Abi Sufyan to Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), your letter reached me. In it you mentioned much of Ibrahim, Ismail, Adam, Nuh (peace be upon them) and many prophets. You mentioned Muhammad and your kinship with him and your station in his sight and your right. You were not content with your kinship to Muhammad (peace be upon him and his family), and you attributed yourself to all the prophets..." The Imam (peace be upon him) replied: "As for your denial that I trace my lineage to Ibrahim and Ismail (peace be upon them), or your denial of my kinship with Muhammad (peace be upon him and his family), and your denial of my merit, my right, my sovereignty and my imamate — yes, you have always denied that, and your heart has never believed. Know that we are the Ahl al-Bayt of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family). No disbeliever loves us, and no believer holds enmity for us in his heart. And what you denied of the word of Allah: 'We gave to the family of Ibrahim, [from whose household the Jews also are], the Book and wisdom, and We granted them a great kingdom [meaning the prophets of Bani Israil]' (An-Nisa/54) — you denied it; it is a denial of our merit, and indeed Allah the Exalted says: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another], and we are the most worthy of this priority."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રિવાયતમાં છે કે અલી (અલયહિસ્સલામ)એ મુઆવિયાને લખ્યું: "અલ્લાહના બંદા અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન તરફથી મુઆવિયાને... અમે પણ પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અહલેબૈત છીએ. ઓ મુઆવિયા, શું તું નથી જાણતો કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'ઇબ્રાહીમના સૌથી વધુ યોગ્ય લોકો તેઓ છે જેમણે તેમનું અનુસરણ કર્યું, અને [તેમના સમય અને યુગમાં, તેમના મકતબને વફાદાર રહ્યા; તેમજ] આ પયગંબર અને જેઓ [તેમના પર] ઈમાન લાવ્યા છે [તેઓ સૌથી વધુ યોગ્ય છે]' (આલે ઇમરાન/૬૮). અને અમે જ ઉલુલ અરહામ (નાતેદારો) છીએ જેમનો આ આયતમાં ઉલ્લેખ છે: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ [પયગંબર મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ (સમાન) છે; અને નાતેદારો અલ્લાહના ફરમાન અનુસાર એકબીજા પર વધુ હકદાર છે]; અમે અહલેબૈત છીએ..." મુઆવિયાએ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના જવાબમાં લખ્યું: "મુઆવિયા બિન અબી સુફિયાન તરફથી અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને, તારો પત્ર મને મળ્યો. તેમાં તેં ઇબ્રાહીમ, ઇસ્માઈલ, આદમ, નૂહ (અલયહિમુસ્સલામ) અને ઘણા પયગંબરોનો ખૂબ ઉલ્લેખ કર્યો હતો. મુહમ્મદનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો અને તેમની સાથે તારી નાતેદારી અને તેમની પાસે તારો દરજ્જો અને તારો હક. તું મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથેની તારી નાતેદારીથી સંતુષ્ટ ન થયો, અને પોતાને બધા પયગંબરો સાથે નિસ્બત આપી હતી..." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ જવાબમાં ફરમાવ્યું: "પરંતુ તું જે ઇનકાર કરે છે કે હું ઇબ્રાહીમ અને ઇસ્માઈલ (અલયહિમુસ્સલામ) સાથે નસબ પહોંચાડું છું, અથવા મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે મારી નાતેદારીનો ઇનકાર કરે છે, અને મારી ફઝીલત અને હક અને હુકૂમત અને ઇમામતનો ઇનકાર કરે છે, હા, તું હંમેશા તેનો ઇનકાર કરતો રહ્યો છે અને તારા દિલમાં કદી ઈમાન નથી લાવ્યું. જાણી લે કે અમે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અહલેબૈત છીએ. કાફિર અમને દોસ્ત નથી રાખતો અને મોઅમિન અમારું કીનું દિલમાં નથી રાખતો. અને અલ્લાહના કલામમાંથી જેનો તેં ઇનકાર કર્યો: 'અમે આલે ઇબ્રાહીમને, [જેમના ખાનદાનમાંથી યહૂદીઓ પણ છે], કિતાબ અને હિકમત આપી અને તેમને [બની ઇસ્રાઈલના પયગંબરોને] મહાન હુકૂમત આપી' (નિસા/૫૪) — તેં ઇનકાર કર્યો; તે અમારી ફઝીલતનો ઇનકાર છે અને ખરેખર અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [પયગંબર મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ (સમાન) છે; અને નાતેદારો અલ્લાહના ફરમાન અનુસાર એકબીજા પર વધુ હકદાર છે], અને અમે આ અગ્રતાના સૌથી વધુ યોગ્ય છીએ."

#9 پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves પયગંબર મોમિનો પર ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છે

الرّسول ( الْإِمَامِ مُوسَی‌بْنِ‌جَعْفَرٍ (قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی‌جَعْفَرٌ (عَنْ أَبِیهِ الْبَاقِرِ (قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیٌّ (قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (قَال بَیْنَمَا أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ (جُلُوسٌ فِی مَسْجِدِهِ بَعْدَ وَفَاتِهِ (یَتَذَاکَرُونَ فَضْلَ رَسُولِ اللَّهِ (إِذْ دَخَلَ عَلَیْنَا حِبْرٌ مِنْ أَحْبَارِ یَهُودِ أَهْلِ الشَّامِ قَدْ قَرَأَ التَّوْرَاهًَْ وَ الْإِنْجِیلَ وَ الزَّبُورَ وَ صُحُفَ إِبْرَاهِیمَ (وَ الْأَنْبِیَاءِ (وَ عَرَفَ دَلَائِلَهُمْ فَسَلَّمَ عَلَیْنَا وَ جَلَسَ ثُمَّ لَبِثَ هُنَیْئَهًًْ (هُنَیْهَهًًْ) ثُمَّ قَالَ یَا أُمَّهًَْ مُحَمَّدٍ (مَا تَرَکْتُمْ لِنَبِیٍّ دَرَجَهًًْ وَ لَا لِمُرْسَلٍ فَضِیلَهًًْ إِلَّا وَ قَدْ تَحَمَّلْتُمُوهَا لِنَبِیِّکُمْ (فَهَلْ عِنْدَکُمْ جَوَابٌ إِنْ أَنَا سَأَلْتُکُمْ فَقَالَ لَهُ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (سَلْ یَا أَخَا الْیَهُودِ مَا أَحْبَبْتَ فَإِنِّی أُجِیبُکَ عَنْ کُلِّ مَا تَسْأَلُ بِعَوْنِ اللَّهِ تَعَالَی وَ مَنِّهِ فَوَ اللَّهِ مَا أَعْطَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ نَبِیّاً وَ لَا مُرْسَلًا دَرَجَهًًْ وَ لَا فَضِیلَهًًْ إِلَّا وَ قَدْ جَمَعَهَا لِمُحَمَّدٍ (وَ زَادَهُ عَلَی الْأَنْبِیَاءِ (وَ الْمُرْسَلِینَ أَضْعَافاً مُضَاعَفَهًًْ ... زَادَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ تَکْرِمَهًًْ بِأَخْذِ مِیثَاقِهِ قَبْلَ النَّبِیِّینَ وَ أَخْذِ مِیثَاقِ النَّبِیِّینَ بِالتَّسْلِیمِ وَ الرِّضَا (وَ التَّصْدِیقِ لَهُ فَقَالَ جَلَّ ثَنَاؤُهُ وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ وَ قَالَ عَزَّوَجَلَّ وَ إِذْ أَخَذَ اللهُ مِیثاقَ النَّبِیِّینَ لَما آتَیْتُکُمْ مِنْ کِتابٍ وَ حِکْمَةٍ ثُمَّ جاءَکُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَکُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلی ذلِکُمْ إِصْرِی قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَکُمْ مِنَ الشَّاهِدِینَ وَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ النَّبِیُّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ.

پیامبر ( امام کاظم (از پدرانش از امام علی (روایت می‌کند که فرمود: درحالی‌که یاران رسول خدا (پس از رحلت ایشان در مسجد رسول خدا (نشسته بودند و درباره‌ی فضائل پیامبر (گفتگو می‌کردند، در این‌موقع عالمی از علمای یهود از شام وارد شد؛ این عالم تورات و انجیل و زبور و صحف ابراهیم و انبیاء را خوانده بود و به برهان‌هایشان آشنایی داشت، پس از لحظه‌ای استراحت گفت: «ای امّت محمّد (هیچ مقام و فضیلتی نماند مگر اینکه، آن‌ها را پیامبرتان به دست آورد، آیا اگر بپرسم می‌توانید پاسخ دهید»؟ امام علی (به او فرمود: «تا می‌توانی بپرس، ای برادر یهودی؟ من به یاری خدا به تو پاسخ می‌گویم، سوگند به خدا! همه‌ی درجات و فضیلت‌های پیامبران، یک‌جا و چند برابر در وجود محمّد (جمع شده است ... و خداوند به‌واسطه‌ی بزرگداشت او از پیامبران پیش از او عهد و پیمان به تسلیم‌شدن و رضا و تصدیق‌کردن او گرفته در آنجا که فرموده است: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ؛ [به خاطر آور] هنگامی را که از پیامبران پیمان گرفتیم، و [همچنین] از تو و از نوح و ابراهیم. ( احزاب/۷ ) و فرموده است: و [به خاطر بیاورید] هنگامی را که خداوند، از پیامبران [و پیروان آن‌ها]، پیمان مؤکّد گرفت، که هرگاه کتاب و دانش به شما دادم، سپس پیامبری به‌سوی شما آمد که آنچه را با شماست تصدیق می‌کند، به او ایمان بیاورید و او را یاری کنید! سپس [خداوند] به آن‌ها گفت: «آیا به این موضوع، اقرار دارید؟ و بر آن، پیمان مؤکّد بستید»؟ گفتند: «[آری] اقرار داریم»!. ( آل عمران/۸۱ ) و خدای عزّوجلّ فرمود: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِم.

The Prophet (peace be upon him and his family) — Imam Kazim (peace be upon him) narrates from his fathers, from Imam Ali (peace be upon him), who said: While the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), after his passing, were seated in the mosque of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) discussing the virtues of the Prophet (peace be upon him and his family), at that moment a scholar from the Jewish scholars of Sham entered. This scholar had read the Torah, the Injil, the Zabur, and the scriptures of Ibrahim and the prophets, and was familiar with their proofs. After resting for a moment he said: "O ummah of Muhammad (peace be upon him and his family)! There remains no rank or virtue but that your Prophet has attained it. If I ask, can you answer?" Imam Ali (peace be upon him) said to him: "Ask whatever you can, O brother of the Jews! By the help of Allah I will answer you. By Allah! All the ranks and virtues of the prophets have been gathered together, and multiplied several times over, in the being of Muhammad (peace be upon him and his family) ... And Allah, in honouring him, took a covenant from the prophets before him to submit to him, to be pleased with him, and to affirm him, where He said: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ [(Remember) when We took from the prophets their covenant, and from you and from Nuh and Ibrahim] (Al-Ahzab/7). And He said: [And remember] when Allah took a solemn covenant from the prophets [and their followers], that whenever I have given you a Book and knowledge, and then a messenger comes to you confirming what is with you, you must believe in him and help him! Then [Allah] said to them: "Do you affirm this, and take upon it My solemn covenant?" They said: "[Yes,] we affirm it!" (Al-Imran/81). And Allah the Mighty and Majestic said: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِم [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પિતાઓ થકી ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના ઇન્તેકાલ પછી, જ્યારે તેમના સહાબીઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની મસ્જિદમાં બેઠા હતા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના ફઝાએલ વિશે વાતચીત કરી રહ્યા હતા, ત્યારે શામના યહૂદી આલિમોમાંથી એક આલિમ ત્યાં દાખલ થયો; આ આલિમે તૌરાત, ઇન્જીલ, ઝબૂર અને ઇબ્રાહીમ તથા અંબિયાના સહીફા વાંચ્યા હતા અને તેમના બુરહાનોથી પરિચિત હતો. થોડી ક્ષણ આરામ કર્યા પછી તેણે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની ઉમ્મત! કોઈ પણ મરતબો કે ફઝીલત બાકી ન રહી, સિવાય કે તમારા પયગંબરે તેને પ્રાપ્ત કરી લીધી છે. જો હું પૂછું તો શું તમે જવાબ આપી શકશો?" ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) એ તેને ફરમાવ્યું: "ઓ યહૂદી ભાઈ! જેટલું પૂછી શકે તેટલું પૂછ, હું અલ્લાહની મદદથી તને જવાબ આપીશ. અલ્લાહની કસમ! પયગંબરોના તમામ દરજ્જાઓ અને ફઝીલતો એક જ જગ્યાએ અને કેટલાય ગણા વધારે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના વુજૂદમાં એકત્રિત થયેલા છે ... અને અલ્લાહે તેમની બુઝુર્ગી કરવા માટે તેમનાથી પહેલાના પયગંબરો પાસેથી તેમને તસ્લીમ કરવા, રાઝી થવા અને તસ્દીક કરવાનું અહદ અને પયમાન લીધું છે, જ્યાં તેમણે ફરમાવ્યું છે: وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثاقَهُمْ وَ مِنْکَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهِیمَ [યાદ કરો જ્યારે અમે પયગંબરો પાસેથી પયમાન લીધું, અને (તેમજ) તમારી પાસેથી અને નૂહ તથા ઇબ્રાહીમ પાસેથી] (અહઝાબ/૭). અને ફરમાવ્યું છે: [અને યાદ કરો] જ્યારે અલ્લાહે પયગંબરો [અને તેમના અનુયાયીઓ] પાસેથી મજબૂત પયમાન લીધું, કે જ્યારે પણ મેં તમને કિતાબ અને ઇલ્મ આપ્યું, પછી તમારી પાસે એક પયગંબર આવે જે તમારી પાસે જે છે તેની તસ્દીક કરે, તો તમે તેના પર ઈમાન લાવજો અને તેની મદદ કરજો! પછી [અલ્લાહે] તેમને કહ્યું: "શું તમે આ વાતનો ઇકરાર કરો છો? અને તેના પર મજબૂત પયમાન બાંધો છો?" તેમણે કહ્યું: "[હા] અમે ઇકરાર કરીએ છીએ!" (આલે ઇમરાન/૮૧). અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنینَ مِنْ أَنْفُسِهِم [પયગંબર મોમિનો પર તેમની પોતાની જાત કરતાં વધુ હકદાર છે].

#10 غدیر Ghadir ગદીર

الرّسول ( حُذَیْفَهًَْ‌بْنِ‌أَسِیدٍ الْغِفَارِیِّ قَالَ: لَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ وَ نَحْنُ مَعَهُ أَقْبَلَ حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْجُحْفَهًِْ أَمَرَ أَصْحَابَهُ بِالنُّزُولِ فَنَزَلَ الْقَوْمُ مَنَازِلَهُمْ ثُمَّ نُودِیَ بِالصَّلَاهًِْ فَصَلَّی بِأَصْحَابِهِ رَکْعَتَیْنِ ثُمَّ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَیْهِمْ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِیَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ أَنِّی مَیِّتٌ وَ أَنَّکُمْ مَیِّتُونَ وَ کَأَنِّی قَدْ دُعِیتُ فَأَجَبْتُ وَ إِنِّی مَسْئُولٌ عَمَّا أُرْسِلْتُ بِهِ إِلَیْکُمْ وَ عَمَّا خَلَّفْتُ فِیکُمْ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ وَ حُجَّتِهِ وَ إِنَّکُمْ مَسْئُولُونَ فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ لِرَبِّکُمْ قَالُوا نَقُولُ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ جَاهَدْتَ فَجَزَاکَ اللَّهُ عَنَّا أَفْضَلَ الْجَزَاءِ ثُمَّ قَالَ لَهُمْ أَ‌لَسْتُمْ تَشْهَدُونَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ (إِلَیْکُمْ وَ أَنَّ الْجَنَّهًَْ حَقٌّ وَ أَنَّ النَّارَ حَقٌّ وَ أَنَّ الْبَعْثَ بَعْدَ الْمَوْتِ حَقٌّ فَقَالُوا نَشْهَدُ بِذَلِکَ قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ عَلَی مَا یَقُولُونَ أَلَا وَ إِنِّی أُشْهِدُکُمْ أَنِّی أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی کُلِّ مُسْلِمٍ وَ أَنَا أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَهَلْ تُقِرُّونَ بِذَلِکَ وَ تَشْهَدُونَ لِی بِهِ فَقَالُوا نَعَمْ نَشْهَدُ لَکَ بِذَلِکَ فَقَالَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ عَلِیّاً (مَوْلَاهُ وَ هُوَ هَذَا ثُمَّ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ (فَرَفَعَهَا مَعَ یَدِهِ حَتَّی بَدَتْ آبَاطُهُمَا ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه.

پیامبر ( حذیفه‌بن اسید غفاری گوید: چون رسول خدا (درحالی‌که ما نیز همراه وی بودیم، از حجّهًْ‌الوداع بازگشت، به راه خود ادامه داد تا اینکه به حجفه رسید و به یاران خود امر فرمود آنجا اطراق کنند. پس از پیاده‌شدن و مستقرگشتن ندای نماز داده شد و رسول خدا (دو رکعت نماز با صحابه خود اقامه نموده و سپس رو به آن‌ها کرد و فرمود: «خداوند لطیف خبیر مرا خبر داده است که من از دنیا خواهم رفت و شما [نیز] از دنیا خواهم رفت و من نیز اجابت نموده‌ام و من در برابر آنچه به‌خاطر آن به سویتان فرستاده شده‌ام، مسئولم و شما نیز مسئول هستید، پس به پروردگارتان بابت این مسئولیت چه خواهید گفت»؟! گفتند: «خواهیم گفت: شما رسالت خود را ابلاغ فرمودی و نصیحت نمودی و جهاد کردی، پس خداوند بهترین پاداش را از جانب ما به شما مرحمت کند»؛ سپس آن حضرت فرمود: «مگر شهادت نمی‌دهید که خدایی جز الله نیست و من فرستاده‌ی خدا به سوی شما هستم و اینکه بهشت حق است و دوزخ حق و برانگیخته شدن پس از مرگ حق است»؟! گفتند: «به آنچه فرمودید، اقرار داریم». آن حضرت فرمود: «خداوندا! تو خود بر آنچه می‌گویند گواه باش! آگاه باشید که من شما را گواه می‌گیرم براینکه الله مولای من است و من مولای هر مسلمانی، و من از هر مسلمانی به خودش اولی‌تر هستم و من از مؤمنان به خودشان اولی‌ترم، آیا به آنچه گفتم، اقرار دارید و شهادت می‌دهید که نزد شما چنین هستم»؟ گفتند: «آری ما اقرار داریم که نزد ما از چنین منزلتی برخوردارید». پس فرمود: «اینک بدانید هر که من مولای اویم، علی نیز مولای اوست و او همین است». سپس دست علی (را گرفته و با دست خود آنقدر بالا برد که زیربغل هر دو آشکار گردید، سپس فرمود: «خداوندا دوست بدار آن‌که دوستش می‌دارد و دشمن بدار آن‌که با وی دشمنی می‌ورزد».

