علی‌بن‌ابراهیم ( لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمالٍ قَالَ فَإِنَّ بَحْراً کَانَ مِنَ الْیَمَنِ وَ کَانَ سُلَیْمَانُ (أَمَرَ جُنُودَهُ أَنْ یُجْرُوا لَهُمْ (لَهُ) خَلِیجاً مِنَ الْبَحْرِ الْعَذْبِ إِلَی بِلَادِ الْهِنْدِ فَفَعَلُوا ذَلِکَ وَ عَقَدُوا لَهُ عُقْدَهًًْ عَظِیمَهًًْ مِنَ الصَّخْرِ وَ الْکِلْسِ حَتَّی یُفِیضَ عَلَی بِلَادِهِمْ وَ جَعَلُوا لِلْخَلِیجِ مَجَارِیَ وَ کَانُوا إِذَا أَرَادُوا أَنْ یُرْسِلُوا مِنْهُ الْمَاءَ أَرْسَلُوهُ بِقَدْرِ مَا یَحْتَاجُونَ إِلَیْهِ وَ کَانَتْ لَهُمْ جَنَّتَانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمَالٍ عَنْ مَسِیرَهًِْ عَشَرَهًِْ أَیَّامٍ فِیمَنْ یَمُرُّ لَا تَقَعُ عَلَیْهِ الشَّمْسُ مِنِ الْتِفَافِهَا فَلَمَّا عَمِلُوا بِالْمَعَاصِی وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَ نَهَاهُمُ الصَّالِحُونَ فَلَمْ یَنْتَهُوا بَعَثَ اللَّهُ عَلَی ذَلِکَ السَّدِّ الْجُرَذَ وَ هِیَ الْفَأْرَهًُْ الْکَبِیرَهًُْ فَکَانَتْ تَقْلَعُ الصَّخْرَهًَْ الَّتِی لَا یَسْتَقِلُّهَا الرَّجُلُ وَ تَرْمِی بِهَا فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ قَوْمٌ مِنْهُمْ هَرَبُوا وَ تَرَکُوا الْبِلَادَ فَمَا زَالَ الْجُرَذُ تَقْلَعُ الْحَجَرَ حَتَّی خَرَّبُوا ذَلِکَ السَّدَّ فَلَمْ یَشْعُرُوا حَتَّی غَشِیَهُمُ السَّیْلُ وَ خَرَّبَ بِلَادَهُمْ وَ قَلَعَ أَشْجَارَهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمال إِلَی قَوْلِهِ سَیْلَ الْعَرِمِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمالٍ، دریایی در یمن بود و حضرت سلیمان (به لشکریان خود دستور داد تا برای او، از آن دریا که آب گوارایی داشت تا سرزمین هند، خلیجی احداث کنند. آنان چنین کردند و بر سر راه آن، سدّ بزرگی از صخره و ساروج درست کردند تا آب در آن پر شده و به سرزمینشان بریزد و برای آن خلیج کانال‌هایی قرار دادند و هرگاه می‌خواستند که از راه آن، آب بفرستند، به‌اندازه‌ی نیاز خودشان آب را گسیل می‌داشتند و برای آنان در دوطرف راست و چپ، دو باغ بود که در مسیری که پیمودن آن ده روز طول می‌کشید، قرار داشت و آن باغ چنان از درختان و گیاهان پوشیده شده بود که اگر کسی از آن عبور می‌کرد، نور خورشید به او نمی‌رسید؛ امّا چون آنان مرتکب معصیت شدند و از فرمان پروردگارشان سرکشی نمودند و افراد صالح، آنان را نهی نموده، امّا به حرف آنان گوش نکردند، خداوند، جُرَذ که موش بزرگی بود را به‌سوی آن سدّ فرستاد و آن موش، صخره‌هایی که یک مرد قادر به کندن آن نیست را از جا می‌کند و آن را پرتاب می‌نمود. پس چون آن قوم، این صحنه را دیدند، گریختند و سرزمین خود را ترک گفتند. پس آن موش همچنان سنگ‌ها را می‌کند تا آنکه آن سدّ را تخریب نمود و درحالی‌که اطلاع نداشتند، سیل آنان را در برگرفت و سرزمینشان را از بین برد و درختان آنان را از جا کند و این همان است که فرمود: لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَ شِمَالٍ ... سَیْلَ الْعَرِمِ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمالٍ [Certainly there was a sign for Saba in their abode; two gardens on the right and the left]. There was a sea in Yemen, and Sulayman (peace be upon him) commanded his troops to construct for him from that