The Messenger (peace be upon him and his family): Hudhayfah ibn Asid al-Ghifari said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — and we were with him — returned from Hajjat al-Wada (the Farewell Pilgrimage), he continued on his way until he reached al-Juhfah, and he ordered his companions to halt there. After they had dismounted and settled, the call to prayer was given, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) led his companions in two rakats of prayer. Then he turned his face to them and said: 'Allah the Subtle, the All-Aware has informed me that I shall depart from this world, and you too shall depart from this world. I have answered [the call], and I am accountable for that with which I was sent to you, and you too are accountable, so what will you say to your Lord regarding this responsibility?' They said: 'We will say: You conveyed your message, and you counselled, and you strove, so may Allah grant you the best of rewards on our behalf.' Then he (peace be upon him and his family) said: 'Do you not bear witness that there is no god but Allah, and that I am the Messenger of Allah to you, and that Paradise is true, and Hellfire is true, and that the resurrection after death is true?' They said: 'We acknowledge what you have said.' He said: 'O Allah! Be Yourself a witness over what they say! Be aware that I take you as witnesses that Allah is my Mawla, and I am the mawla of every Muslim, and I have a greater claim over every Muslim than he has over himself, and I have a greater claim over the believers than they have over themselves. Do you acknowledge what I have said and bear witness that I am such in your regard?' They said: 'Yes, we acknowledge that with us you hold such a rank.' Then he said: 'Now know that whoever's mawla I am, Ali is also his mawla, and he is this one.' Then he took the hand of Ali (peace be upon him) and raised it with his own hand until the armpits of both became visible, then he said: 'O Allah, befriend the one who befriends him, and be an enemy to the one who is hostile to him.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હુઝયફા બિન અસીદ ગિફારી કહે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અને અમે પણ તેમની સાથે હતા — હજ્જતુલ વિદાઅથી પાછા ફર્યા, ત્યારે તેઓ પોતાના માર્ગે ચાલતા રહ્યા યહાં સુધી કે જુહફા પહોંચ્યા અને પોતાના સાથીઓને ત્યાં પડાવ કરવાનો આદેશ આપ્યો. ઊતર્યા અને સ્થિર થયા બાદ નમાઝની અઝાન અપાઈ અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના સહાબા સાથે બે રકાત નમાઝ પઢી, પછી તેમની તરફ મુખ ફેરવીને ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ લતીફ ખબીરે મને જણાવ્યું છે કે હું દુનિયાથી જઈશ અને તમે [પણ] દુનિયાથી જશો, અને મેં [આ બોલાવાનો] જવાબ પણ આપ્યો છે, અને જે વસ્તુ માટે હું તમારી તરફ મોકલવામાં આવ્યો છું, તેના માટે હું જવાબદાર છું અને તમે પણ જવાબદાર છો, તો આ જવાબદારી બાબતે તમારા પરવરદિગારને શું કહેશો?' તેઓએ કહ્યું: 'અમે કહીશું: તમે તમારી રિસાલત પહોંચાડી અને નસીહત કરી અને જિહાદ કર્યો, તો અલ્લાહ અમારા તરફથી તમને શ્રેષ્ઠ બદલો આપે'. પછી તે હઝરતે ફરમાવ્યું: 'શું તમે ગવાહી નથી આપતા કે અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી અને હું તમારી તરફ અલ્લાહનો ફરસ્તાદો છું, અને જન્નત હક છે અને દોઝખ હક છે અને મૌત પછી ઉઠાવવામાં આવવું હક છે?' તેઓએ કહ્યું: 'જે તમે ફરમાવ્યું, અમે તેનો ઇકરાર કરીએ છીએ'. તે હઝરતે ફરમાવ્યું: 'હે અલ્લાહ! તું પોતે જ તેઓ જે કહે છે તેના પર ગવાહ રહે! જાણી લો કે હું તમને ગવાહ બનાવું છું કે અલ્લાહ મારો મૌલા છે અને હું દરેક મુસલમાનનો મૌલા છું, અને હું દરેક મુસલમાનથી તેની પોતાની જાત પર વધારે અધિકાર રાખું છું, અને હું મોમિનોથી તેમની પોતાની જાત પર વધારે અધિકાર રાખું છું, શું તમે જે મેં કહ્યું તેનો ઇકરાર કરો છો અને ગવાહી આપો છો કે તમારી પાસે હું આવો છું?' તેઓએ કહ્યું: 'હા, અમે ઇકરાર કરીએ છીએ કે અમારી પાસે તમે આવો દરજ્જો ધરાવો છો'. પછી ફરમાવ્યું: 'હવે જાણી લો કે જેનો હું મૌલા છું, અલી પણ તેના મૌલા છે અને તે આ છે'. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ પકડ્યો અને પોતાના હાથ સાથે એટલો ઊંચો ઉઠાવ્યો કે બંનેની બગલ દેખાઈ ગઈ, પછી ફરમાવ્યું: 'હે અલ્લાહ! જે તેને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ, અને જે તેની સાથે દુશ્મની કરે તેની સાથે દુશ્મની કર'.

#11 غدیر Ghadir ગદીર

الرّسول ( عَن عَطِیَّهًَْ السَّعْدِیِّ قَالَ سَأَلْتُ حُذَیْفَهًَْ‌بْنَ‌الْیَمَانِ عَنْ إِقَامَهًِْ النَّبِیِّ (عَلِیّاً یَوْمَ الْغَدِیرِ غَدِیرِ‌خُمٍّ کَیْفَ کَانَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَنْزَلَ عَلَی نَبِیِّهِ (أَقُولُ أَنَا لَعَلَّهُ یَعْنِی بِالْمَدِینَهًِْ النَّبِیُّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (مَا هَذِهِ الْوَلَایَهًُْ الَّتِی أَنْتُمْ بِهَا أَحَقُّ مِنَّا بِأَنْفُسِنَا فَقَالَ (السَّمْعَ وَ الطَّاعَهًَْ فِیمَا أَحْبَبْتُمْ وَ کَرِهْتُمْ فَقُلْنَا سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی وَ اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَیْکُمْ وَ مِیثاقَهُ الَّذِی واثَقَکُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا.

پیامبر ( عطیّه سعدی گوید: از حذیفه‌بن‌یمان در مورد کیفیّت اقامه‌ی امامت علی (در روز غدیر توسط رسول خدا (سؤال نمودم. گفت: «خداوند تعالی بر پیامبر (آیه‌ی النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَ المُهاجِرِینَ را نازل فرمود و من گمان می‌کنم که مقصود حذیفه نزول آیه در مدینه بود. مسلمانان گفتند: ای رسول خدا (! این ولایتی که شما به آن سزاوارتر از ما هستید چه می‌باشد؟ فرمود: «شنیدن و پیروی نمودن در مورد آنچه آن را دوست دارید یا ناپسند می‌شمارید پس بگویید ما حکم را شنیدیم و اطاعت کردیم و خداوند آیه‌ی شریفه‌ی: و به یاد آورید نعمت خدا را بر شما، و پیمانی را که با تأکید از شما گرفت، آن زمان که گفتید: «شنیدیم و اطاعت کردیم ( مائده/۷ ) را نازل فرمود».

The Messenger (peace be upon him and his family): Atiyyah al-Sa'di said: I asked Hudhayfah ibn al-Yaman about how the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) established the imamate of Ali (peace be upon him) on the day of Ghadir. He said: 'Allah the Exalted revealed upon the Prophet (peace be upon him and his family) the verse النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ المؤْمِنِینَ وَ المُهاجِرِینَ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another, than (other) believers and the emigrants], and I think that what Hudhayfah meant was that the verse was revealed in Medina. The Muslims said: O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! What is this wilayah (guardianship) by which you have a greater claim over us than we have over ourselves? He said: "Hearing and obeying in whatever you love or dislike." So we said: We have heard the command and we have obeyed. And Allah revealed the noble verse: وَ اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَیْکُمْ وَ مِیثاقَهُ الَّذِی واثَقَکُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا [And remember the favour of Allah upon you, and the covenant which He firmly took from you, when you said: "We have heard and we have obeyed"] (al-Ma'idah/7).'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અતિય્યા સઅદી કહે છે: મેં હુઝયફા બિન યમાનને ગદીરના દિવસે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દ્વારા અલી (અલયહિસ્સલામ) ની ઇમામતની સ્થાપનાની કૈફિયત વિશે પૂછ્યું. તેમણે કહ્યું: 'અલ્લાહ તઆલાએ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર આયત النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ المؤْمِنِینَ وَ المُهاجِرِینَ [પયગંબર મોમિનો પર તેમની પોતાની જાત કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવે છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની (જેમ) માતાઓ છે; અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પર (અન્ય) મોમિનો અને મુહાજિરો કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવે છે] નાઝિલ ફરમાવી, અને હું માનું છું કે હુઝયફાનો હેતુ એ હતો કે આ આયત મદીનામાં નાઝિલ થઈ. મુસલમાનોએ કહ્યું: ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ વિલાયત (સરપરસ્તી) જેના દ્વારા તમે અમારા પર અમારી પોતાની જાત કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવો છો, તે શું છે? ફરમાવ્યું: "જે તમે પસંદ કરો કે નાપસંદ કરો તેમાં સાંભળવું અને પાલન કરવું". તો અમે કહ્યું: અમે હુકમ સાંભળ્યો અને પાલન કર્યું, અને અલ્લાહે આ શરીફ આયત: وَ اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَیْکُمْ وَ مِیثاقَهُ الَّذِی واثَقَکُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا [અને યાદ કરો અલ્લાહની નેઅમતને તમારા પર, અને તે વચનને જે તેણે તાકીદ સાથે તમારી પાસેથી લીધું, જ્યારે તમે કહ્યું: "અમે સાંભળ્યું અને અમે પાલન કર્યું"] (માઇદહ/૭) નાઝિલ ફરમાવી'.

#12 غدیر Ghadir ગદીર

أمیرالمؤمنین ( قَالَ رِیَاحُ‌بْنُ‌الْحَارِثِ کُنْتُ فِی الرَّحْبَهًِْ مَعَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (إِذْ أَقْبَلَ رَکْبٌ یَسِیرُونَ حَتَّی أَنَاخُوا بِالرَّحْبَهًِْ ثُمَّ أَقْبَلُوا یَمْشُونَ حَتَّی أَتَوْا عَلِیّاً (فَقَالُوا السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ قَالَ مَنِ الْقَوْمُ قَالُوا مَوَالِیکَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (قَالَ فَنَظَرْتُ إِلَیْهِ وَ هُوَ یَضْحَکُ وَ یَقُولُ مِنْ أَیْنَ وَ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَرَبٌ قَالُوا سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ (یَقُولُ یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ وَ هُوَ آخِذٌ بِیَدِکَ یَقُولُ أَیُّهَا النَّاسُ أَ‌لَسْتُ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ قُلْنَا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ (فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی الْمُؤْمِنِینَ وَ عَلِیٌّ (مَوْلَی مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ فَقَالَ أَنْتُمْ تَقُولُونَ ذَلِکَ قَالُوا نَعَمْ.

امام علی ( ریاح‌بن‌حارث گوید: «در الرّحبه با امیرالمؤمنین (بودم که کاروانی در حال حرکت بودند تا به الرّحبه رسیدند سپس به‌سوی علی (آمدند و عرض کردند: «سلام برتو ای امیرالمؤمنین (». حضرت پرسید: «شما چه کسانی هستید»؟ گفتند: «ای امیرالمؤمنین (ما از موالیان شما هستیم». ریاح می‌گوید به علی (نگاه کردم دیدم آن حضرت خندید و فرمود: «شما کجا و قوم عرب کجا»؟ عرض کردند: «ما شنیدیم که رسول خدا (در روز غدیرخم دستت را گرفته و فرمود: «ای مردم آیا من به مؤمنان سزاوارتر از خودشان نیستم»؟ مسلمانان گفتند: «چرا ای رسول خدا». پیامبر (فرمود: «خداوند مولای من و مولای مؤمنان است و علی مولای کسی است که من مولای او هستم خدایا هرکس او را دوست دارد دوست بدار و هرکس با او دشمنی می‌کند دشمن بدار». حضرت علی (پرسید: «شما این چنین اعتقاد دارید»؟ گفتند: «بله».

Imam Ali (peace be upon him): Riyah ibn Harith said: I was in al-Rahba with Amir al-Mu'minin (peace be upon him) when a caravan was travelling until they reached al-Rahba. Then they came toward Ali (peace be upon him) and said: "Peace be upon you, O Amir al-Mu'minin (peace be upon him)." He asked: "Who are you?" They said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), we are among your mawali (devoted followers)." Riyah says: I looked at Ali (peace be upon him) and saw that he laughed and said: "How can this be, when you are an Arab people?" They said: "We heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on the day of Ghadir Khumm, holding your hand, say: 'O people, am I not more entitled to the believers than they are to themselves?' The Muslims said: 'Yes indeed, O Messenger of Allah.' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Allah is my mawla and the mawla of the believers, and Ali is the mawla of whoever I am his mawla. O Allah, befriend whoever befriends him and be the enemy of whoever is his enemy.'" Ali (peace be upon him) asked: "Do you hold this belief?" They said: "Yes."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): રિયાહ બિન હારિસ કહે છે: હું અલ-રહબા માં અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સાથે હતો કે એક કાફલો ચાલી રહ્યો હતો ત્યાં સુધી કે તેઓ અલ-રહબા પહોંચ્યા, પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) તરફ આવ્યા અને કહ્યું: "તમારા પર સલામ થાય, હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)." હઝરતે પૂછ્યું: "તમે કોણ છો?" તેઓએ કહ્યું: "હે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ), અમે તમારા મવાલી (અનુયાયીઓ) માંથી છીએ." રિયાહ કહે છે: મેં અલી (અલયહિસ્સલામ) ને જોયું, તો જોયું કે તે હઝરત હસ્યા અને ફરમાવ્યું: "તમે ક્યાં અને અરબ કોમ ક્યાં?" તેઓએ અરજ કરી: "અમે સાંભળ્યું કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ગદીરે ખુમના દિવસે તમારો હાથ પકડીને ફરમાવ્યું: 'હે લોકો! શું હું મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર નથી?' મુસલમાનોએ કહ્યું: 'કેમ નહીં, હે રસૂલુલ્લાહ.' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ મારા મવલા છે અને મોઅમેનોના મવલા છે, અને અલી તેના મવલા છે જેનો હું મવલા છું. હે અલ્લાહ! જે તેમને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે તેનો દુશ્મન થા.'" હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) એ પૂછ્યું: "શું તમે આવી માન્યતા રાખો છો?" તેઓએ કહ્યું: "હા."

#13 غدیر Ghadir ગદીર

علی‌بن‌إبراهیم ( النَّبیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ قَالَ نَزَلَتْ وَ هُوَ أَبٌ لَهُمْ وَ مَعْنَی أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ فَجَعَلَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَوْلَادَ رَسُولِ اللَّهِ (وَ جَعَلَ رَسُولَ اللَّهِ (أَباً لَهُمْ لِمَنْ لَمْ یَقْدِرْ أَنْ یَصُونَ نَفْسَهُ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ مَالٌ وَ لَیْسَ لَهُ عَلَی نَفْسِهِ وَلَایَهًٌْ فَجَعَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی نَبِیَّهُ (أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ هُوَ قَوْلُ رَسُولِ اللَّه (بِغَدِیرِ خُمٍّ أَیُّهَا النَّاسُ أَ لَسْتُ أَوْلَی بِکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ قَالُوا بَلَی ثُمَّ أَوْجَبَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (مَا أَوْجَبَهُ لِنَفْسِهِ عَلَیْهِمْ مِنَ الْوَلَایَهًِْ فَقَالَ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (مَوْلَاهُ فَلَمَّا جَعَلَ اللَّهُ النَّبِیَّ (أَبَ الْمُؤْمِنِینَ أَلْزَمَهُ مَئُونَتَهُمْ وَ تَرْبِیَهًَْ أَیْتَامِهِمْ فَعِنْدَ ذَلِکَ صَعِدَ رَسُولُ اللَّهِ (فَقَالَ مَنْ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ وَ مَنْ تَرَکَ دَیْناً أَوْ ضَیَاعاً فَعَلَیَّ (وَ إِلَیَّ فَأَلْزَمَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (لِلْمُؤْمِنِینَ مَا یُلْزِمُ الْوَالِدَ لِلْوَلَدِ وَ أَلْزَمَ الْمُؤْمِنِینَ مِنَ الطَّاعَهًِْ لَهُ مَا یُلْزِمُ الْوَلَدَ لِلْوَالِدِ فَکَذَلِکَ أَلْزَمَ أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (مَا أَلْزَمَ رَسُولَ اللَّهِ (مِنْ ذَلِکَ وَ بَعْدَهُ الْأَئِمَّهًَْ (وَاحِداً وَاحِداً.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( پیرامون تفسیر آیه: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ گفته است: نازل شد درحالی‌که پیامبر (پدر آن‌هاست و با همین معنی زنان پیامبر (مادران آن‌ها می‌شوند. خداوند مؤمنین را فرزندان پیامبر (و پیامبر (را پدر آن‌ها قرار داده، برای کسی که نمی‌تواند خود را حفظ کند، نه مالی دارد و نه قدرت اداره‌ی خود را دارد. پس خداوند پیامبرش را مقدّم قرار داده بر مؤمنان از خودشان و این معنی همان است که پیامبر اکرم (در غدیر خم می فرماید: «مردم! من از خودتان بر خودتان مقدم نیستم»؟! گفتند: «چرا». بعد هرچه برای خود لازم و واجب نموده بود، برای امیرالمؤمنین (اثبات کرد که همان ولایت است. و فرمود: «بدانید هرکس که من مولای اویم، علی (مولای اوست». چون خداوند پیامبر (را پدر مؤمنین قرار داده، خرج آن‌ها و تربیت یتیم‌هایشان را نیز به عهده‌ی او قرار داده است. در این موقع پیامبر اکرم (بر فراز منبر رفت و فرمود: «هرکس مالی به جا بگذارد متعلّق به ورثه‌ی اوست و هرکسی قرضی یا اهل و عیال بی‌سرپرست بگذارد، به عهده‌ی من است و به من برگشت می کند. خداوند برای پیامبرش آنچه را که پدر برای فرزندش تعهّد می نماید، لازم شمرده و همان اطاعت را که فرزند از پدر باید بنماید، لازم نموده که مؤمنان از پیامبر (بنمایند. همین‌طور هرچه برای پیامبر (لازم شد، برای امیرالمؤمنین (نیز لازم است و پس از آن جناب برای سایر ائمّه (یکی پس از دیگری.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) regarding the interpretation of the verse: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers] said: It was revealed while the Prophet (peace be upon him and his family) is their father, and with this same meaning the wives of the Prophet (peace be upon him and his family) become their mothers. Allah has made the believers the children of the Prophet (peace be upon him and his family) and made the Prophet (peace be upon him and his family) their father — for whoever cannot protect himself and has neither wealth nor the power to manage himself. So Allah has given precedence to His Prophet over the believers, more than over their own selves, and this is the meaning of what the Noble Prophet (peace be upon him and his family) says at Ghadir Khumm: "O people! Am I not more entitled to you than you are to yourselves?!" They said: "Yes indeed." Then whatever he had made obligatory and required for himself, he established for Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and that is wilayah (guardianship). And he said: "Know that whoever I am his mawla, Ali (peace be upon him) is his mawla." Since Allah has made the Prophet (peace be upon him and his family) the father of the believers, He has also placed their expenses and the raising of their orphans upon him. At that time, the Noble Prophet (peace be upon him and his family) ascended the pulpit and said: "Whoever leaves behind wealth, it belongs to his heirs, and whoever leaves behind a debt or a family without a guardian, it is upon me and returns to me." Allah has made obligatory upon His Prophet what a father takes upon himself for his child, and has made obligatory upon the believers toward the Prophet (peace be upon him and his family) the same obedience which a child must render to his father. Likewise, whatever became obligatory for the Prophet (peace be upon him and his family) is also obligatory for Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and after him for the rest of the Imams (peace be upon them), one after another.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ આયત: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ [પયગંબર મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે] ની તફસીર વિશે કહ્યું છે: તે નાઝિલ થઈ જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના પિતા છે, અને આ જ અર્થ સાથે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની પત્નીઓ તેમની માતાઓ બને છે. અલ્લાહે મોઅમેનોને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના સંતાનો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને તેમના પિતા બનાવ્યા છે, તે વ્યક્તિ માટે જે પોતાની જાતને સાચવી શકતો નથી, ન તેની પાસે માલ છે અને ન પોતાનું સંચાલન કરવાની શક્તિ છે. તો અલ્લાહે પોતાના પયગંબરને મોઅમેનો પર તેમના પોતાના કરતાં અગ્રતા આપી છે, અને આ જ અર્થ છે જે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીરે ખુમમાં ફરમાવે છે: "હે લોકો! શું હું તમારા ઉપર તમારા પોતાના કરતાં અગ્રતા ધરાવતો નથી?!" તેઓએ કહ્યું: "કેમ નહીં." પછી જે કંઈ પોતાના માટે લાઝિમ અને વાજિબ કર્યું હતું, તે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે સાબિત કર્યું, જે એ જ વિલાયત છે. અને ફરમાવ્યું: "જાણી લો, જેનો હું મવલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના મવલા છે." જ્યારે અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને મોઅમેનોના પિતા બનાવ્યા છે, ત્યારે તેમનો ખર્ચ અને તેમના યતીમોની તરબીયત પણ તેમના જિમ્મે મૂકી છે. આ સમયે પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મિમ્બર પર ચઢ્યા અને ફરમાવ્યું: "જે કોઈ માલ છોડી જાય તે તેના વારસદારોનો છે, અને જે કોઈ કરજ અથવા બિન-આશ્રયવાળા કુટુંબ છોડી જાય, તે મારા જિમ્મે છે અને મારા તરફ પાછું આવે છે. અલ્લાહે પોતાના પયગંબર માટે તે વસ્તુ લાઝિમ ઠરાવી છે જે પિતા પોતાના ફરઝંદ માટે તઅહ્હુદ કરે છે, અને એ જ ઇતાઅત જે ફરઝંદે પિતાની કરવી જોઈએ, તે લાઝિમ ઠરાવી છે કે મોઅમેનો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની કરે. એ જ રીતે જે કંઈ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે લાઝિમ થયું, તે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે પણ લાઝિમ છે, અને તે હઝરત પછી બાકીના ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) માટે એક પછી એક."

#14 جمعه Friday જુમ્આ

الرّسول ( أَبِی جَمِیلَهًَْ الْمُفَضَّلِ‌بْنِ‌صَالِحٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ قَالَ خَطَبَ رَسُولُ اللَّهِ (یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ بَعْدَ صَلَاهًِْ الظُّهْرِ انْصَرَفَ عَلَی النَّاسِ فَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی قَدْ نَبَّأَنِیَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ أَنَّهُ لَنْ یُعَمَّرَ مِنْ نَبِیٍّ (إِلَّا نِصْفَ عُمُرِ الَّذِی یَلِیهِ مِمَّنْ قَبْلَهُ وَ إِنِّی لَأَظُنُّنِی أَوْشَکَ أَنْ أُدْعَی فَأُجِیبَ وَ إِنِّی مَسْئُولٌ وَ إِنَّکُمْ مَسْئُولُونَ فَهَلْ بَلَّغْتُکُمْ فَمَا ذَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ بِأَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ جَاهَدْتَ فَجَزَاکَ اللَّهُ عَنَّا خَیْراً قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ أَ‌لَمْ تَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ (وَ أَنَّ الْجَنَّهًَْ حَقٌّ وَ أَنَّ النَّارَ حَقٌّ وَ أَنَّ الْبَعْثَ حَقٌّ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ قَالُوا نَعَمْ قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثُمَّ قَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ مَوْلَایَ وَ أَنَا أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه.

پیامبر ( ابوجمیله مفضل‌بن صالح از برخی یارانش روایت می‌کند: رسول خدا (روز جمعه بعد از نماز ظهر، خطبه خواند و رو به مردم فرمود: «ای مردم! خداوند لطیف و خبیر به من خبر داده است هر پیامبری فقط به‌اندازه‌ی نصف عمر پیامبر قبلی خود، عمر می‌کند، و من گمان می‌کنم که به زودی فرا خوانده می‌شوم؛ پس اجابت می‌کنم. من مسئولم و شما نیز مسئولید؛ آیا این سخنان را برای شما بازگو نکردم؟ حال شما چه می‌گویید»؟ گفتند: «گواهی می‌دهیم که تو این سخنان را بازگو کردی و نصیحت کردی و تلاش نمودی، پس خداوند بهترین پاداش را به تو ارزانی دارد». فرمود: «خدای من شاهد باش». سپس فرمود: «ای مردم! آیا گواهی نمی‌دهید که خدایی جز خدای یکتا وجود ندارد و محمّد (بنده و فرستاده‌ی اوست و اینکه بهشت و جهنّم حق است و مبعوث‌شدن پس از مرگ نیز حق است»؟ گفتند: «بله». فرمود: «خدای من شاهد باش». سپس فرمود: «ای مردم! خداوند، مولا و سرور من است و من به مؤمنین از خودشان سزاوارترم، بدانید هرکس که من مولای اویم، علی (مولای اوست. خدایا! دوست بدار هرکه او را دوست دارد و دشمن بدار هرکه با او دشمنی می‌ورزد».

The Messenger (peace be upon him and his family): Abu Jamila Mufaddal ibn Salih narrates from some of his companions: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on Friday, after the noon prayer, delivered a sermon and turning to the people said: 'O people! Allah, the Subtle and All-Aware, has informed me that every prophet lives only half the lifespan of the prophet before him, and I think that I will soon be called and I shall answer. I am answerable and you too are answerable; have I not conveyed these words to you? Now what do you say?' They said: 'We bear witness that you conveyed these words and gave counsel and strove, so may Allah grant you the best reward.' He said: 'My Allah, be witness.' Then he said: 'O people! Do you not bear witness that there is no god but the One Allah, and that Muhammad (peace be upon him and his family) is His servant and messenger, and that Paradise and Hell are true, and that resurrection after death is also true?' They said: 'Yes.' He said: 'My Allah, be witness.' Then he said: 'O people! Allah is my Master and Lord, and I have a greater claim on the believers than they have on themselves. Know that whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master. O Allah! Befriend whoever befriends him and be an enemy to whoever bears enmity toward him.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબૂ જમીલા મુફદ્દલ બિન સાલિહ પોતાના કેટલાક સાથીઓથી રિવાયત કરે છે: અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જુમ્આના દિવસે ઝોહરની નમાઝ પછી ખુત્બો આપ્યો અને લોકો તરફ મુખાતિબ થઈને ફરમાવ્યું: 'હે લોકો! અલ્લાહ, જે લતીફ અને ખબીર છે, તેમણે મને ખબર આપી છે કે દરેક પયગંબર ફક્ત પોતાનાથી પહેલાના પયગંબરના અડધા આયુષ્ય જેટલું જ જીવે છે, અને હું ધારૂં છું કે જલદી જ મને બોલાવવામાં આવશે; તો હું જવાબ આપીશ. હું જવાબદાર છું અને તમે પણ જવાબદાર છો; શું મેં આ વાતો તમારા સામે કહી નથી? હવે તમે શું કહો છો?' તેમણે કહ્યું: 'અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે તમે આ વાતો કહી અને નસીહત કરી અને પ્રયત્ન કર્યો, તો અલ્લાહ તમને શ્રેષ્ઠ બદલો આપે.' ફરમાવ્યું: 'મારા અલ્લાહ, ગવાહ રહેજે.' પછી ફરમાવ્યું: 'હે લોકો! શું તમે ગવાહી નથી આપતા કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઈલાહ નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના બંદા અને રસૂલ છે અને જન્નત તથા જહન્નમ હક છે અને મૃત્યુ પછી ઉઠાવવામાં આવવું પણ હક છે?' તેમણે કહ્યું: 'હા.' ફરમાવ્યું: 'મારા અલ્લાહ, ગવાહ રહેજે.' પછી ફરમાવ્યું: 'હે લોકો! અલ્લાહ મારા મૌલા અને સરદાર છે અને હું મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધારે હકદાર છું, જાણી લો કે જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! તેને દોસ્ત રાખ જે તેને દોસ્ત રાખે અને તેને દુશ્મન રાખ જે તેની સાથે દુશ્મની કરે.'

#15 دو پدر Two fathers બે પિતા

الرّسول ( عَلِیُ‌بْنُ‌الْحَسَنِ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَن (: ... قَالَ (أَنَا وَ عَلِیٌّ (أَبَوَا هَذِهِ الْأُمَّهًِْ وَ صَعِدَ النَّبِیُّ (الْمِنْبَرَ فَقَالَ مَنْ تَرَکَ دَیْناً أَوْ ضَیَاعاً فَعَلَیَ وَ إِلَیَّ وَ مَنْ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ فَصَارَ بِذَلِکَ أَوْلَی بِهِمْ مِنْ آبَائِهِمْ وَ أُمَّهَاتِهِمْ وَ صَارَ أَوْلَی بِهِمْ مِنْهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ وَ کَذَلِکَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (بَعْدَهُ جَرَی لَهُ مِثْلُ مَا جَرَی لِرَسُولِ اللَّه (.

پیامبر ( علی‌بن‌حسن‌بن فضّال از پدرش نقل می‌کند که گوید: از امام کاظم (شنیدم که فرمود: ... پیامبر (فرمود: «من و علی (دو پدر این امّت هستیم». و پیامبر (بر فراز منبر فرمود: «هرکس بدهی یا نان‌خوری بر جای گذارد، بر عهده‌ی من و به‌سوی من است و هرکس مالی واگذارد، متعلّق به وارثانش است. به همین دلیل پیامبر (نسبت به مردم از پدران و مادرانشان سزاوارتر است و نسبت به آنان از خودشان نیز سزاوارتر است و همچنین پس از پیامبر (آنچه برای وی جاری بود، برای امیرمؤمنان (جاری است».

The Messenger (peace be upon him and his family): Ali ibn Hasan ibn Faddal narrates from his father who said: I heard Imam Kazim (peace be upon him) saying: ... The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'I and Ali (peace be upon him) are the two fathers of this ummah.' And the Prophet (peace be upon him and his family) said from atop the pulpit: 'Whoever leaves behind a debt or dependents, it is upon me and to me; and whoever leaves behind wealth, it belongs to his heirs.' For this reason the Prophet (peace be upon him and his family) has a greater claim on the people than their fathers and mothers, and has a greater claim on them than they have on themselves. Likewise, after the Prophet (peace be upon him and his family), whatever applied to him applies to the Commander of the Faithful (peace be upon him).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલી બિન હસન બિન ફદ્દાલ પોતાના પિતાથી નકલ કરે છે કે તેમણે કહ્યું: મેં ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સાંભળ્યું કે ફરમાવ્યું: ... પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવ્યું: 'હું અને અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના બે પિતા છીએ.' અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મિમ્બર પર ફરમાવ્યું: 'જે કોઈ કરજ અથવા આશ્રિતો છોડીને જાય, તે મારા ઉપર અને મારા તરફ છે અને જે કોઈ માલ છોડીને જાય, તે તેના વારસો માટે છે.' આ જ કારણથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) લોકો પર તેમના પિતા અને માતાઓ કરતાં વધારે હકદાર છે અને તેમના પર તેમના પોતાના કરતાં પણ વધારે હકદાર છે અને એ જ રીતે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી જે તેમના માટે લાગુ હતું, તે અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) માટે પણ લાગુ છે.

#16 دو پدر Two fathers બે પિતા

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (أَنَّ النَّبِیَّ (قَالَ: أَنَا أَوْلَی بِکُلِ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ وَ عَلِیٌ أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِی فَقِیلَ لَهُ مَا مَعْنَی ذَلِکَ فَقَالَ قَوْلُ النَّبِیِّ (مَنْ تَرَکَ دَیْناً أَوْ ضَیَاعاً فَعَلَیَّ وَ مَنْ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ فَالرَّجُلُ لَیْسَتْ لَهُ عَلَی نَفْسِهِ وِلَایَهًٌْ إِذَا لَمْ یَکُنْ لَهُ مَالٌ وَ لَیْسَ لَهُ عَلَی عِیَالِهِ أَمْرٌ وَ لَا نَهْیٌ إِذَا لَمْ یُجْرِ عَلَیْهِمُ النَّفَقَهًَْ وَ النَّبِیُّ (وَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ مَنْ بَعْدَهُمَا أَلْزَمَهُمْ هَذَا فَمِنْ هُنَاکَ صَارُوا أَوْلَی بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مَا کَانَ سَبَبُ إِسْلَامِ عَامَّهًِْ الْیَهُودِ إِلَّا مِنْ بَعْدِ هَذَا الْقَوْلِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ إِنَّهُمْ آمَنُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ وَ عَلَی عِیَالاتِهِمْ.

امام صادق ( امام صادق (فرمود، پیامبر اکرم (فرمود: «من نسبت به هر مؤمنی از خودش سزاوارترم و پس از من علی (سزاوارتر است». به امام صادق (گفته شد: «معنای سخن پیامبر (چیست»؟ امام (فرمود: «معنایش سخن دیگر پیامبر (است که فرمود: «هرکس بدهی یا نان‌خوری برجای گذارد، برعهده‌ی من است و هرکس مالی واگذارد، برای وارثانش است. پس انسان بی‌مال، اختیاردار خود نیست و هرگاه هزینه‌ی خانواده‌اش را نپردازد، حقّ امر و نهی آنان را ندارد؛ ولی پیامبر اکرم (و امیرمؤمنان (و سایر امامان (پس از آن دو عهده‌دار آنان هستند و به‌همین‌دلیل نسبت به آنان از خودشان سزاوارترند و دلیل اسلام آوردن توده‌ی یهودیان همین سخن پیامبر (بود؛ زیرا آنان پس از این سخن، بر خود و خانواده‌شان احساس امنیّت می‌کردند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) said that the Noble Prophet (peace be upon him and his family) said: 'I have a greater claim on every believer than he has on himself, and after me Ali (peace be upon him) has the greater claim.' It was said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'What is the meaning of the Prophet's (peace be upon him and his family) words?' The Imam (peace be upon him) said: 'Its meaning is the other statement of the Prophet (peace be upon him and his family) in which he said: Whoever leaves behind a debt or dependents, it is upon me, and whoever leaves behind wealth, it is for his heirs. So a man without wealth has no authority over himself, and whenever he does not pay the expenses of his family, he has no right to command or forbid them. But the Noble Prophet (peace be upon him and his family) and the Commander of the Faithful (peace be upon him) and the other Imams (peace be upon them) after those two are responsible for them, and for this reason they have a greater claim on them than they have on themselves. And the reason for the general body of the Jews accepting Islam was this very statement of the Prophet (peace be upon him and his family); because after this statement, they felt secure regarding themselves and their families.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું, પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવ્યું: 'હું દરેક મોમિન પર તેના પોતાના કરતાં વધારે હકદાર છું અને મારા પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) વધારે હકદાર છે.' ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછવામાં આવ્યું: 'પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની આ વાતનો અર્થ શું છે?' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવ્યું: 'તેનો અર્થ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની બીજી વાત છે જેમાં ફરમાવ્યું: જે કોઈ કરજ અથવા આશ્રિતો છોડીને જાય, તે મારા ઉપર છે અને જે કોઈ માલ છોડીને જાય, તે તેના વારસો માટે છે. તો માલ વગરનો માણસ પોતાનો પણ માલિક નથી અને જ્યારે તે પોતાના પરિવારના ખર્ચા ન ચૂકવે, ત્યારે તેમના પર હુકમ અને મનાઈનો હક તેને નથી; પરંતુ પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) અને તે બંને પછીના બીજા ઇમામો (અલયહિમુસ્સલામ) તેમની જવાબદારી ઉઠાવે છે અને એ જ કારણથી તેમના પર તેમના પોતાના કરતાં વધારે હકદાર છે અને યહૂદીઓની જનતાના ઇસ્લામ કબૂલ કરવાનું કારણ પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની આ જ વાત હતી; કારણ કે તેઓ આ વાત પછી પોતાના અને પોતાના પરિવાર માટે સલામતી અનુભવતા હતા.'

#17 پدر Father પિતા

الرّسول ( مِنْ کِتَابِ الْعِلَلِ لِمُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیِّ‌بْنِ‌إِبْرَاهِیمَ الْعِلَّهًُْ فِی جُوعِ النَّبِیِّ (أَنَّهُ هُوَ أَبُ الْمُؤْمِنِینَ لِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ هُوَ أَبٌ لَهُمْ فَمَا کَانَ أَبُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِمَ أَنَ فِی الدُّنْیَا مُؤْمِنِینَ جَائِعِینَ وَ لَا یَحِلُّ لِلْأَبِ أَنْ یَشْبَعُ وَ یَجُوعَ وُلْدُهُ فَجَوَّعَ رَسُولُ اللَّهِ (نَفْسَهِ لِأَنَّهُ عَلِمَ أَنَ فِی أَوْلَادِهِ جَائِعِینَ.

پیامبر ( در کتاب علل از محمّدبن‌علیّ‌بن‌ابراهیم آمده که علّت گرسنگی پیامبر (این است که او پدر مؤمنان است و خداوند متعال می‌فرماید: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ و او پدر مؤمنان است و پیامبر (آگاه است که در دنیا مؤمنانی وجود دارند که گرسنه هستند و برای پدر حلال نیست که سیر گردد؛ درحالی‌که فرزندانش گرسنه هستند. بنابراین پیامبر (گرسنگی را تحمّل می‌نمود چون علم به گرسنگی اولادش داشت.

The Messenger (peace be upon him and his family): In the book al-‘Ilal by Muhammad ibn Ali ibn Ibrahim, it is stated that the reason for the Prophet's (peace be upon him and his family) hunger is that he is the father of the believers, and Allah the Exalted says: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers], and he is the father of the believers. The Prophet (peace be upon him and his family) is aware that there are believers in the world who are hungry, and it is not permissible for a father to be full while his children are hungry. Therefore the Prophet (peace be upon him and his family) endured hunger, because he knew of the hunger of his children.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુહમ્મદ બિન અલી બિન ઇબ્રાહીમની કિતાબ અલ-ઇલલમાં આવ્યું છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ભૂખનું કારણ એ છે કે તેઓ મોમિનોના પિતા છે, અને અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે અને તેમની પત્નીઓ તેમની (મોમિનોની) માતાઓ છે], અને તેઓ મોમિનોના પિતા છે. અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જાણે છે કે દુનિયામાં એવા મોમિનો છે જેઓ ભૂખ્યા છે, અને પિતા માટે એ હલાલ નથી કે તે ધરાયેલો હોય જ્યારે તેમના સંતાનો ભૂખ્યા હોય. તેથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ભૂખ સહન કરતા હતા કારણ કે તેઓને પોતાના સંતાનોની ભૂખનું જ્ઞાન હતું.

#18 عاق The disowned આક (માતાપિતાનો નાફરમાન)

الصّادق ( یَا مُعَاذُ الْکَبَائِرُ سَبْعٌ فِینَا أُنْزِلَتْ وَ مِنَّا اسْتُخِفَّت ... وَ أَمَّا عُقُوقُ الْوَالِدَیْنِ فَإِنَ اللَّهَ قَالَ فِی کِتَابِهِ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ هُوَ أَبٌ لِکَرِیمَتِهِمْ فَقَدْ عَقُّوا رَسُولَ اللَّهِ (فِی دِینِهِ وَ أَهْلِ بَیْتِه.

امام صادق ( ای معاذ! گناهان کبیره، هفت گناه است، در مورد ما نازل شده و برای ما واجب گشته است ... امّا عاق والدین، قرآن فرموده است: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ و أُمَّهَاتُهُمْ و او برای آن‌ها پدر است، آن‌ها در مورد فرزندان و خاندان پیامبر (عاق او شدند.

Imam Sadiq (peace be upon him): O Mu‘adh! The major sins are seven; they were revealed concerning us and were made binding for us... As for disobedience to parents, the Quran says: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ وأُمَّهَاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves, and his wives are their mothers], and he is a father to them; they became disobedient towards him in the matter of the children and household of the Prophet (peace be upon him and his family).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હે મુઆઝ! કબીરા ગુનાહો સાત છે, અમારા વિશે નાઝિલ થયા છે અને અમારા માટે વાજિબ થયા છે... પરંતુ માતાપિતાની અવજ્ઞા (આકે વાલિદેન) અંગે, કુરઆન ફરમાવે છે: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ وأُمَّهَاتُهُمْ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે], અને તેઓ તેમના માટે પિતા છે; તેઓ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સંતાનો અને ખાનદાનના મામલામાં તેમના આક (અવજ્ઞાકારી) બન્યા.