sea, which had sweet water, a gulf up to the land of India. They did so, and along its path they built a great dam of rock and mortar so that water would fill up in it and pour into their land, and they made channels for that gulf. Whenever they wanted to release water through it, they would release as much as they needed. And they had two gardens on the right and left sides, situated over a distance that took ten days to traverse, and that garden was so covered with trees and plants that if anyone passed through it, the sunlight would not reach him. But when they committed sins and rebelled against the command of their Lord, and the righteous forbade them but they did not listen to their words, Allah sent against that dam the jurad, which was a large rat, and that rat would uproot rocks which a man could not lift and hurl them away. When that people saw this scene, they fled and left their land. That rat continued uprooting the stones until it demolished that dam, and while they were unaware, the flood engulfed them and destroyed their land and uprooted their trees. And this is what He said: لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَ شِمَالٍ ... سَیْلَ الْعَرِمِ [Certainly there was a sign for Saba in their abode; two gardens on the right and the left ... the flood of the dam].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمالٍ [ખરેખર સબા માટે તેમના રહેઠાણમાં એક નિશાની હતી; જમણી અને ડાબી બાજુ બે બગીચા]. યમનમાં એક દરિયો હતો અને હઝરત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના લશ્કરને આદેશ આપ્યો કે તેમના માટે તે દરિયામાંથી, જેનું પાણી મીઠું હતું, હિન્દની ધરતી સુધી એક ખાડી બનાવે. તેઓએ એમ કર્યું અને તેના માર્ગ પર ખડક અને ચૂનાનો એક મોટો બંધ બનાવ્યો જેથી તેમાં પાણી ભરાઈને તેમની ધરતી પર વહે, અને તે ખાડી માટે નહેરો બનાવી, અને જ્યારે તેઓ તેના માર્ગે પાણી મોકલવા ઈચ્છતા, ત્યારે પોતાની જરૂરિયાત જેટલું પાણી મોકલતા. અને તેમના માટે જમણી અને ડાબી બંને બાજુ બે બગીચા હતા જે એવા માર્ગમાં હતા જેને પસાર કરવામાં દસ દિવસ લાગતા, અને તે બગીચો વૃક્ષો અને છોડથી એટલો ઢંકાયેલો હતો કે જો કોઈ તેમાંથી પસાર થાય તો સૂર્યનો પ્રકાશ તેના સુધી પહોંચતો ન હતો; પરંતુ જ્યારે તેઓએ પાપ કર્યા અને પોતાના પરવરદિગારના આદેશથી બળવો કર્યો અને સાલેહ લોકોએ તેમને રોક્યા, પરંતુ તેઓએ તેમની વાત ન સાંભળી, ત્યારે અલ્લાહે જુરદ, જે એક મોટો ઉંદર હતો, તેને તે બંધ તરફ મોકલ્યો અને તે ઉંદર એવા ખડકોને ઉખાડી નાખતો જેને એક માણસ ઉખાડવા સક્ષમ નથી, અને તેને ફેંકી દેતો. તો જ્યારે તે કોમે આ દ્રશ્ય જોયું, તેઓ ભાગ્યા અને પોતાની ધરતી છોડી ગયા. પછી તે ઉંદર પથ્થરોને ઉખાડતો રહ્યો ત્યાં સુધી કે તેણે તે બંધને તોડી નાખ્યો અને જ્યારે તેમને ખબર ન હતી, પૂરે તેમને ઘેરી લીધા અને તેમની ધરતીને નષ્ટ કરી દીધી અને તેમના વૃક્ષોને ઉખાડી નાખ્યા, અને આ જ છે જે તેણે ફરમાવ્યું: لَقَدْ کَانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتَانِ عَن یَمِینٍ وَ شِمَالٍ ... سَیْلَ الْعَرِمِ [ખરેખર સબા માટે તેમના રહેઠાણમાં એક નિશાની હતી; જમણી અને ડાબી બાજુ બે બગીચા ... બંધનું પૂર].