#19 خمس Khums ખુમ્સ

علی‌بن‌إبراهیم ( إِنَّمَا صَارَتْ لِلْإِمَامِ وَحْدَهُ مِنَ الْخُمُسِ ثَلَاثَهًُْ أَسْهُمٍ لِأَنَّ اللَّهَ قَدْ أَلْزَمَهُ بِمَا أَلْزَمَ النَّبِیَّ (مِنْ تَرْبِیَهًِْ الْأَیْتَامِ وَ مُؤَنِ الْمُسْلِمِینَ وَ قَضَاءِ دُیُونِهِمْ وَ حَمْلِهِمْ فِی الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ وَ ذَلِکَ قَوْلُ رَسُولِ اللَّهِ لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ هُوَ أَبٌ لَهُمْ فَلَمَّا جَعَلَهُ اللَّهُ أَبَا الْمُؤْمِنِینَ لَزِمَهُ مَا یَلْزَمُ الْوَالِدَ لِلْوَلَدِ فَقَالَ عِنْدَ ذَلِکَ مَنْ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ وَ مَنْ تَرَکَ دَیْناً أَوْ ضَیَاعاً فَعَلَیَّ وَ إِلَیَّ فَلَزِمَ الْإِمَامَ مَا لَزِمَ الرَّسُولَ (فَلِذَلِکَ صَارَ لَهُ مِنَ الْخُمُسِ ثَلَاثَهًُْ أَسْهُم.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( همانا یک سوّم خمس در اختیار شخص امام قرار دارد به دلیل اینکه خداوند هر وظیفه‌ای که بر عهده‌ی پیامبر (نهاده بود؛ بر عهده‌ی امام نیز قرار داده است که آن وظایف تربیت ایتام و مخارج مسلمین و پرداخت دیون آن‌ها و هزینه‌های حج و جهاد می‌باشد و این فرمایش رسول خدا (است که در ذیل آیه‌ی شریفه‌ی: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ آمده است و ایشان به‌منزله‌ی پدر مؤمنان است و هر آنچه بر یک پدر لازم است بر عهده‌ی امام نیز می‌باشد. و در ادامه فرمود: «هرکس مالی را به‌جا بگذارد به ورثه‌اش اختصاص می‌یابد و هرکس بدهی برجای گذارد یا چیزی گم کند برعهده‌ی والی می‌باشد، بنابراین هرآنچه برعهده‌ی رسول است بر عهده‌ی امام نیز می‌باشد لذا سه سهم از خمس در اختیار امام می‌باشد».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Indeed one third of the khums belongs to the Imam himself, because Allah has placed upon the Imam every duty He placed upon the Prophet (peace be upon him and his family) — those duties being the upbringing of orphans, the expenses of the Muslims, the payment of their debts, and the costs of Hajj and jihad. This is the statement of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) which comes with regard to the noble verse: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers], and he stands in the position of a father to the believers, and whatever is obligatory upon a father is also obligatory upon the Imam. And he went on to say: "Whoever leaves behind wealth, it goes to his heirs, and whoever leaves behind a debt or loses something, it falls upon the guardian. Therefore whatever is upon the Messenger is also upon the Imam, and for that reason three shares of the khums belong to the Imam."

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ખરેખર ખુમ્સનો એક તૃતીયાંશ ભાગ ઇમામની પોતાની પાસે હોય છે, કારણ કે અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર જે દરેક ફરજ મૂકી હતી તે ઇમામ પર પણ મૂકી છે, અને તે ફરજો છે યતીમોનું પાલન, મુસલમાનોના ખર્ચ, તેમના દેવાની ચૂકવણી, અને હજ તથા જિહાદના ખર્ચ. અને આ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું ફરમાન છે જે આ પવિત્ર આયત: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે] હેઠળ આવ્યું છે, અને તેઓ મોમિનોના પિતાના સ્થાને છે, અને જે કંઈ પિતા પર લાઝિમ છે તે ઇમામ પર પણ લાઝિમ છે. અને આગળ ફરમાવ્યું: "જે કોઈ માલ છોડી જાય તે તેના વારસદારો માટે થાય છે, અને જે કોઈ દેવું છોડી જાય અથવા કંઈ ગુમાવે તે વાલી (શાસક) પર છે, તેથી જે કંઈ રસૂલ પર છે તે ઇમામ પર પણ છે, તેથી ખુમ્સના ત્રણ હિસ્સા ઇમામની પાસે હોય છે."

#20 همسران او مادران آن‌ها [مؤمنان] محسوب می‌شوند His wives are their mothers તેમની પત્નીઓ તેમની (મોમિનોની) માતાઓ ગણાય છે

المهدی ( فِی کِتَابِ کَمَالِ الدّینِ وَ تَمامِ النِّعْمَهًِْ بِإسْنادِهِ إلی سَعْدبنِ‌عَبْدِاللهِ الْقُمِّی عَنِ الْحُجَّهًِْ الْقَائم (حَدیثٌ طَویلٌ وَ فِیه: قُلْتُ فَأَخْبِرْنِی یَا ابْنَ مَوْلَایَ عَنْ مَعْنَی الطَّلَاقِ الَّذِی فَوَّضَ رَسُولُ اللَّهِ (حُکْمَهُ إِلَی أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَقَدَّسَ اسْمُهُ عَظَّمَ شَأْنَ نِسَاءِ النَّبِیِّ (فَخَصَّهُنَ بِشَرَفِ الْأُمَّهَاتِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (یَا أَبَاالْحَسَنِ (إِنَّ هَذَا الشَّرَفَ بَاقٍ لَهُنَّ مَا دُمْنَ لِلَّهِ عَلَی الطَّاعَهًِْ فَأَیَّتُهُنَّ عَصَتِ اللَّهَ بَعْدِی بِالْخُرُوجِ عَلَیْکَ فَأَطْلِقْ لَهَا فِی الْأَزْوَاجِ وَ أَسْقِطْهَا مِنْ شَرَفِ أُمُومَهًِْ الْمُؤْمِنِین.

امام مهدی ( در کتاب کمال‌الدین و تمام النعمهًْ با سندش به سعدبن‌عبدالله قمی آمده است: به امام عصر (عرض کردم: «پس ای مولای من مرا از آن طلاقی که رسول خدا (حکمش را به امیرالمؤمنین (واگذار کرد، خبر ده». فرمود: «خدای عزّوجل زنان پیغمبر را گرامی داشت و آن‌ها را به شرافت مادری امّت اختصاص داد». رسول خدا (فرمود: «ای علی (! این شرافت تا وقتی برای آن‌ها باقیست که به طاعت خدا باشند، هرکدام بعد از من خدا را نافرمانی کردند و بر تو خروج کردند از میان زن‌های من جدایشان و از رتبه‌ی شرافت مادری امّت ساقط کن».

Imam Mahdi (peace be upon him): In the book Kamal al-Din wa Tamam al-Ni‘mah with its chain to Sa‘d ibn Abd Allah al-Qummi, it is stated: I said to the Imam of the Age (peace be upon him): "O my master, inform me about that divorce whose ruling the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) entrusted to Amir al-Mu’minin (peace be upon him)." He said: "Allah the Mighty and Majestic honoured the wives of the Prophet and singled them out with the honour of being mothers of the community." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! This honour remains for them as long as they remain in obedience to Allah. Whichever of them disobeys Allah after me and rises up against you, from among my wives, separate her and drop her from the rank of the honour of motherhood of the community."

ઇમામ મહદી (અલયહિસ્સલામ): કિતાબ કમાલુદ્દીન વ તમામુન્નેઅમહમાં તેની સનદ સાથે સઅદ બિન અબ્દુલ્લાહ કુમ્મી થકી આવ્યું છે: મેં ઇમામે અસ્ર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "ઓ મારા મૌલા! મને તે તલાક વિશે ખબર આપો જેનો હુકમ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપ્યો હતો." ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પયગંબરની પત્નીઓને ગૌરવ આપ્યું અને તેમને ઉમ્મતની માતૃત્વની શરાફતથી વિશિષ્ટ કરી." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! આ શરાફત તેમના માટે ત્યાં સુધી બાકી છે જ્યાં સુધી તેઓ અલ્લાહની આજ્ઞાપાલનમાં હોય. તેમાંથી જે કોઈ મારા પછી અલ્લાહની નાફરમાની કરે અને તમારા વિરુદ્ધ ખુરૂજ કરે, મારી પત્નીઓમાંથી તેને જુદી કરો અને ઉમ્મતની માતૃત્વની શરાફતના દરજ્જાથી પદભ્રષ્ટ કરો."

#21 همسران او مادران آن‌ها [مؤمنان] محسوب می‌شوند His wives are their mothers તેમની પત્નીઓ તેમની (મોમિનોની) માતાઓ ગણાય છે

علی‌بن‌إبراهیم ( لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ حَرَّمَ اللَّهُ نِسَاءَ النَّبِیِّ (عَلَی الْمُسْلِمِینَ غَضِبَ طَلْحَهًُْ فَقَالَ یُحَرِّمُ مُحَمَّدٌ (عَلَیْنَا نِسَاءَهُ وَ یَتَزَوَّجُ هُوَ بِنِسَائِنَا لَئِنْ أَمَاتَ اللَّهُ مُحَمَّداً (لَنَرْکُضَنَّ بَیْنَ خَلَاخِیلِ نِسَائِهِ کَمَا رَکَضَ بَیْنَ خَلَاخِیلِ نِسَائِنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ الله وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ‌أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً إِلَی قَوْلِهِ إِنْ تُبْدُوا شَیْئاً أَوْ تُخْفُوهُ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیماً.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( هنگامی‌که خداوند آیه‌ی: النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ را نازل فرمود و زنان پیامبر را بر مسلمانان حرام نمود، طلحه خشمگین شد و گفت: «پیامبر زنانش را بر ما حرام نموده درحالی‌که خودش با زنان ما ازدواج می‌کند؛ اگر پیامبر از دنیا برود ما با زنانش ازدواج خواهیم کرد همانگونه که او با زنان ما ازدواج نمود». پس خداوند تعالی آیه‌ی و شما حق ندارید رسول خدا را آزار دهید، و نه هرگز همسران او را بعد از او به همسری خود درآورید که این کار نزد خدا بز رگ است!. اگر چیزی را آشکار کنید یا آن را پنهان دارید، خداوند از همه چیز آگاه است! ( احزاب/۵۴۵۳ ) را نازل فرمود.

Ali ibn Ibrahim: When Allah revealed the verse النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers] and forbade the wives of the Prophet to the Muslims, Talha became angry and said: "The Prophet has forbidden his wives to us, while he himself marries our women; if the Prophet passes away, we will marry his wives just as he married our women." So Allah the Exalted revealed the verse وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللهِ وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً [And you have no right to hurt the Messenger of Allah, nor ever to marry his wives after him, for this is a grave matter in the sight of Allah!]. إِنْ تُبْدُوا شَیْئاً أَوْ تُخْفُوهُ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیماً [If you reveal anything or conceal it, indeed Allah is All-Knowing of everything!] (al-Ahzab/53-54).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: જ્યારે અલ્લાહે આયત النَّبِیُّ أَوْلی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની (મોમિનોની) માતાઓ છે] નાઝિલ કરી અને પયગંબરની પત્નીઓને મુસલમાનો પર હરામ કરી, ત્યારે તલ્હા ગુસ્સે થયો અને કહ્યું: "પયગંબરે તેમની પત્નીઓને અમારા પર હરામ કરી છે, જ્યારે તેઓ પોતે અમારી સ્ત્રીઓ સાથે લગ્ન કરે છે; જો પયગંબર દુનિયાથી જાય તો અમે તેમની પત્નીઓ સાથે લગ્ન કરીશું, જેમ તેમણે અમારી સ્ત્રીઓ સાથે લગ્ન કર્યાં." તેથી અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللهِ وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً [અને તમને હક નથી કે તમે અલ્લાહના રસૂલને દુઃખ પહોંચાડો, અને ન તો ક્યારેય તેમના પછી તેમની પત્નીઓ સાથે લગ્ન કરો, ખરેખર આ કાર્ય અલ્લાહની નજરમાં ઘણું મોટું છે!]. إِنْ تُبْدُوا شَیْئاً أَوْ تُخْفُوهُ فَإِنَّ اللهَ کانَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیماً [જો તમે કોઈ વસ્તુને જાહેર કરો કે તેને છુપાવો, અલ્લાહ દરેક વસ્તુથી વાકેફ છે!] (અહઝાબ/૫૩-૫૪).

#22 همسران او مادران آن‌ها [مؤمنان] محسوب می‌شوند His wives are their mothers તેમની પત્નીઓ તેમની (મોમિનોની) માતાઓ ગણાય છે

الصّادق ( عَنِ الْمُفَضَّلِ: أَنَّهُ کَتَبَ إِلَی أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (فَجَاءَ هَذَا الْجَوَابُ مِنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (إِلَی أَنْ قَال وَ أَمَّا مَا ذَکَرْتَ أَنَّهُمْ یَسْتَحِلُّونَ نِکَاحَ ذَوَاتِ الْأَرْحَامِ الَّتِی حَرَّمَ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ فَإِنَّهُمْ زَعَمُوا أَنَّهُ إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیْنَا بِذَلِکَ نِکَاحَ نِسَاءِ النَّبِیِّ (فَإِنَّ أَحَقَّ مَا بُدِأَ مِنْهُ تَعْظِیمُ حَقِّ اللَّهِ وَ کَرَامَهًُْ رَسُولِهِ (وَ تَعْظِیمُ شَأْنِهِ وَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَی تَابِعِیهِ مِنْ نِکَاحِ نِسَائِهِ مِنْ بَعْدِ قَوْلِهِ وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللهِ وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً وَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ هُوَ أَبٌ لَهُمْ ثُمَّ قَالَ وَ لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِیلًا فَمَنْ حَرَّمَ نِسَاءَ النَّبِیِّ (لِتَحْرِیمِ اللَّهِ ذَلِکَ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ فِی کِتَابِهِ الْعَمَّاتِ وَ الْخَالَاتِ وَ بَنَاتِ الْأَخِ وَ بَنَاتِ الْأُخْتِ وَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ مِنَ الرَّضَاعَهًِْ لِأَنَّ تَحْرِیمَ ذَلِکَ تَحْرِیمُ نِسَاءِ النَّبِیِّ (فَمَنْ حَرَّمَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ مِنَ الْأُمَّهَاتِ وَ الْبَنَاتِ وَ الْأَخَوَاتِ وَ الْعَمَّاتِ مِنْ نِکَاحِ نِسَاءِ النَّبِیِّ (وَ مَنِ اسْتَحَلَّ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَقَدْ أَشْرَکَ إِذَا اتَّخَذَ ذَلِکَ دِیناً.

امام صادق ( در روایت است: مفضّل نامه‌ای به امام صادق (می‌نویسد و از ایشان مطالبی را می‌پرسد ... و این جواب از سوی امام صادق (می‌باشد که فرموده است: امّا آنچه که نقل کردی: آن‌ها ازدواج با خویشاوند که خدا در قرآن حرام نموده را حلال می‌دانند؛ آن‌ها چنین گمان می‌کنند که خداوند به‌واسطه‌ی حرمتِ ازدواج با خویشاوندان، ازدواج با زنان پیامبر (را نیز حرام نموده است و شایسته‌ترین کاری که انجام می‌دهد بزرگداشت حقّ خدا و احترام پیامبر (و مقام اوست، و آنچه بر پیروان خود حرام نموده، ازدواج با زنان پیامبر (است در این آیه است: و شما حق ندارید رسول خدا را آزار دهید، و نه هرگز همسران او را بعد از او به همسری خود درآورید که این کار نزد خدا بز رگ است!. ( احزاب/۵۴۵۳ ) و در این آیه فرموده است: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ پس پیامبر به‌منزله‌ی پدر آن‌ها است. بعد می‌فرماید: با زنانی که پدران شما با آن‌ها ازدواج کرده‌اند، هرگز ازدواج نکنید! مگر آنچه در گذشته [پیش از نزول این حکم] انجام شده است زیرا این کار، عملی زشت و تنفّرآور و راه نادرستی است. ( نساء/۲۲ ) پس هرکس ازدواج با زنان پیامبر را حرام بداند، ازدواج با کسانی را که خدا در قرآن حرام فرموده، حرام دانسته است. که آن‌ها عبارتند از: مادران، دختران، خواهران، عمه‌ها، خاله‌ها، دختران برادر، دختران خواهر و آنچه از راه شیرخوارگی حرام شده، زیرا حرمت این‌ها مانند حرمت زنان پیامبر (است. کسی که ازدواج با مادران و دختران و خواهران و عمه‌ها را به‌خاطر حرمت ازدواج با زنان پیامبر حرام بداند، مشرک است زیرا از خود این را ساخته است.

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated that Mufaddal wrote a letter to Imam Sadiq (peace be upon him) asking him about certain matters ... and this reply came from Imam Sadiq (peace be upon him), in which he said: As for what you mentioned — that they consider lawful marriage with the close relatives whom Allah has forbidden in His Book — they claim that Allah forbade this to us only in the sense of forbidding marriage with the wives of the Prophet (peace be upon him and his family). The most fitting thing to begin with is the exaltation of Allah's right, the honouring of His Messenger (peace be upon him and his family) and the magnifying of his rank; and what Allah forbade upon his followers is marriage with the wives of the Prophet (peace be upon him and his family), in this verse: وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللهِ وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً [And you have no right to hurt the Messenger of Allah, nor ever to marry his wives after him, for this is a grave matter in the sight of Allah!] (al-Ahzab/53-54). And in this verse He said: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are their mothers], so the Prophet is like a father to them. Then He says: وَ لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِیلًا [Do not ever marry the women whom your fathers married! Except what has already happened in the past (before the revelation of this ruling), for indeed this is an indecent act, hateful, and an evil path.] (al-Nisa/22). So whoever holds that marriage with the wives of the Prophet is forbidden has held forbidden marriage with those whom Allah has forbidden in the Qur'an — namely: mothers, daughters, sisters, paternal aunts, maternal aunts, brothers' daughters, sisters' daughters, and what has been forbidden through breastfeeding — because the prohibition of these is like the prohibition of the wives of the Prophet (peace be upon him and his family). Anyone who holds that marriage with mothers, daughters, sisters and paternal aunts is forbidden on account of the prohibition of marriage with the wives of the Prophet is a polytheist, for he has invented this himself.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): રિવાયતમાં છે: મુફઝ્ઝલ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પત્ર લખે છે અને તેમને કેટલીક બાબતો પૂછે છે ... અને આ જવાબ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) તરફથી છે જેમાં તેમણે ફરમાવ્યું: પરંતુ જે તેં નકલ કર્યું: તેઓ સગાં-સંબંધીઓ સાથે લગ્નને, જેને અલ્લાહે કુરઆનમાં હરામ કર્યું છે, હલાલ સમજે છે; તેઓ એવું ગુમાન કરે છે કે અલ્લાહે સગાં સાથે લગ્નની હુરમતના કારણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પત્નીઓ સાથે લગ્નને પણ હરામ કર્યું છે. અને સૌથી યોગ્ય કાર્ય જે થાય તે અલ્લાહના હકનું સન્માન અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું અને તેમના મકામનું સન્માન છે, અને જે તેમણે પોતાના અનુયાયીઓ પર હરામ કર્યું છે તે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પત્નીઓ સાથે લગ્ન છે, આ આયતમાં છે: وَ ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللهِ وَ لا أَنْ تَنْکِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِکُمْ کانَ عِنْدَ اللهِ عَظِیماً [અને તમને હક નથી કે અલ્લાહના રસૂલને દુઃખ પહોંચાડો, અને ન તો ક્યારેય તેમના પછી તેમની પત્નીઓ સાથે લગ્ન કરો, ખરેખર આ કાર્ય અલ્લાહની નજરમાં ઘણું મોટું છે!] (અહઝાબ/૫૩-૫૪). અને આ આયતમાં ફરમાવ્યું: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ [પયગંબર મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હક ધરાવે છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે] તો પયગંબર તેમના માટે પિતાના જેવા છે. પછી ફરમાવે છે: وَ لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِیلًا [જે સ્ત્રીઓ સાથે તમારા પિતાઓએ લગ્ન કર્યાં છે, તેમની સાથે ક્યારેય લગ્ન ન કરો! સિવાય કે જે ભૂતકાળમાં [આ હુકમ ઉતરવા પહેલાં] થઈ ગયું છે, કારણ કે આ કાર્ય ખરાબ અને ઘૃણાસ્પદ કૃત્ય તથા ખોટો માર્ગ છે.] (નિસા/૨૨). તો જે કોઈ પયગંબરની પત્નીઓ સાથે લગ્નને હરામ સમજે, તેણે તે લોકો સાથે લગ્નને હરામ સમજ્યું જેમને અલ્લાહે કુરઆનમાં હરામ ફરમાવ્યાં છે, જે આ છે: માતાઓ, દીકરીઓ, બહેનો, ફોઈઓ, માસીઓ, ભાઈની દીકરીઓ, બહેનની દીકરીઓ અને જે દૂધ પીવડાવવાના કારણે હરામ થયું છે, કારણ કે આમની હુરમત પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પત્નીઓની હુરમત જેવી છે. જે વ્યક્તિ માતાઓ, દીકરીઓ, બહેનો અને ફોઈઓ સાથે લગ્નને પયગંબરની પત્નીઓ સાથે લગ્નની હુરમતના કારણે હરામ સમજે, તે મુશરિક છે કારણ કે તેણે આ પોતાનાથી બનાવ્યું છે.

#23 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الباقر ( وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُهاجِرینَ إِلاَّ أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً نَزَلَتْ فِی الْإِمْرَهًِْ إِنَّ هَذِهِ الْآیَهًَْ جَرَتْ فِی وُلْدِ الْحُسَیْنِ (مِنْ بَعْدِهِ فَنَحْنُ أَوْلَی بِالْأَمْرِ وَ بِرَسُولِ اللَّهِ (مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ قُلْتُ فَوُلْدُ جَعْفَرٍ لَهُمْ فِیهَا نَصِیبٌ قَالَ لَا قُلْتُ فَلِوُلْدِ الْعَبَّاسِ فِیهَا نَصِیبٌ فَقَالَ لَا فَعَدَدْتُ عَلَیْهِ بُطُونَ بَنِی عَبْدِ الْمُطَّلِبِ کُلَّ ذَلِکَ یَقُولُ لَا قَالَ وَ نَسِیتُ وُلْدَ الْحَسَنِ (فَدَخَلْتُ بَعْدَ ذَلِکَ عَلَیْهِ فَقُلْتُ لَهُ هَلْ لِوُلْدِ الْحَسَنِ (فِیهَا نَصِیبٌ فَقَالَ لَا وَ اللَّهِ یَا عَبْدَ الرَّحِیمِ مَا لِمُحَمَّدِیٍّ فِیهَا نَصِیبٌ غَیْرَنَا.

امام باقر ( از عبدالرحیم‌بن‌روح‌قصیر روایت است که گوید: امام باقر (فرمود: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ مِنَ المُؤْمِنینَ وَ الْمهاجِرینَ إِلاَّ أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً در شأن حکومت نازل شده است. حکم این آیه، در نسل امام حسین (جاری شده است. پس ما از مؤمنین، مهاجرین و انصار نسبت به حکومت و رسول خدا (شایسته‌تر هستیم». از حضرت پرسیدم: «آیا اولاد جعفر در حکومت، حقّی دارند»؟ حضرت پاسخ داد: «خیر». از حضرت پرسیدم: «آیا اولاد عبّاس در حکومت، حقّی دارند»؟ حضرت پاسخ داد: «خیر». تمام نوادگان عبدالمطّلب را برای حضرت برشمردم و می‌پرسیدم که آیا حقّی در حکومت دارند؟ و حضرت در مورد هریک از آنان پاسخ داد: «خیر». فراموش کردم که در مورد حقّ اولاد امام حسن (بپرسم. از این رو دوباره نزد حضرت رفته و عرض کردم: «آیا اولاد امام حسن (در حکومت، حقّی دارند»؟ حضرت پاسخ داد: «ای عبدالرحیم! به خدا سوگند! خیر؛ غیر از ما، هیچ‌یک از نسل محمّد (حقّی در حکومت ندارند».

Imam Baqir (peace be upon him): It is narrated from Abd al-Rahim ibn Ruh al-Qasir who said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُهاجِرینَ إِلاَّ أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another, than the believers and the emigrants, except that you do some good to your friends] was revealed concerning leadership. The ruling of this verse applies to the descendants of Imam Husayn (peace be upon him). So we are more deserving of leadership and of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) than the believers, the emigrants and the helpers." I asked him: "Do the children of Ja'far have any right in the leadership?" He replied: "No." I asked him: "Do the children of Abbas have any right in the leadership?" He replied: "No." I enumerated for him all the descendants of Abd al-Muttalib and asked whether they had any right in the leadership, and he answered concerning each one of them: "No." I forgot to ask about the right of the children of Imam Hasan (peace be upon him). So I went to him again and said: "Do the children of Imam Hasan (peace be upon him) have any right in the leadership?" He replied: "O Abd al-Rahim! By Allah, no; apart from us, no one from the descendants of Muhammad (peace be upon him and his family) has any right in the leadership."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહીમ બિન રૂહ કસીરથી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُهاجِرینَ إِلاَّ أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً [અને સગા-સંબંધીઓ અલ્લાહના કિતાબમાં એકબીજા પ્રત્યે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા મિત્રો પ્રત્યે ભલાઈ કરો] હકૂમત (નેતૃત્વ) ની બાબતમાં નાઝિલ થઈ છે. આ આયતનો હુકમ ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ની નસ્લમાં જારી થયો છે. તો અમે મુઅમિનો, મુહાજિરો અને અન્સાર કરતાં હકૂમત અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે વધુ યોગ્ય છીએ." મેં ઇમામને પૂછ્યું: "શું જઅફરની ઔલાદને હકૂમતમાં કોઈ હક છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "નહીં." મેં ઇમામને પૂછ્યું: "શું અબ્બાસની ઔલાદને હકૂમતમાં કોઈ હક છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "નહીં." મેં અબ્દુલ મુત્તલિબની બધી નસ્લોને ઇમામ સામે ગણાવી અને પૂછતો રહ્યો કે શું તેમનો હકૂમતમાં કોઈ હક છે? અને ઇમામે તેમાંના દરેક વિશે જવાબ આપ્યો: "નહીં." હું ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) ની ઔલાદના હક વિશે પૂછવાનું ભૂલી ગયો. તેથી હું ફરી ઇમામ પાસે ગયો અને અરજ કરી: "શું ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) ની ઔલાદને હકૂમતમાં કોઈ હક છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "ઓ અબ્દુર્રહીમ! અલ્લાહની કસમ! નહીં; અમારા સિવાય, મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની નસ્લમાંથી કોઈને પણ હકૂમતમાં હક નથી."

#24 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( عَنْ عَبْدِ الرَّحِیمِ‌بْنِ‌رَوْحٍ الْقَصِیرِ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ إِنَّهُ سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ قَالَ نَزَلَتْ فِی وُلْدِ الْحُسَیْنِ (قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ نَزَلَتْ فِی الْفَرَائِضِ قَالَ لَا قُلْتُ فَفِی الْمَوَارِیثِ فَقَالَ لَا قَالَ نَزَلَتْ فِی الْإِمْرَهًْ.

امام صادق ( از عبدالرّحیم‌بن‌روح‌قصیر روایت است که گوید: از امام صادق (شأن نزول آیه: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ را پرسیده شد حضرت پاسخ داد: «این آیه، در شأن نسل امام حسین (نازل شده است». از حضرت پرسیدم: «فدایت شوم! آیا این آیه پیرامون فرایض و واجبات نازل شده است»؟ حضرت پاسخ داد: «خیر». پرسیدم: «آیا در مورد میراث نازل شده است»؟ حضرت پاسخ داد: «خیر، این آیه پیرامون حاکمیّت نازل شده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Abd al-Rahim ibn Ruh al-Qasir who said: Imam Sadiq (peace be upon him) was asked about the occasion of the revelation of the verse: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another, than the believers and the emigrants]. He replied: "This verse was revealed concerning the descendants of Imam Husayn (peace be upon him)." I asked him: "May I be your ransom! Was this verse revealed concerning religious duties and obligations?" He replied: "No." I asked: "Was it revealed concerning inheritance?" He replied: "No, this verse was revealed concerning leadership."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહીમ બિન રૂહ કસીરથી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને આયત: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ [અને સગા-સંબંધીઓ અલ્લાહના કિતાબમાં એકબીજા પ્રત્યે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં વધુ હકદાર છે] ના શાને નુઝૂલ વિશે પૂછવામાં આવ્યું. ઇમામે જવાબ આપ્યો: "આ આયત ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ની નસ્લ વિશે નાઝિલ થઈ છે." મેં ઇમામને પૂછ્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! શું આ આયત ફરાઇઝ અને વાજિબાત વિશે નાઝિલ થઈ છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "નહીં." મેં પૂછ્યું: "શું આ મીરાસ (વારસા) વિશે નાઝિલ થઈ છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "નહીં, આ આયત હાકિમિય્યત (નેતૃત્વ) વિશે નાઝિલ થઈ છે."

#25 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (کَانَ عَلِیٌّ أَوْلَی النَّاسِ بِالنَّاسِ لِکَثْرَهًِْ مَا بَلَّغَ فِیهِ رَسُولُ اللَّهِ (وَ إِقَامَتِهِ لِلنَّاسِ وَ أَخْذِهِ بِیَدِهِ فَلَمَّا مَضَی عَلِیٌّ لَمْ یَکُنْ یَسْتَطِیعُ عَلِیٌّ (وَ لَمْ یَکُنْ لِیَفْعَلَ أَنْ یُدْخِلَ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِیٍّ وَ لَا الْعَبَّاسَ بْنَ عَلِیٍّ وَ لَا وَاحِداً مِنْ وُلْدِهِ إِذاً لَقَالَ الْحَسَنُ (وَ الْحُسَیْنُ (إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْزَلَ فِینَا کَمَا أَنْزَلَ فِیکَ فَأَمَرَ بِطَاعَتِنَا کَمَا أَمَرَ بِطَاعَتِکَ وَ بَلَّغَ فِینَا رَسُولُ اللَّهِ (کَمَا بَلَّغَ فِیکَ وَ أَذْهَبَ عَنَّا الرِّجْسَ کَمَا أَذْهَبَهُ عَنْکَ فَلَمَّا مَضَی عَلِیٌّ (کَانَ الْحَسَنُ (أَوْلَی بِهَا لِکِبَرِهِ فَلَمَّا تُوُفِّیَ لَمْ یَسْتَطِعْ أَنْ یُدْخِلَ وُلْدَهُ وَ لَمْ یَکُنْ لِیَفْعَلَ ذَلِکَ وَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ یَقُولُ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فَیَجْعَلَهَا فِی وُلْدِهِ إِذاً لَقَالَ الْحُسَیْنُ (أَمَرَ اللَّهُ بِطَاعَتِی کَمَا أَمَرَ بِطَاعَتِکَ وَ طَاعَهًِْ أَبِیکَ وَ بَلَّغَ فِیَّ رَسُولُ اللَّهِ (کَمَا بَلَّغَ فِیکَ وَ فِی أَبِیکَ وَ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنِّی الرِّجْسَ کَمَا أَذْهَبَ عَنْکَ وَ عَنْ أَبِیکَ فَلَمَّا صَارَتْ إِلَی الْحُسَیْنِ (لَمْ یَکُنْ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ یَسْتَطِیعُ أَنْ یَدَّعِیَ عَلَیْهِ کَمَا کَانَ هُوَ یَدَّعِی عَلَی أَخِیهِ وَ عَلَی أَبِیهِ لَوْ أَرَادَا أَنْ یَصْرِفَا الْأَمْرَ عَنْهُ وَ لَمْ یَکُونَا لِیَفْعَلَا ثُمَّ صَارَتْ حِینَ أَفْضَتْ إِلَی الْحُسَیْنِ (فَجَرَی تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَهًِْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ ثُمَّ صَارَتْ مِنْ بَعْدِ الْحُسَیْنِ (لِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (ثُمَّ صَارَتْ مِنْ بَعْدِ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (إِلَی مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ (وَ قَالَ الرِّجْسُ هُوَ الشَّکُّ وَ اللَّهِ لَا نَشُکُّ فِی رَبِّنَا أَبَداً.

امام صادق ( وقتی رسول خدا (وفات نمود، علی (شایسته‌تر از مردم نسبت به خودشان بود؛ زیرا رسول خدا (در موارد بسیاری امر امامت او را به مردم ابلاغ کرده بود و او را جانشین خود در میان مردم قرار داده و در روز غدیر خم، دست او را بر فراز برده بود. چون علی (درگذشت، قادر نبود و این حق را نداشت که پسران خود، محمّد یا عبّاس (یا دیگر فرزندان خود را جانشین قرار دهد؛ بنابراین امام حسن و امام حسین (به علی (عرض کردند: «خداوند تبارک‌وتعالی آیه‌ی تطهیر را در شأن ما نازل کرده است، چنان‌که در شأن تو نازل کرده بود و مردم را به اطاعت و پیروی از ما فرمان داد، چنان‌که به پیروی از تو فرمان داده بود و رسول خدا (امر امامت ما را به مردم ابلاغ فرمود، چنان‌که امامت تو را به مردم ابلاغ فرموده بود و خداوند، ما را از پلیدی و گناه مطهّر ساخته، چنان‌که تو را از پلیدی و گناه مطهّر ساخته بود. چون علی (درگذشت، امام حسن (به خاطر سنّ بیشتر، برای امامت، شایسته‌تر از امام حسین (بود و چون امام حسن (درگذشت، نمی‌توانست و در اختیار او نبود که فرزندان خود را جانشین قرار دهد و خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ پس خداوند، امامت را در نسل او قرار داد؛ بنابراین امام حسین (به امام حسن (گفت: «خداوند تبارک‌وتعالی مردم را به اطاعت و پیروی از من فرمان داد، چنان‌که به من پیروی از تو و پدرت را فرمان داده بود و رسول خدا (امر امامت مرا به مردم ابلاغ فرمود، چنان‌که امر امامت تو و پدرت را به مردم ابلاغ فرمود، و خداوند متعال مرا از پلیدی و گناه مطهّر ساخته است، همان‌طورکه تو و پدرت را از پلیدی مطهّر ساخته است. چون امامت به امام حسین (رسید، هیچ‌یک از اهل بیت او قادر نبودند که ادّعای امامت کنند و آن را حقّ خود بدانند؛ چنان‌که او ادّعای امامت پس از برادر و پدر خود داشت. حتّی اگر خود حضرت علی و امام حسن (می‌خواستند که حقّ امامت را از امام حسین (سلب کنند، قادر نبودند و این امر در اختیار آنان نبود. سپس با رسیدن امامت به امام حسین (تأویل آیه: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ اجرا شد. پس از امام حسین (امامت به علیّ‌بن‌حسین (و پس از ایشان به محمّدبن‌علی (رسید». حضرت فرمود: «رجس، به‌معنای شک است و به خدا سوگند! ما هیچ‌گاه در پروردگارمان شک نمی‌ورزیم».

Imam Sadiq (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away, Ali (peace be upon him) had a greater claim on the people than they had on themselves, because the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had conveyed the matter of his Imamate to the people on many occasions, had appointed him as his successor among the people, and on the day of Ghadir Khumm had raised his hand up high. When Ali (peace be upon him) passed away, he was not able, nor did he have the right, to appoint his sons — Muhammad or Abbas or any of his other children — as his successor. Therefore Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them) said to Ali (peace be upon him): 'Allah, Blessed and Exalted, revealed the verse of purification concerning us just as He revealed it concerning you, and He commanded the people to obey and follow us just as He commanded them to follow you, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) conveyed the matter of our Imamate to the people just as he conveyed your Imamate to them, and Allah has purified us from filth and sin just as He purified you from filth and sin.' When Ali (peace be upon him) passed away, Imam Hasan (peace be upon him), because of his greater age, was more entitled to the Imamate than Imam Husayn (peace be upon him). When Imam Hasan (peace be upon him) passed away, he was not able, and it was not for him, to appoint his own children as successors, for Allah, the Mighty and Majestic, says: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another]. So Allah placed the Imamate in his (brother's) offspring. Therefore Imam Husayn (peace be upon him) said to Imam Hasan (peace be upon him): 'Allah, Blessed and Exalted, commanded the people to obey and follow me just as He had commanded me to follow you and your father, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) conveyed the matter of my Imamate to the people just as he conveyed the matter of your Imamate and your father's, and Allah the Exalted has purified me from filth and sin just as He purified you and your father from filth.' When the Imamate reached Imam Husayn (peace be upon him), none of his Ahl al-Bayt was able to claim the Imamate and consider it his own right — as he had claimed the Imamate after his brother and his father. Even if Ali himself and Imam Hasan (peace be upon them) had wished to take the right of Imamate away from Imam Husayn (peace be upon him), they would not have been able to do so, and this matter was not in their hands. Then, with the Imamate reaching Imam Husayn (peace be upon him), the interpretation of the verse: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another] was fulfilled. After Imam Husayn (peace be upon him), the Imamate passed to Ali ibn al-Husayn (peace be upon him), and after him to Muhammad ibn Ali (peace be upon him).' The Imam said: 'Filth (rijs) means doubt, and by Allah, we never doubt in our Lord.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વફાત પામ્યા, ત્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) લોકોના ખુદ કરતાં પણ વધુ હકદાર હતા; કારણ કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અનેક પ્રસંગોએ તેમની ઇમામતનો હુકમ લોકોને પહોંચાડ્યો હતો, અને તેમને લોકોમાં પોતાના જાનશીન કરાર દીધા હતા, અને ગદીર ખુમના દિવસે તેમનો હાથ ઉંચો ઉઠાવ્યો હતો. જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) વફાત પામ્યા, ત્યારે તેઓ પોતાના પુત્રો — મુહમ્મદ કે અબ્બાસ કે પોતાના બીજા કોઈ ફરઝંદને જાનશીન કરાર દેવા સક્ષમ ન હતા અને તેમને એ હક પણ ન હતો; તેથી ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહેમસ્સલામે) અલી (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આયએ તત્હીર અમારી શાનમાં નાઝિલ કરી છે, જેમ તમારી શાનમાં નાઝિલ કરી હતી, અને લોકોને અમારી ઇતાઅત અને પૈરવીનો હુકમ આપ્યો છે, જેમ તમારી પૈરવીનો હુકમ આપ્યો હતો, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અમારી ઇમામતનો હુકમ લોકોને પહોંચાડ્યો, જેમ તમારી ઇમામત લોકોને પહોંચાડી હતી, અને અલ્લાહે અમને ગંદકી અને ગુનાહથી પાક કર્યા છે, જેમ તમને ગંદકી અને ગુનાહથી પાક કર્યા હતા.' જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) વફાત પામ્યા, ત્યારે ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) ઉંમરમાં મોટા હોવાના કારણે, ઇમામત માટે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) કરતાં વધુ યોગ્ય હતા. અને જ્યારે ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) વફાત પામ્યા, ત્યારે તેઓ પોતાના ફરઝંદોને જાનશીન કરાર દેવા સક્ષમ ન હતા અને એ તેમના હાથમાં ન હતું, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ, અલ્લાહના કિતાબમાં, એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે]. તેથી અલ્લાહે ઇમામતને તેમની (ભાઈની) નસ્લમાં કરાર દીધી; તેથી ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામે) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ લોકોને મારી ઇતાઅત અને પૈરવીનો હુકમ આપ્યો છે, જેમ મને તમારી અને તમારા પિતાની પૈરવીનો હુકમ આપ્યો હતો, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) મારી ઇમામતનો હુકમ લોકોને પહોંચાડ્યો, જેમ તમારી અને તમારા પિતાની ઇમામતનો હુકમ લોકોને પહોંચાડ્યો હતો, અને અલ્લાહ તઆલાએ મને ગંદકી અને ગુનાહથી પાક કર્યો છે, જેમ તમને અને તમારા પિતાને ગંદકીથી પાક કર્યા હતા.' જ્યારે ઇમામત ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી, ત્યારે તેમના અહલેબૈતમાંથી કોઈ પણ ઇમામતનો દાવો કરવા અને તેને પોતાનો હક ગણવા સક્ષમ ન હતું; જેમ કે તેમણે પોતાના ભાઈ અને પિતા પછી ઇમામતનો દાવો કર્યો હતો. જો ખુદ હઝરત અલી અને ઇમામ હસન (અલયહેમસ્સલામ) પણ ઇચ્છતા કે ઇમામતના હકને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી લઈ લે, તો પણ સક્ષમ ન હતા, અને એ કામ તેમના હાથમાં ન હતું. પછી ઇમામત ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચવાની સાથે, આ આયતની તાવીલ: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ, અલ્લાહના કિતાબમાં, એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે] અમલી થઈ. ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પછી ઇમામત અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સુધી, અને તેમના પછી મુહમ્મદ બિન અલી (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી.' હઝરતે ફરમાવ્યું: 'રિજ્સ એટલે શક, અને અલ્લાહની કસમ! અમે ક્યારેય પણ અમારા પરવરદિગારમાં શક કરતાં નથી.'

#26 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( عَن أَبِی‌عَمْرٍو الزُّبَیْرِیِّ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ قُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِی عَنْ خُرُوجِ الْإِمَامَهًِْ مِنْ وُلْدِ الْحَسَنِ (إِلَی وُلْدِ الْحُسَیْنِ (کَیْفَ الْحُجَّهًُْ فِیهِ قَالَ لَمَّا حَضَرَ الْحُسَیْنَ (مَا حَضَرَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ لَمْ یَجُزْ أَنْ یَرُدَّهَا إِلَی وُلْدِ أَخِیهِ وَ لَا یُوصِیَ بِهَا فِیهِمْ لِقَوْلِ اللَّهِ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فَکَانَ وُلْدُهُ أَقْرَبَ رَحِماً مِنْ وُلْدِ أَخِیهِ وَ کَانُوا أَوْلَی بِالْإِمَامَهًِْ فَأَخْرَجَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وُلْدَ الْحَسَنِ (مِنْهَا فَصَارَتِ الْإِمَامَهًُْ إِلَی الْحُسَیْنِ (وَ حَکَمَتْ بِهَا الْآیَهًُْ لَهُمْ فَهِیَ فِیهِمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًْ.

امام صادق ( ابوعمرو زبیری روایت است که گوید؛ به امام صادق (عرض کردم: «درباره‌ی خروج امامت از فرزندان حسن به فرزندان حسین (به من بگو، چگونه است و حجّت آن چیست»؟ فرمود: «هنگامی‌که امر خداوند برای حسین (فرا رسید، برای خود جایز نمی‌دانست که امامت را به فرزندان برادرش واگذار کند و آن را بر آنان سفارش کند، چراکه خدا می‌فرماید: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ، پس رابطه‌ی خویشاوندی فرزندانش از فرزندان برادرش نزدیک‌تر بود، و آنان برای امامت شایسته‌تر بودند. پس این آیه، فرزندان حسن (را از آن (امامت) خارج کرده است، پس امامت به فرزندان حسین (رسیده است و آیه به امامت آنان حکم کرده است و تا روز قیامت در میان آنان خواهد ماند».

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated from Abu Amr al-Zubayri who said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'Tell me about the passing of the Imamate from the sons of Hasan to the sons of Husayn (peace be upon them) — how is this and what is the proof for it?' He said: 'When the command of Allah came to Husayn (peace be upon him), he did not consider it permissible for himself to hand the Imamate over to his brother's sons or to entrust it to them, because Allah says: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another]. So the tie of kinship of his own children was closer than his brother's children, and they were more entitled to the Imamate. So this verse excluded the sons of Hasan (peace be upon him) from it (the Imamate); so the Imamate passed to the sons of Husayn (peace be upon him), and the verse decreed the Imamate for them, and it will remain among them until the Day of Resurrection.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ અમ્ર ઝુબૈરીથી રિવાયત છે કે તેમણે કહ્યું; મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'ઇમામતનું હસનના ફરઝંદોથી નીકળીને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોમાં જવા બાબતે મને જણાવો, એ કેવી રીતે છે અને તેની હુજ્જત શું છે?' ફરમાવ્યું: 'જ્યારે અલ્લાહનો હુકમ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) માટે આવ્યો, ત્યારે તેમણે પોતાના માટે જાએઝ ન ગણ્યું કે ઇમામતને પોતાના ભાઈના ફરઝંદોને સોંપી દે અને તેમને તેની વસિય્યત કરે, કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ أُوْلُواْ الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ, અલ્લાહના કિતાબમાં, એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે], તેથી તેમના ફરઝંદોનો સગપણનો સંબંધ ભાઈના ફરઝંદો કરતાં નજીકનો હતો, અને તેઓ ઇમામત માટે વધુ યોગ્ય હતા. તેથી આ આયતે હસન (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોને એ (ઇમામત)થી ખારિજ કર્યા છે, તેથી ઇમામત હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોમાં પહોંચી છે અને આયતે તેમની ઇમામતનો હુકમ કર્યો છે અને કયામતના દિવસ સુધી તેમની વચ્ચે રહેશે.'

#27 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( عَنِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌ثُوَیْرِ بْنِ أَبِی فَاخِتَهًْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (قَالَ لَا تَعُودُ الْإِمَامَهًُْ فِی أَخَوَیْنِ بَعْدَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (أَبَداً إِنَّهَا جَرَتْ مِنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (کَمَا قَالَ عَزَّوَجَلَّ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ فَلَا تَکُونُ بَعْدَ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (إِلَّا فِی الْأَعْقَابِ وَ أَعْقَابِ الْأَعْقَابِ.

امام صادق ( ابوفاخته از امام صادق (روایت می‌کند که فرمود: «پس از امام حسن و امام حسین (هیچ‌گاه دو برادر با هم به امامت نمی‌رسند و امامت، پس از امام حسین (به علیّ‌بن‌حسین (رسیده است؛ چنان‌که خداوند متعال فرمود: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ و امامت، پس از علیّ‌بن‌حسین (به پسر ایشان و نوه‌های پسری می‌رسد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Fakhta narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said: "After Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them), the imamate will never again come to two brothers together, and the imamate, after Imam Husayn (peace be upon him), passed to Ali ibn al-Husayn (peace be upon him); as Allah the Exalted said: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another], and the imamate, after Ali ibn al-Husayn (peace be upon him), passes to his son and to the grandsons through the male line."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ ફાખ્તા ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) પછી, બે ભાઈઓ ક્યારેય સાથે ઇમામતના પદ પર નહીં પહોંચે, અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પછી ઇમામત અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી; જેમ કે અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે], અને અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પછી ઇમામત ફક્ત તેમના પુત્ર અને પુત્ર-વંશના પૌત્રો સુધી જ પહોંચે છે."

#28 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( عَنْ عَبْدِ الْعَلِیِّ بْنِ أَعْیَنَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (یَقُولُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ خَصَّ عَلِیّاً (بِوَصِیَّهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ مَا یُصِیبُهُ لَهُ فَأَقَرَّ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (لَهُ بِذَلِکَ ثُمَّ وَصِیَّتُهُ لِلْحَسَنِ (وَ تَسْلِیمُ الْحُسَیْنِ (لِلْحَسَنِ (ذَلِکَ حَتَّی أَفْضَی الْأَمْرُ إِلَی الْحُسَیْنِ (لَا یُنَازِعُهُ فِیهِ أَحَدٌ لَهُ مِنَ السَّابِقَهًِْ مِثْلُ مَا لَهُ وَ اسْتَحَقَّهَا عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (لِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فَلَا تَکُونُ بَعْدَ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (إِلَّا فِی الْأَعْقَابِ وَ أَعْقَابِ الْأَعْقَاب.

امام صادق ( عبدالعلی‌بن‌اعین گوید: از امام صادق (شنیدم که می‌فرمود: «خداوند عزّوجلّ علی (را به جانشینی پیامبر (و هرآنچه که به او رسیده بود، مختص نمود و حسن و حسین (در مورد آن برای ایشان اقرار نمودند، سپس وصیّت به حسن (و تسلیم بودن حسین (در مورد آن. تا اینکه امامت به حسین (رسید و به جهت سابقه‌ای که ایشان داشت، هیچ‌کس در این مورد با ایشان نزاعی نداشت و پس از ایشان علی‌بن‌حسین (مستحقّ امامت شد؛ به دلیل این آیه: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ و امامت پس از علیّ‌بن‌حسین (تنها به پسر ایشان و نوه‌های پسری می‌رسد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-A'la ibn A'yan said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) saying: "Allah, the Mighty and Majestic, singled out Ali (peace be upon him) for the successorship of the Prophet (peace be upon him and his family) and for all that had reached him, and Hasan and Husayn (peace be upon them) acknowledged that for him. Then came his bequest to Hasan (peace be upon him) and Husayn's (peace be upon him) submission to that. Until the matter passed to Husayn (peace be upon him), and because of the precedence he had, no one disputed with him in this. After him, Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) became the rightful one for the imamate, on account of this verse: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another], and the imamate, after Ali ibn al-Husayn (peace be upon him), goes only to his son and to the grandsons through the male line."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ આલા બિન અઅ્યન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના જાનશીન બનાવ્યા અને જે કંઈ તેમને પહોંચ્યું હતું તે માટે ખાસ કર્યા, અને હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) એ તેમના માટે તે વાતનો સ્વીકાર કર્યો. પછી હસન (અલયહિસ્સલામ) માટે વસિય્યત અને તે બાબતમાં હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ની તાબેદારી. યાવત ઇમામત હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી અને તેમના જે સાબિકા હતા તેના કારણે, આ બાબતમાં કોઈએ તેમની સાથે ઝઘડો ન કર્યો, અને તેમના પછી અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ઇમામતના હકદાર થયા; આ આયતના કારણે: وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે], અને અલી બિન હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પછી ઇમામત ફક્ત તેમના પુત્ર અને પુત્ર-વંશના પૌત્રો સુધી જ પહોંચે છે."

#29 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( قَالَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (لَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ (عَنْ تَأْوِیلِهَا فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا عَنَی بِهَا غَیْرَکُمْ وَ أَنْتُمْ أُولُو الْأَرْحَامِ فَإِذَا مِتُّ فَأَبُوکَ عَلِیٌّ (أَوْلَی بِی وَ بِمَکَانِی فَإِذَا مَضَی أَبُوکَ فَأَخُوکَ الْحَسَنُ (أَوْلَی بِهِ فَإِذَا مَضَی الْحَسَنُ (فَأَنْتَ أَوْلَی بِهِ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (فَمَنْ بَعْدِی أَوْلَی بِی فَقَالَ ابْنُکَ عَلِیٌّ (أَوْلَی بِکَ مِنْ بَعْدِکَ فَإِذَا مَضَی فَابْنُهُ مُحَمَّدٌ (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی مُحَمَّدٌ (فَابْنُهُ جَعْفَرٌ (أَوْلَی بِهِ بِمَکَانِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی جَعْفَرٌ (فَابْنُهُ مُوسَی (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی مُوسَی (فَابْنُهُ عَلِیٌّ (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی عَلِیٌّ (فَابْنُهُ مُحَمَّدٌ (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی مُحَمَّدٌ (فَابْنُهُ عَلِیٌّ (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی عَلِیٌّ فَابْنُهُ الْحَسَنُ (أَوْلَی بِهِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِذَا مَضَی الْحَسَنُ (وَقَعَتِ الْغَیْبَهًُْ فِی التَّاسِعِ مِنْ وُلْدِکَ فَهَذِهِ الْأَئِمَّهًُْ التِّسْعَهًُْ (مِنْ صُلْبِکَ أَعْطَاهُمُ اللَّهُ عِلْمِی وَ فَهْمِی طِینَتُهُمْ مِنْ طِینَتِی مَا لِقَوْمٍ یُؤْذُونَنِی فِیهِمْ لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِی.

امام صادق ( امام حسین (فرمود: «هنگامی‌که خداوند آیه: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ را نازل کرد، از رسول خدا (تأویل آن را پرسیدم». حضرت پاسخ داد: «به خدا سوگند! منظور آن، تنها شما هستید و شما، اولوالارحام (خویشاوندان) می‌باشید. پس از وفات من، پدرت علی (شایسته‌ترین فرد نسبت به من و جایگاهم است و پس از وفات پدرت، برادرت حسن (شایسته‌ترین فرد نسبت به اوست و پس از وفات حسن (تو شایسته‌ترین فرد نسبت به او هستی». امام حسین (فرمود: «به رسول خدا (عرض کردم: «ای رسول خدا (! چه کسی پس از من به امامت می‌رسد»؟ رسول خدا (پاسخ داد: «پسرت علی (شایسته‌ترین فرد نسبت به تو، پس از توست و پس از وفات علی (پسرش محمّد (شایسته‌ترین فرد نسبت به اوست و پس از وفات محمّد (پسرش جعفر (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به او و جایگاهش است و پس از وفات جعفر (پسرش موسی (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به اوست و پس از وفات موسی (پسرش علی (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به او است و پس از وفات علی (پسرش محمّد (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به اوست و پس از وفات محمّد (پسرش علی (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به اوست و پس از وفات علی (پسرش حسن (شایسته‌ترین فرد پس از او نسبت به اوست و پس از وفات حسن (نهمین امام از نسل تو غایب می‌شود. پس این نه امام از نسل تو می‌باشند و خدا دانش و فهم مرا به آنان ارزانی داشته است و سرشت آنان از سرشت من است. هر قومی که با آزار رساندن به آنان مرا بیازارد خداوند، شفاعت مرا در حقّ آنان نمی‌پذیرد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Husayn (peace be upon him) said: "When Allah revealed the verse: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another], I asked the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) about its interpretation." He (peace be upon him and his family) replied: "By Allah! It means none but you, and you are the ulu al-arham (the possessors of kinship). After my passing, your father Ali (peace be upon him) is the most worthy of me and of my station, and after your father's passing, your brother Hasan (peace be upon him) is the most worthy of him, and after Hasan's (peace be upon him) passing, you are the most worthy of him." Imam Husayn (peace be upon him) said: "I said to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): 'O Messenger of Allah! Who will come to the imamate after me?' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) replied: 'Your son Ali (peace be upon him) is the most worthy of you after you, and after Ali's (peace be upon him) passing, his son Muhammad (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Muhammad's (peace be upon him) passing, his son Ja'far (peace be upon him) is the most worthy of him and of his station after him, and after Ja'far's (peace be upon him) passing, his son Musa (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Musa's (peace be upon him) passing, his son Ali (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Ali's (peace be upon him) passing, his son Muhammad (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Muhammad's (peace be upon him) passing, his son Ali (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Ali's (peace be upon him) passing, his son Hasan (peace be upon him) is the most worthy of him after him, and after Hasan's (peace be upon him) passing, the ninth imam from your progeny will go into occultation. So these nine imams are from your progeny, and Allah has bestowed upon them my knowledge and my understanding, and their clay is from my clay. Any people who harm me by harming them — Allah will not grant them my intercession.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જ્યારે અલ્લાહે આયત: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પ્રત્યે વધુ હકદાર છે] નાઝિલ કરી, ત્યારે મેં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને તેનું તાવીલ પૂછ્યું." પયગંબરે જવાબ આપ્યો: "અલ્લાહની કસમ! તેનો હેતુ ફક્ત તમે જ છો અને તમે ઉલુલ અરહામ (સગાં-સંબંધીઓ) છો. મારી વફાત પછી, તમારા પિતા અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા અને મારા દરજ્જાના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને તમારા પિતાની વફાત પછી, તમારા ભાઈ હસન (અલયહિસ્સલામ) તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને હસન (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તમે તેમના સૌથી વધુ હકદાર છો." ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "મેં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને અરજ કરી: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ! મારા પછી કોણ ઇમામતના પદ પર પહોંચશે?' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જવાબ આપ્યો: 'તમારો પુત્ર અલી (અલયહિસ્સલામ) તમારા પછી તમારા સૌથી વધુ હકદાર છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર જઅ્ફર (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના અને તેમના દરજ્જાના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને જઅ્ફર (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર મૂસા (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તેમનો પુત્ર હસન (અલયહિસ્સલામ) તેમના પછી તેમના સૌથી વધુ હકદાર છે, અને હસન (અલયહિસ્સલામ) ની વફાત પછી તમારી નસ્લમાંથી નવમો ઇમામ ગાયબ થશે. તો આ નવ ઇમામો તમારી નસ્લમાંથી છે, અને અલ્લાહે મારી જ્ઞાન અને સમજ તેમને અતા કરી છે, અને તેમની સરિશ્ત મારી સરિશ્તથી છે. જે કોઈ કૌમ તેમને તકલીફ પહોંચાડીને મને તકલીફ પહોંચાડે, અલ્લાહ મારી શફાઅત તેમના હકમાં કબૂલ નહીં કરે.'"

#30 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

السّجّاد ( عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (أَنَّهُ قَالَ فِینَا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ وَ فِینَا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ وَ جَعَلَها کَلِمَةً باقِیَةً فِی عَقِبِهِ وَ الْإِمَامَهًُْ فِی عَقِبِ الْحُسَیْنِ‌بْنِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ وَ إِنَّ لِلْقَائِمِ (مِنَّا غَیْبَتَیْنِ إِحْدَاهُمَا أَطْوَلُ مِنَ الْأُخْرَی أَمَّا الْأُولَی فَسِتَّهًُْ أَیَّامٍ وَ سِتَّهًُْ أَشْهُرٍ وَ سِتُّ سِنِینَ وَ أَمَّا الْأُخْرَی فَیَطُولُ أَمَدُهَا حَتَّی یَرْجِعَ عَنْ هَذَا الْأَمْرِ أَکْثَرُ مَنْ یَقُولُ بِهِ فَلَا یَثْبُتُ عَلَیْهِ إِلَّا مَنْ قَوِیَ یَقِینُهُ وَ صَحَّتْ مَعْرِفَتُهُ وَ لَمْ یَجِدْ فِی نَفْسِهِ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْنَا وَ سَلَّمَ لَنَا أَهْلَ الْبَیْت.

امام سجاد ( آیه: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ و آیه: او کلمه‌ی توحید را کلمه‌ی پاینده‌ای در نسل‌های بعد از خود قرار داد. ( زخرف/۲۸ ) در شأن ما نازل شده است و امامت تا روز قیامت، در نسل امام حسین (قرار داده شده و قائم (ما دو غیبت دارد که یکی از آن دو، طولانی‌تر از دیگری است. غیبت اوّل، شش روز یا شش ماه یا شش سال به طول می‌انجامد و غیبت دوّم، آن قدر طول می‌کشد که بیشتر کسانی که قائل به ظهور قائم (می‌باشند، اعتقاد خود را از دست می‌دهند و تنها کسانی که یقین محکم و شناخت درست دارند و در درون خود نسبت به قبول آنچه ما به آن حکم کردیم، هیچ‌گونه دشواری احساس نمی‌کنند و در برابر ما اهل‌بیت، سر تسلیم فرود می‌آورند، در اعتقاد به ظهور قائم (ثابت قدم باقی می‌مانند».

Imam Sajjad (peace be upon him): The verse وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah to inheritance, one with respect to another] and the verse "He made it a lasting word among his posterity" (Zukhruf/28) were revealed concerning us, and the Imamate has been placed in the progeny of Imam Husayn (peace be upon him) until the Day of Resurrection. Our Qa'im (peace be upon him) has two occultations, one of which is longer than the other. The first occultation lasts six days, or six months, or six years; and the second occultation extends so long that most of those who hold to the appearance of the Qa'im (peace be upon him) lose their belief, and only those who have firm certainty and correct recognition, and who find in themselves no difficulty in accepting what we have decreed, and who submit before us, the Ahl al-Bayt, will remain steadfast in their belief in the appearance of the Qa'im (peace be upon him).

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): આયત: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગા-સંબંધીઓ, અલ્લાહની કિતાબમાં [વારસાની બાબતમાં] એકબીજા પર વધુ હકદાર છે] અને આયત: "તેમણે તૌહીદના કલિમાને પોતાની પછીની પેઢીઓમાં કાયમ રહેનારો કલિમો બનાવ્યો" (ઝુખરુફ/૨૮) અમારી શાનમાં નાઝિલ થઈ છે, અને ઇમામત કયામતના દિવસ સુધી ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ની નસ્લમાં રાખવામાં આવી છે, અને અમારા કાઈમ (અલયહિસ્સલામ)ને બે ગૈબત છે, જેમાંથી એક બીજી કરતાં લાંબી છે. પહેલી ગૈબત છ દિવસ, અથવા છ મહિના, અથવા છ વર્ષ સુધી ચાલશે, અને બીજી ગૈબત એટલી લાંબી ચાલશે કે કાઈમ (અલયહિસ્સલામ)ના ઝુહૂરમાં માનનારા મોટાભાગના લોકો પોતાની આસ્થા ગુમાવી બેસશે, અને માત્ર તે જ લોકો કાઈમ (અલયહિસ્સલામ)ના ઝુહૂરની આસ્થા પર દૃઢ રહેશે જેમને મજબૂત યકીન અને સાચી ઓળખ છે, અને જેઓ પોતાની અંદર અમે જે હુકમ કર્યો છે તેને કબૂલ કરવામાં કોઈ મુશ્કેલી અનુભવતા નથી, અને અમારી અહલેબૈત સામે તસ્લીમનું માથું ઝુકાવે છે.

#31 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الرّسول ( سَهْلِ‌بْنِ‌سَعْدٍ الْأَنْصَارِیِّ قَالَ سَأَلْتُ فَاطِمَهًَْ (بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ (عَنِ الْأَئِمَّهًِْ (فَقَالَتْ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (یَقُولُ لِعَلِیٍّ (یَا عَلِیُّ (أَنْتَ الْإِمَامُ وَ الْخَلِیفَهًُْ بَعْدِی وَ أَنْتَ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَیْتُ فَابْنُکَ الْحَسَنُ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی الْحَسَنُ فَالْحُسَیْنُ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی الْحُسَیْنُ (فَابْنُهُ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی عَلِیٌّ‌فَابْنُهُ‌مُحَمَّدٌ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی مُحَمَّدٌ‌فَابْنُهُ‌جَعْفَرٌ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی جَعْفَرٌ فَابْنُهُ مُوسَی (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی مُوسَی‌فَابْنُهُ‌عَلِیٌّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی عَلِیٌّ‌فَابْنُهُ‌مُحَمَّدٌ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی مُحَمَّدٌ فَابْنُهُ عَلِیٌّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی عَلِیٌّ‌فَابْنُهُ‌الْحَسَنُ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَإِذَا مَضَی الْحَسَنُ فَالْقَائِمُ الْمَهْدِیُّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَفْتَحُ اللَّهُ بِهِ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا فَهُمْ أَئِمَّهًُْ الْحَقِّ (وَ أَلْسِنَهًُْ الصِّدْقِ مَنْصُورٌ مَنْ نَصَرَهُمْ مَخْذُولٌ مَنْ خَذَلَهُمْ.

پیامبر ( سهل‌بن‌سعد انصاری گوید: «از حضرت فاطمه (دختر رسول خدا (در مورد امامان پرسیدم»؟ فرمود: «رسول خدا (به علی (می‌فرمود: «ای علی (! تو امام و جانشین پس از من هستی و تو نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر هستی، و چون تو رفتی فرزندت حسن (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون حسن (رفت حسین (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون حسین (رفت فرزندش علیّ‌بن‌الحسین (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و چون علی (رفت فرزندش محمّد (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون محمّد (رفت فرزندش جعفر (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون جعفر (رفت فرزندش موسی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون موسی (رفت فرزندش علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون علی (رفت فرزندش محمّد (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون محمّد (رفت فرزندش علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون علی (رفت فرزندش حسن (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و چون حسن (رفت فرزندش قائم مهدی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و به‌وسیله‌ی او خداوند شرق‌ها و غرب‌های زمین را بگشاید، پس ایشانند پیشوایان حق و زبان‌های [گویای] راستی، هرکه یاریشان کند یاری شود، و هرکه دست از یاری آن‌ها بردارد یاری نخواهد شد».

The Prophet (peace be upon him and his family): Sahl ibn Sa'd al-Ansari said: I asked Lady Fatimah (peace be upon her), the daughter of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), about the Imams. She said: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) used to say to Ali (peace be upon him): "O Ali (peace be upon him)! You are the Imam and the successor after me, and you have a greater claim on the believers than they have on themselves. When you pass away, your son Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Hasan (peace be upon him) passes away, Husayn (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Husayn (peace be upon him) passes away, his son Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Ali (peace be upon him) passes away, his son Muhammad (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Muhammad (peace be upon him) passes away, his son Ja'far (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Ja'far (peace be upon him) passes away, his son Musa (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Musa (peace be upon him) passes away, his son Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Ali (peace be upon him) passes away, his son Muhammad (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Muhammad (peace be upon him) passes away, his son Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Ali (peace be upon him) passes away, his son Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. When Hasan (peace be upon him) passes away, the Qa'im, al-Mahdi (peace be upon him), has a greater claim on the believers than they have on themselves. Through him Allah shall open the easts of the earth and its wests. They are the Imams of truth and the tongues [that speak] the truth. Whoever helps them shall be helped, and whoever abandons helping them shall not be helped."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): સહલ બિન સઅદ અન્સારી કહે છે: "મેં હઝરત ફાતિમા (અલયહસ્સલામ), રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની દીકરીને, ઇમામો વિશે પૂછ્યું?" તેમણે ફરમાવ્યું: "રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતા હતા: 'ઓ અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમે ઇમામ છો અને મારા પછી જાનશીન છો, અને તમે મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છો. અને જ્યારે તમે ચાલ્યા જશો, ત્યારે તમારા ફરઝંદ હસન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે હસન (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ અલી બિન અલ-હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ જાફર (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે જાફર (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ અલી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ અલી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે તેમના ફરઝંદ હસન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને જ્યારે હસન (અલયહિસ્સલામ) ચાલ્યા જાય ત્યારે કાઈમ મહદી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના ખુદ કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના દ્વારા અલ્લાહ ઝમીનના પૂર્વ અને પશ્ચિમ [ભાગો]ને ફતહ કરશે, તો તેઓ જ હકના ઇમામો છે અને સચ્ચાઈની [બોલતી] જીભો છે, જે તેમની મદદ કરશે તેને મદદ મળશે, અને જે તેમની મદદથી હાથ પાછો ખેંચશે તેને મદદ મળશે નહીં.'"

#32 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الرّسول ( قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لِعَلِیٍّ (أَنَا أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ أَنْتَ یَا عَلِیُّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَکَ الْحَسَنُ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ بَعْدَهُ الْحُسَیْنُ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ عَلِیٌّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ مُحَمَّدٌ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ بَعْدَهُ جَعْفَرٌ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ مُوسَی أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ عَلِیٌّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ مُحَمَّدٌ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ عَلِیٌّ (أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ثُمَّ بَعْدَهُ الْحَسَنُ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ الْحُجَّهًُْ‌بْنُ‌الْحَسَنِ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ أَئِمَّهًٌْ أَبْرَارٌ (هُمْ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَهُمْ.

پیامبر ( پیغمبر (به علی (فرمود: «من نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارترم سپس تو یا علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتری، سپس بعد از تو حسن (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او حسین (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و بعد از او علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او محمّد (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او جعفر (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او موسی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، پس از او علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او محمّد (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او علی (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او حسن (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، و پس از او حجّهًْ‌بن‌الحسن (نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است، ایشانند امامان نیکوکار، آنان هستند با حقّ هستند، و حق با آنان است».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to Ali (peace be upon him): "I have a greater claim on the believers than they have on themselves, then you, O Ali (peace be upon him), have a greater claim on the believers than they have on themselves, then after you Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Husayn (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Muhammad (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Ja'far (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Musa (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, after him Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Muhammad (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Ali (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves, and after him al-Hujjah ibn al-Hasan (peace be upon him) has a greater claim on the believers than they have on themselves. They are the righteous Imams; they are with the truth and the truth is with them."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "હું મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છું, પછી તમે, હે અલી (અલયહિસ્સલામ), મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છો, પછી તમારા બાદ હસન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી જાફર (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી મૂસા (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, તેમના પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી મુહમ્મદ (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી હસન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમના પછી હુજ્જત ઇબ્ને હસન (અલયહિસ્સલામ) મોમિનો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે. તેઓ જ નેક ઇમામો છે, તેઓ હકની સાથે છે અને હક તેમની સાથે છે."

#33 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الباقر ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (إِنَ رَجُلًا مِنَ الْمُخْتَارِیَّهًِْ لَقِیَنِی فَزَعَمَ أَنَ مُحَمَّدَ بْنَ الْحَنَفِیَّهًِْ إِمَامٌ فَغَضِبَ أَبُوجَعْفَرٍ (ثُمَّ قَالَ أَ فَلَا قُلْتَ لَهُ قَالَ قُلْتُ لَا وَ اللَّهِ مَا دَرَیْتُ مَا أَقُولُ قَالَ أَ فَلَا قُلْتَ لَهُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (أَوْصَی إِلَی عَلِیٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (فَلَمَّا مَضَی عَلِیٌّ (أَوْصَی إِلَی الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (وَ لَوْ ذَهَبَ یَزْوِیهَا عَنْهُمَا لَقَالا لَهُ نَحْنُ وَصِیَّانِ مِثْلُکَ وَ لَمْ یَکُنْ لِیَفْعَلَ ذَلِکَ وَ أَوْصَی الْحَسَنُ (إِلَی الْحُسَیْنِ (وَ لَوْ ذَهَبَ یَزْوِیهَا عَنْهُ لَقَالَ أَنَا وَصِیٌّ مِثْلُکَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (وَ مِنْ أَبِی وَ لَمْ یَکُنْ لِیَفْعَلَ ذَلِکَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ هِیَ فِینَا وَ فِی أَبْنَائِنَا.

امام باقر ( ابوبصیر گوید: «به امام باقر (عرض کردم: «مردی از مختاریه با من ملاقات کرد و ادّعا می‌نمود که محمّدبن‌حنفیه امام است». امام باقر (به خشم آمده و سپس فرمود: «آیا چیزی به او نگفته‌ای»؟ عرض کردم: «خیر، به خدا سوگند! نمی‌دانستم چه به او بگویم». حضرت فرمود: «آیا به او نگفته‌ای که رسول خدا (علی، حسن و حسین (را جانشینان پس از خود قرار داده است و چون علی (درگذشت، امام حسن و امام حسین (را جانشین خود قرار داد و حتّی اگر خود علی (می‌خواست که حقّ امامت را از آنان سلب کند، نمی‌توانست و ایشان به او می‌گفتند که ما به مانند تو، جانشین پیامبر (هستیم و در اختیار علی (نبود که این کار را بکند. امام حسن (نیز امام حسین (را جانشین خود قرار داد و حتّی اگر خود امام حسن (می‌خواست که حقّ امامت را از امام حسین (سلب کند، نمی‌توانست و امام حسین (به او می‌گفت: من، به مانند تو جانشین پیامبر (هستم و در اختیار امام حسن (نبود که این کار را بکند. خداوند عزّوجلّ فرمود: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ این آیه در شأن ما و فرزندانمان نازل شده است».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: I said to Imam Baqir (peace be upon him): "A man from the Mukhtariyya met me and claimed that Muhammad ibn al-Hanafiyya is the Imam." Imam Baqir (peace be upon him) became angry, then said: "Did you not say anything to him?" I said: "No, by Allah! I did not know what to say to him." He said: "Did you not tell him that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) appointed Ali, Hasan and Husayn (peace be upon them) as his successors after him, and when Ali (peace be upon him) passed away, he appointed Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them) as his successors, and even if Ali (peace be upon him) himself had wanted to withhold the right of Imamate from them, he could not have done so, and they would have said to him: 'We are successors of the Prophet (peace be upon him and his family) like you,' and it was not in Ali's power to do such a thing. And Imam Hasan (peace be upon him) likewise appointed Imam Husayn (peace be upon him) as his successor, and even if Imam Hasan (peace be upon him) himself had wanted to withhold the right of Imamate from Imam Husayn (peace be upon him), he could not have done so, and Imam Husayn (peace be upon him) would have said to him: 'I am, like you, a successor of the Prophet (peace be upon him and his family),' and it was not in Imam Hasan's (peace be upon him) power to do such a thing. Allah the Mighty and Majestic said: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [And the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another]. This verse was revealed concerning us and our descendants."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મુખ્તારિય્યાનો એક વ્યક્તિ મને મળ્યો અને દાવો કરતો હતો કે મુહમ્મદ બિન હનફિય્યા ઇમામ છે." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) ગુસ્સે થયા અને પછી ફરમાવ્યું: "શું તેં તેને કંઈ કહ્યું નહીં?" મેં અરજ કરી: "નહીં, અલ્લાહની કસમ! મને ખબર ન હતી કે તેને શું કહું." હઝરતે ફરમાવ્યું: "શું તેં તેને એ ન કહ્યું કે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી, હસન અને હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ને પોતાના પછી જાનશીન બનાવ્યા, અને જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) દુનિયામાંથી વિદાય થયા, ત્યારે તેઓએ ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિમુસ્સલામ)ને પોતાના જાનશીન બનાવ્યા, અને જો અલી (અલયહિસ્સલામ) પોતે ઇમામતનો હક તેમનાથી છીનવવા માંગતા હોત તો પણ કરી શકતા ન હતા, અને તેઓ તેમને કહેત કે અમે તમારી જેમ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના જાનશીન છીએ, અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હાથમાં ન હતું કે તેઓ આવું કરે. ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)એ પણ ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના જાનશીન બનાવ્યા, અને જો ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) પોતે ઇમામતનો હક ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)થી છીનવવા માંગતા હોત તો પણ કરી શકતા ન હતા, અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) તેમને કહેત: હું, તમારી જેમ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો જાનશીન છું, અને ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)ના હાથમાં ન હતું કે તેઓ આવું કરે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [અને સગાંસંબંધીઓ એકબીજા પર વધુ હકદાર છે]. આ આયત અમારી અને અમારા સંતાનોની શાનમાં નાઝિલ થઈ છે."

#34 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

الصّادق ( کَانَ عَلِیٌّ (أَفْضَلَ النَّاسِ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ (وَ أَوْلَی النَّاسِ بِالنَّاسِ حَتَّی قَالَهَا ثَلَاثا.

امام صادق ( سعیدبن‌یسار گوید: امام صادق (فرمود: «علی (بعد از رسول خدا (با فضیلت‌ترین مردم است و ایشان سزاوارترین مردم نسبت به آن‌هاست». و این جمله را سه مرتبه تکرار فرمود.

Imam Sadiq (peace be upon him): Sa'id ibn Yasar said: Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Ali (peace be upon him) is the most virtuous of people after the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and he has the greatest claim on the people over them." And he repeated this sentence three times.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સઈદ બિન યસાર કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી લોકોમાં સૌથી વધુ ફઝીલતવાળા છે અને તેઓ લોકો પર તેમના પોતાના કરતાં વધુ હકદાર છે." અને આ વાક્ય ત્રણ વાર દોહરાવ્યું.

#35 و خویشاوندان نسبت به یکدیگر از مؤمنان و مهاجران در آنچه خدا مقرّر داشته اولی هستند، مگر اینکه بخواهید نسبت به دوستانتان … Blood relatives are more entitled to one another in the Book of Allah than the believers and the emigrants અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા સાથે મુઅમિનો અને મુહાજિરો કરતાં અલ્લાહે જે નક્કી કર્યું છે તેમાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરવા ઇચ્છો [અને પોતાની સંપત્તિમાંથી હિસ્સો તેમને આપો]; આ હુકમ [ઇલાહી] કિતાબમાં લખાયેલ છે

أمیرالمؤمنین ( فِی نَهجِ البَلَاغَهًِْ: قَالَ (فَوَ اللَّهِ إِنِّی لَأَوْلَی النَّاسِ بِالنَّاس.

امام علی ( به خدا سوگند! من به ولایت بر مردم سزاوارتر از خود ایشان هستم.

Imam Ali (peace be upon him): By Allah! I have a greater claim to authority over the people than they have themselves.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહની કસમ! હું લોકો પર વિલાયતના મામલે ખુદ તેમના કરતાં વધુ હકદાર છું.

#36 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

علی‌بن‌إبراهیم ( إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ الَّذِینَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ فَإِنَّ الْحُکْمَ کَانَ فِی أَوَّلِ النُّبُوَّهًِْ أَنَّ الْمَوَارِیثَ کَانَتْ عَلَی الْأُخُوَّهًِْ لَا عَلَی الْوِلَادَهًِْ فَلَمَّا هَاجَرَ رَسُولُ اللَّهِ (إِلَی الْمَدِینَهًِْ آخَی بَیْنَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ فَکَانَ إِذَا مَاتَ الرَّجُلُ یَرِثُهُ أَخُوهُ فِی الدِّینِ وَ یَأْخُذُ الْمَالَ وَ کَانَ مَا تَرَکَ لَهُ دُونَ وَرَثَتِهِ فَلَمَّا کَانَ بَعْدَ بَدْرٍ أَنْزَلَ اللَّهُ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً فَنَسَخَتْ آیَهًَْ الْأُخُوَّهًِْ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( کسانی که ایمان آوردند و هجرت نمودند و با اموال و جان‌های خود در راه خدا جهاد کردند، و آن‌ها که پناه دادند و یاری نمودند، آن‌ها یاران یکدیگرند. ( انفال/۷۲ ) حکم در آغاز پیامبری چنین بود که ارثیه براساس [پیمان] برادری تقسیم می شد، نه بر اساس ولادت. هنگامی‌که رسول خدا (به مدینه هجرت کرد؛ میان مهاجرین و انصار پیمان برادری بست. هرگاه کسی از آنان می‌مرد، برادر دینی او، از او ارث می‌برد و مال را می‌گرفت و آنچه را برای او باقی می‌ماند، به ورثه‌ی او نمی‌رسید. پس از جنگ بدر خدا این آیه را نازل فرمود: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا پس آیه‌ی برادری با این فرموده‌ی خدای متعال وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ منسوخ شد.

Ali ibn Ibrahim: "Those who believed and emigrated and strove with their wealth and their lives in the way of Allah, and those who gave shelter and helped — they are the friends of one another." (al-Anfal/72) The ruling at the beginning of the Prophethood was that inheritance was distributed on the basis of the [pact of] brotherhood, not on the basis of birth. When the Messenger of Allah emigrated to Medina, he established a pact of brotherhood between the Muhajirun and the Ansar. Whenever one of them died, his brother in religion inherited from him and took the wealth, and what remained of him did not reach his heirs. After the Battle of Badr, Allah revealed this verse: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another, than (other) believers and those who have fled (their homes), except that you do some good to your friends]. So the verse of brotherhood was abrogated by this saying of Allah the Exalted: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: "જે લોકો ઈમાન લાવ્યા અને હિજરત કરી અને પોતાના માલ તથા જાનથી અલ્લાહના માર્ગમાં જિહાદ કર્યું, અને જેમણે આશ્રય આપ્યો અને મદદ કરી, તેઓ એકબીજાના મિત્રો છે." (અન્ફાલ/૭૨) નબુવ્વતના પ્રારંભમાં હુકમ એવો હતો કે વારસો [ભાઈચારાના] કરાર પર આધારિત વહેંચાતો હતો, જન્મ પર નહીં. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ મદીના હિજરત કરીને પધાર્યા, ત્યારે તેમણે મુહાજિરીન અને અન્સાર વચ્ચે ભાઈચારાનો કરાર કર્યો. જ્યારે તેમાંથી કોઈ મરી જતું, ત્યારે તેનો દીની ભાઈ તેનાથી વારસો મેળવતો અને માલ લઈ લેતો, અને જે તેના માટે બાકી રહેતું, તે તેના વારસદારો સુધી પહોંચતું ન હતું. બદરની લડાઈ પછી અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا [નબી મોમિનો પર તેમની પોતાની જાત કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે; અને અલ્લાહની કિતાબમાં નાતેદારો એકબીજા પર મોમિનો અને મુહાજિરો કરતાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા મિત્રો સાથે નેકી કરો]. તેથી ભાઈચારાની આયત, અલ્લાહ તઆલાના આ ફરમાનથી: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [અને નાતેદારો એકબીજા પર વધુ હકદાર છે] મન્સૂખ (નિરસ્ત) થઈ ગઈ.

#37 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

ابن‌عبّاس ( عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ (أَنَّ النَّاسَ کَانُوا یَتَوَارَثُونَ بِالْأُخُوَّهًِْ فَلَمَّا نَزَلَ قَوْلُهُ تَعَالَی النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ وَ هُمُ الَّذِینَ آخَی بَیْنَهُمُ النَّبِیُّ (ثُمَّ قَالَ النَّبِیُّ (مَنْ مَاتَ مِنْکُمْ وَ عَلَیْهِ دَیْنٌ فَإِلَیَّ قَضَاؤُهُ وَ مَنْ مَاتَ وَ تَرَکَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ فَنَسَخَ هَذَا الْأَوَّلَ فَصَارَتِ الْمَوَارِیثُ لِلْقَرَابَاتِ الْأَدْنَی فَالْأَدْنَی.

ابن‌عبّاس ( مردم به خاطر پیمان اخوّت و برادری از یکدیگر ارث می‌بردند تا اینکه آیه: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ نازل شد و منظور از آیه، کسانی هستند که پیامبر (میان آنان پیمان برادری بست. پس پیامبر (فرمود: «هرکس از شما بمیرد و دَینی بر گردن او باشد، پرداخت آن برعهده‌ی من است؛ و هرکس از شما بمیرد و اموالی را به ارث بگذارد، آن اموال حقّ ورثه‌ی او می‌باشد. پس این حکم، حکم ارث‌بردن به خاطر پیمان برادری را منسوخ کرد و میراث، حقّ نزدیکان گردید به‌طوری‌که نزدیک‌ترین خویشاوند و اگر او نبود خویشاوند نزدیک‌تر و به همین‌ترتیب، خویشاوندانی که نسبت نزدیک‌تری دارند، از میّت ارث می‌برند.

Ibn Abbas: People used to inherit from one another on account of the pact of brotherhood, until the verse: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ [The Prophet has a greater claim on the faithful than they have on themselves, and his wives are (as) their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah, one with respect to another, than (other) believers and the Muhajirun] was revealed. What is meant by the verse are those between whom the Prophet had established the pact of brotherhood. Then the Prophet (peace be upon him and his family) said: "Whoever among you dies and has a debt upon him, its payment is my responsibility; and whoever among you dies and leaves behind wealth, that wealth is the right of his heirs." So this ruling abrogated the ruling of inheriting on account of the pact of brotherhood, and inheritance became the right of relatives, such that the nearest kinsman, and if he was not present then the next nearest, and so on — those relatives who have the nearer relation — inherit from the deceased.

ઇબ્ને અબ્બાસ: લોકો ભાઈચારાના કરારના કારણે એકબીજાથી વારસો મેળવતા હતા, ત્યાં સુધી કે આયત: النَّبِیُّ أَوْلَی بِالمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ مِنَ الْمؤْمِنِینَ وَالمُهَاجِرِینَ [નબી મોમિનો પર તેમની પોતાની જાત કરતાં વધુ હકદાર છે, અને તેમની પત્નીઓ તેમની માતાઓ છે; અને અલ્લાહની કિતાબમાં નાતેદારો એકબીજા પર મોમિનો અને મુહાજિરો કરતાં વધુ હકદાર છે] નાઝિલ થઈ, અને આયતથી મુરાદ તે લોકો છે જેમની વચ્ચે પયગંબરે ભાઈચારાનો કરાર કર્યો હતો. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "તમારામાંથી જે કોઈ મરી જાય અને તેની ગરદન પર દેવું હોય, તો તેનું ચૂકવવું મારી જવાબદારી છે; અને તમારામાંથી જે કોઈ મરી જાય અને માલ વારસામાં છોડી જાય, તે માલ તેના વારસદારોનો હક છે." તેથી આ હુકમે, ભાઈચારાના કરારના કારણે વારસો મેળવવાના હુકમને મન્સૂખ કરી દીધો, અને મીરાસ નજીકના સંબંધીઓનો હક બની ગયો — એ રીતે કે સૌથી નજીકનો સગો, અને જો તે ન હોય તો તેનાથી નજીકનો સગો, અને એ જ પ્રમાણે, જે નાતેદારો વધુ નજીકનો સંબંધ ધરાવે છે, તેઓ મય્યિતથી વારસો મેળવે છે.

#38 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الباقر ( قَضَی أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (فِی خَالَهًٍْ جَاءَتْ تُخَاصِمُ فِی مَوْلَی رَجُلٍ مَاتَ فَقَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فَدَفَعَ الْمِیرَاثَ إِلَی الْخَالَهًِْ وَ لَمْ یُعْطِ الْمَوْلَی.

امام باقر ( خاله‌ی مردی که مرده بود و با بنده‌ی آن مرد بر سر میراث نزاع داشت، نزد امیرالمؤمنین (برای قضاوت آمد و حضرت، آیه: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ الله را قرائت نموده و میراث را به خاله‌ی آن میّت داده و به بنده‌ی او چیزی نداد.

Imam Baqir (peace be upon him): The maternal aunt of a man who had died, and who was disputing with that man's slave over the inheritance, came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) for judgement. His Eminence recited the verse: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ الله [And the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the ordinance of Allah], and gave the inheritance to the maternal aunt of the deceased and gave nothing to his slave.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): એક મરી ગયેલા માણસની માસી, જે તે માણસના ગુલામ સાથે વારસા બાબતે ઝઘડો કરતી હતી, અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે ન્યાય માટે આવી. હઝરતે આયત: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ الله [અને અલ્લાહની કિતાબમાં નાતેદારો એકબીજા પર વધુ હકદાર છે]ની તિલાવત કરી અને વારસો તે મય્યિતની માસીને આપી દીધો અને તેના ગુલામને કંઈ ન આપ્યું.

#39 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الجواد ( عَن الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌الْحَکَمِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ الثَّانِی (فِی رَجُلٍ مَاتَ وَ تَرَکَ خَالَتَیْهِ وَ مَوَالِیَهُ قَالَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ الْمَالُ بَیْنَ الْخَالَتَیْنِ.

امام جواد ( حسین‌بن‌حَکَم گوید: امام جواد (پیرامون حکم مردی که فوت کرده بود و دو خاله و چند بنده از خود داشت، آیه: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ را قرائت نموده و فرمود: آن اموال، باید میان آن دو خاله تقسیم شود».

Imam Jawad (peace be upon him): Husayn ibn Hakam said: Imam Jawad (peace be upon him), concerning the ruling on a man who had died and left behind two maternal aunts and several slaves, recited the verse: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [And the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another] and said: "That wealth must be divided between those two maternal aunts."

ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ): હુસૈન બિન હકમ કહે છે: ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)એ એક એવા માણસના હુકમ વિશે જે મરી ગયો હતો અને પોતાની પાછળ બે માસી અને કેટલાક ગુલામ છોડી ગયો હતો, આયત: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [અને નાતેદારો એકબીજા પર વધુ હકદાર છે]ની તિલાવત કરી અને ફરમાવ્યું: "તે માલ, તે બંને માસીઓ વચ્ચે વહેંચવો જોઈએ."

#40 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الباقر ( الْخَالُ وَ الْخَالَهًُْ یَرِثَانِ إِذَا لَمْ یَکُنْ مَعَهُمَا أَحَدٌ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ.

امام باقر ( اگر وارثانی غیر از دایی و خاله نباشند، آن دو ارث می‌برند؛ زیرا خداوند می‌فرماید: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ.

Imam Baqir (peace be upon him): If there are no heirs other than a maternal uncle and maternal aunt, the two of them inherit; for Allah the Mighty and Majestic says: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the ordinance of Allah].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જો મામા અને માસી સિવાય કોઈ વારસદારો ન હોય, તો તે બંને વારસો મેળવે છે; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ فِی کِتَابِ اللهِ [અને અલ્લાહની કિતાબમાં નાતેદારો એકબીજા પર વધુ હકદાર છે].

#41 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الصّادق ( عَن حَنَانٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (أَیُّ شَیْءٍ لِلْمَوَالِی فَقَالَ لَیْسَ لَهُمْ مِنَ الْمِیرَاثِ إِلَّا مَا قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً.

امام صادق ( حنان گوید: از امام صادق (پرسیدم: «آیا بندگان، در میراث حقّی دارند»؟ حضرت پاسخ داد: «آن‌ها حقّی در میراث ندارند، جز آنکه خداوند فرمود: إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hanan says: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "Do the mawali (clients) have any share in inheritance?" The Imam replied: "They have no right in inheritance, except what Allah has said: إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا [except that you do some good to your friends]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું મવાલી (ગુલામો/વલી બનેલા લોકો)નો વારસામાં કોઈ હક છે?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "તેઓનો વારસામાં કોઈ હક નથી, સિવાય કે જે અલ્લાહે ફરમાવ્યું: إِلَّا أَن تَفْعَلُوا إِلَی أَوْلِیَائِکُم مَّعْرُوفًا [સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરો]."

#42 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

أمیرالمؤمنین ( قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (لَمَّا هَاجَرَ إِلَی الْمَدِینَهًِْ آخَی بَیْنَ أَصْحَابِهِ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ جَعَلَ الْمَوَارِیثَ عَلَی الْأُخُوَّهًِْ فِی الدِّینِ لَا فِی مِیرَاثِ الْأَرْحَامِ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ تَعَالَی إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا ... فِی سَبِیلِ اللهِ ... أُولئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ إِلَی قَوْلِهِ سُبْحَانَهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْءٍ حَتَّی یُهاجِرُوا فَأَخْرَجَ الْأَقَارِبَ مِنَ الْمِیرَاثِ وَ أَثْبَتَهُ لِأَهْلِ الْهِجْرَهًِْ وَ أَهْلِ الدِّینِ خَاصَّهًًْ ثُمَّ عَطَفَ بِالْقَوْلِ فَقَالَ تَعَالَی وَ الَّذِینَ کَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَکُنْ فِتْنَهًٌْ فِی الْأَرْضِ وَ فَسادٌ کَبِیرٌ فَکَانَ مَنْ مَاتَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ یَصِیرُ مِیرَاثُهُ وَ تَرِکَتُهُ لِأَخِیهِ فِی الدِّینِ دُونَ الْقَرَابَهًِْ وَ الرَّحِمِ الْوَشِیجَهًِْ فَلَمَّا قَوِیَ الْإِسْلَامُ أَنْزَلَ اللَّهُ النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُوراً فَهَذَا مَعْنَی نَسْخِ آیَهًِْ الْمِیرَاثِ.

امام علی ( رسول خدا (به مدینه هجرت نمود بین مهاجرین و انصار عقد اخوّت برقرار نمود و میراث را بر اساس اخوّت در دین قرار داد و در ارحام هیچ ارثی نگذاشت و خداوند تعالی در این مورد می‌فرماید: کسانی که ایمان آوردند و هجرت نمودند و با اموال و جان‌های خود در راه خدا جهاد کردند، و آن‌ها که پناه دادند و یاری نمودند، آن‌ها یاران یکدیگرند و آن‌ها که ایمان آوردند و مهاجرت نکردند، هیچ‌گونه ولایت [دوستی و تعهّدی] در برابر آن‌ها ندارید تا هجرت کنند!. ( انفال/۷۲ ) بنابراین خویشان را از محدوده‌ی میراث خارج و آن را برای اهل هجرت و دینداران اثبات نمود سپس در آیه‌ی قبل این چنین عطف نمود: کسانی که کافر شدند، اولیاء [و یاوران و مدافعان] یکدیگرند اگر [این دستور را] انجام ندهید، فتنه و فساد عظیمی در زمین روی می‌دهد. ( انفال/۷۳ ) لذا هرکس از مسلمانان از دنیا می‌رفت میراث و ترکه‌ی آن به مسلمانان به ارث می‌رسید و خویشان و اطرافیان سهمی به ارث نمی‌بردند. وقتی اسلام پیشرفت نمود و خداوند آیه: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ المُؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُوراً را نازل فرمود، این معنای آیه‌ی میراث نسخ گردید.

Imam Ali (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) migrated to Medina, he established a bond of brotherhood between his companions from the Muhajirin and the Ansar, and he made inheritance based on brotherhood in religion, and he did not place any inheritance for blood relatives. Allah the Exalted says in this regard: "Those who believed and migrated and struggled with their wealth and their lives in the way of Allah, and those who gave shelter and helped — they are the friends of one another; and those who believed but did not migrate — you have no obligation of walayah [friendship and commitment] towards them until they migrate." (al-Anfal/72) He therefore excluded relatives from the scope of inheritance and established it for the people of hijrah and the people of religion exclusively. Then, in the following verse, He joined this by saying: "Those who disbelieve are the awliya [helpers and defenders] of one another; if you do not do [this command], there will be great fitnah (turmoil) and corruption on the earth." (al-Anfal/73) So whenever any Muslim died, his inheritance and estate went to the Muslims, and his relatives and near ones took no share. When Islam grew strong and Allah revealed the verse: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ المُؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُوراً [The Prophet has a greater claim on the believers than they have on themselves, and his wives are their mothers; and the possessors of relationship have the better claim in the Book of Allah, one with respect to another, than the (other) believers and the Muhajirin, except that you do some good to your friends; this is written in the Book], this was the meaning of the abrogation of the verse of inheritance.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના હિજરત કરી ગયા, ત્યારે તેમણે મુહાજિરીન અને અન્સાર વચ્ચેના પોતાના સાથીઓ વચ્ચે ભાઈચારાનો કરાર સ્થાપ્યો અને વારસાને દીનમાં ભાઈચારાના આધારે નિર્ધારિત કર્યો અને સગાં-સંબંધીઓ માટે કોઈ વારસો ન રાખ્યો. અલ્લાહ તઆલા આ બાબતે ફરમાવે છે: જે લોકો ઈમાન લાવ્યા અને હિજરત કરી અને પોતાના માલ અને જાનથી અલ્લાહના માર્ગમાં જિહાદ કર્યું, અને જેમણે આશરો આપ્યો અને મદદ કરી, તેઓ એકબીજાના દોસ્તો છે અને જેઓ ઈમાન લાવ્યા પણ હિજરત ન કરી, તેમના પ્રત્યે તમારી કોઈ વલાયત [દોસ્તી અને જવાબદારી] નથી જ્યાં સુધી તેઓ હિજરત ન કરે! (અન્ફાલ/૭૨) આ મુજબ સગાં-સંબંધીઓને વારસાની હદમાંથી બહાર કાઢ્યા અને તે અહલે હિજરત અને દીનદારો માટે સાબિત કર્યો, પછી પહેલાની આયતમાં આ પ્રમાણે જોડ્યું: જે લોકો કાફિર થયા, તેઓ એકબીજાના ઔલિયા [મદદગારો અને રક્ષકો] છે અને જો [આ આદેશ] પૂરો ન કરો, તો ઝમીન પર મોટી ફિતના અને ફસાદ થશે. (અન્ફાલ/૭૩) એટલે જ્યારે પણ કોઈ મુસલમાન દુનિયામાંથી ચાલ્યો જતો, ત્યારે તેનો વારસો અને છોડેલી મિલકત મુસલમાનોને વારસામાં મળતી અને સગાં-સંબંધીઓ કોઈ હિસ્સો વારસામાં લેતા નહીં. જ્યારે ઇસ્લામ પ્રગતિ પામ્યો અને અલ્લાહે આયત: النَّبِیُّ أَوْلی بِالْمؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ مِنَ المُؤْمِنِینَ وَ الْمهاجِرِینَ إِلَّا أَنْ تَفْعَلُوا إِلی أَوْلِیائِکُمْ مَعْرُوفاً کانَ ذلِکَ فِی الْکِتابِ مَسْطُوراً [નબી મોઅમિનો પર તેમના પોતાના જીવ કરતાં વધુ હક ધરાવે છે અને તેમની પત્નીઓ તેમની માઓ છે; અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પર મોઅમિનો અને મુહાજિરીન કરતાં વધુ હકદાર છે, સિવાય કે તમે તમારા દોસ્તો સાથે ભલાઈ કરો; આ કિતાબમાં લખાયેલું છે] નાઝિલ કરી, આ વારસાની આયતના નસ્ખ થવાનો અર્થ છે.

#43 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

أمیرالمؤمنین ( إِذَا تَرَکَ الْمَوْلَی ذَا رَحِمٍ مِمَّنْ سُمِّیَتْ لَهُ فَرِیضَهًٌْ أَوْ لَمْ یُسَمَّ فَمِیرَاثُهُ لِذَوِی أَرْحَامِهِ دُونَ مَوَالِیهِ وَ لَا یَرِثُ الْمَوَالِی شَیْئاً مَعَ ذَوِی الْأَرْحَامِ وَ تَلَوْا قَوْلَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ.

امام علی ( هرگاه مولی دارای رحم و نزدیکانی باشد که واجب است ارث ببرند یا به آن‌ها تصریح نشده است؛ ارث میّت به ارحام می‌رسد و با وجود ایشان نوبت به موالی نمی‌رسد و آیه‌ی شریفه: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ را تلاوت نمود.

Imam Ali (peace be upon him): Whenever a mawla (freed slave) leaves behind blood relatives — whether a fixed share is designated for them or not — his inheritance goes to his blood relatives, not to his mawali (patrons); and the mawali inherit nothing so long as there are blood relatives. And he recited the word of Allah the Mighty and Majestic: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the Book of Allah].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે પણ મવલા (આઝાદ કરાયેલ ગુલામ) પાસે રહિમ અને એવા સગાંઓ હોય કે જેમનું વારસો લેવું વાજિબ છે અથવા તેમના માટે તસ્રીહ કરવામાં આવી નથી; તો મય્યિતનો વારસો સગાં-સંબંધીઓને પહોંચે છે અને તેમની હાજરીમાં મવાલી સુધી વારો પહોંચતો નથી, અને શરીફ આયત: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પર વધુ હકદાર છે] ની તિલાવત કરી.

#44 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

أمیرالمؤمنین ( عَن عَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌سِنَانٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (یَقُول کَانَ عَلِیٌّ (إِذَا مَاتَ مَوْلًی لَهُ وَ تَرَکَ ذَا قَرَابَهًٍْ لَمْ یَأْخُذْ مِنْ مِیرَاثِهِ شَیْئاً وَ یَقُولُ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ.

امام علی ( عبدالله‌بن‌سنان می‌گوید: از امام صادق (شنیدم که می‌فرمود: علی (هنگامی‌که بنده‌ی امام علی (در می‌گذشت و نزدیکانی از خود داشت، چیزی از میراث او را برنمی‌داشت و می‌فرمود: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ.

Imam Ali (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan says: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: When a mawla (client) of Imam Ali (peace be upon him) died and left behind relatives, he (Imam Ali) would take nothing from his inheritance, and he would say: أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ [the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: જ્યારે ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો ગુલામ મૃત્યુ પામતો અને પોતાના પાછળ સગાં-સંબંધીઓ છોડી જતો, ત્યારે તેઓ તેના વારસામાંથી કંઈ લેતા નહીં અને ફરમાવતા: وَ أُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی بِبَعْضٍ [અને સગાં-સંબંધીઓ એકબીજા પર વધુ હકદાર છે].

#45 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الصّادق ( عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ: اخْتَلَفَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (وَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فِی الرَّجُلِ یَمُوتُ وَ لَیْسَ لَهُ عَصَبَهًٌْ یَرِثُونَهُ وَ لَهُ ذُو قَرَابَهًٍْ لَا یَرِثُونَ فَقَالَ عَلِیٌّ ((مِیرَاثُهُ لَهُمْ یَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ وَ کَانَ عُثْمَانُ یَقُولُ یُجْعَلُ فِی بَیْتِ مَالِ الْمُسْلِمِینَ.

امام صادق ( عبدالله‌بن‌منان می‌گوید: از امام صادق (شنیدم که می‌فرمود: علی (و عثمان‌بن‌عفّان در حکم مردی که بمیرد و خویشاوند مذکّرِ پدری نداشته باشد تا از او ارث ببرد، ولی نزدیکانی دارد که وارث او نیستند، اختلاف پیدا کردند. علی (قائل بود به اینکه میراث آن مرد باید به آن نزدیکانی که وارث نیستند، برسد؛ زیرا خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ و عثمان، قائل بود به اینکه باید آن میراث در بیت المال مسلمین قرار گیرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan says: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: Amir al-Muminin (peace be upon him) and Uthman ibn Affan differed regarding the ruling on a man who dies and has no male paternal relatives (asabah) to inherit from him, but he does have close relatives who are not [designated] heirs. Ali (peace be upon him) held that the inheritance of that man must go to those relatives who are not [designated] heirs, because Allah the Mighty and Majestic says: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [and the possessors of relationship have the better claim, one with respect to another, in the Book of Allah]; and Uthman held that the inheritance should be placed in the Bayt al-Mal (public treasury) of the Muslims.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: અલી (અલયહિસ્સલામ) અને ઉસ્માન બિન અફ્ફાન એવા માણસના હુકમમાં મતભેદ ધરાવતા હતા જે મરી જાય અને તેની પાસે એવા પિતૃપક્ષના પુરુષ સગાં (અસબા) ન હોય જે તેનાથી વારસો લે, પરંતુ તેની પાસે એવા સગાં હોય જે તેના વારસદાર નથી. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ મતના હતા કે તે માણસનો વારસો તે સગાંઓને પહોંચવો જોઈએ જે વારસદાર નથી; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગાં-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પર વધુ હકદાર છે], અને ઉસ્માન એ મતના હતા કે તે વારસો મુસલમાનોના બયતુલ માલમાં મૂકવો જોઈએ.

#46 نسخ، ارث Abrogation and inheritance નસ્ખ, વારસો

الصّادق ( إِنَّمَا یَرْجِعُ الْفَرَائِضُ إِلَی مَا فِی الْکِتَابِ ثُمَّ مَا بَعْدَ الْکِتَابِ الْأَقْرَبُ فَالْأَقْرَبُ بِقَوْلِهِ تَعَالَی جُمْلَهًًْ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ.

امام صادق ( براساس آیه: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ فرائض ارث بر اساس دستور قرآن انجام می‌گیرد امّا غیر از آنچه در قرآن ذکر شده بر اساس قرابت است که هرکس نزدیکتر باشد ارث می‌برد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Based on the verse: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [And the possessors of relationship have the better claim in the ordinance of Allah], the obligatory shares of inheritance are carried out according to the Qur'an's instruction; but other than what is mentioned in the Qur'an, [inheritance] is based on kinship, so that whoever is closer inherits.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): આયત: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلی بِبَعْضٍ فِی کِتابِ اللهِ [અને સગા-સંબંધીઓ અલ્લાહની કિતાબમાં એકબીજા પર વધુ હક્ક ધરાવે છે] ના આધારે વારસાના ફરાઇઝ કુરઆનના આદેશ પ્રમાણે અદા કરવામાં આવે છે, પરંતુ જે કુરઆનમાં ઉલ્લેખાયું નથી તે કરાબત (સગપણ)ના આધારે છે, કે જે વધુ નજીક હોય તે વારસો મેળવે છે.